De pil

een klein rond iets,

zo zwaar beladen,

het weegt bijna niets,

En toch, zo zwaar geladen.

het moment van innemen is zwaar,

een traan van pijn en verdriet valt,

ik denk, ben ik wel echt klaar?

is dit echt onze laatste halt?

zo'n klein rond dingetje,

hoe kunnen hier zoveel gevoelens aan vast zitten?

Er schieten zoveel gedachten door mijn hoofd,

ik laat ze maar toe, en probeer 's nachts te pitten

gevoelens van onrust gaan er door mij heen

gevoelens van hoop houden mij op de been

de hoop op rust, de hoop op stilte

de hoop op een mooi leven met zijn twee

--------------

Sinds zondag ben ik weer aan de pil. Nooit gedacht dat het zover zou komen. En opeens is het moment daar. De eerst pil.

Sta in de ochtend op omdat ik pijn heb van de krampen die mijn menstruatie aankondigen. Het moment is daar. Maar ik durf niet. Het voelt zo definitief. Alsof we echt onze kinderwens afsluiten. Geen weg meer terug. Dat is natuurlijk niet zo, maar het voelt wel zo.

Morgen is het een jaar geleden dat we eigenlijk onze eerste echo zouden hebben voor eventueel een kloppend hartje. Helaas werd dit een echo om te kijken of alles schoon was of dat ik toch een curettage nodig zou hebben. Alles was schoon, dus dat bleef ons gelukkig bespaard.

Zoveel gevoelens die er door je heen gaan. Van zwanger naar niet zwanger binnen twee weken. Je wenst het niemand toe.

En dan komt een periode van bezinning. Een bewogen jaar, waaruit we sterker uit zijn gekomen. Nog sterker.

Ik hoor van iedereen dat ik zo sterk ben om deze beslissing te nemen, weer met de pil te beginnen. Maar het voelt van de andere kant ook als een zwakte. Van opgeven.

Die tweestrijd maakt me kapot. Ik wil rust hebben. Dat is de voornaamste reden om weer met de pil te beginnen. Niet omdat we geen kinderen willen.

Nooit gedacht dat zo'n klein rond dingetje zoveel gevoelens kon losmaken....