Katalaya

Nee, sterker nog; ik moet eerst werken. Kan pas om 16:00 terecht. En mijn drukte is hier nog niet voorbij: vanaf morgen ben ik twee weken gastvrouw voor mijn Amerikaanse uitwisselingspartner waar ik afgelopen oktober ben geweest. Als de echo niet goed is, zal ik er nog een flinke kluif aan krijgen om me te vermannen, en haar bezoek niet te verpesten... Het komt weer lekker tegelijk allemaal...

Even rekenen... ik kreeg een beginnende blastocyst terug op vrijdag, en testte op dinsdagmiddag overtuigend positief. Dat is... eh... wd 11. Achteraf denk ik dat ik ook wel een dagje eerder had kunnen testen...

Jeujzus, wat retespannend... Wat voel je dan allemaal?

Chris: Jakkie! Hilde: Succes met spuiten Mare: Ik kan je spanning vanaf hier voelen... Verschrikkelijk! Wanneer mag/moet je testen? Sinds een paar uur ben ik weer thuis, godzijdank! Maar meteen slaat de angst toe voor de echo van maandag...

Go, Mare, Go!!! Hier is de misselijkheid niet meer voorbij 'weeïg' gekomen, maar niet persé 's ochtends. Wel verspreid over de dag van die weeïge momentjes. Herkenbaar? Verder nog steeds erg snel moe, de man met de hamer komt op zeer onverwachte momenten ineens langs. Verder wil ik eigenlijk het liefste naar huis. Morgen begint de derde en laatste cursusweek. Nog even doorbijten dus. Ondertussen zweef ik nog steeds in het oncomfortabele vacuum tussen hoop en vrees. Gisteren was ik 7w4d, de dag waarop we er de vorige keer bij de echo achter kwamen dat het niet goed zat. Ik zie mijn banner, en kan bijna niet geloven dat ik nu verder zou moeten zijn. Was ik er de vorige keer dmv de echo niet achter gekomen, had ik ook gewoon kunnen blijven nep-zwangeren tot ruim 10 weken. Dus wat zegt mijn termijn nou helemaal. Lastig. Duidelijk een dipmomentje...

*fluistert:* YESSS!

Trouwens; vandaag geen misselijkheid, gelukkig.

Zelfs ik voel plaatsvervangende spanning voor jullie, zoveel duizend km verderop... *knaagt verder aan teennagels*

Mare, wat moet die onzekerheid verschrikkelijk zijn... Ik steek een virtueel kaarsje voor je aan. Hier is de ochtendmisselijkheid officieel een feit. Het is de fase van 'weeïg' ruim voorbij. Ik heb nog net niet hoeven overgeven, maar ik vrees het ergste voor de komende 1,5 week dat ik nog in Israel zit. Gelukkig is de projectleidster erg meelevend, en moedigt me juist aan om als het nodig is, een cursusdeel te skippen. Dat stelt me wel gerust, dat ik niet veroordeeld word. Aan de andere kant... Het begint nu wel steeds meer op een 'normale' zwangerschap te lijken, wat me wel geruststelt.

Bedankt voor de tips! Als de echo goed is, ga ik daar eens informeren. Ik was ze al op internet tegengekomen..

Och lieve Esly toch...

Ik wilde sowieso wachten tot de eerste echo. Kan ook niet anders, omdat ik in het buitenland zit. En wat is nou precies het verschil tussen verloskundige en kraamzorg? Moet je ze beide afzonderlijk regelen, of komt het een vanzelf voort uit het ander? Hier is de vermoeidheid aan het toeslaan... Verschrikkelijk... En dan heb ik ook nog al mijn denkvermogen nodig om alert te blijven..

Vraagje: hoe zit het met het regelen van verloskundige en/of kraamzorg? Kan ik wachten tot na de eerste echo (bij 9 weken )? Werkt het anders zolang ik nog bij de fertiliteit onder controle ben? Hebben jullie tips?

@hilde: dank je voor het compliment! Helaas 'moet' ik nog twee weken...

Mare, ik hoop zo dat jullie wachten nu ook bekroond mag worden..! Ik ben 'uit de kast': vanmorgen werd ik gebroken wakker, met alweer een vaag misselijk gevoel. Vandaag zitten we nog de hele dag in de kibboets, een soort appartementjes in landelijk buitenleven. Hangmatten in de schaduw. Dus ik heb de projectleidster ingelicht met dat ik vandaag een dagje verstek laat gaan, omdat ik merk dat het zwanger zijn in combinatie met het drukke programma me begint op te breken. Ze reageerde heel blij en lief, en uiteraard ging ik daarvan brullen als een baby. Het leek wel alsof alle opgekropte hormonen er in een keer uit kwamen. Man, dat lucht op! Zij zou in de bus de rest van de groep inlichten dat ik allerminst ziek ben, zodat ik even in de luwte kon blijven. Ook gaf ze al aan dat ik ook tijdens de studie gerust wat eerder weg mocht gaan als ik dat nodig vind. Ik denk dat ik het juist hierom wel weer wat makkelijker vol ga houden. Dus nu zit ik heerlijk onder een schaduwmakende boom van de gratis wifi te profiteren. Eindelijk rust! Ondertussen krijg ik lieve mailtjes vanuit de bus (met wifi!) van mijn collega's. Moet er weer van brullen, haha. Hopenlijk ben ik opgedroogd tegen de tijd dat ze terug zijn...

Morgen vertrek ik voor 3 weken. Vrijdag 11 mei kom ik terug. Meteen de zaterdag erop komt mijn Amerikaanse uitwisselingspartner 2 weken bij mij logeren. (Ik ben vorig jaar 2 weken bij haar geweest.) Dan maandag 14 mei de echo. Als het niet goed is, zal ik me moeten vermannen om haar reis niet in het water te laten vallen.

*tromgeroffel* ... *zwaait deur open* TADAAAAA!!!!! I'm back! (And here to stay) Ons cryo'tje is goed aangeslagen, en ik voel me tiptop. Gelukkig een groot verschil met de vorige zwangerschap, waarin ik hondsberoerd was. Onder 'normale' omstandigheden zou ik me juist zorgen hebben gemaakt over het gebrek aan symptomen. Maar omdat het de vorige keer mét symptomen toch mis ging, ben ik al lang blij dat deze zwangerschap zich van de vorige onderscheidt. Vanwege de studiereis naar het buitenland kan ik pas een echo krijgen als ik terugkom. Dan ben ik al 9 weken. De vorige keer kwamen we er bij 7,5 weken achter dat het bij 6 weken mis was gegaan. Gelukkig vanwege de studiereis genoeg afleiding tijdens die verschrikkelijke weken tot aan de eerste echo. En dan is het erop of eronder... Ben nu al doodsnerveus... Hoes't hier verder?

Noekie, zet 'm op!

@Mare: bedankt voor je interesse! Ik kan wel een tipje van de sluier oplichten: Ik werk op dit moment in het mbo-onderwijs. Er is een bepaalde pedagogische methode/theorie/visie waar in de nabije toekomst zeer veel vraag naar gaat zijn. (Wegens de bezuinigingen in het passend onderwijs en de technologische ontwikkelingen in het dagelijks leven) Ik heb gesolliciteerd naar een opleidingsplaats om trainer te worden in die methode. Na een anderhalf jaar durende opleiding - bestaande uit een aantal zeer intensieve interne stoomcursussen en 'stage' op mijn huidige werk - ga ik voor een expertisecentrum werken waarbij ik andere docenten en belanghebbenden ga opleiden om met die methode of volgens die visie leerlingen en studenten te begeleiden. Ik wil dit op termijn gaan uitbreiden naar het bedrijfsleven, en aan de andere kant onderzoeken of ik de link met creatieve/kunstzinnige vorming gaan leggen. (Dat is oorspronkelijk mijn achtergrond.) Dit expertisecentrum wordt nog opgezet vanuit mijn huidige werkgever. Ik blijf gewoon mijn vaste contract voor onbepaalde tijd houden. Ik heb wel moeten tekenen dat ik nog minimaal 3 jaar in dienst blijf na het behalen van mijn diploma, omdat de opleiding die ik ga doen volledig door mijn werkgever betaald wordt. (€ 20.000!) Aangezien ik een beetje uitgekakt was op mijn huidige werk, kunnen jullie je voorstellen dat ik helemaal uit mijn dak ging toen ik hoorde dat ik toegelaten was tot de opleiding! Maargoed, daarvoor zit ik dus eerst 3 weken in Israël, deze zomer 2 weken in Parijs, in januari 2013 twee weken intern in Amsterdam, en in de zomer 2013 nog ergens twee weken nader aan te kondigen. Ik heb bewust de naam van deze - wereldwijd bekende en erkende - methode niet genoemd. Maar mensen die kinderen hebben in het (speciaal) basisonderwijs zullen 'm misschien al wel kennen.) Via pb wil ik 'm wel noemen, maar ik wil niet dat als mensen googelen op deze methode, ze bij het IVF-forum of bij mij uitkomen...

Dank je! :)

Mwoah... ik verwacht elk moment ongesteld te worden. Heb al de bekende krampen. Dus ik ga er alvast lichtjes van uit dat het deze keer niet gelukt is. Het is een prettige gedachte dat we nog 3 cryo's in de vriezer hebben. Volgende keer beter. (Ik ben toegelaten tot een opleidingstraject waarbij ik over 2 weken drie weken in Jeruzalem zit. Daar vers-zwanger rondlopen zou niet ideaal zijn (Maar wel gaaf, hehheh...!), maar januari volgend jaar ga ik weer twee weken ergens intern. Als deze ronde raak zou zijn, zou dat in mijn zwangerschapsverlof vallen. Als puntje bij paaltje komt, maakt het echt geen ene reet uit. Maar ik kan me straks wel troosten met de gedachte dat mijn opleiding niet in gevaar komt. Elk nadeel heeft z'n voordeel. Alhoewel ik natuurlijk het liefste gewoon weer zwanger zou zijn.)

Mwoah, gaat. De dagen kruipen inderdaad voorbij, en ik vind het moelijk in te schatten wanneer ik zou kunnen/moeten/willen testen. Volgens mijn eigen cyclus zou ik rond zondag ongesteld moeten worden, rond 13dpo. Maandag is het dan dus twee weken na eisprong, maar vrijdag pas twee weken na de terugplaatsing. Ik denk dat als ik na de pasen nog niet ongesteld ben, ik misschien een testje durf te wagen. Van de vorige keer herinner ik me nog dat ik vanaf 15dpo lichte symptomen kreeg als duizelingen, gevoelige borsten en slapeloze nachten. Tot die tijd voelde ik vooral helemaal niets. Ik had wel een vreemde rust over me, en totaaaaal geen testdrang. Dus stiekem zit ik daarop te wachten...

Bij een natuurlijke cyclus word ik meestal op 13dpo ongesteld. Soms een dag eerder of later. Dat zou volgende week zondag zijn, eerste paasdag. Dus testen is pas een optie na de pasen, denk ik. De vorige keer had ik op 18dpo ook nog geen knaltest. Wel overtuigend een lijntje, maar blijkbaar een late 'knallert'.

Ik had bij de vorige zwangerschap juist sterk het beeld van een jongetje. Dit keer een meisje. Maar meestal zit ik er juist mijlenver naast met die 'gevoelens' van mij...

Ik hoop dat ik 'm haar geklutst heb met het lachen... (Inderdaad, ik heb heel sterk het gevoel dat dit een meisje is. Hadden jullie dat ook?)