Ik ben vadaag zeven weken zwanger. Eindelijk was het zover. Mijn eerste echo. Ik had twee zware wachtweken achter de rug, en nog steeds continue bruin bloedverlies. Ik was bang dat ik niet meer zwanger was. Het ongigevoel was afgenomen, en ook voelde ik me een stuk minder misselijk.

Mijn man kon niet met me mee naar binnen. Die wachtte in de wachtruimte samen met ons zoontje, die uitgerekend vandaag geen school had! Ik kwam daar pas laat achter.

Ik vertelde de arts over mijn bloedverlies. Ze maakte hiervan een aantekening en zei: Laten we maar snel kijken. Ik kleedde me uit, ging op de stoel liggen, en keek vol spanning naar de monitor. Ik zag een donkere vlek in de vorm van een cashewnoot met een wit vlekje erin. Het vlekje leek op een lampje dat aan en uit ging. Het was het hartje van onze kleine uk. Ik was dolblij, en voelde me opgelucht. Ook was het dooierzakje goed te zien. Onze uk is nu 1,08 cm groot.

De arts kon ook een bloedstolsel zien, en zei dat mijn lichaam die zelf wegwerkt of opneemt.

Ik 'voel' me nu pas echt zwanger.