Jump to content

aukus's Blog

  • entries
    12
  • comments
    47
  • views
    618

Op de POF


aukus

676 views

Prematuur Ovarieel Falen´ zegt de arts en het kamertje begint te draaien voor mijn ogen. Na wat tekeningetjes en bemoedigende glimlach van de coassistent is duidelijk dat een wonder vandaag wel zal uitblijven. Verdere uitleg is alles wat ik wel gelezen heb. Het doodsvonnis voor mijn vruchtbaarheid is geveld en ik hoef alleen nog maar te wachten tot de guillotine genaamd ‘tijd’ zijn werk doet. De arts verteld rustig en kalm dat onder de 10 fsh normaal wordt geacht. Tussen de 10 en 15 wordt het al een moeilijker verhaal. Vanaf 15 tot en met 20 hebben vruchtbaarheidsbehandelingen doorgaans geen positieve uitwerking. Vanaf de 20 beginnen ze daar dan ook niet meer aan. Wat lullig dat mijn hoogste gemeten fsh telt en dat die nu net 20,5 is. Overduidelijk uitgerangeerd en dat met 30 jaar. ´En eiceldonatie dan?’ informeer ik daadkrachtig, ‘Hoe zit het met de harde eisen waar ik over lees? Er zijn 3 donoren maar hebben allemaal geen voltooid gezin.’ De dokter legt uit dat het iets is waar ze liever niet aan beginnen om begrijpelijke redenen. Hoe kan je je beste vriendin in de ogen kijken als het kind dat zij jou schenkt in de tuin speelt maar zij er net is achter gekomen dat door haar onzelfzuchtige actie zij onvruchtbaar is geworden. Dat wens je je ergste vijand natuurlijk niet eens toe.

 

 

 

Hoewel het nieuws nog moet zinken zijn de afgelopen weken een goede voorbereiding gebleken. Ik was vast gaan schreeuwen door de tranen heen, maar ik was ten minste van te voren ingelezen. Toch is de klap in mijn gezicht dof en ik maak me meteen zorgen om mijn lieve vent. Hij heeft al weken lang geroepen dat ik niet zo negatief moest doen, en dat de dokters vast nog wel iets kunnen betekenen voor ons. Maar niets is minder waar. Ik heb het gevoel alsof mijn hart twee keer wordt opengereten, een keer voor mezelf en de ander voor hem. Het uitblijven van een zwangerschap is verschrikkelijk. De wetenschap dat ik hem geen kind kan geven die ook mij genetisch reflecteert lijkt langzaam een realiteit ook voor hem te worden. Terwijl ik hem zie worstelen met de kalme uitleg van de dokter van vanmorgen zoek ik op internet tegen beter weten in informatie. Je hoopt altijd op een mogelijkheid. De arts wil nog meekijken naar een Antrale Follikel Count, om zo de kwantiteit vast te stellen. Maar om de kwaliteit te onderzoeken, daar zijn geen middelen voor. Als hij dan de uitslag van de soldaatjes van mijn vent erbij zoekt blijken die erg goed. 160 Miljoen telt zijn leger! Dat is ruim 3 keer de ´normale´ waarde. Dan heb ik toch zeker de grootste klutseieren die er maar te vinden zijn. Want als die invasie niets kan uitbrengen, wat dan nog wel?

 

 

Het antwoord ligt in dezelfde benaming als de aandoening. Ik heb een eitje nodig, op de pof. En ook nu al is duidelijk dat als ik er een kan vinden die mij wel wil accepteren als wensmoeder dat ik dat dan nooit terug kan betalen. Althans niet in de normale zin van terug betalen maar liefde is ook wat waard, en doorzetting vermogen. Dus nu maar op zoek naar iemand die naast haar eigen compleet gezin een dozijn heeft waar ze niets meer mee wilt doen. Ingmar ziet het voorlopig nog niet zitten en ik moet hem de tijd gunnen om naast mij in de startblokken te komen staan. Het is duidelijk dat deze weg samen niet eenvoudig zal zijn. Gelukkig vind ook hij dat kinderloos blijven niet de oplossing is. Natuurlijk hebben we genoeg in het leven om van te genieten, ik met schilderen en hij met drummen. We hebben bijna elk weekend allerlei activiteiten te over en moeten vaker kiezen dan we zouden willen. Maar dat is niet hetzelfde. Het is niet de droom die we nog maar kortgeleden omarmden en het is te vroeg om ons nog ergens bij neer te leggen.

 

 

De dokter hoeft het niet eens te vragen, want ik snijd zelf al het onderwerp aan: er is een maatschappelijk werker hier in de kliniek. Die moet ik spreken want ik wil niet een mensenschuw, haatdragende vrouw worden die schuchter door de gordijnen naar buiten kijkt. Het leven is te vol en te mooi, maar ik heb hulp nodig om te praten over de dingen die spelen. Met iemand die weet waar hij of zij over spreekt.

Op de terug weg lopen we langs de rode muur met 35 ingelijste medewerkers. Ze lachen allemaal vriendelijk. Hoeveel van deze mensen hebben al niet eerder leed gezien en meegemaakt van dichtbij? Hoewel het misschien hard is voor ons ontvangers hebben zij ook te maken met lastig nieuws brengen. Dat zal niet de leukste kant van hun beroep zijn en dan ook zeker niet in de koude kleren gaan zitten. Nog geen 45 minuten geleden zat ik nog tegenover de foto’s me af te vragen welke mij zal gaan helpen. Maar terwijl ik er langs loop vind ik het lastig om naar de vriendelijke gezichten te kijken. Ik heb alleen nog maar een beeld voor mijn ogen als we de trap naar beneden nemen op zoek naar de station wagon die we met oog op de toekomst hadden aangeschaft.

 

 

 

Een beeld van onbezorgde jeugd en spel. Van een hele mooie zeepbel. Terwijl hij tolt in de lucht kan je de felle kleuren zien bewegen op de oppervlakte. Net als een zee botsen de kleuren tegen elkaar en lijken elkaar op te jagen. Maar dan op eens is er een te heet straaltje zon, barst de oppervlakte uit een en is de zeepbel verdwenen. ‘Pof’ zeg ik en mijn vriend kijkt mij bezorgd aan bij de auto. Hij wil nog wat zeggen maar het is te laat. Ik vecht er niet meer tegen, laat mij maar even huilen. Pof.

10 Comments


Recommended Comments

Traantje gelaten toen ik dit las - erg heftig voor jullie! Heel veel sterkte en ik hoop dat ECD jullie een mooi wondertje kan brengen!

Link to comment

Wat een ontzettend heftige gebeurtenis. Ik ben er stil van... Ik wil julllie ontzettend veel kracht toewensen om deze situatie een plekje te geven en samen te gaan voor jullie uiteindelijke doel, welke dat ook mag zijn en op welke manier dat ook mag gaan.

Heel veel sterkte.

Liefs Liene

Link to comment

Wat heb je dit mooi verwoord zeg, wat kan je beeldend schrijven. En wat een onwijs naar bericht hebben jullie te horen gekregen. Veel sterkte om dit samen te verwerken en hopelijk is het mogelijk om in de toekomst op een bepaalde manier toch jullie wondertje te krijgen.

Liefs,

sissy

Link to comment

Je hebt het heel mooi opgeschreven, Aukus, heb er veel in herkend. Iemand schreef ergens dat het zo belangrijk is je te realiseren dat je meer bent dan je kinderwens, dat jij het leven nog veel te geven hebt, maar het leven jou ook, dat er nu veel verdriet en ook nog onzekerheid is (de afc echo afwachten als ik het goed begrijp, omdat je op een grens geval zit wel of niet ivf) en dan nog de onzekerheid hoe verder. Een knuffel van mij en dankjewel voor je mooie helaas zo verdrietige, herkenbare verhaal xxx

Link to comment

Lieve Aukus, elke keer lees ik weer je verhaal maar dit keer haalde je me onderuit , een rilling liep over me rug , wat vreselijk nieuws heb jullie gehoord.

Veel woorden kunnen deze pijn niet verzachten , weet alleen dat je dit niet alleen draagt ook al voelt dit misschien wel zo.

 

Heel veel sterkte deze moeilijke tijd.

 

Liefs roos

Link to comment

een mooi geschreven blog, maar wat een harde nieuws om te verwerken.

ik hoop dat jullie uiteindelijk met een sprintje de finish zullen bereiken, en jullie kinderwens in vervulling zien gaan (met eiceldonatie?) sterkte.

Link to comment

Lieve mensen,

 

bedankt voor jullie reacties. Tja, wat valt er eigenlijk over te zeggen he. Jullie weten allemaal net als wij dat het leven soms keihard is. Hoewel ik er wel al bang voor was: door mijn overmatige lust naar informatie voor de 'intake'. Het rare is dat de dokter zei; we gaan altijd van de hoogste waarde uit. En dat betekend dus te hoog. Maar waarom laat hij me dan opnieuw prikken? Dat is wel het meest onbegrijpelijke. Toch is er ook een rust, want ik weet dat het niet komt van een verkeerde leefstijl of de uitbundige feestjes uit het verleden. Het feit dat ik er niets aan kan doen, dat het een biologisch feit is, maakt het minder erg dan spijt hebben. Dat wel. Ik merk alleen dat ik erg boos begin te worden, het zal wel het rouwproces zijn. Maar ik geef niet op, als mijn eigen klutseieren het niet doen dan maar een donatie (want niets staat dat in de weg zegt de dokter), of adoptie. Hoe dan ook, op dit moment kiezen wij er nog niet voor om de handdoek in de ring te gooien, en ik zal jullie dan ongetwijfeld stalken met meer blogs.

 

In ieder geval nogmaals bedankt voor de reacties, maar ook jullie sterkte gewenst of het nou afwachten, vieren van nieuw leven of het verlies ervan betekend, we zijn helaas strijdsters in pijn, maar ook in mededogen.

 

gr. aukus

Link to comment

Aukus, wat kan ik zeggen? Kon ik het maar zo mooi verwoorden als jij...

Ik leef met jullie mee, bewonder je vechtlust en de zorg om/voor anderen. Je klinkt ontzettend krachtig. Jij komt er wel, hoe dan ook!

Link to comment

Lieve Aukus,

 

Heel mooi beschreven. Ik krijg er een brok van

in mijn keel.

 

Veel sterkte met de verwerking van dit proces.

Ik hoop dat jullie een donor zullen vinden.

 

Liefs,

 

Gabrie

Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use