We zijn ondertussen een week verder na het horen van het nieuws dat we eigen nog nét niet onvruchtbaar zijn. Een week waarin we gehuild, gelachen, gescholden, gehoopt en gevreesd hebben. Maar de eerste klap is gezakt en we wachten, bijna met smart, op de tweede.

Ik ben met mijn moeder naar een informatieavond geweest in ht ziekenhuis. Dat leek prima, mijn partner moest werken en kon op zulk kort termijn geen vrij meer regelen. Vol goede moed zat ik daar. Het medische en verpleegkundige praatje ging prima. Goed te volgen en ik kon net doen of ik daar beroepsmatig zat en een klinische les aan het volgen was. Dat prikken, tja, dat weet ik allemaal wel hoor. Tot het praatje van maatschappelijk werk kwam en ik met een klap besefte dat ik daar zat voor onszelf en niet voor m'n werk. Het ging over ons en alles wat de mevrouw vertelde herkende ik nu al.

Ik besef heel goed dat wij echt geen klagen nog hebben hoor, we zijn pas een ruim jaar bezig en als ik de verhalen van anderen hier lees, lopen de rillingen over mijn rug. Maar misschien is dat het wel, de angst dat dit ons ook gaat overkomen. Dat het uiteindelijk niet lukt. Dat we na jaren strijden kinderloos blijven. Dat we hier onverhoopt samen niet uitkomen. En zoveel meer angsten, voor mezelf, want wat doen al die hormonen met mij? Diverse kankersoorten zijn gebaseerd op hormonen. Ik zit midden in een opleiding, hoe ga ik dat combineren? Volgend jaar staat onze bruiloft in de planning, gelukkig iets leuks om naar uit te kijken, maar ook wéér stress. Want hoe gaan we dat combineren? En hoe komt een kind hieruit? De natuurlijke selectie wordt tóch overgeslagen. Om eerlijk te zijn ben ik gewoon bang. Doodsbang. Voor die prikken, de punctie, de stress. Ik ben een planner en hier valt niks te plannen.

Maar toch gaan we ervoor. Want wat moeten we anders? Dit is wat we zó graag willen. Dus dinsdag en woensdag maar weer richting LUMC om alles nogmaals aan te horen en plannen te smeden die ws toch niet doorgaan...