Toen ik gisteren dit topic las dacht ik nog, wat fijn dat wij op 1 lijn zitten... Totdat ik gisteren thuiskwam en vertelde dat mijn beste vriendinnetje haar vent eindelijk zover heeft gekregen om de condooms de deur uit te gooien. Toen bleek hij ineens heel sceptisch te zijn over onze kansen. We staan op de wachtlijst voor tese en ineens kwamen er teksten uit als: 'waarom zouden we het nog doen, het lukt toch niet' en 'ons leven is toch ook goed als we samen blijven'. Ik schrok erg van zijn woorden, hij heeft nooit eerder zijn twijfels geuit, sterker nog, hij is juist altijd heel optimistisch, maar nu lijkt dat wel omgeslagen te zijn naar negativisme. 'Wanneer hebben wij eens geluk''en 'Waarom loopt het bij ons nou nooit eens vlekkeloos'. Nu heeft hij behoorlijk wat voor zijn kiezen gehad de laatste tijd, waaronder het overlijden van zijn vader, dus ik denk dat zijn 'emmertje' gewoon even vol zit, maar toch...
We hebben ook al voorzichtig gesproken over een donor, waarvan ik dacht dat hij er ook wel positief tegenover stond, maar daar heeft hij nu ook ineens heel erg zijn twijfels over. Adoptie is voor ons allebei geen optie. En heel eerlijk gezegd, ik weet niet of ik vrede kan hebben met een leven zonder kinderen. Ik wacht het maar even af, voorlopig staan we stil tot eind september, maar ik ben wel geschrokken.