liz123

Voor het nieuwe jaar wens ik jullie

Henne, hier kwets je niet zo snel mensen in welke fase dan ook. We weten nl. zelf heel goed hoe het voelt. Elk moment in dit proces hebben we meegekregen, van hoop, geluk tot groot verdriet en dus weten we ook hoe een ander zich voelt. Wij hebben alleen de grens getrokken en ervaren nu ook wat dat inhoudt. De hoop maakte altijd sterk, daardoor zijn wr stuk voor stuk powermeiden geworden, maar na dat hoofdstuk merk je dat het vooral de hoop was die dit mogelijk maakte. Nu die er niet meer is, moeten we opnieuw zoeken naar iets wat sterkt en dat is nog niet zo eenvoudig. En dat doen we allemaal op ons eigen manier. En er is geen manier die fout is en Esther dat geldt ook voor jou. Als je niet kunt reageren, reageer je niet! En wil je wel wat kwijt dan doe je het wel. Zo simpel is het. En het mooie is, we snappen het hier allemaal. Dikke kus!

Afschuwelijk San. Waarschijnlijk een hartstilstand...? Sterkte daar!

Raba, het besef, de pijn en verdriet komen deze dagen extra hard binnen. En laat maar lopen die tranen, maar vergeet ook zeker niet te genieten van de kleine dingetjes...Ook voor jou een dikke knuffel!

We gaan ervoor Eef!

Dus je hebt 'm al! Ik verwacht hem volgende week. Ben heel benieuwd. En je hebt helemaal gelijk. Met de Kerst er niet in lezen....!

Nog even reageren... Kaartje, goed verwoord. Opgeven doe je niet. Je maakt pas de keuze als het mentaal en fysiek te zwaar wordt je er iedere keer weer toe te zetten. Zelf heb ik me op een gegeven moment ook gerealiseerd hoeveel tijd en energie dit me gekost heeft in die 10 jaar. M'n sociale leven heeft er van te lijden gehad, het voelde als een soort verslaving... En "gelukkig" was m'n wilskracht sterk genoeg om van deze verslaving los te komen. En ja, door te stoppen met de behandelingen krijg je inderdaad levenslang, ook als je ouder wordt. Elke fase van het leven gaan we ermee geconfronteerd worden, maar hopelijk zijn we dan al zodanig door het stof gegaan, dat we ook daarmee leren omgaan. Het verdriet van m'n ouders zie ik ook. Ook zij worden nooit opa en oma en ook zij hebben het daar erg zwaar mee. Gister vertelde ze me nog hoe onbeschoft een vrouw aan een ander vrouw vroeg of zij ook kleinkinderen had, en waarbij bleek dat zij deze niet had, omdat het bij haar dochter niet ging zoals ze graag wilden. Waarop die ander reageerde oh, nou ja er zijn ook genoeg mensen die moedwillig geen kinderen hebben, en dat dat eigenlijk maar belachelijk is. Een erg sneue situatie voor die vrouw waarbij het bij haar eigen kind dus net als bij ons niet wilde lukken. Mijn moeder hoorde dat er werd eigenlijk heel erg boos en verdrietig, maar heeft haar maar stil gehouden. Het liefst was ze de tent uitgerend, omdat het ook bij haar veel pijn doet... Henne, je zegt dat we hierdoor sterke mensen worden. Zelf ervaar ik het niet zo als ik naar mezelf kijk 10 jaar terug en wie ik nu ben. In de vragenlijsten t.b.v. het zelfhulpprogramma waren daarop ook een aantal vragen gericht waarop ik vrij direct "nee" heb geantwoord. Ik stond nl. altijd behoorlijk sterk in m'n schoenen, ik was mooi, zelfverzekerd en men keek in bepaalde opzichten tegen me op. Juist door de gebeurtenissen in m'n leven, heeft m'n zelfvertrouwen een flinke deuk opgelopen. Het voelt alsof ik ben gefaald, ook al kan ik daar niks aan doen. Een soort van schaamte bekruipt me als ik door het centrum loop en ik leeftijdgenoten zie fietsen op weg naar school met hun kindjes. Soms weet ik niet hoe snel ik weer m'n huis in moet rennen, zodat ik me weer veilig kan verstoppen achter m'n laptop. De levensvreugde is door alles dan ook een stuk minder geworden. En dat vind ik heel erg. Wel wordt je door deze levenservaring wijzer en begripvoller naar andere mensen toe. Je ziet het leven in een ander perspectief. Mensen die over kleine dingetjes zeuren, geef je het liefst een schop onder de kont en het grote verdriet komt beter bij je binnen. Voor mij geldt dat ik dus niet sterker ben geworden, maar het heeft me wel veel beter leren relativeren! Pffff, nu weer genoeg zwaar gelu.... Overigens hebben we er gister met m'n ouders een leuke dag van gemaakt. Een dagje Scheveningen, waar het altijd gezellig druk is. Zelfs op eerste Kerstdag. Heerlijk! En straks gaan we gezellig borrelen bij m'n schoonfamilie en de twee kleine spruitjes. Ondanks ons eigen verdriet maken zij me toch altijd weer blij:). Veel plezier vandaag allemaal!

Hey meisjes! Hier van mij ook een dikke vette Kerstknuffel. Nog een weekje en dan gaan we het nieuwe jaar in. Wie weet wat dit jaar ons weer brengen zal. Ik heb mezelf voorgenomen niet teveel na te denken over de toekomst. Dat maakt alleen maar verdrietig omdat het tot nu toe allemaal niet gelopen is zoals ik me had voorgesteld. Ik ga leven bij de dag en probeer te genieten van elk moment dat ik me goed voel. Dat moet me houvast geven de toekomst tegemoet te gaan en wie weet geeft het me moed tot het stellen van nieuwe doelen. Over een paar weken, krijg ik het zelfhulpboek voor de definitief kinderlozen toegezonden, wat me hopelijk dè handvaten gaat geven anders om te gaan met dagelijkse situaties waarvan je weet dat ze er zijn, maar welke toch iedere keer weer onverwachts bij je binnenkomen als een bom. Ik hoop volgend jaar dan ook minder pijn en frustratie te ervaren dan dat het tot nu toe te weeg heeft gebracht. We zullen zien! Meiden ik hoop voor jullie ook dat jullie deze rust in het nieuwe jaar kunnen vinden al dan niet bij een positief of negatief resultaat. Een hele dikke kus van mij. Mart.

Och lieve Bianca, Natuurlijk moet ik hier op reageren. Omdat ik zelf ook weet hoe dit voelt, gaat dit me vreselijk aan het hart. Meisje meisje wat een besluit. Voor de buitenwereld lijkt het waarschijnlijk erg makkelijk, want het is je eigen keus en het gebeurt dagelijks, maar MEN wat doet het vreselijk pijn. Je rugzakje wordt alsmaar aangevuld, maar lieve Bianca, weet dat je ook dit aankunt!!! In ieder geval wil ik je heel erg veel sterkte toewensen de tijd die nu komen gaat. En wat ik zelf heb ervaren, is dat ik m'n kinderwens in die periode helemaal op de achtergrond heb geplaatst. Ineens leek dit niet meer belangrijk. Toch kwam die na een aantal jaar weer terug, toen ik alles weer op de rails had. Voor nu, concentreer je eerst maar op je nieuwe huisje. Zorg dat je een plekje voor jezelf creëert waar je blij van wordt en wat veilig voelt. Daarna gaat de rest vanzelf met vele ups maar vooral ook downs!!! Meisje hou je taai!!! Een hele dikke knuffel en kus van Mart.

Zo herkenbaar Esther, dromen dat je een kind krijgt. Ik had dit ook toen het besluit was genomen. Het was heel duidelijk een meisje met prachtige zwarte haartjes. Zo gek, waarschijnlijk hoort dit bij het afscheid nemen van ons kindje. Helaas kan ik je niet helpen in diet proces. Ieder doet op z'n eigen manier. Stap voor stap, dat is me wel duidelijk en intussen er zoveel mogelijk erover proberen te lezen en het voor mezelf een plaatsje te geven en proberen te accepteren. Het valt niet mee! Maar een ding is zeker, wij hebben inmiddels al zoveel klappen van de zweep gehad, ook dit moeten wij kunnen. Overgaan zal het nooit, maar een manier vinden er mee om te gaan, daar zou ik al heel dankbaar voor zijn. Overigens heb ik ook nog altijd pregnyl in m'n koelkast liggen. En ook nog restanten van Lucrin en alle spuitjes die ik gebruikt heb de laatste keer. Op een of andere manier vind ik het erg moeilijk dit weg te doen.... Dikke knuffel, Mart.

Net als jij twijfel ik ook of het fiom wel goed voor me is eef. Misschien dat ik over een tijdje de stoute schoenen toch aantrek. Voor nu laat ik het eerst maar even zo en wacht ik het programma af. Het is misschien wel wat meer gericht op mensen die al langer definitief kinderloos zijn.En tool, dank je wel. Ik hoop voor jou op een prachtig resultaat deze keer. Met m'n vader gaat het gelukkig goed naar omstandigheden. Alhoewel z'n spraak momenteel wat achteruit gaat ipv vooruit. Ik blijf het toch wel eng en zorgelijk vinden. Diike knuffel voor jullie.

Ik ben helaas ook uitgeloot. Over 4 weken vragenlijst 2 en over 8 weken de 3e. Pas daarna mag ook ik beginnen. Het is inderdaad wrang vooral omdat het ook nu bij minder goed gaat. Dan zet je eindelijk toch best wel een grote stap (althans voor mij dan) en dan moeten we zolang wachten. Waarschijnlijk beginnen we tegelijk, dat is dan ook wel weer leuk toch? Ik vind het vooral jammer dat de ellende nu over me heen valt, terwijl ik altijd had gedacht dat ik het zelf wel zou kunnen. Pfff dat is wel een confrontatie hoor.

M'n huisarts heeft me een zetje gegeven eigenlijk. Hij vroeg me of ik de laatste tijd ook veel stress heb gehad, dit n.a.v. de vele kwaaltjes waarvoor ik kwam. Toen brak ik en sindsdien niet meer de Martha die ik was zeg maar. Ik heb daarom de "stoute schoenen" maar aangetrokken. Hopelijk doet de psych. ook voor jou goede dingen!

Thanx! De stap naar een psych vind ik net nog wat tè, vandaar dat ik dit eerst wel zie zitten. De laatste tijd is het echt een drama met me. Bah, zo ken ik mezelf helemaal niet. Zit toch ergens nog dieper dan ik had gedacht/gehoopt...

Ik heb me aangemeld. Dinsdagavond de eerste vragenlijst ingevuld. Nu is het afwachten wanneer ik mag starten. Ik ben erg benieuwd naar het programma.

Heel veel succes meis. En hopelijk ben jij deze keer de winnaar van de race!

Dit verhaaltje is dus een van de vele lastige situaties waarmee je te maken kan krijgen. Momenteel zit ik zelf in wat zwaarder vaarwater dan waarop ikzelf gehoopt had na ons definitieve besluit te stoppen. Binnenkort start ik met een onderzoek naar een zelfhulpprogramma, waarbij ik hopelijk de juiste tools krijg aangereikt mij verder op weg te helpen naar een betere omgang met de situatie. Kus Mart.

Hè ja leuk, laten we ook bij deze bespreking een voorstelrondje doen, we wederom voor de zoveelste keer mogen vertellen wie we zijn, wat we doen binnen de griffie en wat ons zoal bezighoudt in ons dagelijks leven. Voorstelrondjes zijn niet aan mij besteed. Nu niet en misschien wel nooit niet. Want zal het ooit wennen? Ik denk het niet. Jammergenoeg ben ik deze keer ook bijna de laatste die aan bod komt, zodat alle anderen eerst vrolijk hun gang kunnen gaan. De bewondering van de relatief onbekenden aan tafel aan wie we ons nog niet vaker hebben voorgesteld, is te lezen van hun gezicht als het gaat over de kinderen/kleinkinderen die mijn collega's hebben. Want ja ook dit komt uiteraard aan bod. Of het nu relevant is voor het komende gesprek of niet. Naarmate mijn beurt dichterbij komt, knijpt m'n keel dicht en beginnen m'n handen langzaamaan meer te trillen. In m'n hoofd bedenk hoe ik m'n eigen verhaal zo mooi mogelijk kan vertellen, zonder teveel m'n achterste van m'n tong te laten zien. Of zal ik toch maar noemen dat ik Martha Wijnia ben, inmiddels veel mis in m'n leven en ongewenst kinderloos ben? Want ja, waarom mag het geluk wel op tafel en wordt het ongeluk vrijwel altijd vermeden... "Uh ja, ik ben Martha Wijnia, woon in het hartje van Bolsward, heb 16 jaar bij de gemeente Bolsward gewerkt als secretaresse van het college, griffiemedewerkster/plaatvervangend griffier...., het huilen staat me nader dan het lachen, in m'n hoofd flitst door me heen "waarvan ik 13 jaar lang geworsteld heb met het feit dat m'n zus ons in de steek gelaten heeft na het krijgen van een kindje, waarin ik 11 jaar lang heb getracht zelf een kindje op de wereld te zetten, maar wat niet gelukt is, en waarin ik een scheiding heb doorgemaakt, en helaas heeft m'n vader een half jaar terug een hartinfarct en herseninfarct gehad, wat veel energie vergt.....maar gelukkig is hij er nog....en daardoor zit ik momenteel nog midden in een vervelend proces dat rouwverwerking heet....." De werkelijke woorden zijn (helaas) anders, want eigenlijk mag men best weten wie ik werkelijk ben en misschien kijkt men dan ook wel trots naar mij om wie ik ben en wat ik doe en vooral hoe ik het gedaan heb, maar ik heb gekozen voor het minst schokkende: "...en ik ben gelukkig samenwonend." Met een knik van "oké" gaat de voorstelronde verder. Geen bewondering, niks van hun gezicht af te lezen... En ik, ik slik een paar keer de brok uit m'n keel en pak trillend, in de hoop dat niemand het ziet, m'n kopje koffie van tafel. De vergadering kan beginnen.

Meisjemeisjemeisje. Van harte gefeliciteerd!!! Wat een ongeloof hè! Ben heel erg blij voor je. Dikke vette kus!!! Martha.

Lig helemaal in een deuk Syl...raar spul aardbeien in drank. Haha.

Mooie tattoo Sylvie. Zelf ben ik niet echt van de tattoo's, maar met een speciale betekenis vind ik het wel prachtig!!