Moon74

Van harte allebei met jullie dochter Tess!!! Als ze dit zo volhoudt (jullie lekker laten slapen ed.) dan is het wel een voorbeeldig kindje, niet dan? Geniet er lekker van!

Hoi Evie, wat heftig voor jullie. Kan de maatsch. werker die verbonden is aan de fertiliteitsafd. in jullie ziekenhuis niks voor jullie betekenen? Het kan enorm helpen als 'een onpartijdig', professioneel iemand luistert, ordent en ondersteunt bij het reflecteren op ál die emoties waar je niet meer omheen kunt om een 'verstandig en beredeneerd' gesprek te voeren... Proberen kan je/kunnen jullie het allicht. Wie weet... dit gaat ook niet zoals jullie beiden graag zouden zien... Da's misschien nog wel het meest moeilijke, hé? Dat je niet altijd samen opgaat in je manier van doen/verwerken. Soms moet je ieder even een eigen stukje gaan en dat is niet erg, zolang je maar weer bij elkaar uitkomt. Evt. hulp daarbij zoeken is absoluut geen schande; 't is verre van eenvoudig allemaal!!! Succes!

Esther, héél héél veel succes!!! Zet 'm op, julie tweetjes.

Hey, een 'bijna-naamgenoot', ben benieuwd... heb je zekerheid gekregen?

Hoi Snoeske & partner, Ondanks alle zorgen die jullie nu nog hebben wil ik jullie toch ook feliciteren met Rutger!!! Ik hoop dat hij mag groeien als kool, zodat hij snel gezond met jullie mee naar z'n eigen bedje thuis kan. Succes en zorg ook een beetje goed voor jezelf en voor elkaar.

Dani en partner: van harte gefeliciteerd met jullie kanjer! Justin: leuke naam. Mooi om je bevallingsverhaal er meteen bij te lezen, Dani. Geniet van jullie wondertje!

Zo, vakantie er op zitten sinds afgelopen maandag en nu vond ik het de hoogste tijd om eens bij te lezen; veel nieuwe berichten, maar de in deze topic moet ik toch wel even reageren... Heerlijke vakantie gehad, schitterend weer en een combi van zon, zee, strand en cultuur. Onze favoriete bestemmingen voldoen aan deze criteria! Vakantie was heerlijk, op een paar momenten na; in die momenten vloog het me allemaal toch een beetje aan. Het is niet het gemakkelijkste jaar geweest. Feitelijk heb ik (ondanks dat we behoorlijk wat meegemaakt hebben samen in de afgelopen 10 jaar) nog nooit zo veel en zo'n intens verdriet gehad als dit afgelopen jaar. Als er dan rust en ruimte is, zoals in een vakantie, dan blijkt toch nog lang niet alles een plekje gekregen te hebben. Er is nog veel te verwerken. Maar dat kan gevoelsmatig nog niet helemaal, omdat er nog die 3e poging is. Het boek is (gelukkig!) nog niet dicht... Die 3e poging. Tja, afspraak was dat ik ná de vakantie een afspraak in het ziekenhuis zou maken om de 3e poging te gaan plannen. Ergens dit najaar. Ik heb er nog even tijd voor nodig; als de afspraak staat dan wordt het echt concreet en dan moet ik er aan geloven. Dubbel voelt dat. Ik wil de overstimulatie niet meer die ik geheid ook de 3e keer ga krijgen, in mijn geval is er geen andere mogelijkheid dan dezelfde hormoonbehandeling als ik ook bij de vorige IVF behandelingen gehad heb... daarna weer weken rust om de overstimulatie niet weer zo ernstig te laten worden als bij IVF 1. Weer die onzekerheid en die spanning. Dat waardeloze gevoel dat je lijf niet doet waar een vrouwenlichaam toch ook voor bedoeld is... De labiliteit, door de hormonen. Wat als het definitieve 'nee' door zal moeten dringen... Ik stort me eigenlijk liever eerst nog even helemaal op m'n werk. Dit zijn zo de gedachten die nu bij me opkomen. Ik groei er wel weer naar toe, ik heb evenveel momenten waarop ik genoeg heb van deze lange, onbestendige pauze en waarin ik gewoon door wil/een (succesvolle) afronding wil. Merk meteen dat het nog steeds zo is dat ik 'in m'n werkritme' toch het lekkerst in m'n vel zit. Kan ik lang volhouden, maar tijd nemen voor een stukje overdenking/verwerking op z'n tijd is ook belangrijk. Van me af schrijven, zoals nu hier werkt goed. Misschien toch zo af en toe eens wat schrijven hier.

Wel doen hoor, Madelief; veel drinken en rusten. Daar kun je een hoop narigheid mee voorkomen! Hopelijk krijg je in de komende dagen veel goede berichten; veel bevruchte eicellen en naast tp, hopelijk ook cryo's. De vooruitzichten zijn goed met 26 eitjes! Nu lekker bijkomen, 'je hebt je werk er op zitten' voor nu.

Dames, wat vorderen jullie zwangerschappen toch hard! Bijzonder om te lezen dat de één een zoon krijgt en de ander bijv. een zoon én een dochter... maakt het zoveel echter nog weer, hé?! Lastig dat gedoe met werk, maar denk allereerst om jullie zelf en jullie kindjes. Dat is onbetaalbaar! Ik lees vast binnenkort wel weer eens bij, voor nu; geniet er van en doe 't kalm aan waar dat nodig is! Liefs.

weet inderdaad wat je bedoelt... mooi, 't raakt wel.

Een klaagmuur, yes! Ik baal omdat: -ik niet kan slapen. -ik vakantie heb, maar het vakantiegevoel nog niet echt wil komen. -we nog ontzettend veel te doen en te regelen hebben voor we op vakantie gaan. -ik pauze heb en nu geen IVF behandeling volg. -het einde van mijn pauze dichterbij komt en ik me nu (vakantie, vrije tijd) ook weer zorgen begin te maken: wat als ik weer overstimulatie krijg, niet kan werken, het slecht trek, het niet gaat lukken (3e poging), m'n huidige leidinggevende moeilijk doet, het me niet lukt om af te vallen enz. enz. enz. -ik weer kilo's moet zien af te vallen en het lijnen me totaal niet lukt momenteel. -ik niet weet of ik ooit moeder zal zijn. -ik er niet aan moet denken om weer telkens naar het ziekenhuis te rijden en in wachtkamers te moeten wachten tot ik de volgende gynaecoloog naar binnen mag laten kijken. -het weer om gaat slaan morgen. -ik dan niet weet wat ik aan moet trekken; het één is te heet, het ander te koud. -de geplande bbq van zaterdag is afgelast vanwege de weersverwachting. -sommige mensen nooit genoeg hebben in het leven en altijd maar meer willen. -m'n hond ziek is, heel zielig. -het bezoek aan de dierenarts + medicatie me veel geld heeft gekost. -het al 1 uur is en dat zal het opstaan morgen er niet gemakkelijker op maken. enz. enz. Heerlijk topic!

Ha die Esther en alle andere pauzemeiden natuurlijk... In antwoord op je reactie van 3/7, Esther; kom hier nu m'n pauze wat langer gaat duren minder vaak dan voorheen inderdaad. Enerzijds wil ik wat afstand nemen, anderzijds mis ik de aansluiting ook; veel dingen die actueel zijn als je met een behandeling bezig bent zijn dat nu natuurlijk niet. De keren dat ik inlog merk ik dat er heel veel nieuwe mensen op het forum zijn. Dat is anders dan praten en meeleven met de mensen waarmee je samen/in dezelfde periode een behandeling doorleefd hebt. Van die dingen... dat maakt dat ik nu even minder m'n ei kwijt kan/wil. Wordt allemaal vanzelf actueel weer als ik ergens dit najaar m'n 3e behandeling zal gaan doen. Voor nu: 't gaat wel aardig eigenlijk. Ben druk bezig met invulling geven aan nieuwe functie (aantal maandjes geleden promotie gemaakt). Werk was eerst een goede afleiding. Ik merkte aanvankelijk dat het de dagen dat ik werkte beter met me ging dan in de weekends als ik thuis was en meer vrije tijd had om na te denken. In m'n vrije tijd heb ik natuurlijk ook de contacten met m'n zusje en haar pasgeboren dochtertje. Tante worden vond ik heel confronterend tot het moment daar was. Toen ging het hartstikke goed en vond ik het ook wel heel bijzonder. Was trots op hoe goed ik het kon händelen, maar uiteindelijk kwamen toch de moeilijke momenten natuurlijk wel. Vaderdag bijv.; we waren met z'n allen bij m'n ouders en dan is mijn man dus de enige die geen vader is... Dopen van mijn nichtje bijv.; in de familiedoopjurk... tja, gaat daar ook nog een kindje van mij in gedoopt worden? Zit je dan in de kerk met lege handen. Nou ja, dat zijn wel de momenten die me aan het nadenken zetten en waarbij ik het heel hard en confronterend vind allemaal. Ik ben niet jaloers op mijn zusje en gun haar dit geluk, ik had het alleen zelf ook zo graag meegemaakt... En het wachten is niet het ergste, maar de onzekerheid of je überhaupt nog moeder gaat worden... Pauze is heerlijk zolang ik met andere dingen bezig ben en dat is 80% van mijn tijd ong. wel het geval. De andere 20% van de tijd blijven er dus in mindere of meerdere mate emoties de kop op steken, variërend van acceptatie tot verdriet/boosheid. En als ik dat dan zo schrijf dan komt het toch weer zwaarder over dan het is, of zo. Kan het niet helemaal goed uitleggen. Al met al is het echt goed om een poosje met wat meer afstand te kunnen leven en mezelf te kunnen zijn, al ben ik wel een beetje veranderd/beïnvloed door alles wat er is gebeurd het afgelopen jaar. Man o man, wat een worsteling is het geweest om weer dichter bij mezelf te komen... Moet wel snel gaan starten met afvallen trouwens! Dat dan weer wel... Alle andere pauzemeiden, probeer van je pauze te genieten. Ik blijf het hier allemaal wel volgen, alleen met een andere frequentie en intensiteit als tijdens de behandelingen... Lieve groet, Moon.

Hoi Rosie, welkom! Spannende dagen zo, hé?! Ik weet nog hoeveel ik aan het forum had (en heb), dus ik denk dat je er goed aan gedaan hebt om je hier te registreren. Succes met wachten, hopelijk een positieve afloop voor jullie.

Elena, van harte!!! Wauw zeg; deur dicht en binnenhouden voorlopig die uk :)

Van harte met Mats en Stijn!

Hey Henne, ondanks dat het weer laat is geworden vond ik dat ik nog even in móest loggen. Meer dan 700 nieuwe berichten... hmm. Het ging me om nieuws van jou; dat heb ik nu. Balen, want ik had wat anders willen lezen: heel veel succes, meis. Voor jullie allebei!!! Doe wat (zo) goed (mogelijk) voelt voor nu en voor na de zomer hoop ik dat jullie tijdens het rondvragen op een behandeling stuiten die jullie het vertrouwen geeft voor een volgende poging! Liefs, Moon.

Hey Agnes, Kan alleen m'n eigen verhaal met je delen: heb zelf na 1e IVF een vreselijk moeilijke periode gehad. Draaide helemaal vast in een situatie waarin ik, voor m'n gevoel, geen enkele controle meer had. Vond dat ik snel weer aan het werk moest, maar dat ging helemaal niet. Alles wat ik moest van mezelf en wat ik wilde, dat kon ik niet naar m'n eigen eisen/maatstaven realiseren. Ik wilde ook tegenstrijdige dingen; 100 % werken, maar ook rust om zonder stress en druk voor een kindje te kunnen gaan. Zo kan ik nog een heel verhaal vertellen, maar wat wellicht het belangrijkste is: ik heb een coach ingeschakeld waar ik vertrouwen in had en dat heeft me veel inzicht gegeven en een plek voor mijn emoties en wat ruimte om na te denken weer. Er was meer aan de hand toen dan enkel IVF, moet ik wel zeggen. Ik had het ook niet naar mijn zin in mijn baan (intussen promotie gemaakt en een nieuwe start: super!), stond niet meer in mijn kracht... mislukken van IVF en in ziekenhuis terecht komen met overstimulatie... 't heeft het uit mijn kracht zijn allemaal pijnlijk duidelijk versterkt... Na 2e mislukte IVF heb ik het weer moeilijk gehad, omdat ik pijnlijk geconfronteerd werd met een hoogzwanger zusje dat niet al te meelevend/invoelend is. Intussen ben ik tante geworden en heus dol op die kleine, maar het is af en toe toch nog steeds pijnlijk (niet jaloers, maar zo zichtbaar hoe het voor jezelf ook had kunnen zijn...). Toch kan ik er nu beter mee uit de voeten dan de vorige periode; ben sterker, blijf meer in mijn kracht, maak m'n eigen keuzes. Succes, hoop dat jij dat ook snel weer zo mag voelen inderdaad. 't Laat zich alleen niet dwingen of versnellen... zo ervaarde ik het toen ook. Hoop dat je snel ontdekt wat voor jou de juiste keuzes zijn en waar je je steun vandaan kan halen!

Het verschilt zo van persoon tot persoon (van situatie tot situatie) dat het lastig is om daar iets zinnigs over te zeggen voor een ander... Persoonlijk heb ik meer dan genoeg gehad aan zetpil diclofenac en paracetamol van te voren, plaatselijk nog spuiten in baarmoedermond en na afloop thuis nog een zetpil diclofenac... Maar ja, zoals je leest: zoveel vrouwen/ziekenhuizen, zoveel manieren van pijn bestrijding...

Ongelofelijk, maar onwijs fijn voor jullie! Van harte!

wat verdrietig... sterkte!

Ziet er mooi en superstylish uit, Amanda! Niet verkeerd om op deze manier aandacht te krijgen voor het feit dat het krijgen van kinderen niet vanzelfsprekend is. Zet wellicht toch weer wat mensen aan het denken. Foto is ook écht om te koesteren, zo hé?! Jullie zien er beiden goed uit, hoor!

Evie welkom hier enne... succes maandag. ('t zegt niks, maar mij zijn de 2 puncties die ik heb gehad beide keren érg meegevallen)

Welkom Grace en succes met je behandelingen (eerst het doorspuiten onder narcose en dan de IUI)!

Welkom Karin, fijn dat jullie weer wat hoop gekregen hebben om je kinderwens in vervulling te zien gaan. Het is fijn om hier lotgenoten en oprecht medeleven te vinden, maar dat ga je allemaal nog wel ondervinden. Succes met de behandeling die er aan komt?!

Jane, wauw! Wat een 'konings-wens': een zoon én een dochter... Zo ben je bang met lege handen te blijven staan, zo blijk je gezegend met een jochie én een schone deern. Wat zullen jullie naast je schoenen lopen van trots, een grijns van oor tot oor?! 't Is je van harte gegund, Jane!