Liene

Dank jullie wel allemaal! We genieten er volop van!

Na een eerste poging IUI zonder resultaat, zijn we na onze vakantie vol goede moed begonnen aan de 2e poging. Helaas had ik dit keer na de clomid maar 1 eicel. Maar ach, je hebt er maar een nodig, toch? Op de dag van de inseminatie gewoon gaan werken, want ik werk toch in het ziekenhuis waar onze behandeling plaatsvindt. Halverwege de ochend werd ik gebeld. Het zaad van mijn vriend was erg slecht, hier konden ze niks mee. Of hij nog een keer wilde inleveren. Dat was even een enorme domper. Hebben we er dan toch verkeerd aan gedaan eerst voor IUI te gaan ipv de geadviseerde combi IVF/ICSI? Na een ingeleverde 2e portie zijn we met de moed in onze schoenen naar de IVF poli gegaan. Het resultaat van 2 porties zaadcellen was niet erg bemoedigend. Bijna 0,75 milj cellen. Maar ach, ook hiervan heb je er maar eentje nodig he? De arts vertelde dat dit de kans toch wel wat verkleinde, maar dat jet het toch nooit weet. Na een pijnlijke inseminatie, op de een of andere manier draait mijn baarmoeder zodra die de eendenbek naar binnen voelt gaan, zijn we zonder enige hoop weer naar huis gegaan. Daar volgde een drukke week, de aandacht lag niet echt meer bij de IUI poging, maar bij de opmerking van de gyn dat we na de uitslag maar eens een gesprek moesten hebben, over hoeveel zin dit nou heeft en hoe we tegen IVF aankijken. Ik ben een enorme stresskip als het om naalden, puncties etc aankomt, dus nam echt de tijd om me op dat gesprek voor te bereiden. Ik zou op maandag gebeld worden. Mijn vriend was aan het werk en ik zat op school. Precies tijdens de wisseling van de les werd ik gebeld. Het ziekenhuis. Dat was gek, veel te vroeg. Dus verbaasd nam ik midden in de klas op. Ik kon bijna niet geloven wat er gezegd werd. Ik had een positieve HCG!!! Ik ben zwanger. Vol ongeloof bel ik mijn vriend, ook hij was stomverbaasd. De rest van de dag heb ik verdwaasd in de klas gezeten. Na school ben ik naar mijn vriend gegaan, hij werkt ook in het ziekenhuis. Daar de uitslag nog eens met eigen ogen bekeken. Het is echt waar!!!! Ook na een 2e HCG test kunnen we het amper bevatten. Een prima gestegen waarde, de uitgerekende datum precies op onze huwelijksdag. Dat drong in eerste instantie niet tot me door. We moeten de bruiloft verzetten! Nou ja, een leukere reden is niet te verzinnen toch?!

Na weken spanning en onzekerheid is er een einde gekomen aan ons ICSI traject. De 2e portie van mijn partner was toch ietsjes beter dan de de eerste, echt slechte keer. De zwemmers blijken toch een diploma te hebben! Ze hebben wel wat hulp nodig, maar dat geven we ze graag. Na veel beraad tocg gekozen om eerste te starten met IUI. Want voor mijn gevoel begonnen we nu ineens aan het einde van de rit met in het vooruitzicht 3 poging en dan klaar. Terwijl we de eerste stappen heel gemakkelijk overgeslagen hebben. Hoewel we niet zeker zijn of IUI ook echt gaat werken hebben we met de gyn besloten eerst IUIte proberen. En dat ging ineens supersnel. Want op het moment dat we het gesprek hadden, was ik ondertussen ongesteld geworden en konden we dus de volgende dag starten! Nu, 1,5 week later zijn mijn eicellen 22 mm, althans, eentje. Gisteren mocht ik m'n eerste injectie geven. Aan mezelf dan, want bij anderen heb ik het al 1000den keren gedaan. En toch zat ik te shaken en durfde ik het niet. Uiteindelijk heeft mijn partner het gedaan. Ik voelde me zo rot! Ik wil dit toch zo graag, waarom kan ik mezelf dan niet ertoe zetten die naald in m'n buik te steken? Wat ben ik voor een mietje? En dan vandaag even een dagje niks, morgen de inseminatie. En maar hopen dat de portie zwemmers dit keer 5 dilpoma's hebben, een tomtom en eventueel een hakbijl om die eicel in t klimmen! Spannend. Maar ergens merk ik ook dat ik nergens op reken en mezelf ondertussen klaarstoom op het echte werk: ICSI of IVF. Want steeds als ik ergens op hoop gebeurt het niet. Bescherming voor mezelf denk ik. Maar hoe mooi zou het zijn als deze poging meteen al zou lukken?

Wauw, wat een goed bericht joh!! Heel veel succes... Groetjes Liene

We zijn ondertussen een week verder na het horen van het nieuws dat we eigen nog nét niet onvruchtbaar zijn. Een week waarin we gehuild, gelachen, gescholden, gehoopt en gevreesd hebben. Maar de eerste klap is gezakt en we wachten, bijna met smart, op de tweede. Ik ben met mijn moeder naar een informatieavond geweest in ht ziekenhuis. Dat leek prima, mijn partner moest werken en kon op zulk kort termijn geen vrij meer regelen. Vol goede moed zat ik daar. Het medische en verpleegkundige praatje ging prima. Goed te volgen en ik kon net doen of ik daar beroepsmatig zat en een klinische les aan het volgen was. Dat prikken, tja, dat weet ik allemaal wel hoor. Tot het praatje van maatschappelijk werk kwam en ik met een klap besefte dat ik daar zat voor onszelf en niet voor m'n werk. Het ging over ons en alles wat de mevrouw vertelde herkende ik nu al. Ik besef heel goed dat wij echt geen klagen nog hebben hoor, we zijn pas een ruim jaar bezig en als ik de verhalen van anderen hier lees, lopen de rillingen over mijn rug. Maar misschien is dat het wel, de angst dat dit ons ook gaat overkomen. Dat het uiteindelijk niet lukt. Dat we na jaren strijden kinderloos blijven. Dat we hier onverhoopt samen niet uitkomen. En zoveel meer angsten, voor mezelf, want wat doen al die hormonen met mij? Diverse kankersoorten zijn gebaseerd op hormonen. Ik zit midden in een opleiding, hoe ga ik dat combineren? Volgend jaar staat onze bruiloft in de planning, gelukkig iets leuks om naar uit te kijken, maar ook wéér stress. Want hoe gaan we dat combineren? En hoe komt een kind hieruit? De natuurlijke selectie wordt tóch overgeslagen. Om eerlijk te zijn ben ik gewoon bang. Doodsbang. Voor die prikken, de punctie, de stress. Ik ben een planner en hier valt niks te plannen. Maar toch gaan we ervoor. Want wat moeten we anders? Dit is wat we zó graag willen. Dus dinsdag en woensdag maar weer richting LUMC om alles nogmaals aan te horen en plannen te smeden die ws toch niet doorgaan...

Wat een ontzettend heftige gebeurtenis. Ik ben er stil van... Ik wil julllie ontzettend veel kracht toewensen om deze situatie een plekje te geven en samen te gaan voor jullie uiteindelijke doel, welke dat ook mag zijn en op welke manier dat ook mag gaan. Heel veel sterkte. Liefs Liene

Dank voor jullie reacties. Het eerste gevoel is een beetje gezakt, maar we zitten nog vol vragen. Internet is natuurlijk een mooi medium, maar er staan ook veel valse verhalen op. Volgende week hebben we een gesprek, maar tot die tijd wacht ik vol spanning op wat er komen gaat. Ik hoop idd op een goede afloop, dat we dan eindelijk ook een klein hummeltje in onze armen kunnen sluiten... Liefs Liene

Sinds ruim een jaar zijn we bezig om zwanger te raken. Zonder resultaat, anders was ik hier niet... Toch maar de moed bij elkaar geraapt om eens met een gyneacoloog te bekijken of er iets mis is met een of zelfs beide van ons. Zonder echt na te denken over de eventuele gevolgen natuurlijk. Want dit is de volgorde die logisch is, dus deden wij dat ook. Tot je dan werkelijk in het ziekenhuis bent. Wij zijn beide medisch geschoold, maar dan nog. Als 'patient' sta je er toch anders in. Na een uitgebreid gesprek over ons sexleven, eventuele aandoeningen en labcontrole mocht ik met m'n benen wijd in een stoel liggen terwijl er iemand met een soort microfoon naar binnen ging. Poeh, daar had ik me toch niet zo op ingesteld. En dan volgen de uitslagen. En hoewel je weet dat het niet slim is, zoek je toch in het systeem naar je eigen uitslagen. (wij zijn beide werkzaam in het zelfde ziekenhuis) En die uitslagen vindt je natuurlijk. Op het eerste gezicht lijkt het niet zo ernstig. Mijn progesteronspiegel op dag 21 was ietsje laag, maar dat kan nog komen omdat het nog niet écht dag 21 was. Maar dan de uitslagen van mijn vriend. Poeh. Dat was schrikken, voor ons allebei. We hadden bedacht dat het wat verminderd zou kunnen zijn, maar zó slecht? Zelf voor IVF komen we eigenlijk al niet meer in aanmerking, als we de uitslagenlijst mogen geloven!! Wat is een godsnaam ICSI?! Wat een schrik en hoeveel spijt dat we tóch gekeken hebben, terwijl we aan het werk waren. Stom stom stom. En nu, de dag erna, ermee dealen. En dat valt nog niet mee. Het gesprek met de arts is gepland, een 2e semenonderzoek moet nog volgen maar toch valt dit als een bom. Waarom nou? We willen zó graag. Het doet zo'n pijn van binnen, ik voel het verdriet als een lode zak op mijn schouders. Stel je niet aan, denk ik nog. Er is nog niks gezegd, het betekent niet dat het helemaal niet kan. Maar toch voel ik langzaam mijn droom in duigen vallen. Dit hadden we niet voor ogen, toen we vorig jaar de laatste pillenstrip in de prullenbak gooide. Maar dan toch weer even realistisch zijn. Wachten tot het gesprek, misschien valt het de 2e keer wel mee? Gesprekken met ouders helpen enigszins, vooral met een moeder werkzaam in de IVF wereld. Google is dan een uitkomst, maar soms wil je sommige dingen nog even niet weten. Het moet even landen, het besef dat wij nu zel in deze molen terecht kunnen komen, poeh, het valt me niet mee, als ik héél eerlijk ben...