Katalaya

Whoehoewww! De morula is in rap tempo uitgegroeid via compactie, cavitatie al naar een vroege blastocyst! Tijdens de 10-minuten-naliggen hadden KatMan en ik het erover of hij zich het moment van het PotjeVullen nog kon herinneren. Neu... Dit na aanleiding van dat we het erover hadden dat sommige vrouwen zich de Wip-der-Conceptie nog kunnen herinneren... Hoe dan ook, mocht deze poging lukken, dan zullen wij bij het terugdenken aan het Zwanger-Worden-Moment voor altijd weer terugdenken aan KatMan die tijdens het wachten niet van de pedalen van de gynaecologenstoel kon afblijven. Omhoog-BZZZT - omlaag.. ik sis hem toe dat hij er met zijn tengels vanaf moet blijven, maar hij vindt het leuk speelgoed. Omhoog - BZZZT - omlaag - BZZZT - achterover - BZZZZZZZT nog verder achterover (!!).. ik smeek hem toe dat hij moet stoppen, hij gaat uiteraard pesterig door. Op het moment dat hij ook denkt 'het is leuk geweest, ik zet die stoel weer normaal' ... produceert de stoelbediening alleen nog een droog klikje, en gaat over tot de stand 'defect'!! Kortom... ik heb zeker vijf minuten ondersteboven in die stoel gehangen, mijn blote doos de lucht in, mijn benen vastklampend in de beugels,maar met tranen van het lachen...! (We durven er niet over na te denken wat het fertiliteitspersoneel moet denken als ze die kamer binnenkomen, en die stoel in een zeeer ongebruikelijke stand aantreffen) Hoe dan ook, Episode 1 van 'in het leven van onze spruit' is geschreven. En het 'zwanger worden' zullen we ons altijd kunnen heugen.

Hilde, wat een fantastisch nieuws... Maar tegelijkertijd doodeng, kan ik me voorstellen. Vandaag heb ik het verlossende telefoontje van het lab gehad; de eerste van de vier cryo's is goed ontdooid, en als deze niet alsnog het loodje legt, hebben we morgen om 15:15 de terugplaatsing! Ze hebben de morula ontdooid. Dat betekent dat er nog een compactie en twee achtcelligen over zijn... Ik heb goede hoop: dit cryo is uit dezelfde IVF als waaruit ik zwanger was. Dat geeft aan de ene kant moed, aan de andere kant de angst voor te hoge verwachtingen.

Duimendik kippenvel, Esly... en een brok in mijn keel. Elke keer als ik hier kom, moet ik aan je (jullie) denken...

Ja, ga op tijd achter je Pregnyl of Ovitrelle aan..! Vandaag was het follikel 18mm, dus de Ovitrelle zit er alweer in. Donderdag het ontdooien, vrijdag hopelijk de terugplaatsing. We hebben 4 cryo's: compactie, morula en 2 achtcelligen.

Hmmm... iets te vroeg gejuicht: ze bleken twee follikels voor één aangezien te hebben. Dus in plaats van 1 van ruim 18, heb ik nu twee kleintjes van 10 mm... Op zich ben ik daar wel blij mee, want ik meende me al te kunnen herinneren dat ik normaal gesproken veel meer bms had. Maar goed; zaterdag terugkomen, dan zou er meer te zeggen moeten zijn. Ondertussen ben ik op een quest naar Ovitrelle of Pregnyl geweest. De hele middag Zwolle doorgecrosst, want vanwege de beperkte leverbaarheid van de Pregnyl is ook de Ovitrelle overal op. Uiteindelijk na vier apotheken bij nummer vijf wat kunnen vinden. Naam erop en meteen afhalen, voordat iemand me voor is. Phew, de Ovitrelle is binnen. Je moet je toch niet voorstellen dat als je midden in een verse poging zit, je geen Pregnyl of Ovitrelle zou kunnen krijgen??!! In mijn geval (cryo in eigen cyclus) zou dat hooguit betekenen dat we volgende maand nog maar eens moesten proberen, maar gelukkig niet dus. Je zou er het hele land voor doorrijden..!

Yep! Vanmorgen een fliekkel van ruim 15mm en iets van 6kommanogwat bms. Morgen terugkomen, want ze willen dit ei niet missen. (gezien de snelle groei sinds vrijdag) Ik hoop dit weekend de tp.

De echo liet nog niets zien. Geen dominant follikel, amper bms. Zou kunnen kloppen, ik heb meestal mijn eisprong rond cd20. (gisteren was cd10) Dinsdag weer paalzitten, hopenlijk dan wat meer loos.

Klopt. Ik ben bijvoorbeeld ingetaked door dokter Schutte, tweemaal geopereerd door dokter Kuchenbecker, heb bij alle dokters en assistentes al eens mogen paalzitten, en dokter Cohlen heeft me al eens zwanger gemaakt! ;)

Morgen de eerste echo.

Ik vind dit zoooo erg....

Ik kom heel even spieken... en mijn hart bevriest! Esly, meid toch... ik weet niet wat ik zeggen moet. Het huilen staat me nader...

Kiekeboe! Ik heb weer even bijgelezen... Ik kan elk moment ongesteld worden, en dat wil zeggen dat onze cryo-maand kan beginnen. Al met al kan ik gelukkig zeggen dat we de miskraam verrassend goed verwerkt hebben. De weken dat we er middenin zaten waren absoluut totale horror, maar dankzij flinke drukte op mijn werk veel afleiding. En ik merk dat me dat goed doet. Nuttig voelen of zo. Wat ik soms wel 'eng' vind, zijn al die goedbedoelde adviezen - dat ik het toch echt rustiger aan moet doen, en toch echt meer tijd moet nemen voor de verwerking. Maar bij mij werkt het niet zo; gaan zitten en even een uurtje rouwen omdat ik dat volgens 'de normen' nog niet genoeg gedaan heb. Maargoed, ondertussen gaat het leven hier op twee sporen door: Aan de ene kant ben ik bezig met de toelatingsprocedure voor een studie waarbij een zwangerschap zeer ongelegen zou komen. *gniffel* Aan de andere kant zijn we toch de zolder aan het opknappen, zodat de studeerkamer weer een logeerkamer (babykamer) kan worden. En ondertussen ben ik nog steeds langzaam maar zeker bezig met wat af te vallen. De 10 hormoon-spuit-kilo's van 5 keer IUI en 2 keer IVF zijn er inmiddels meer dan af, en dat alles samen zorgt ervoor dat ik momenteel best lekker in mijn vel zit. Ik lees hier gelukkig ook meerendeel mooie en geruststellende dingen, en hoop dat dat zo blijft. @Mare: ik herken het ook, zo'n zweetnacht. Bij mij ook teken van aankomende menstruatie. Ik denk dat het te maken heeft met de afname van progesteron net voor de menstruatie. Tot snel - ik meld me wel weer als we op pool-expeditie gaan..!

Hallo allemaal, Ik heb net weer eens bijgelezen, gelukkig meerendeel goede berichten. Hier gaat het prima. Weer over tot de orde van de dag. Mijn zwangerschapje en mk lijkt nu ook al weer eeuwen achter me te liggen, alsof ik het gedroomd heb. Daarom probeer ik ook even de topics te mijden waar ik het gevoel van krijg van 'daar had ik ook bij moeten horen'... Het voelt dan een beetje alsof ik mijn gemiste trein in de verte zie wegrijden. Ik heb sterke aanwijzingen dat ik mijn ei alweer heb gehad, dus nu is het hopen op een flinke ongesteldheid, zodat we de laatste wachtmaand in kunnen. Ik hoop dat we dan rond eind maart een cryopoging kunnen doen.

@Esly: wat een opluchting om te horen dat alles goed is. En nu heeel rustigjes aan..! @Danielle: Jeetje, er is dus altijd nog baas boven baas. Dat was inderdaad helemaal een monsterdag voor jou toen. Hopen dat ik je in de rest van de ontwikkelingen ook letterlijk achterna mag gaan. (Wij hebben ook nog 4 cryo's in de vriezer... Maandag weer vol aan het werk is toch iets te optimistisch. Ik had gisteren een afscheidsfeestje van een collega, met alleen mijn directe collega's. Nou, ik kon me nét sterkhouden toen alle liefbedoelde opmerkingen van 'fijn dat je er bent' kwamen. Maar toen de (al een paar weken geleden) vertrokken collega nietsvermoedend vroeg of ik dan soms ziek geweest was, was het natuurlijk brullen...! (Ze dacht dat een miskraam 'even flink ongesteld zijn' was. Haar mond viel wagenwijd open toen ik haar vertelde hoe Cytotec en curettage in z'n werk gaat. Valt me op: toch veel mensen denken dat een curettage net zoiets is als even een kies laten trekken of zo...) Ik ga toch eerst maar even deze week wat kantoorwerk doen, zodat ik iets minder ogen op me gericht heb (i.p.v. lesgeven). En afstand kan nemen als het toch niet zo goed gaat. Trouwens: de zwangerschapstest wordt al wat minder duidelijk. Fijn. En raar.

Oh, Esly... ik krijg kippenvel bij je berichtjes. Ik hoop zo dat alles goed gaat... maar ik kan me voorstellen dat een onbezorgde zwangerschap er niet meer in zit. En als íemand dat verdient heeft... Bah. Oneerlijk. Hier bleek afgelopen maandag dat mijn voorgevoel klopte, alles zat er nog in. Dus dan toch maar de afspraak voor de curretage gemaakt. Gisteren is het gebeurd. Het is achter de rug, maar het ging niet vanzelf. Gisteren moest ik om 11:50 in het ziekenhuis zijn voor het pre-operatieve onderzoek. Om 13:30 melden voor opname. Vanaf 7:30 nuchter, dus de lunchluchten in de ziekenhuiskantine waren verschrikkelijk. Eenmaal op de zaal hoorde ik dat ik pas om 16:30 ingepland stond. Ik heb KatMan maar naar huis gestuurd, hij zou gebeld worden zodra het achter de rug was. Om 17:00 lag ik nog steeds te wachten, en had alle Story's en Weekenden van de buurvrouw al uit. Ik belde KatMan om te zeggen dat hij geen haast hoefde te maken. Hij zat bij de McDonalds... *grrr*, maar beloofde heilig straks nog voor mij door de McDrive te rijden. Om 17:15 kwam de Kuchenbecker himself vertellen dat het hele operatieprogramma in de soep draaide, en ze inmiddels nog maar 2 van de 8 operatiekamers bemanden. Ik zou sowieso opgenomen worden in het 'spoed-rooster', maar als er natuurlijk een kettingbotsing op de A28 tussendoor komt.. Tja... Het streven was wel om mij die avond nog te opereren, maar ze konden niet zeggen hoe laat. Maar het was wel duidelijk dat als ik pas om 21:00 geopereerd zou worden, ik die avond niet meer naar huis zou kunnen. Dus ik KatMan opgebeld, en hem pyama, tandenborstel en laptop laten meenemen. Omdat het toch bezoekuur was, is hij gekomen. Ik kreeg om 18:30 te horen dat ik me mocht omkleden in het aloude bekende charmante operatietenue, en KatMan mocht wel helpen mij met bed en al naar de operatie-klaarmaak-kamer te rijden. Dit omdat er bijna geen kip meer te bekennen was, mocht hij mee tot vlak voor de operatiekamer. Het was een leuk team, en ik ging onspannen de narcose in. Ik had nog wel aangegeven dat ik de vorige twee keren zeer gespannen de narcose uit kwam, en de laatste keer heb ik toen daarvoor Pethedine gekregen. Leuk spulletje. Ik ging er toen bijna van zingen. Maar in eerste instantie zou ik dat vandaag niet krijgen, omdat ik weer naar huis zou gaan. Ze willen me niet volspuiten en dan naar huis sturen. Maar omdat ik waarschijnlijk toch zou moeten blijven, stonden ze er nu wel open voor om me meteen weer Pethedine te geven als ik weer zo strak uit de narcose kwam. Toen ik weer bijkwam; inderdaad. Innerlijk voelde ik me prima, maar mijn lichaam stond weer zo strak als een snaar. Tot tandenknarsen aan toe. Dus hop: Pethedine erin! Whoeiiii! Ook KatMan was al gebeld, en mocht zelfs in de verkoeverkamer komen, omdat er toch verder niemand meer was. Dankzij de Pethedine en een ander goedje waarvan ik helaas de naam niet meer weet, voelde ik me opperbest, en kon al weer snel naar de zaal. Omdat ik er zo hieperdepiep bij zat, was er toch weer sprake van dat ik die avond nog wel naar huis zou mogen. Ik had een stervenshonger, maar KatMan weet wel wat ik lekker vind, dus hij had chips en chocola bij zich! Heeerlijk: kraken tussen mijn tanden, en smaak in mijn mond. De verpleegster die dat zag, liet snel een arsenaal beschuiten aanrukken - en een spuugbakje, welke ze met spuugdoekje en al hoog onder mijn kin klemde. (Want ze vond het niet zo slim dat ik aan de vette hap zat.) Ik merkte dat ik wel flink vloeide, maar dat werd een beetje afgedaan met 'dat denk je maar'... Maar eenmaal op zaal trok ik de ene na de andere volle bloedlap tussen mijn benen vandaan, en toen ik wilde proberen te plassen was daar de totale zondvloed. Dus moest ik toch maar even een uurtje extra blijven om te zien hoe zich dat zou ontwikkelen. Gelukkig bleef het nét binnen de perken, en met de heilige belofte dat we meteen zouden bellen als het vloeien erger zou worden, mochten we rond 22:00 naar huis. Eenmaal thuis eerst lekker gedouched; die vieze jodium en bloederige kledder van mijn bips gewassen, en met een vuilniszak onder het onderlaken voor 'je weet maar nooit', heerlijk geslapen in mijn eigen bed. Wel de hele nacht gedroomd van stolsels als beenhammetjes en tampons van drie meter. (Met dank aan het gesprek met mijn buurvrouw op de zaal die een baarmoederverwijdering had gehad, en mijn ervaring op het toilet na de operatie...) Maargoed, het pak kraamverband wat ik voor de Cytotec-kuur had gekocht is goed van pas gekomen, maar vandaag ziet het er allemaal alweer een stuk beter uit. Wat me aangenaam verrast is de energie en goede zin die ik vandaag had. Eerst dacht ik dat dat misschien nog van de chemicaliën zou komen, maar ik denk dat ik écht blij en opgelucht ben dat alles achter de rug is. Mijn lichaam is weer schoon, de hormonen komen weer in balans, alles is weer 'van mij'. En we kunnen weer vooruit kijken. Ik hoor van ervaringsdeskundigen dat ze erg emotioneel uit de narcose komen, maar mijn 'geluk' is waarschijnlijk dat ik al drie weken aan het 'verwerken' ben. Dat ik daarom alleen maar opgelucht en blij kan zijn dat het eindelijk achter de rug is. Zoals ik me nu voel, denk ik dat ik maandag wel weer aan het werk kan. Vooral emotioneel voel ik me een stuk sterker, en lichamelijk heb ik gelukkig niet zo'n last als na de vorige narcoses. Maar toen had ik ook uitwendige wonden, en nu niet. Dat scheelt. Duss... ik negeer alle complicaties die nog zouden kunnen komen, en kijk weer vooruit. Ik heb afgesproken met het team van de afdeling gynaecologie dat ik eind dit jaar terug ben, maar dan linksaf de gang in ga, richting de verloskamers.

Hoi dames, ik heb weer even bijgelezen. Het doet me goed om het meerendeel positief nieuws te lezen, al is het best confronterend. Ook lees ik veel herkenning in het niet verder kunnen, het gevoel hebben stil te staan. Hoe het hier gaat... tja. Ik kan niet anders zeggen dan 'kut'. Na twee weken wachten op een spontane miskraam, heb ik afgelopen maandag toch maar om de Cytotec-kuur gevraagd. Ik was er helemaal klaar voor; zat klaar met kraamverband, pijnstillers in alle soorten en maten, KatMan met zorgverlof om op me te passen, dus ik was helemaal klaar voor De Miskraam. Pillen ingebracht, en inderdaad verschrikkelijke krampen en rugweeen gehad. Vijf dagen lang gevloeid (!!!), het ene moment beter te verdragen dan het andere. Maar geen stolsels, niks. Dus voor zover ik zelf kan bepalen ook geen vruchtje en toebehoren verloren. Morgen heb ik de controle-echo, maar ik vrees dat het alsnog óf een Cytotec-kuur, óf een curettage gaat worden... En ik ben zo bang voor Asherman. (Verklevingen als gevolg van de curettage). En dus bang dat ik daarmee ongemerkt mijn spaarzame resterende IVF-behandelingen verspeel, of door eventuele hersteloperaties door de tijd ingehaald ga worden. Ik overweeg om na een curettage een spiraal te vragen voor een week of zes. Dit schijnt de kans op verklevingen te verminderen. En omdat ik toch twee cyclussen moet afwachten voordat we een cryo-tp kunnen doen, is er geen tijd verspild. Maar het voelt zo krom... Ook emotioneel vind ik dit alles veel heftiger dan ik had kunnen voorzien. Ik heb 'gelukkig' twee weken kerstvakantie gehad, maar in plaats van leuke babydingetjes doen, ben ik echt inmiddels bijna drie volle weken alleen maar bezig geweest met het krijgen van een miskraam. Het hangt van de echo en vervolgafspraken van morgen af of ik deze week weer ga werken. Ook al zo'n dilemma; op mijn werk gaat alles in de soep lopen, en ik zadel mijn toch al overspannen collega's met een boel ellende op. Maar ik weet op dit moment zeker dat zodra de eerste goedbedoelde hand op mijn schouder ligt, ik een emotionele uitbarsting niet kan bedwingen. Da's voor niemand leuk, dus ik zit echt een beetje met mijn handen in het haar... (Ik geef les op een MBO-school, dus met rode ogen of jankend voor de klas is een absolute nachtmerrie...) *zucht* Ik wou dat dit alles achter de rug was. Kon ik weer vooruit kijken... Excuses voor dit negatieve ego-bericht, volgende keer hopelijk weer wat leukers.

Hier kan ik niet anders zeggen dan dat we een kutkerst hebben gehad. IJsland was gaaf, de afleiding was zeer welkom, maar het verdriet was absoluut niet te ontvluchten. We hebben er menig huilbui gehad, en het wordt ook niet echt beter. (Ik droomde daarstraks dat we een echo kregen, en dat alles goed was. We waren zo blij! Toen werd ik wakker... :crybaby2: ) We hebben ook een afspraak bij dr. Koekenbakker gehad. Het beeld werd al wat troebelenr, maar hij kon zien dat het met 6w4d gestopt is met groeien. Het advies is nog af te wachten tot maandag, als het dan niet spontaan los gekomen is, aan de Cytotec. Werkt dat niet, dan moet er alsnog gecuretteerd worden. We troosten ons met de gedachte dat mijn lichaam aan het 'recyclen' is; het goede (zieltje) wordt terug opgenomen, het afval (het stoffelijke) wordt buitengezet. Maar het valt vies tegen allemaal.

Owke, ik ga nog even studeren op dat tampon-verhaal. We gaan morgen weg, komen dinsdag terug. Grote kans dat er nog helemaal niets gebeurt. Maar het kan natuurlijk ook gewoon losbarsten. Ik heb tot nu toe nog helemaal geen bloedverlies gehad, dus ik kan ook niet zeggen dat het eraan zit te komen. Ook zo raar; ik heb nog wel van allerlei krampjes en steekjes. Tot gisteren dacht ik dat het zwangerkrampjes waren. Nu moet ik er een ander labeltje op plakken. Lastig.

Aan de ervaringsdeskundigen: loste de natuur het bij jullie vanzelf op, of hebben jullie daarvoor een behandeling moeten ondergaan? En als het vanzelf kwam, hoeveel bloedverlies moet ik me daarbij voorstellen? We gaan dus morgen voor een paar dagen naar IJsland, ik heb dikke maandverband en superplus tampons in de koffer. Als het daar komt, is het voordeel dat ik hopelijk geen curretage of zo hoef te ondergaan. Komt het niet, dan heb ik in ieder geval een 'droge' vakantie. Elk nadeel hep z'n voordeel... :S

Bedankt allemaal voor jullie medeleven. Het is 'fijn' om te weten dat er mensen zijn die echt exact weten hoe het voelt. Dan voel ik mij een stuk minder behept met een lijf wat me verraad, want zo voelt het wel. Danielle, jij zat dus met je man in de wachtkamer toen wij binnenkwamen? Grappig, ik vroeg me inderdaad hetzelfde af. Maar het is zo stom om te vragen 'ben jij van het forum?'... Wij moeten volgende week dinsdag terugkomen bij dr. Kuchenbecker. Als het dan nog niet 'vanzelf' is gegaan, horen we wat de voor- en nadelen zijn van curretage versus medicatie. Maar we hebben besloten niet onder de kerstboom te gaan zitten wachten op de miskraam. Dan worden we gillend gek. Dus we hebben een last-minute geboekt naar... IJsland! Vier nachten in een luxe hotel tussen geisers, vulkanen en noorderlicht! Huurautotje erbij. Dit is onze manier om toch íets van controle te behouden. Als ik mijn lijf niet kan controleren, dan tenminste wel de omstandigheden waarin het zich bevindt. En we praten het nu even voor ons goed door te zeggen dat de kerstbonussen niet voor een kinderkamer gebruikt hoeven te worden. Het klinkt raar, maar dankzij het vooruitzicht op de kerstdagen in IJsland zijn we weer opgewekt. Uiteraard afgewisseld met een plaatselijke huilbui. Maar de afgelopen weken pakt niemand me meer af. Ik heb ervaren hoe het is om zwanger te zijn, hoe het is om goed nieuws te kunnen vertellen, voor mezelf in de Prénatal te lopen... Al die dingen had ik tot een maand geleden nooit durven dromen. En als doekje voor het bloeden de bevestiging dat mijn lichaam het kan. Een ander hoeft me niet te vertellen dat ik 'blij mag zijn' met die gedachte, maar gelukkig werkt het voor ons nu wel zo. En met nog vier mooie cryo's in de vriezer kunnen we straks - als ik weer een normale cyclus heb - meteen door. Dat is ook een rare vorm van een 'zachte landing'. Dat we niet helemaal terug bij af zijn.

Het is als een nachtmerrie waar ik maar niet uit wakker lijk te worden. En het rare is; ik had een voorgevoel. Maar geen paniek, maar een soort rustig screnario in mijn hoofd van hoe het zou kunnen gaan. En precies zo ging het. De ene arts bediende het apparaat. Ik zag het meteen. Het was te klein. Geen knipperlichtje. De andere arts nam het apparaat over. Ik zag zijn blik, en hoorde zijn vloek. En toen was het alsof de grond onder mij vandaan schoof. Onze droom is waarschijnlijk rond week 6 gestopt met groeien. De schok was meer dat ik het dus eigenlijk zelf al wist. Hoewel ik absoluut geen aanwijzingen had dat dit daadwerkelijk zou gebeuren. Nu is het afwachten. Volgende week moet ik terugkomen. Als het dan niet op de natuurlijke weg afgedreven is, word ik voorgelicht over de voor- en nadelen van curretage / medicijnen. Ik voel me ZO verraden door mijn lichaam...

Helaas is onze droom vandaag uiteengespat.

Ik mag niet klagen. Behalve zere tetters en een verstoord slaap/waakritme met bijkomende vermoeidheid eigenlijk geen grote ongemakken. Als ik terugkijk was de eerste week na de test het zwaars; de psychisch/emotionele klap. Al onze zelfbescherming, al ons optimisme en al onze kracht haalden wij de afgelopen jaren uit 'Plan B'. (De voordelen van een leven zonder kinderen.) Het heeft flink wat energie gekost om terug te wennen aan 'Plan A'. En de bijkomende onzekerheid. Pas vanaf de test van MvM werd het écht, en kwam de trots en acceptatie. Leek het niet meer over iemand anders te gaan, maar mochten we er voozichtig aan gaan wennen dathet echt over ons ging. Maar in deze tweede week na de test was ik extreem moe, dus die week is met hangen en wurgen voorbij gegaan. Nu, de derde week na de test, lijkt alles een beetje gesetteld, en lijken hoofd en lichaam weer beter in balans te komen. Ik ben gelukkig niet misselijk, dus ik hoop dat dat zo blijft. De komende week zal in het teken staan van de echo op woensdag. En dat geeft een slopende angst: zal het op de goede plek zitten? Is het geen buitenbaarmoedelijke zwangerschap? Is er een kloppend hartje? Of laat mijn lichaam me weer in de steek, zoals de afgelopen drie jaren? Doodeng. Maar als alles goed is (en die kans is nou eenmaal groter dan dat het fout zit), dan heb ik weer een nieuwe trits leuke dingen gepland: kinderopvang uitzoeken, kraamzorg en verloskundige regelen, SokjesShoppen, en het vertellen aan mijn studenten...

Oh, Madelief... Hier zijn geen woorden voor.

Madelief, dat klinkt hoopvol! Ik had deze keer ook amper symptomen in eerste instantie, maar wel een vreemde soort van rust over me. Hier is MvM dinsdagavond geweest, en gelukkig was de test lekker positief. Ik maakte me veel zorgen, omdat sinds een dag of twee de bekende krampjes zo goed als verdwenen waren. Waar ik nog wel last van heb, is dat ik elke nacht rond 2 of 3 uur wakker word, en dan niet meer kan slapen. Ik ga dan maar een uurtje uit bed, maar vervolgens verslaap ik me 's ochtends. Of ik ben voor 5 uur wakker, dan ga ik er maar helemaal uit.