Henne

Nou roken doen we geen van beiden en we zijn ook niet te zwaar. Ik soms eerder te licht, daar is wel eens een opmerking over gemaakt. We staan nog steeds in dubio, het evaluatiegesprek in Rotterdam was niet super positief. Maar ze gaan wel de dingen aanpassen die wij wilden. Dus tja.... Konden we maar even in een glazen bol kijken he.

Kon het niet laten, heb onderstaande mail gestuurd: Vandaag heb ik uw column gelezen: Hoofd en hart. Over de ivf verlofregeling waar Freya voor pleit. Hoewel ik zelf afhankelijk ben van icsi behandeling om te proberen zwanger te worden, kan ik deels meegaan in het dilemma hoofd en hart. Hoe ver wil je gaan? Waarvoor kun je nog wel en geen verlof geven? Maar geldt hetzelfde niet voor cosmetische ingrepen, het laseren van je ogen bijvoorbeeld. Of een borstverkleining. En hoe te denken over zes weken gips na een ski ongelukje? Of uit de running zijn door een sportblessure? Ook dat zijn prive zaken. En dan nog prive zaken waar je zelf voor kiest. Want verminderde vruchtbaarheid kies je niet voor. En het is niet je eigen schuld. Slecht zaad los je niet op door jonger kinderen te krijgen. Afgesloten eileiders ook niet, net zo min als endometriose of stug slijmvlies. Als je een kinderwens hebt en je hoort, vaak na jaren zelf 'proberen', dat je deze alleen mogelijk kunt vervullen door middel van ivf of icsi dan is dat geen keuze. Want je enige alternatief is op dat moment accepteren dat je zeer waarschijnlijk tot zeker weten kinderloos blijft. Zou u op zo'n moment zeggen: goh wat jammer, nou dan maar niet?! U maakt de vergelijking tussen op reis gaan voor adoptie. In mijn ogen zit daar toch echt verschil in. Op reis voor adoptie ga je als je een kindje toegewezen hebt gekregen. Je doet dit eenmalig, sommige koppels misschien vaker, met de zekerheid dat je straks een kind in je armen houdt waar je voor mag zorgen. Ivf biedt geen garanties. Je ondergaat meerdere behandelingen in een jaar. En je hebt geen enkele zekerheid. Van een vliegreis naar een adoptieland wordt je over het algemeen ook niet ziek, het doet geen pijn. De ivf belandeling wel. Je pompt je lijf vol met hormonen waarvan je misselijk wordt, hoofdpijn krijgt, moe wordt. Om het over pijn na de punctie nog maar niet eens te hebben. Ja, dit doen we vrijwillig. Omdat we geen andere optie hebben. U heeft het over wederzijds begrip. Als dát er zou zijn, zou er misschien niet eens om verlof gevraagd worden. De meeste vrouwen zijn bereid om flexibel te zijn, thuis wat te werken, te ruilen met collega's, overuren in te wisselen, een aantal vakantiedagen op te nemen etc. Het gaat juist om de werkgevers die moeilijk doen over de uurtjes die je weg moet voor de echo's. Die vragen of de punctie niet een dag later kan. Die van je verwachten dat je op de dag van een negatieve test wel even een presentatie kunt geven. Dát is geen begrip. De discussie over dit verlof is in mijn ogen helaas totaal ongenuanceerd. En uw column helpt niet echt om hier nuance in aan te brengen. Zeker niet met opmerkingen als deze: "Ten eerste komt het voorstel erop neer dat het maken van kinderen gefaciliteerd moet worden door de werkgever. Als je het daarmee eens bent, zouden werkgevers ook verplicht moeten worden om hun werknemers vrijaf te geven om lekker een potje te neuken. Dat lijkt me nogal ver gaan." Als wij zwanger konden worden door een lekker potje te neuken, dan was het hele probleem opgelost. Dit is werkelijk één van de meest kwetsende opmerkingen die je kunt maken richting stellen die spontaan niet zwanger kunnen worden. Erg ongeloofwaardig dat u stelt dat uw hart ligt bij vrouwen (waar zijn de mannen?) die geen kinderen kunnen krijgen.

Jeetje zeg...ik krijg toch echt de indruk dat ze in Rotterdam de punctie best snel inplannen. Hopen nu dat de volgende ronden dan meer rijpe eitjes op gaat leveren. Zelf maar goed meekijken met de echo's en flink voor onszelf opkomen. Geen punctie voor we aan de 22 mm zitten!

Tja, kinderen neem je toch ook, die krijg je niet. En dat moet je dan gewoon beter plannen. Toch? Opvallend vind ik wel trouwens dat ze in die column aangeeft dat begrip wederzijds moet zijn. Als dat nou eens zo was, dan zouden we misschien niet eens om verlof vragen! Als je het vanuit wederzijds begrip op kon lossen met het compenseren van overuren, flexibele invulling, thuiswerken, ruilen met collega's, kortdurend (doorbetaald) zorgverlof en een paar vakantiedagen... Of bijvoorbeeld wel een aantal dagen ziekteverlof rond de punctie en verder voor eigen rekening... Het is nu net of we een maand verlof willen ofzo, in de praktijk komt het denk ik voor de meeste vrouwen neer op een aantal uur voor de echo's en een aantal dagen rond de punctie en terugplaatsing. Beetje jammer dat het allemaal zo ongenuanceerd is. En de vergelijking dat je dan ook vrij moet krijgen om een potje te neuken vind ik echt ongehoord. Juist het feit dát wij niet zwanger kunnen worden van normaal vrijen doet zoveel pijn. Alsof wij een keus hebben en het liever via ivf doen. Iedereen mag z'n mening hebben, maar zo'n opmerking vind ik persoonlijk het meest kwetsend. Bij mijn nieuwe werkgever staat ergens expliciet vermeld dat je voor cosmetische ingrepen geen ziekteverlof krijgt. En ik weet dat er mensen zijn die idd vinden dat je alleen nog ziekteverlof moet krijgen voor aan werk gerelateerde ziektes en bijvoorbeeld gewoon griep ofzo. Maar dus niet na een skiongeluk, sportblessure etc.

Hai meiden, Hoe goot zijn / waren bij jullie de follikels ongeveer toen de punctie werd ingepland? Bij ons gaan ze uit van 18mm voor de grootste en de kleineren minimaal 15 mm. Maar ik heb dus telkens niet rijpe eitjes na de punctie. Volgens het ziekenhuis ligt dat aan mijn lijf / eitjes, volgens ons ligt het aan het punctie moment. We hebben nu afgesproken ze de volgende keer laten iets langer door te laten groeien, het ziekenhuis wil doorgaan tot ongeveer 20mm. Ik vroeg me af wat in andere ziekenhuizen de 'norm' is. Groetjes, Henne

Jeetje wat kan dat toch verschillen hoe je reageert op hormonen zeg. Wij gaan nu met een nieuwe poging wel iets langer wachten met de punctie, dus iets langer prikken. Maar het blijft 150 IE. We zullen het wel zien. Hoop dat het er morgen goed uitziet! Henne

Ik zag wel dat er recent nog veel getekend is. Geen idee of ze er al wat mee gedaan hebben, ga ik wel proberen achter te komen :-)

Ik weet niet of de link naar deze petitie al ergens op het forum staat, maar ik kreeg 'm vandaag van m'n schoonzusje en heb gelijk getekend. Het pleit voor het vergoeden van 6 ipv 3 pogingen. Groetjes, Henne

Hellen wat rot...een enorme stroom zwangeren van het wachtbankje de laatste dagen en daar hoor je dan net niet bij. Dat moet wel heel oneerlijk voelen. Huil maar goed uit, hoort er helemaal bij. Hoop dat je wel kan genieten van jullie trip. Liefs, Henne

Jane, ik zou het vanuit eigen ervaring niet weten maar ik weet dat mijn zus ook ze misselijk is geweest, dus ik zal haar eens vragen. Ik herinner me nog wel dat ze vaak sochtends om 10 uur al aan de drinkbouillon zat, dat hielp geloof ik enigzins. Sterkte!! Henne

Ik weet ook zeker dat ik mijn vakantiedagen er voor over zal hebben als het moet. Desnoods neem ik onbetaald verlof, de arbo had het geloof ik over kortdurend zorgverlof ofzo. Maar het fijnste is het natuurlijk toch als je werkgever zoveel begrip heeft dat je je ziek mag melden als het nodig is. Je bént dan toch ook ziek. Je hoeft de behandeling alleen niet verplicht te ondergaan nee, maar ik ben er rotter van dan van een flinke griep hoor! Bedacht trouwens nog als reactie op al die dodo's die vinden dat dit prive is: dan dus ook geen ziekmeldingen meer voor afwezigheid na ski-ongelukken e.d. Been gebroken buiten werk? Prive, neem maar vakantiedagen. Ik wil ook wel zes weken lekker op de bank gaan zitten en me laten bedienen. Toch? :hypocrite:

Ooh Kris wat irritant is dat he. Misschien gewoon even een goedkope test doen zodat je zeker weet dat het niets is, scheelt weer stress. Tenminste bij mij werkt dat zo :-) Chablis je moet denk ik voor jezelf heel goed bedenken hoe open en eerlijk je erover wil zijn. Het is wel supervevelend dat je verplicht moet solliciteren met dit in je achterhoofd. Ik had er zelf best moeite me van het herfst, je voelt je toch een sorot van oneerlijk ofzo. Ik heb het ook een keer in een sollicitatie wel verteld, maar dat voelde toch ook niet goed. Je zit dan toch een wildvreemde iets heel persoonlijks te vertellen wat er eigenlijk niet toe zou moeten doen. Het is echt superlastig. Hier slingert het intussen nog een beetje heen en weer qua gevoelens. Aan de ene kant heb ik zoiets van we zien wel. We wachten juni wel af en als het dan september wordt is het ook best. Maar als ik dan verder nadenk en bedenk dat ik, áls het in september dan al lukt, dan dus 35 ben als ons kindje geboren wordt, dan komt er toch wel een gevoel van haast. Als mijn eitjes idd een probleem zijn, zal dat niet beter worden naarmate ik ouder word. Dat idee maakt me best wel bang eerlijk gezegd. Straks kan het gewoon echt niet meer. Pfff, ik wou dat we eerder in Voorburg terecht konden..... We zitten trouwens weer met aardig wat meiden (en bekenden helaas) op het pauzebankje. Gelukkig schijnt de zon, dat maakt alles minder moeilijk. Knuffel van Henne

Hai esther, Het is helemaal niet stom om gelijk door te willen hoor. De ene keer voelt het zo, de andere keer wil je juist even niks meer. Zolang je maar goed naar je lijf en gevoel luistert. Je moet een nieuwe poging wel weer aankunnen. Wat betreft werk: ik heb het lang volgehouden om te blijven vanwege het vaste contract en het begrip dat er toch wel was. Maar op een gegeven moment vond ik het werk gewoon echt niet leuk meer en toen kon ik een hele leuke andere baan krijgen. Toen heb ik het gewoon gedaan met het gevoel van 'we zien wel'. Wel heb ik daar gezegd dat ik pas in april kon beginnen ipv maart. Zodat ik na de icsi van februari even had om bij te komen. Ze weten er daar nog niks van, tegen dat we willen beginnen ga ik het er wel over hebben. Het ergste wat kan gebeuren is dat ik m'n baan kwijtraak. Dan zoek ik wel een ander denk ik dan maar. Ik wil straks ook niet zwanger zijn en me verder doodongelukkig voelen in m'n werk. Want zwanger solliciteer je ook niet zo makkelijk lijkt me. Overigens voel ik dat pas sinds kort zo hoor, ik heb in september drie sollicitaties afgeblazen omdat ik het niet zag zitten met de ivf. Dus ook hier weer: op je gevoel afgaan. En er evt. over praten met een psychologe ofzo. Dat helpt je erg om je prioriteiten op een rijtje te zetten. Nummer één is voor mij nog steeds zwanger worden. Ik leef alleen daarnaast wel door, met de wetenschap dat ivf de dingen door de war kan gooien. Het ene risico neem je dan niet, het andere wel. Als ik tijdelijk zonder baan zit, zou dat vervelend zijn maar financieel niet onoverkomelijk. Maar ik boek bijvoorbeeld geen verre reis voor augustus. Want als we zwanger zijn of we hebben net een mislukte icsi, dan wil ik dat denk ik niet. Dus de vakantie wordt een autoritje van max. een dag naar een huisje waar we desnoods de hele dag op ons gat kunnen zitten janken. Maar we gaan wél op vakantie. Op die manier proberen we door te gaan met leven en toch rekening te houden met onze allergrootste prioriteit. En tenslotte: pijn er verdriet horen hierbij. Laat dat ook gewoon toe! Liefs, Henne

dat het door de koorst juist een soort van 'opschoond' bedoel je? Geen idee. Zaadkwaliteit wisselt natuurlijk heel erg, vooral de hoeveelheid volgens mij. We hebben ooit zelfs eens 15 miljoen gehad en een keer helemaal niks met alleen een verkoudheidje. Maar die beweeglijkheid was wel vrij constant bij ons. Het was slecht (12% beweeglijk) vanwege de koorts die hij gehad had, maar toen we het na gingen zoeken bleek dat we nooit boven de 12% beweeglijk hebben gezeten....en nu dus 20%! Dat hebben we echt nog nooit gehad. Natuurlijk kun je door voeding of vitamines of stoppen met roken van icsi zaad, geen zaad maken waar je spontaan zwanger van wordt. Maar ik denk toch wel dat het invloed heeft. Ach, wie zal het zeggen. Als ze het echt wisten waren we een stuk verder tenslotte.

Hai meiden, De poging is helaas mislukt, maar dat heeft niet aan het zaad gelegen. We hadden vandaag de evaluatie en het bleek dat bij de icsi 20% van het zaad (goed) beweeglijk was! Dat is toch beduidend meer dan 12%! Er was ook meer sperma (2x zoveel zelfs), maar wel minder zaadcellen (0.4 mljn vs. 0.25 mljn). Maar die waren dus wel beweeglijker dus ik denk dat het toch beter is. Kortom: zink, foliumzuur, heel veel fruit enne...eens in de drie dagen 'lozen'.... het heeft ons geholpen dus wie weet hebben andere stellen hier ook nog wat aan als tip. Succes! Henne

Maart eindigt in ieder geval beter dan het begon. Hoewel, Krullie was van 1 maart toch? In ieder geval van harte aan alle zwangeren, zomaar opeens drie op een rij nu. Esther heel veel sterkte voor jullie. Het is zo onwijs zwaar als het niet lukt. Proberen je te focussen op de andere dingen in je leven. En dan weer hoop en moed vinden voor een nieuwe poging... Meiden die nog zitten: hou je taai en succes! Henne

Vandaag evaluatiegespek gehad. Viel erg tegen. Het ziekenhuis begint te twijfelen aan onze kansen omdat we beide pogingen maar één embryo hadden. Beide keren had ik niet genoeg rijpe eitjes (eerste keer 1 rijp eitje uit 4 en tweede keer 2 rijpe eitjes uit 10). Zelf hebben we heel sterk het idee dat dit komt doordat ze de punctie te vroeg inplannen. Dit willen ze nu ook later doen, maar zoals het gebracht werd voelde het haast alsof ze denken dat we niet alleen een zaadfactor hebben, maar ook een probleem bij mij! En dat hakte er wel behoorlijk in moet ik zeggen. Verder vinden ze lager progesteron echt niet zinvol, maar omdat het geen kwaad kan en ik zo aandrong heb ik nu wel een recept voor 5 dagen lager. Dus dat is dan tot 15 dagen na de tp ipv 12 dagen van de punctie ofzo. Eigenlijk is de uitkomst van het gesprek precies zoals we wilden: later de punctie en langer progesteron. Maar het voelt helemaal niet goed. We vroegen nog: als we hier voor poging vier zaten, wat zou u dan zeggen. Dan zouden ze het ons waarschijnlijk afraden!!!! Waar komt dat opeens vandaag?? Na de vorige poging gaven ze ons nog hele goede kansen en moesten we zeker doorgaan. Alleen omdat mijn eitjes dus niet rijp zijn op het moment dat dit gemiddeld wel zo is, zou het afgelopen zijn? Ik ben boos, in de war, verdrietig en ik snap het gewoon even niet. We hebben de eerste keer een prachtig embryo gehad terwijl we maar één eicel hadden. De tweede keer een iets minder embryo uit twee rijpe eitjes, maar wél een licht positieve test. Hoezo onze kansen zijn klein? We hebben alleen maar weinig rijpe eitjes en volgens mij ligt dat meer aan hun timing dan aan mijn lijf!!! Maar wat nu als ze gelijk hebben.....ik moet er echt niet aan denken om na poging drie te stoppen als die niet lukt. We waren juist zo hoopvol en vastberaden nuom door te gaan. Weet ook niet zo goed wat nu te doen. Hier verder met poging drie in juni met dan later de punctie en langer progesteron. Of eerst het gesprek in Voorburg afwachten? Ik weet het echt even niet meer. Oh ja, met het uitstellen van de punctie hebben we wel meer kans op een spontane eisprong. Dat komt er dan ook nog even bij. Ja, ik ben echt heel erg blij op het moment.... Het enige lichtpuntje was dat het zaad door het zink, foliumzuur en vele fruit wel een stuk beweeglijker was: 20% goed beweeglijk ipv 12% na de koorst! Het was wel minder, maar dus toch beter. Dat scheelt dan alweer zoveel. Zucht... Nou ja, mijn hart is weer gelucht. Proberen me nu weer te focussen op de laatste dagen in m'n oude baan en straks lekker een weekje vrij. We zijn ook een vakantie aan het uitzoeken, ook al gaan we in juni weer aan de icsi, toch gewoon boeken. Vind ik wel moeilijk, maar het is beter om gewoon met ales door te gaan tenslotte. Alleen vandaag even niet. Liefs, Henne

Hoi Anouschka, Frustrerend lijkt me als je zoveel geduld moet hebben. Maar als het resultaat er maar naar is toch? Hoeveel Gonal f spuit je dan als ik vragen mag? Ik had 7 dagen 150IE en maar 4 dagen cetrotide. Maar toen waren wel acht van de tien eitjes niet rijp. Ben dus wel erg benieuwd naar deze 'slow' aanpak! Succes he! Henne

Hai Luna, Ik ken zelf in Nederland maar één gespecialiseerde kliniek, die in Leiderdorp. Volgens mij zijn het verder allemaal algemene ziekenhuizen. Ik zie zelf in de slagingspercentages daar geen verschil in. Slagingspercentages kun je vinden op de sites van de nvog. Je moet hierbij wel bedenken dat het ene ziekenhuis misschien meer 'probleemgevallen' of oudere vrouwen behandelt dan het andere e.d. Dus ga niet puur op de cijfers af! Wij gaan zelf, oa wel naar aanleiding van de cijfers overigens, het gesprek aan in Voorburg. Hun slagingspercentages voor icsi liggen behoorlijk hoger dan in Rotterdam, dus ik wil graag weten of zij iets anders doen en zo ja wat dat is. Groetjes, Henne

Trek je vooral niets aan van dat soort reacties! Op sites als van de Volkskrant en Telegraaf kan iedereen fijn anoniem zijn ongenuanceerde mening spuien zonder ook maar ergens verstand van te hebben. Een van de nadelen van internet. Dit lezen maakt je boos, machteloos en verdrietig maar reageren heeft geen enkele zin, dat komt niet eens aan bij zulke mensen. je zou het een aantal haast gunnen dat ze verminderd vruchtbaar blijken te zijn! Wat betreft de regeling. Ik heb erg geboft met mijn werkgever, ik mocht me gewoon ziek melden. Hoewel ze het uiteindelijk best lastig vonden toen ik dat ook daadwerkelijk drie weken deed (ik was goed ziek van de hormonen). In april begin ik aan een nieuwe baan, we moeten nog maar zien hoe we het daar geregeld krijgen. Zie er best tegenop om erover te beginnen...

Hoi Conchita, Dank je wel voor je reactie! Fijn om weer wat meer te weten over Voorburg. We hebben 18 juni een afspraak met dr. Jansen en vandaag de vragenlijsten gekregen. Het viel me al op dat hier een aantal zaken in gevraagd worden waar nooit eerder naar was gevraagd. Ik vind het best moeilijk om nu zo lang te wachten. Eerst tot 18 juni en dan op z'n vroegst in juli een behandeling, misschien zelfs wel pas in september. We denken er wel sterk over om als ze in het Erasmus een aantal aanpassingen willen doen daar in juni alsnog de 3e poging te doen. Maar als ik jouw verhaal dan weer lees dan denk ik toch, misschien beter geduld hebben en meer kans... Gelukkig hoeven we dat pas in juni te beslissen. Heel erg veel succes met de punctie morgen, ik ga voor je duimen! Henne

Het linkje naar de Volkskrant toch ook nog maar even helemaal: Ivf is normaal, behalve voor de baas ACHTERGROND, Van onze verslaggeefster Maud Effting gepubliceerd op 17 maart 2009 07:59, bijgewerkt op 08:01 Amsterdam - Toen Karen Mulder (32) vijf jaar geleden te horen kreeg dat ze niet spontaan zwanger kon worden en ivf-behandelingen moest ondergaan, stapte ze naar haar baas. Ze wist dat ze vaak en onverwachts in het ziekenhuis moest zijn, en wilde het goed regelen. ‘Bij de eerste ivf-behandeling was er nog wel begrip’, vertelt ze. ‘Maar bij de tweede merkte ik dat het begrip begon te dalen. Toen ik na een complicatie ziek thuis zat, belden ze me bijvoorbeeld op: of ik toch naar het werk kon komen.’ Toch werd Mulder redelijk snel zwanger en kreeg haar eerste kind. Maar toen ze het waagde om een tweede kind te willen – opnieuw via ivf – werd het problematischer. ‘Tijdens een functioneringsgesprek werd ik aangesproken op mijn ziekteverzuim. Ik legde uit dat de gynaecoloog zo vaak met echo’s controleert hoe het met de rijping van de eicellen gaat. Ook was ik elke keer een week ziek van de punctie, waarbij ze met een naald eicellen opzuigen. ‘Maar mijn baas zei: ivf is een keuze. Dat was kwetsend. Alsof ik er zelf voor had gekozen om niet zwanger te kunnen worden. Hij vroeg me ook hoe ik het ziekteverzuim in de toekomst dacht te gaan voorkomen. Ik zei hem dat dat niet zou gaan. Uiteindelijk heb ik dat jaar geen salarisverhoging gehad en werd mijn winstdeling gehalveerd. Ze vonden dat ik niet goed inzetbaar was geweest.’ Toen ze uitzocht wat haar rechten waren, merkte Mulder dat in de wet niets is geregeld voor vrouwen die vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaan en verlof willen. ‘Het enige wat ik ontdekte, was dat het soms in de cao staat. Maar mijn bedrijf heeft geen cao.’ Vrouwen die vruchtbaarheidsbehandelingen krijgen, hebben regelmatig problemen met hun werkgever over verzuim, zegt patiëntenvereniging Freya. Het verlof moet wettelijk worden geregeld, vindt de vereniging, en daarom wordt donderdag een rapport uitgereikt aan Tweede Kamerlid Khadija Arib. Daarin staat hoe de wet aangepast zou kunnen worden. Voor Mulder, die zelf bij de Arbodienst werkt, leidde de houding van haar werkgever ertoe dat ze alle verdere ivf-pogingen verzweeg. ‘Ik verzon allerlei smoesjes. Dan nam ik bijvoorbeeld twee weken vrij om te klussen, maar in werkelijkheid werd er dan een embryo teruggeplaatst.’ Uiteindelijk kreeg ze een tweede kind. Voor werkgevers kunnen de vele behandelingen ook belastend zijn. ‘Het moeilijke voor een baas is dat het niet zo intensief is als een griep’, zegt Nancy van der Veen (35), die onlangs na lang dokteren bevallen is. ‘Het zijn gewoon veel afspraken. Soms moest ik twee weken lang elke dag of om de dag langskomen.’ Met haar baas ging het eerst redelijk goed. Totdat ze begon aan ivf. ‘De minder intensieve inseminatiebehandelingen daarvoor hadden me al zoveel stress opgeleverd, dat ik toen besloten heb alles in mijn eigen tijd te doen. Maar zelfs bij het opnemen van vakantie begon mijn baas moeilijk te kijken. Ik had me natuurlijk elke keer ziek kunnen melden, maar ik ben heel plichtsgetrouw. Ik vind het vreemd dat er geen regeling voor is. Ivf zit gewoon in de basisverzekering; iedereen accepteert het als normale behandeling.’ Saskia Jansen (30) hoorde pas een paar maanden geleden dat ze met ivf moet beginnen. ‘Ik vertelde het meteen op mijn werk. Personeelszaken zei al na vijf minuten: het is een vrijwillige keuze, jij wilt toch kinderen? En mijn manager vond het vergelijkbaar met een haartransplantatie. Toen heb ik besloten er niet langer over te praten. Ik regel het zelf wel. Op dagen van afspraken begin ik een uur eerder en houd ik geen pauzes meer. Maar als dit mislukt, en ik moet nog meer pogingen doen, dan meld ik me gewoon ziek.’

Pleidooi voor ivf-verlofregeling AMSTERDAM - Vrouwen die een vruchtbaarheidsbehandeling zoals ivf ondergaan, zouden een wettelijke regeling voor verlof moeten krijgen. Daarvoor pleit patiëntenvereniging Freya dinsdag in de Volkskrant. ''Wij krijgen wekelijks meldingen van mensen die conflicten hebben op hun werk als gevolg van deze behandelingen'', zegt een woordvoerster van de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Onderzoek Uit onderzoek van de Universiteit Utrecht op verzoek van Freya bleek dat vrouwen die een behandeling willen ondergaan in principe nergens aanspraak op kunnen maken. ''We zien vaak dat vrouwen zich er uiteindelijk bij neerleggen , ook omdat de behandeling zelf al stress genoeg oplevert. Ze verzwijgen het, melden zich ziek of nemen vakantiedagen op. Maar in zo'n tijd hebben ze die vakantie misschien juist hard nodig.''

Hoi Bianca, Met mij gaat het eigenlijk wel goed. Ik heb me de 2e keer veel minder rot gevoeld dan de 1e. Bovendien had ik twee dagen voor de officiele testdatum een heel licht positieve test. En dat geeft mij echt een enorme drive om door te gaan tot het echt lukt. Deze keer waren we er bijna tenslotte... dus het moet kunnen. De second opinion willen we om twee redenen. Ten eerste heb ik bij de punctie telkens veel niet rijpe eitjes. De eerste keer had ik vier eitjes en eentje rijp. De tweede keer tien eitjes, waarvan twee rijp. Beide keren hadden we één embryo en geen cryo's. Wij denken zelf dat de punctie dus te vroeg wordt ingepland. Kennelijk rijpen mijn eitjes langzamer dan normaal ;-) Verder wil ik langer progesteron. Mijn natuurlijke cyclus is ruim een week langer dan mijn ivf cyclus (normaal ovulatie rond dag 17, nu punctie op dag 10). Maar ik moet wel al 12 dagen na de punctie stoppen met de progesteron. Wij hebben zelf het idee dat het mede daardoor deze keer alsnog nog mis is gegaan. We zijn gewoon niet zo blij met deze resultaten en toen ik zag dat Voorburg ook veel hogere slagingspercentages heeft begon ik nog meer te twijfelen of we hier wel de voor ons beste behandeling krijgen. Hoe aardig en professioneel ik ze ook vind hoor, daar gaat het niet om. We gaan nu gewoon in beide ziekenhuizen het gesprek aan en kijken dan waar we het beste gevoel bij hebben. Het is dus ook niet echt een second opinion, meer een vergelijking. Kijken wat het beste bij ons past en waar we het meeste vertrouwen in hebben. Voelt best raar hoor, om ziekenhuizen te gaan 'shoppen', maar het gaat toch ook niet om zomaar iets. Henne

Heb even op het lijstje gespiekt...deze week wordt het weer spannend hier zeg! Houden jullie het nog een beetje vol? Die tweede week is killing. Je voelt telkens van alles...of juist niets....je vraagt je dan toch af of het iets zegt of niet. Wat zou het makkelijk zijn als je je lijf dan even thuis kon laten he. Ik duim voor goede resultaten hier! Henne