Moon74

Welkom Sandra, spannende weken... Succes!

Hey Pauzemeisjes... dubbel allemaal hé?! Wij weten voor onszelf dat we de juiste beslissing hebben genomen door een pauze in te lassen. Toch is het lastig; enerzijds gaat het écht goed met mij/met ons. Anderzijds zit er een rauw randje en is er sprake van een rouwproces. Heftig is en voelt dat. Toen m'n moeder afgelopen vrijdag vroeg of het al wat beter met ons ging heb ik weer de nodige tranen gelaten... die vraag was aanleiding om nog wat onverwerkte emoties te laten stromen. Niet erg, maar 't zit er dus nog wel. Het houdt me nog dagelijks bezig; dat kan ook bijna niet anders met een hoogzwanger zusje in mijn directe omgeving, denk ik. Ik ben blij met onze pauze. We zien het rond oktober wel. Kans is aanwezig dat we het dus tegen die tijd nog een keertje samen gaan doen, Sofie! Intussen weet ik dat wij dan ICSI krijgen, ipv IVF. Mijn vraag aan de gynaecoloog, of dit onze kansen op meerdere bevruchte eicellen en wellicht ook 1 of meerdere cryo's niet vergrootte, heeft deze beslissing in het ziekenhuis geleid. Omdat 'ik een bijzonder geval ben' (overstimulatie ook bij voorzichtig stimuleren met hormonen) willen ze ICSI inzetten om zo hopelijk idd meer keuze te hebben m.b.t. terug te plaatsen emmie(s). Nu was er immers beide keren niks te kiezen... We zijn in deze dus serieus genomen. Fijn! Van jullie ook een moedig besluit, Sofie... 'k Weet hoe je 't voelt en bedoelt, denk ik zo. 't Wordt er niet per se gemakkelijker op om anderen zwanger te zien o.i.d., maar het is wel zo dat het dus als een hele goede keuze voor jezelf kan blijven voelen. Dat is bij ons zo en dat gun ik jullie dus ook. Hoop je hier nog wel af en toe te spreken, Sofie! Verder veel ontspanning en rust toegewenst en geniet van je vakantie, de zomer en niet te vergeten van elkaar én van je trouwen!!! Henne, hoe is het met jou dan? Jij moest toch ook nog voor onderzoek naar de dokter? Goed afgelopen mag ik hopen?! Nanne, jij ook succes. Wat fijn dat jullie als pleegouders wat willen en kúnnen betekenen, zeg! Persoonlijk zou ik lekker doorgaan met die cursus, hoor. Als je het puur bij de feiten houdt dan verzwijg je helemaal niks... Natuurlijk hoop je dat het tot eiceldonatie komt, maar zover is het nog niet en dan hoef dit er toch niet voor stop te zetten en/of nu al te gaan vertellen dat... Ik zou het allemaal maar eens aanzien en afwachten en als je én zwanger wordt in de toekomst en dan ook een pleegkindje hebt: zolang jullie dat geen punt vinden?! Dan heeft het vast ook zo moeten zijn... Andere pauzemeisjes: succes én dat je pauze je maar veel goeds op mag leveren!

Succes met verwerken, meis... wat verdrietig dit!

Fijn om dit te lezen, Vanessa. Je hebt/jullie hebben er veel voor over moeten hebben... laat ze de beste plakkertjes maar terugplaatsen, meid!!!

Hey Leonore, zou goed zijn om richting oktober met jou als maatje nog een poging te doen. Toch hoop ik voor jou dat je cryo gewoon blijft plakken en je dus tegen die tijd al zwanger bent, hoor! Sofie, goed om je weer even hier te zien en te spreken. Leuk om te lezen dat de huwelijksaankondiging en je verloving een succes zijn, dat Thibaut er ook blij mee is én dat jullie al zo snel voor adoptiecursus gaan. Die valse hoop dan weer... vreselijk hé? Heb zelf ook tot gisteren op mijn menstruatie gewacht... duurde lang. Ken het gevoel dus. Maar 'zomaar stoppen' en verder leven zonder een volgende poging om je kinderwens te vervullen doe je niet snel. Dus huilen we af en toe flink uit, zetten we doorgaans gewoon de schouders eronder en lopen we flink door en genieten we tussendoor toch ook best van de leuke dingen in 't leven... Tenminste, zo gaat dat hier sinds het mislukken van 2e IVF. Ben eigenlijk wel trots op hoe we het doen samen, m'n man en ik. Spreek je weer, Sofie en ik hoop dat je idd nog een 3e poging kan en mag voor de zomer!

Hey Butterfly e.a.: ik schrok gewoon toen ik het onderwerp van deze topic las... Begin maart is onze 2e IVF mislukt en het gaat goed, met mij én met mijn man. 'Goed met een rauw- randje, een rouw- randje klopt ook', zo verwoord ik het naar vrienden en collega's. Hoewel we gekozen hebben voor een lange pauze en dit ook écht goed is voor ons, hoewel we ons goed staande houden en door gaan met ons leven, hoewel... doet het verschrikkelijk veel pijn dat mijn zusje hoogzwanger is. Altijd als we het vroegen of als het ter sprake kwam gaf ze aan 'er nog niet aan toe te zijn'. Op de dag dat wij onze terugplaatsing van de 1e IVF hadden kwam zij doodleuk vertellen dat ze onverwacht zwanger was (ja, ja, hoezo onverwacht als je stopt met anticonceptie om zwanger te willen raken?). Ze presteerde het toen ook nog doodleuk om ons met uitgestoken hand en 3 dikke klapzoenen te feliciteren en oom en tante te noemen. Wat heeft dat me geraakt die dag. Zus en zwager hebben nu bedacht dat het geweldig fijn voor ons is om 'oom en tante te worden nu niet lukt om zelf een kind te krijgen'. Dit hebben ze besloten/bedacht nadat 2e IVF tot onze grote teleurstelling niet in een zwangerschap resulteerde. Ze denken eerlijk en oprecht dat het zo werkt en zo voelt en hebben zich letterlijk in deze bewoordingen uitgesproken richting een familielid. Omdat die niet tussen mijn zusje en mij in wil zitten kan ik haar niet confronteren met het feit dat ze dit gezegd heeft. Het is zo confronterend om van zo dichtbij haar zwangerschap mee te maken, wat doet het pijn om te bedenken dat zij over een paar maandjes een baby in haar armen heeft en dat ik er met lege handen bij sta. Me groot moet houden. Genoegen moet nemen met een rol aan de zijlijn. M'n verdriet moet verbergen omdat dit hun vreugde verpest. Dolgelukkig tante moet spelen. Ik kan wel janken nu ik het schrijf. Sorry. Ik gun haar een baby, maar het doet zo'n pijn om zelf geen moeder te zijn/te worden. Zus en zwager zijn 0,0 % invoelend en alleen maar heel onvolwassen bezig met hun eigen geluk. Zij blij, wij blij... verder vragen ze zich niks af en denken ze niet. (Onze karakters botsen, ook zonder deze situatie altijd al) Er wordt nu al niet meer aan ons gevraagd hoe het met ons gaat, dat was na 2 of 3 keer vragen uit beleefdheid over. Gesprekken gaan alleen nog maar over de baby, de babyspullen en het aankomende verlof. Bij mijn ouders net zo: je struikelt over de babyspullen en alle gesprekken gaan over m'n zusje, de zwangerschap en de babyspullen die m'n ouders aan haar geschonken hebben. Met dat laatste heb ik geen moeite, prima! Opzet van de spullen die m'n zusje kreeg was dat het familiebezit zou blijven; dus als er bij ons volgend jaar toch ook een baby wordt geboren schuiven de spullen door. Hartstikke leuk: aan mij is niet gevraagd of het ook mijn smaak is... dat kan en hoeft nu eigenlijk ook niet, want er is immers geen baby op komst en dat verandert op korte termijn ook niet. Ik heb alleen ook geen zin om (hopelijk ooit) met spullen te zitten die ik niet mooi vind en de aangeschafte spullen zijn echt allemaal in de smaak van m'n zusje gekocht. Ze heeft overal carte blanche in gehad. Absoluut niet de smaak van mijn man en mij; verre van zelfs... Ik help mijn moeder door 1 x per week boodschappen met haar te halen, zonder hulp lukt haar dat niet (medisch). Na verlof van m'n zusje gaat moeders nu op díe dag oppassen op haar 1e kleinkind. Dat kwam m'n zusje zo het beste uit. Wat moet ik er mee. Het gaat allemaal onnadenkend en is niet kwaadwillend/bewust om mij pijn te doen, maar het gaat maar door en door en ik heb er zo tabak van op het moment! Blij met dit topic enne, Butterfly. Ik jank lekker een potje met je mee. Óf ik weet hoe zeer dit doet!!! Jij ook sterkte!

Hey Henne, allereerste succes morgen!!! Beste ervan hopen idd. Ons bordje is al vol genoeg om er nog andere (gezondheids)problemen bij te hebben, nietwaar? Traag en hijgerig kan ik niet zeggen, voel me wel log en ben niet blij met m'n lijf als ik in de spiegel kijk. Ik was echt flink afgevallen, maar er zijn toch ruim 5 kilootjes aan blijven plakken de afgelopen maanden. Nu moet ik de motivatie zien te vinden om voor oktober te zorgen dat ik deze kilo's (en liefst nog een paar meer) weer kwijt raak. Voelt niet echt lekker om zo de zomer in te gaan.

Ik hoop dat je hier hoop en ondersteuning vindt, Angelique! Welkom op dit forum, het heeft mij het afgelopen half jaar zoveel begrip, liefde, medeleven, steun etc. opgeleverd dat het een bijna dagelijkse behoefte van me geworden is om hier even 'aan te komen en bij te kletsen'. Succes met je evt. verdere traject!

Hé Dani, wat een tegenvaller... zwanger worden is 1, maar direct daarna hoop je toch ook heel erg dat je kindje gezond geboren wordt, met alles er op en er aan: 10 vingertjes, 10 teentjes etc. Gelukkig is het een operabele aandoening/defect, maar leuk is anders. Toch wel even verdrietig, al zullen jullie niet minder van je kleine wondertje houden. Sterkte met verwerken! Alle andere dames die ik nog niet gefeliciteerd heb met de zwangerschap: oprecht en van harte gefeliciteerd!!! Jane, superleuk om te lezen dat je een tweeling verwacht!

Hoi Leeuw, welkom hier. Wat een heftig bericht ontvang je dan, hé?! Dat is stevig incasseren en je kunt dat niet binnen een paar dagen verwerkt hebben/een plekje geven. Hou elkaar stevig vast en zoek hier je steun zo vaak je wilt. Ik hoop dat jullie snel duidelijkheid krijgen... én dat er mogelijkheden zijn waar jullie je ook in kunnen vinden!

Goh, da's dan wel weer even slikken... jullie starten al weer supersnel én gaan samen op. Dan moet ik wel meteen denken: 'Met wie zal ik van het najaar samen op gaan en zal ik van die meiden ook zoveel steun en begrip krijgen?!' Maar... het is goed zo, wij starten pas rond oktober weer. Een lange pauze dus. Ik ga jullie zeker volgen, ladies! Zet 'm op, hé?!

Sen, van harte welkom hier!

Welkom Laura, hoop dat jullie snel een weg vinden om je kinderwens te vervullen!

Vorige week evaluatie gehad in het ziekenhuis; gynaecoloog was lief en begripvol en vroeg of we een 3e poging nog aandurfden/wilden. Ja, maar pas in het najaar. We hebben het gezegd, het hoge woord is er uit en daarmee de keuze definitief gemaakt. Zo voelt dat. En het voelt goed! Eerst gaan we van de zomer genieten en ik wil de nodige kilo's afvallen weer, want er is ook weer het nodige aangesloft... Gevraagd of ze evt. nog wat kan bijstellen/voor andere hormonen kan kiezen om 't risico op overstimulatie te verkleinen; dat durft ze niet aan, juist omdat totaal niet te voorspellen is hoe mijn lijf op andere hormonen zal reageren. Daarmee kan het ook juist gierend uit de klauw lopen, of het kan juist zijn dat er weinig of niks gebeurt en dan is de 3e poging straks ook verloren... Gevraagd of ICSI ons wellicht kans op meer bevruchte eicellen geeft, zodat er wellicht een cryo overschiet of er 2 eicellen terug te plaatsen zijn ipv 1... Ze denkt níet dat ICSI in ons geval meer kans biedt dan IVF, maar ze neemt ons serieus genoeg om het in haar vakgroepoverleg voor te leggen. We worden hier nog over terug gebeld over een aantal weken. Mijn bloed is ook geprikt, zodat nu ook alle bloedwaardes bekend zijn zónder de invloed van hormonen. Bij overstimulatie kijken ze naar de hematocrietwaarden in het bloed en die waren bij mij beide keren sterk verhoogd. Nu wordt toch even uitgesloten dat die waarden bij mij van nature al hoger zouden kunnen zijn, dat geeft dan natuurlijk een vertekend beeld en áls dat zo zou zijn hoeven de alarmbellen pas later, bij hogere waarden, af te gaan dan doorsnee het geval is. Kans is klein dat dit zo is, maar wel zorgvuldig dat ze het zo aanpakt en onderzoekt allemaal. We zijn helemaal happy met de begeleiding van onze gyn. Dat is toch veel waard! Nu kan 't IVF boek dicht tot september/oktober, in ons geval. Een lange pauze. Ik blijf wel bijlezen en reageren, hoor!

Hellen, wat een thriller op deze manier... maar wat ongelofelijk fijn dat je met deze uitslag thuis gekomen bent vanmiddag. Van harte gefeliciteerd en hopen dat het lukt om vanaf nu wat onbezorgder van deze zwangerschap te kunnen genieten, meid!

Judith, welkom op dit forum. Ik ga snel eens op jouw website kijken, ben benieuwd... ook naar je boek. Spreek je vast nog hier en hoop er ook voor jou het beste van!

Dees en Bitch: supermooi nieuws! Van harte. Esther, jij heel veel sterkte. Helaas weet ik heel goed hoe het voelt en hoe hard het aan kan komen allemaal. Zelf heb ik nadat ik wist dat 2e IVF niet in zwangerschap was geresulteerd m'n vriendinnen gemaild; gezegd dat het niet gelukt was, dat dit hard aan gekomen was en dat ik een week ofzo nodig had, zónder telefoontjes, om weer tot mezelf te komen. Vonden ze allemaal heel logisch en invoelbaar en is door iedereen gerespecteerd...

Lukas en Desiree, alvast voorzichtig gefeliciteerd samen!!! Wat zou dit ongekend prachtig zijn en jullie zo gegund...

Hey Sofie, weer terug en meteen superactief! Wat een ontwikkelingen weer zo van de afgelopen paar weken; duidelijk wanneer je weer start en dat er flink doorgepakt gaat worden dus dit keer. Ben benieuwd en zal natuurlijk met je meeleven en -hopen!!! Leuk idee van dat t-shirt om aan te kondigen dat jullie gaan trouwen. Nog even je kiezen op elkaar dus... Geniet er van, de voorpret kan immers ook o zo leuk zijn?!

Van harte, Mariek + man!!! Het wachten duurde lang zo op 't end, maar 't is vast elke minuut waard geweest... een prachtige dochter met een schitterende naam!

Hoi Sil, bij laparascopie kreeg ik in het ziekenhuis nog een zwangerschapstest, puur voor de zekerheid om uit te sluiten dat... In mijn geval was het ziekenhuis dus ook heel secuur wat dat betreft. Succes, het is mij destijds alleszins meegevallen!!!

Hé dames... wat een zorgelijke signalen hier... Balen! Hoop natuurlijk dat het nog anders uitpakt en dat er nog wat zwangerschappen uit mogen rollen voor/bij jullie! Leef met jullie mee!

Hoi Saskia: jullie spatten samen van mijn pc- scherm af, zoveel warmte, liefde en geluk stralen jullie uit. Heel mooi en bijzonder dat ik even een kijkje in jullie leven mocht nemen en dat nog wel op zo'n speciale dag!!! Geniet nog lekker na en succes met je nek.

Een positieve test: van harte, joh!!!

Sterkte jullie!!! Verdrietig dit...