Henne

Hoi Bianca, Welkom hier. Jullie eerste poging is zo te lezen wel een erg heftige geweest. Geen wonder dat je het eng vindt om door te gaan. De angst voor de teleurstelling herken ik wel. Ik denk veel meiden hier. Je hele toekomstbeeld staat op z'n kop door een diagnose die je rauw op je dak valt, dan rol je de medische molen in zonder dat je weet waar je aan begint, maar vooral met ontzettend veel hoop: nu ga je zwanger worden! Als poging één dan niet lukt sta je in één klap met beide benen op de grond. Aan poging twee begonnen wij al heel anders. Maar ook nu kwamen na de negatieve test alle angsten weer boven: hoe ga ik dit in vredesnaam nog een keer aankunnen, wat als het dan weer niet lukt, wat als het nooit lukt... Maar al gauw kwam er juist een soort vastberadenheid voor in de plaats: ik ga door tot het gelukt is! We hebben nu zelfs afgesproken een vierde poging eventueel zelf te betalen. En dat terwijl ik na poging één eigenlijk niet meer verder wilde... Wat mij heel erg heeft geholpen is een gesprek met een maatschappelijk werkster van het ziekenhuis. En rust. Neem echt de tijd die je nodig hebt. Zie je het in april nog niet zitten? Dan wacht je. Die cryo bederft niet. En als je echt angst blijft houden, geef dit dan aan in het ziekenhuis en vraag een verwijzing voor psychologische hulp. En natuurlijk helpt ook lotgenotencontact enorm. Wat dat betreft zit je hier helemaal goed! Henne

Erg grappig item! En voortaan inderdaad maar Kruidvat. De Matcare Ultra waar ik een licht streepje bij had vonden zij niet erg duidelijk: De Mat Care Ultra verwart Janna: “Het streepje is zo vaag. Ik zou twijfelen…”. En zij was dus een flink aantal weken zwanger. Die doen we dus niet meer. Voor wie het gemist heeft: op de site van kassa kun je het terugkijken en hier vind je de complete uitslag.

Heel begripvol eigenlijk. Natuurlijk zijn er ontzettende botterikken, maar die heb je overal en altijd. Van familie en vrienden krijgen we heel veel steun. Al merk je wel dat ze het nooit echt kunnen snappen. Mijn schoonzusje stuurde me een keer een sms op zondagochtend...of ik nog een zwangerschapstest had liggen want ze was overtijd. Tja... Ook op m'n werk zijn ze erg begripvol, hoewel ik daar wel merk dat als puntje bij paaltje komt en ik afwezig ben door de behandeling (na ronde 1 een half jaar overspannen en maar deels gewerkt), het begrip bij sommigen wel wat afneemt. Begrijpelijk vanuit hun zakelijk belang, maar voor mij soms wel hard. Ik ben er wel heel erg open over. Pijnlijke opmerkingen uit onwetendheid kun je mensen moeilijk kwalijk nemen.

Hoi Chablis, het topic heet "Hoe ver wil je gaan?" Je vindt het hier

Hmm, onze pauze kan wel eens een beetje langer gaan duren dan we nu voor ogen hebben. Net Voorburg gebeld, voor een second opinion kunnen we pas 18 juni terecht. Als we dan daar willen starten kan dat meestal binnen drie maanden. Aangezien augustus voor ons geen optie is (vakantie), wordt het dan waarschijnlijk september. Dat is wel even slikken. Nu is het wel zo dat als ze volgende week in het Erasmus meegaan in onze wens om de punctie later te doen en langer progesteron te gebruiken, we daar waarschijnlijk alsnog de 3e poging doen. We weten daar nu hoe het gaat, wat we kunnen verwachten, zij kennen ons en mijn reactie op de hormonen. En we kunnen natuurlijk ook beide gesprekken afwachten en op z'n vroegst in juli weer starten. Gelukkig hoeven we dat nu nog even niet te beslissen. Daarvoor is het merk ik echt nog te vroeg merk ik. Ben blij dat ik de afspraak in Voorburg gemaakt heb, maar verder wil ik er eigenlijk even niet over nadenken.

Hai Sofie, Wat jammer dat we elkaar hier weer tegen komen, als je begrijpt wat ik bedoel ;-) Ik heb een hele goede week gehad eigenlijk. Vol plannen voor de toekomst en vastberaden dat we een kindje gaan krijgen. Fysiek ben ik nog wel wat gammel van alles hormonen en een heftige menstruatie. Vandaag dus de reactie: uitgeteld, gehuild en geslapen. Maar ook dat hoort erbij. Omdat het deze keer zoveel beter ging dan de vorige keer is het ook makkelijker jezelf weer bij elkaar te rapen en door te gaan. Het gaat eigenlijk een sorot van vanzelf. Uithuilen en opnieuw beginnen.... Ik begin 1 april aan een nieuwe baan, dus ik heb gelijk genoeg afleiding. Omdat mijn chronische vermoeidheid na de vorige ivf weer flink de kop op stak, ga ik een dag minder werken. Ik hoop dus de komende periode ook weer wat meer tijd en energie voor mezelf te hebben, voor hobbies ed. Werken aan wat we in 'hoe ver wil je gaan' ook zeggen: de invulling van je leven naast de kinderwens. En verder zijn we eigenlijk al best weer bezig met een nieuwe poging. We hebben donderdag een evaluatiegesprek. En we denken er hard over een second opinion te gaan vragen in Voorburg. Wij hopen juni dan weer te beginnen. Ook even afwachten hoe snel ik herstel en hoe ze op m'n nieuwe werk reageren. Goed dat je eerste een week lekker genoten hebt. Jezelf even verwennen. Kan heel heilzaam zijn :-) En dan inderdaad dat gevoel van 'klaarstomen', acupunctuur, sporten, gezond eten, op tijd naar bed....het staat hier ook allemaal op het programma. Nu nog volhouden haha! Hou je taai he! En geniet van alle leuke dingen, Henne

Niet de moed verliezen hoor meiden! Zolang je op het bankje zit is alles nog mogelijk. Het is flink balen dat maart tot nu toe niet zo succesvol is als we hadden gehoopt. Maar dat kunnen jullie dus juist nog helemaal goed gaan maken. Geen zorgen maken en goed voor je emmies zorgen! Succes!!! Henne

Dat is heel erg goed gezegd en heel erg waar. Kinderen zijn een AANvulling, geen INvulling. Natuurlijk moet je leven ook met kinderen voldoende andere dingen bevatten die je energie, voldoening, liefde, uitdaging, geluk geven. Daarom proberen we ons ook te focussen op andere zaken en door te gaan met ons leven. Maar soms is dat met alle behandelingen wel moeilijk. Mijn schoonzusje zei een keer: het is maar een stukje van de puzzel, focus je niet te veel op dat ene stukje. Maar voor mij, ons, is dit een heel belangrijk stukje. En een puzzel waarvan een stukje miste, gooide ik vroeger altijd weg. Als wij geen kinderen gaan krijgen, zal ik een nieuwe puzzel moeten ontwerpen, waarin dat stukje niet mist, simpelweg omdat het geen onderdeel meer is van het plaatje. Dat vind ik denk ik op het moment het moeilijkste, je weet niet welke kant het op zal gaan en aan welke plaatje je moet gaan puzzelen.... Het plaatje dat ik al jaren in mijn hoofd heb, met een gezin, kinderen. Of het plaatje zonder kinderen, waarvan we eigenlijk nog niet echt een beeld hebben hoe dat eruit moet gaan zien. Hoe wij tot een goede keus komen? We praten er wel veel over, ik lees erover en ik ben ook heel blij met bijvoorbeeld een forum als dit waar je stellen treft die écht weten wat je meemaakt en hoe dat voelt. Maar je kunt dit toch niet vooraf bepalen denk ik. Uiteindelijk zal er gevoelsmatig een moment komen waarop we zeggen, het is genoeg geweest, dit kunnen of willen we niet meer. Wanneer dat is kun je niet weten, dat hangt van zoveel dingen af. Ik roep nu wel dat ik doorga tot het gelukt is, maar als ik van poging drie weer zo ziek word, denken we er misschien wel heel anders over. Wat we wel zeker weten: ook zonder kinderen gaan wij samen oud en gelukkig worden :love3:

Ik mocht 15 dagen na de punctie testen (da's dus 12 dagen na de tp) en heb 10 dagen na de tp getest. Die was heel licht positief maar twee dagen later, 12 dagen na de tp, was het allemaal negatief. Positief testen voor je testdatum is gewoon riskant. Het kan dan nog heel makkelijk mis gaan (ik las laatst dat zes dagen eerder postief testen in 60% van de gevallen alsnog fout gaat!). Ik ben wel blij dat ik eerder getest heb, omdat ik nu weet dat het wel iets is geweest en ik me dat niet verbeeldde. Maar of ik het nog een keer zo zou doen... Het is wel een hele grote domper om met zoveel goede hoop alsnog de mist in te gaan. En negatief testen op dat moment zegt eigenlijk ook nog niks dus tja....

Je moet het misschien inderdaad per keer bekijken. Toch merk ik dat ik na twee mislukte pogingen wel anders ben gaan denken. Het (betaalde!) eindpunt komt opeens wel heel erg dichtbij. Je bent er opeens niet meer zo zeker van dat het wel een keer gaat lukken. Je wordt wel heel hard met je neus op de feiten gedrukt. Wat gaan we dóen als poging drie ook niet lukt?? De deur nu op een kiertje zetten geeft mij de moed om aan poging drie te beginnen. Omdat ik nu weet dat áls die mislukt, het nog niet voorbij is. Met dat in het achterhoofd kan ik een evt. teleurstelling denk ik nog wel aan. Het is een soort zelfbescherming om te zeggen 'we gaan door tot het gelukt is'. We willen de hoop vasthouden omdat die moed en kracht geeft. Want of we inderdaad vier of vijf pogingen zouden doen, dat kan ik nu natuurlijk onmogelijk zeggen. Maar zolang de wens echt groter blijft dan de ellende... Henne

Mamalou heel veel sterkte. Ik hoop dat jullie ondanks deze teleurstelling wel kunnen genieten van Spanje. Liefs, Henne

Hai Sofie en anderen, Ik had inderdaad deze vraag gesteld op het wachtbankje. Of meer, ernaast want ik was er al af ;-) Juist ook omdat ik verbaasd was over mezelf dat we de grenzen steeds weer oprekken. In eerste instantie heb ik altijd geroepen 'we doen geen ivf'. Toen we bij de 1e iui alleen dood zaad hadden kwam gelijk de term icsi op tafel. Ik ben daar toen heel erg van geschrokken, maar toch ga je een soort vanzelf door. De eerste icsi was een ramp, ik ben hartstikke ziek geweest. En tóch zijn we begonnen aan een tweede poging. En nu die eigenlijk heel goed is gegaan én we zelfs een licht streepje hadden op een te vroege test zijn we dus opeens vastbesloten om door te gaan, er evt. zelf voor te betalen. Wel even een hele andere instelling en gedachte dan een jaar geleden. Ik denk trouwens dat het zeker wel meespeelt hoe lang je al bezig bent. Wij zitten nu een jaar in de medische molen, we hadden zo snel een diagnose en er waren nergens wachtlijsten dat we in een soort sneltrein terecht zijn gekomen. Maar als ik kijk hoe dit alles ons het laatste jaar heeft beinvloed dan kan ik me goed indenken dat je dit geen twee, drie of vijf jaar trekt. Ik denk dat wij toch met een jaar ofzo wel willen weten waar we aan toe zijn. Zodat we met die wetenschap door kunnen met ons leven. De gedachte dat dit zonder kinderen zou zijn beangstigt me enorm. Ik vraag me ook wel af of die vastberadenheid om door te gaan voortkomt uit die angst. Dat ik niet onder ogen wil zien dat het op een gegeven moment gewoon afgelopen is. En dat we dat zullen moeten accepteren. Ik weet niet of ik dat wel zou kunnen. Het voelt dus allemaal nogal dubbel, die beslissing om door te gaan 'tot het gelukt is'. Gelukkig weten we wel zeker van elkaar dat we ook zonder kinderen samen verder gaan. En ook, ondanks pijn en gemis, dan gelukkig zullen zijn. Er is tenslotte echt meer in het leven dan kinderen, we zullen dan moeten leren om op andere dingen te focussen. Maar zover zijn we godijdank nog niet. Poging drie kan net zo goed slagen als poging één, dat zie je hier op het forum maar weer. En dat geeft ons heel erg veel hoop! Liefs, Henne

Kreeg het volgende bericht in m'n mail: Het consumentenprogramma Vara Kassa heeft onlangs een aantal zwangerschapstesten getest. Natuurlijk ben jij ook benieuwd hoe de uitslag zal zijn! Aanstaande zaterdag kun je deze uitzending zien op Nederland 1 om 18:55 uur. Mis het niet!

Idd Moon, dat valt vies tegen hier met die succesmaand :gatekeeper: Valt me wel op dat we met heel veel meiden zijn waarvan de tweede poging nu niet lukt. Mij maakt dat best een beetje bang, wat als nummer drie ook niet lukt...? Wij hebben nu wel besloten om dan evt. door te gaan als we het kunnen betalen. Of in januari over te stappen naar Unive voor een vierde verzekerde poging. We willen poging drie absoluut nog niet als een eindpunt zien. Maar ook willen we zeker niet adopteren of voor pleegzorg kiezen om diverse redenen. Denken jullie hier ook al over na? Of wachten jullie eerst 'rustig' poging drie af voor je verder kijkt? Kunnen jullie na twee mislukte pogingen nog vertrouwen hebben in een nummer drie en evt. vier of vijf? Hoe ver ben je bereid te gaan? Ben ik best benieuwd naar... Henne

Gerreber en Leonore, wat onzettend kl%te weer. Heel veel sterkte en een dikke knuffel. Waar blijven we de moed en hoop toch vandaan halen...zucht. Ja, uit de positieve berichten. Jokie, gefeliciteerd! Als je echt al overtijd bent en een streep ziet, mag je er wel vanuit gaan dat je zwanger bent. MijnBaby ik heb ook eerder getest. Ik weet niet of het aan te raden is. Ik had twee dagen voor de testdatum (in R'dam 15 dagen na punctie) een licht positieve test, helaas ging het twee dagen later alsnog fout. Garanties heb je natuurlijk nooit, maar dit was wel heel zuur. Aan de andere kant geeft dit ons ook hoop, we waren er 'bijna', het kan dus wel. Als ik alleen op de testdag had getest had ik dit niet geweten en me alleen afgevraagd of ik mezelf weer voor de gek had gehouden dat ik me zwanger voelde (niet dus!) Zes dagen eerder testen zou ik niet doen. Heb ergens gelezen dat het in de helft van de gevallen nog mis gaat als je dan positief test. Dat is wel heel erg veel risico om blij te zijn voor niets. Maar een dag of twee eerder, zeker als je testdatum op de tp is gebaseerd kan best. Henne

Chablis fijn, dank je wel! Ik ben echt benieuwd en ken niemand die in Voorburg zit. Henne

Jeetje zeg, log ik in met de hoop op allemaal goed nieuws.... Wat ontzettend verschrikkelijk balen zeg, vier maal negatief. Ik weet gewoon niet wat ik nog moet zeggen..... hoe is dit nou toch mogelijk. Sofie, Chablis, Luna en Moon heel erg veel sterkte de komende dagen met de teleurstelling en het verdriet. Ik denk aan jullie. Henne

Hai meiden, Volgens mij kun je wel ongesteld worden als je progesteron gebruikt hoor. Maar het kan je menstruatie ook net zo goed uitstellen. Lekker duidelijk dus inderdaad. Hilde dat spreekt mij dan wel weer aan, afbouwen. Je gebruikt toch behoorlijk veel van dat spul en je stopt ineens. Ach, ik ga het allemaal maar eens vragen volgende week. Leonore het gaat eigenlijk heel goed met me, met ons. We zijn natuurlijk wel teleurgesteld en verdrietig, maar ook heel vastberaden om door te gaan. Ik heb dit keer veel minder heftig gereageerd op de hormonen én het was toch een soort van 'bijna' raak. Dat laatste zegt natuurlijk niks over een volgende keer, maar het geeft wel weer hoop en moed. We hebben volgende week een evaluatiegesprek. En ik denk erover een gesprek aan te vragen in Voorburg, wil wel eens weten hoe hun slagingspercentages zo hoog komen. En als ik het dan met mijn nieuwe werkgever kan plooien zou ik het liefste in juni voor een derde poging gaan. Nieuwe ronde, nieuwe kansen... Groetjes, Henne

Ik kan waarschijnlijk pas vanvond weer kijken, maar dan hoop ik hier heel veel goede berichten te lezen!

Ik had zelf dus ook nog over en heb stom genoeg braaf gedaan wat er werd gezegd en ben ermee gestopt. Natuurlijk had het net zo goed kunnen mislukken als ik ze wel had opgemaakt maar ik ga een volgende keer dus wel m'n gevoel volgen. Ik denk echt dat ik dat laatste steuntje in de rug net nodig heb.

Wat een stroom aan goed nieuws en spanning hier. Geweldig zeg. En wat een lieve woorden nog weer voor mij/ons. Met mij gaat het eigenlijk heel erg goed. Ik heb natuurlijk veel verdriet, maar er is ook een soort vastberadenheid ontstaan, alleen maar door dat ene vage streepje... Het voelde zo geweldig, er kwam zo'n rust over me toen ik dacht dat het gelukt was. En nu weet ik zo zeker dat ik door wil gaan tot het lukt. Mijn moeder hoorde pas weer van een stel bij wie de 5e poging raak was. Dus we geven niet op na drie, dat weet ik nu wel zeker. Moon ik werd woensdag ongesteld, had zondag de laatste progesteron gehad. Aan alle meiden die dit weekend mogen testen, mijn duimpjes draaien!! Henne

Is hetzelfde hoor. Utrogestan is de merknaam, Progestan kan het geloof ik ook heten. Is allemaal progesteron. Zat jij ook in R'dam?

Soof heeeeel veel plezier het weekend. Hoop dat er geen rode duivels op de loer liggen maar een mooie roze wolk.

Hoi, We hebben nu twee keer in het Erasmus een icsi poging gedaan en ik vind ze daar heel erg aardig enzo, maar ik baal toch van een aantal dingen. Zo hebben we beide keren een punctie gehad waar heel veel niet rijpe eitjes uit kwamen. Eerste ronde 16 follikels, 4 eitjes, 1 rijpe, 1 embryo. Tweede ronde 12 follikels, 10 eitjes, 2 rijpe, 1 embryo. Ook voel ik me niet prettig bij de duur waarvoor zij progesteron voorschrijven. Uiteraard gaan we dit allemaal bespreken in een evaluatiegesprek, maar ik vraag me toch af of we misschien over moeten stappen naar een ander ziekenhuis. Als ik naar de nvog cijfers met slagingspercentages van 2007 kijk, dan zie ik dat Voorburg ontzettend hoge percentages heeft voor icsi (jonger dan 40 jaar zelfs oplopend tot 37%!), ook hebben zij meer cryopogingen. Ik overweeg nu om in Voorburg een afspraak te maken, vraag me heel erg af wat zij dan anders doen. Ben dus benieuwd of er iemand hier ervaringen heeft in dit ziekenhuis?! Groetjes, Henne

Hoi meiden, Ik heb een vraagje... Hoe lang moeten jullie progesteron gebruiken na de punctie / terugplaatsing? In Rotterdam is dit tot 13 dagen na de punctie. Ze hebben er daar onderzoek naar gedaan en langer zou geen zin hebben. Maar ik twijfel daar zelf een beetje aan. Afgelopen zondag heb ik de laatste progesteron gebruikt. Maandagochtend had ik een heel licht positieve test (en duidelijk zwangerschapsverschijnelen zoals zin in ander eten). Woensdag was de test negatief en werd ik heel heftig ongesteld. Ik weet dat het in dit stadium nog heel vaak fout gaat. Maar ik blijf me ook afvragen wat er gebeurd zou zijn als ik niet met de progesteron was gestopt. Zijn er hier meer meiden met een soortgelijke ervaring?? Ik wil in ons evaluatiegesprek vragen of ik de volgende keer langer progesteron mag blijven gebruiken, maar ik denk dat ze daar in het EMC niet achterstaan.... Henne