Jump to content

Liene's Blog

  • entries
    4
  • comments
    11
  • views
    477

Bang...


Liene

451 views

 Share

We zijn ondertussen een week verder na het horen van het nieuws dat we eigen nog nét niet onvruchtbaar zijn. Een week waarin we gehuild, gelachen, gescholden, gehoopt en gevreesd hebben. Maar de eerste klap is gezakt en we wachten, bijna met smart, op de tweede.

Ik ben met mijn moeder naar een informatieavond geweest in ht ziekenhuis. Dat leek prima, mijn partner moest werken en kon op zulk kort termijn geen vrij meer regelen. Vol goede moed zat ik daar. Het medische en verpleegkundige praatje ging prima. Goed te volgen en ik kon net doen of ik daar beroepsmatig zat en een klinische les aan het volgen was. Dat prikken, tja, dat weet ik allemaal wel hoor. Tot het praatje van maatschappelijk werk kwam en ik met een klap besefte dat ik daar zat voor onszelf en niet voor m'n werk. Het ging over ons en alles wat de mevrouw vertelde herkende ik nu al.

Ik besef heel goed dat wij echt geen klagen nog hebben hoor, we zijn pas een ruim jaar bezig en als ik de verhalen van anderen hier lees, lopen de rillingen over mijn rug. Maar misschien is dat het wel, de angst dat dit ons ook gaat overkomen. Dat het uiteindelijk niet lukt. Dat we na jaren strijden kinderloos blijven. Dat we hier onverhoopt samen niet uitkomen. En zoveel meer angsten, voor mezelf, want wat doen al die hormonen met mij? Diverse kankersoorten zijn gebaseerd op hormonen. Ik zit midden in een opleiding, hoe ga ik dat combineren? Volgend jaar staat onze bruiloft in de planning, gelukkig iets leuks om naar uit te kijken, maar ook wéér stress. Want hoe gaan we dat combineren? En hoe komt een kind hieruit? De natuurlijke selectie wordt tóch overgeslagen. Om eerlijk te zijn ben ik gewoon bang. Doodsbang. Voor die prikken, de punctie, de stress. Ik ben een planner en hier valt niks te plannen.

 

Maar toch gaan we ervoor. Want wat moeten we anders? Dit is wat we zó graag willen. Dus dinsdag en woensdag maar weer richting LUMC om alles nogmaals aan te horen en plannen te smeden die ws toch niet doorgaan...

 Share

1 Comment


Recommended Comments

Liene Ik dacht ook: Had ik maar een glazen bolletje waarin ik de toekomst kon zien. Gek genoeg groei je langzaam mee in het proces van vruchtbaarheidsbehandelingen en zwanger worden. Je verlegt ook elke keer de grens, en op een gegeven moment zijn die grenzen zelfs onzichtbaar, omdat je zo graag een kindje wilt.

Toch heeft het geen zin om te ver vooruit te kijken. Laat het op je af komen. De informatieavonden, onderzoeken, instructies, echo's enzo. Vanzelf word je wel door het proces geleid. Natuurljk kan je voor jezelf kijken of eiceldonatie of adoptie ook wat is.

Uit jouw verhaal maak ik op dat je een medische opleiding doet. Ook vruchtbaarheidsbehandelingen?

Mag ik vragen wat je bedoelt met "net niet onvruchtbaar" ?

 

Gisteren had je een afspraak en vandaag ook. Voor vandaag wil ik je succes wensen.

 

Karin

Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use