Jump to content

aukus's Blog

  • entries
    12
  • comments
    47
  • views
    544

De donor en de wereld


aukus

248 views

 Share

Terwijl ik nogmaals mijn stem rasp probeer ik de woorden die als dikke stenen mijn tong in hun houtgreep houden los te maken. ´Daarom kan ik dat niet´ zeg ik. Mijn vriendin kijkt mij aan en fronst licht. `Je weet toch dat me dat niets kan schelen´ antwoord ze streng. Ik moet even pauzeren om de tranen iets te bedwingen. Na een diepe zucht vertel ik het nog een keer. Er is niets te vinden in het hele universum dat ik meer zou willen dan haar gezonde eicellen. Dat ze me de wereld aanbiedt. Maar dat hoe ik me nu voel, dat nooit kan toestaan haar te overkomen. Dat ook al denkt ze nu dat ze geen kinderen wilt, de tijd kan veranderen. Dat de relatie waar ze niet tevreden mee is ingeruild kan worden voor de vent die haar hart verwarmd totdat ze zoveel hart heeft dat daaruit de wens voor nieuw leven voort stroomt. Dat ik haar niet afwijs, want ze is net als mij en daarom zou haar eicel de beste oplossing zijn. Maar ethisch…. Ethisch mag ik het niet van mijzelf.

 

Kim pakt een sigaret, en na twee keer inhaleren zegt ze het nog een keer: ‘ik denk dat het risico wel mee valt’ zegt ze. ‘en ik ben vandaag ook voor het eerst in tijden weer ongesteld. Ik heb geen nieuwe prikpil meer genomen’. In een autonome beweging tipt ze de as af in een asbak. Op de glazen tafel liggen allerlei acryl kunstnagels. Haar nieuwe project. Ze ís ook net als mij. Onbezonnen, direct, open en vooral enorm getalenteerd als creatieveling. Een eigenschap wat ik zo graag had willen doorgeven met mijn eigen genen. Naast haar tatoeëren schilderen we samen wel eens. Ik probeer haar zoveel mogelijk te leren wat ik zelf allemaal op de academie heb meegekregen. Maar net als mij is ze stront eigenwijs en zo doet ze haar eigen ding. Het is dan ook totaal geen verrassing dat we kunnen lezen en schrijven met elkaar. En nu maakt ze me het zo verschrikkelijk moeilijk. Want omgekeerd zou ik het tegen haar zeggen. Nou en, het leven zit vol met risico’s en laten we wel zijn – zo veel vrouwen ondergaan IVF, de meeste hebben daar geen blijvende schade aan overgehouden. Ik speel met een kunstnagel waar miniatuur levendige bloemen op zijn geschilderd. Ze gaat meteen weer verder, ‘ik heb ook al ziekenhuizen opgebeld, en er zijn een paar die ons wel willen helpen.’ Mijn hoofd bonkt en ik wil haar alleen maar om de armen vliegen. Haar gezicht in mijn handen houden en zeggen: okay, wanneer zullen we beginnen. Maar ik mag het niet van mijzelf. Ik vertel haar dat ook en ze schud haar hoofd en zegt dat het aanbod toch wel blijft gelden. We komen er vandaag toch niet uit. Waar is die maatschappelijk werker waar ik voor op de lijst sta. Ik heb haar zo verschrikkelijk hard nodig om mijn gedachtes te toetsen. Ondertussen zitten onze mannen beneden in de woonkamer over muziek en hun gezamenlijk band te praten. Ik vraag maar snel hoe het met haar relatie gaat en ze geeft aan dat ze wel eens blijer is geweest. Dat ze graag zou willen dat ze er dingen aan kon veranderen en we moeten allebei glimlachen om onze eigen gereide mannen.

 

Als we weer naar beneden gaan verteld mijn vriend net aan de andere man dat voor ons werk altijd het middel is geweest om het doel te heiligen. We hebben dat allemaal gemeen. Voltijd muzikant of kunstenaar zijn is lastig, zeker in de huidige samenleving. Niemand die het ziet, maar we werken dubbel zo hard. Overdag om de rekeningen te betalen en de avonden voor de passie. Geen hobby, maar passie. Een essentieel verschil, een levenswijze die gekozen is, maar waar eigenlijk op natuurlijke manier niet omheen is te komen. Mensen zien niet in dat het afgezien van jaren studeren het soms wel 30 uur duurt voordat een schilderij is zoals het dan zou moeten zijn. Sommigen schrikken bij het zien van de ware kostprijs en het is iets wat ik ook nog niet kan vragen, omdat mijn naam nog steeds niet gevestigd is. En dat geld ook voor de muzikanten. Niemand ziet hoe intensief en vaak ze moeten oefenen in de week. Hoeveel organisatie het vergt om 4 of 5 koppen in dezelfde richting te krijgen. Wat het kost om een plaat op te nemen, cd uit te brengen en allerlei kosten er omheen. Of wat de reiskosten inhouden om de hele meute op tijd in het zuiden van het land te krijgen. Toch proberen mensen dan altijd weer ze te boeken voor een beschamend bedrag of een krat bier. De jongens hebben daar zeker een hekel aan maar, hé, spelen willen ze zo graag dat ze geregeld weer met goede moed op pad gaan.

 

Zo is het eigenlijk ook met eiceldonatie. Er is te weinig van bekend in de samenleving, misschien dat er daarom wel zo weinig donoren zijn. En als je er een vind, dan moeten ze wel volgens de spelregels spelen. Zo werkt het nou eenmaal. Via Freya heb ik een oproep geplaatst bij diverse fora. Ik ben daar vakkundig verwijderd binnen een paar klikken. Heel begrijpelijk, maar ook wrang. Hoewel ik niet zo zeer direct verwacht had dat er een donor uit voort zou komen was voor mij ook de noodzaak om de klok te luiden. Om iedereen wereldkundig te maken dat er zoiets als POF bestaat. Ik reageer dan ook niet emotioneel op reacties waarom ik niet iemand zoek in mijn eigen omgeving. Maar leg het uit. Het kan een goede vriendin van je overkomen, denk gewoon aan mijn verhaal voor als je straks met gezonde kids op je schoot zit. Bedenk dan dat je met wat pijn en moeite iemand de wereld kan aanbieden. Dat het niet zo zeer om mij persoonlijk gaat, maar houd de optie open voor iemand in je omgeving. Het heeft mij geholpen om op een dergelijk manier mijn ‘ei’ kwijt te kunnen. En ik hoop dat mijn vriend net als mij instemt met een documentaire maakster waarmee ik in gesprek ben. Zij wil op een menselijke manier deze problemen op beeld vast leggen. En dat vind ik dan ook een goede manier om mijn verhaal te vertellen. En dat zal mij vast helpen om de orde op zaken te stellen.

 

Als we terug rijden naar huis vertel ik mijn vriend over onze wens donor. Over hoe mijn vriendin al zo hard haar best doet en alleen maar ons wil helpen. Dat als ik tegen haar zeg dat ik het ook fijn zou vinden dat als het kind de mogelijkheid open houdt om vragen te stellen over haar biologische roots dat zij die zou kunnen vinden in haar, die prachtige onzelfzuchtige jonge vrouw dat ze is. Mijn vriendin reageerde weer zoals ik het liefste dat had gewild: ‘joh, het is maar een bouwsteentje, ik heb er voor de rest niets mee te maken.’ Mijn vriend en ik overpeinzen de kwestie op weg naar huis. Het donkere polderlandschap heeft wat aan zijn eenzaamheid ingeboet vanavond en het lijkt warmer dan voorheen. ‘En wat als we nu ook tegelijkertijd eicellen van haar kunnen laten invriezen als een soort van verzekering’ zegt mijn vriend. Wat dan? Ik zucht diep terwijl ik Kampen alweer zie opdoemen voor de auto. ‘Ja’, zeg ik, ‘dan zou dat misschien wel de oplossing zijn, maar alsnog blijven de ethische kwesties overeind’. Ik hoop dat die maatschappelijk werker snel belt. Want het zou alles makkelijker maken om haar als donor te accepteren, maar ik heb iemand nodig om mijn egoïstische gedachtes te toetsen, om de juiste beslissing te nemen. Niet zozeer voor ons of de donor, maar ook voor het doel. Het wenskind, die er vast we zal komen, hoe dan ook.

 Share

3 Comments


Recommended Comments

Lieve Aukje wat een beijzondere vriendin heb jij , zonder gevraagd te worden bied ze zich zelf aan:), ik kan me voorstellen na alles wat je de laatste paar weken heb moeten verwerken dat dit misschien te veel is en dat je het daarom misschien geengebruik van zou willen maken, maar alleen al dat ze jullie wilt helpen is al heel bijzonder.

 

Ik hoop dat je je het allemaal niet nodig hebt maar mocht het ooit wel zo zou zijn , weet jij jou engel te vinden.

 

Liefs Roos

Link to comment

He Roos,

 

Ja, ze is een schat, maar ik blijf maar hangen op dat ethische dilemma en ik weet niet of ik van haar aanbod gebruik durf te maken om alleen maar mijn eigen doel te bereiken, het is echt een hersenkraker. Ik voel steeds meer dat dit soort dingen de druk is van de MMM voor mij. Als ik maar een beslissing neem waar altijd tevreden op kan terug kijken, dat is het belangrijkste...

 

gr, aukje

Link to comment

Hallo Aukje,

Wat een mooi en bijzonder gebaar van je vriendin. Heel herkanbaar. Ook mijn beste vriendin heeft zichzelf aangeboden als donor,trouwens ook haar man als zaaddonor. Zij hebben inmiddels een voltooid gezin. Wij hebben ook voor allerlei vragen en overwegingen gestaan en uiteindelijk gekozen om haar aanbod niet aan te nemen. Voor mij geldt dat ik denk het niet aan zou kunnen om een evt kindje te zien en niet naar haar te kijken en te denken,maar eigenlijk is die van jou. Wij kiezen als onze laatste poging icsi niet lukt dan voor anonieme eiceldonor.

Ik wens je heel veel succes met het afwegen en maken van een keuze.

 

Groet

Saskia

Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use