okaasan

even een update: Gisteravond kreeg ik toch wel gekke steekjes bij mijn linker eierstok. Echt alsof je volop aan het spuiten bent in een verse poging, steken en een soort drukpijn ook. Dat had ik eerder niet, dus toch maar om 21.00 uur het zkh gebeld. Toen moest ik uiteraard komen, HcG was gestegen naar 2400 en op de echo wederom niets te zien. Dat werd dus toch opereren. Omdat ik niet nuchter was en het inmiddels 00.00 uur was, had ik niet verwacht dat ze dat direct zouden doen. Maar het was heel rustig en om 0.15 uur was er een OK vrij. Dat viel wel even rauw op mijn dak. Ze zijn een uur bezig geweest, maar hebben geen vruchtje in de eileider kunnen vinden. Of het vruchtje is nog te klein om via een scopie op te sporen, of het is niet buiten baarmoederlijk en is toch weefsel in mijn BM achtergebleven van de hele korte zwangerschap. Om 3.30 uur was ik op de afdeling en moest ik een nachtje blijven. Ik moet overmorgen weer terug om opnieuw het HcG te laten bepalen. Ik hoop zo dat het aan het zakken is, want als dat niet zo is, dan "waren er nog wel een paar behandelopties", maar ik kan dan zelf eigenlijk alleen maar horror-opties bedenken (opnieuw opereren, weken lange monitoring van het HcG, MTX-injecties). In elk geval gaat het nog wel heel lang duren voordat ik een volgende cryo poging kan doen, dat vind ik nu ook wel erg ellendig aan de situatie. Ik lig nu de hele middag en avond op een bedje in de kamer en ben echt kapot. Veel buikpijn en een 3 maanden-zwanger-buikje van het gas van de operatie. De pijn zou snel weg moeten trekken en verder is het dus afwachten tot maandag. Ik hoop dat het jullie allemaal beter gaat dan hier en ondanks jullie eigen (wellicht niet zo plezierige situatie) toch een mooie jaarwisseling hebben en een heel liefdevol jaar tegemoet gaan.

Super seef, dat klinkt heel erg zwanger inderdaad. Geniet ervan!

Dank jullie wel voor de berichtjes en lieve woorden. Guusje, wat enorm ellendig voor jullie. Twee embryo's die allebei niet doen wat ze moeten doen. Ongelooflijk dat ze alle twee alleen maar een lege vruchtzak hebben gemaakt. Dat maakt het wel extra verdrietig. Waarom doet dan niet gewoon eentje het wel goed. Echt onbegrijpelijk. Zo lijkt het bericht dat het niet goed is me nog harder aankomen. 'Fijn' dat de curettage je lichamelijk is meegevallen, dat is nog een hele kleine meevaller is dit vreselijke gebeuren, maar ik kan me voorstellen dat het geestelijk wel heel erg zwaar valt. Ik zie ook vreselijk op tegen morgen en hoop dat, tja ik weet eigenlijk niet wat ik hoop. Dat al deze ellende snel voorbij is, maar verder. Pffff En wat je zegt, zover waren wij ook nog nooit gekomen. Ongelooflijk oneerlijk voelt het, dat het dan zo afloopt. En mooi wat je schrijft, dat je probeert je gevoel wat de zwangerschap je gaf te koesteren. Ik heb dat ook heel hard geprobeerd, en dat lukte de eerste week na de menstruatie die toch kwam redelijk. Nu is dat even helemaal weg. Ik hoop dat het weer komt. Ik heb gisteren een heel mooi kettinkje gekocht, niet als aandenken aan de zwangerschap, maar als aandenken dat het wel kan lukken en dat ik goed zwanger kan worden van onze emmies. Helaas dit keer op de verkeerde plek, maar volgende keer kan mijn hoop op een zwangerschap dus groter zijn dan ooit. Ik hoop dat het dan ook zo voelt en dat ik vol positiviteit de volgende cryo poging in kan. Pfff Raba, wat klinkt dat verschrikkelijk klinisch een biochemische zwangerschap. Getsie, kan me voorstellen dat je het zelf niet zo wilt noemen. Fijn dat het nu wel afgesloten is, ik zie in je handtekening dat het wel even geduurd heeft. Ellendig hoor. Ik hoop dat het jullie zelf nu ook lukt om het een mooi plekje te geven. Sandra, dank je wel voor je uitleg. Wel heel naar dat je dit uit eigen ervaring kan vertellen. Konden ze jouw vruchtje vinden op de echo of pas bij de kijkoperatie? Bij mij konden ze gisteren niets vinden, dus ook geen hartje zien kloppen. Naar dat ze je eileider ook hebben verwijderd. Mij werd dat ook op een nogal onaangename manier aangeraden: "Als we u gaan opereren halen we gewoon de hele eileider eruit, want die heeft u immers toch niet nodig als u bij hem blijft (wijzend op mijn man, hij heeft slecht zaad, dus daarom doen we ICSI) en dus via IVF zwanger wilt worden." Daar hebben we maar even niet op gereageerd. Daarna kon ze vertellen dat het wellicht ook anders kon, maar dit was toch wel het makkelijkste. Ik werd daar echt heel naar van. Wat een hork. Ik hoop dat ik vannacht beter slaap dan gisteren, ik kon maar niet stoppen met voelen wat en of er iets in mijn buik gebeurde. Daardoor was mijn hartslag ook ver boven de 100. Niet zo'n goede situatie om lekker te ontspannen en in slaap te vallen. Uiteraard hoop ik dat morgen de HcG waarde gedaald is, maar ergens diep van binnen, zou ik het ook niet erg vinden als er geopereerd moet worden. Dan is dit vruchtje er tenminste uit, want ook al heb ik het nog niet op de echo gezien, het zit er wel en ik wil het niet meer. Dan hoeft er ten minste ook geen stemmetje meer heel onnozel te zeggen "misschien komt het nog goed", want het kan helemaal niet meer goed komen. BBZ is BBZ. Ook heb ik dan hoop dat de HcG waarde sneller zal dalen en we weer eerder een volgende cryopoging kunnen doen. Wat een duivelse dilemma's allemaal. Maar morgen is er gewoon niets te kiezen, wat het zkh werkt gewoon volgens protocol bij een BBZ. Ik wou dat ik mijn hoofd even uit kon zetten.

Soms wel eens hier mee gelezen, maar hoopte me nooit hier aan te hoeven sluiten. Helaas kan dat nu wel: Ik ben nog in afwachting van het verloop, maar vast staat in elk geval dat ik een BBZ heb. Op 14 dagen na punctie testte ik positief, maar op 14 dagen na TP leek het al weer afgelopen. Ik ging heel erg vloeien en had er ook buikkrampen bij en de test werd lichter. Het leek dus precies op een normale menstruatie na een heel erg korte zwangerschap. Omdat ik heel erg misselijk en naar bleef, heb ik vandaag een nieuwe test gedaan. Ik blijk toch zwanger, 7 weken, maar dan wel op de verkeerde plek. Op de echo is het vruchtje niet gevonden, maar mijn HcG is 1900. Duidelijk dus een zwangerschap, maar niet in de BM. Wat ik me afvroeg is hoe het kan dat je wel ongesteld wordt, terwijl er wel een vruchtje in je zit wat HcG aanmaakt. Normaal zou je toch onder in vloed van HcG niet ongesteld moeten worden? Hoe was dat bij dames hier die ook een BBZ hadden? Zaterdagochtend moet ik weer bloed laten prikken en een echo laten maken. Als de waarde gestegen is, dan word ik op de spoedlijst gezet voor een kijkoperatie die dag, als het gedaald is gaat het zkh er vanuit dat het lichaam het vruchtje zelf aan het afbreken is. Zo gek en naar hoe je gevoel en alles zo om kan slaan. In eerste instantie de blijdschap van de positieve test die al heel snel om sloeg in verdriet. Maar gelukkig leverde het wel een klein beetje vertrouwen, want deze zesde TP had wel een positieve test geleverd. Weliswaar maar van korte duur, maar het kan dus wel met die emmies van ons. Ik kan dus wel zwanger worden. En nu vanochtend opeens weer een knal positieve test, waar ik gelukkig niet zo heel erg blij mee durfde te zijn. Ik was vooral met stomheid geslagen. Maar het besef dat dit vruchtje, anders dan we eerst dachten, wel goed is, maar dat het alleen op de verkeerde plek zit, maakt het wel heel erg verdrietig. Ik had nu dus 7 weken zwanger kunnen zijn, bijna de eerste echo kunnen hebben. Maar alleen omdat dit domme vruchtje aan de wandel is gegaan, moet het eruit. Bah, het had zo anders kunnen zijn nu. Morgen wel leuke dingen gepland (vriendin op bezoek en mijn moeder komt oliebollen brengen), zodat de dag snel voorbij is. Nu maar hopen dat het inderdaad zelf al afbreekt, want een ploffende eileider is het laatste waar ik op zit te wachten. Op naar zaterdag dus. Andere dames in dit draadje: Ook heel veel sterkte!

Wow seef, jij ook zwanger, gefeliciteerd. En niet zenuwachtig maken, omdat het bij mij misging. De eerste stap is er en bij mij ging het al mis, dus bij jou zeker niet (dat hoeft nl. niet meer voor de statistieken). Gewoon genieten! Wat fijn dat je vriend zo enthousiast is, maar het van de daken schreeuwen kan ik me voorstellen dat je dat nog niet wilt. Ik heb hier ook weer wat idioots. Ik bleef me maar naar en misselijk voelen. Toch maar een afspraak bij de huisarts gemaakt, maar eerst vanochtend nog even een zwangerschapstest gedaan om zeker te weten dat de hele zwangerschap verdwenen was, dat had ik nl. niet meer gedaan. Tot mijn stomme verbazing bleek de test superpositief en moest ik na overleg direct naar het zkh komen. Daar bleek het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn. Vandaar dat ik wel ongesteld werd, het zat nl. niet in de baarmoeder. Nu afwachten en zaterdag weer bloedprikken. De ellende is hier dus even compleet. Althans dat hoop ik, want het kan altijd erger, maar daar gaan we maar even niet van uit. Bij buikpijn moet ik direct naar het zkh, maar ik hoop dat mijn lichaam de boel zelf al aan het opruimen is. Ik zal jullie hier niet lastig blijven vallen met mijn horrorverhalen, dat lijkt me nl. niet zo fijn als je zelf zwanger bent. Maar als je wilt weten hoe het met me gaat, moet je maar even in het UMCUtrecht topic lezen en/of schrijven. Het ga jullie allemaal goed, en ik vind het wel een goed resultaat, om met zo'n klein lijstje toch nog zoveel zwangeren te hebben. HElaas geen 100% score, maar dat was ook wel heel optimistisch van me om dat te schrijven een tijdje terug.

Sorry dat ik jullie blij maakte met mijn berichtje. Misschien moet ik er even aan toevoegen bovenaan voor de mensen die nog gaan lezen "Niet Blij Worden Van Dit Bericht" ;-) Gelukkig was ik zo overdonderd door de flitsend snelle positieve test dat ik er echt niet blij mee kon zijn. Ik kon wel direct allerlei doemscenario's bedenken, muts die ik ben. Gelukkig belde de verpleegkundige binnen een uur terug en konden we gelijk komen. Als ik de hele dag had moeten wachten, dan was het wellicht anders geweest. Maar toen we het UMC inliepen, was er ergens achter inmijn hoofd wel een klein sprankje hoop, een heel klein stemmetje dat me zei dat het dus toch gelukt was. Maar helaas. Tja die gyn, denk niet dat jullie haar ooit gehad hebben, want ze is 'van de andere gang'. De IVF arts die er ook bij was was wel erg aardig, dat was dr van den H. Maar ik heb haar teruggepakt :-) Toen ze zei, "Tja dat wordt dus afwachten, heel lang wachten", ze bedoelde hiermee tot zaterdagochtend tot de nieuwe test en echo (minder dan 2 dagen dus), heb ik haar maar niet zo aardig gezegd "ach zolang wachten als we al doen op een zwangerschap, zo lang zal het wel niet worden." Niet zo aardig, maar mijn man moest stiekem (en vooral achteraf) daar wel een beetje om lachen.

De halve dag in het ziekenhuis gezeten, HcG is 1900, behoorlijk hoog dus. Maar net niet hoog genoeg om me direct te houden en te opereren. Nog een tweede echo gehad, met drie man personeel. Ik ben inmiddels een soort openbare kijkdoos geworden. Er was nergens een vruchtje te vinden. Het zit waarschijnlijk dus ergens in mijn eileider, maar dat kunnen ze niet zien op de echo. Maar dat er ergens een vruchtje zit op een plek waar het niet hoort, is wel heel duidelijk. Zaterdag moet ik nuchter komen om opnieuw het HcG te bepalen en een echo te krijgen. Of als ik klachten krijg moet ik direct bellen en richting zkh. Ik had trouwens een Gyn van de gewone gyn-afd. Nou die kan je ook beter niet hebben. Wat een hork: "Als we u gaan opereren halen we gewoon de eileider eruit, want die heeft u immers toch niet nodig als u bij hem (wijzend op mijn man) blijft." Daar hebben we maar even niet op gereageerd. NU dus afwachten, hopen dat het niet mis gaat en dat de waardes zaterdag gedaald zijn. Dan is mijn lichaam het zelf al aan het afbreken. Kortom een enerverend dagje. Pffff…

Even een ego berichtje (en nu toch maar even toegevoegd: niet blij worden als je begint met lezen): Vandaag had ik een afspraak bij de huisarts, omdat ik me telkens zo naar, beroerd en misselijk blijf voelen. Toch nog maar even oven een zwangerschapstest heen geplast, om dan met 100% zekerheid te kunnen zeggen dat ik echt niet zwanger ben. Wat denk je… inderdaad. Voordat ik met mijn ogen kon knipperen stond er een dikke vette streep. UMC dus gebeld, huisarts afgebeld en inmiddels een echo gehad. Er is geen zichtbare zwangerschap in de baarmoeder. We zitten nu dus op de bloeduitslagen te wachten. Pff wat duurt zo'n uur dan lang. Nog een kwartier. Inmiddels mag ik niets meer eten of drinken, dus de arts houdt overal rekening mee. Gatver zeg dit kan er ook nog wel bij. Ik houd jullie op de hoogte.

Oh mijnbaby, dan gaan we wellicht precies gelijk oplopen. Ik verwacht ook rond die tijd mijn menstruatie en we hebben ook cryo's van de afgelopen verse poging. Van de verse TP ben ik heel eventjes zwanger geweest, dus hoop dat mijn cyclus wel op een 'normaal' moment komt. Geen idee of het nu anders gaat. Wel super spannend hoor slechts 1 cryo in de vriezer, zeker met jullie cryo-verleden. Bij ons zijn de vorige 4 cryo's allemaal goed ontdooit, dus die van jullie (in het zelfde zkh als wij) gaat ook gewoon goed uit de vriezer komen. Misschien komen we elkaar ook nog wel tegen, dat zou gezellig zijn :-)

Nee, bij mijn zkh moet je komen voor FM. Dan wordt je natuurlijke eigroei in de gaten gehouden en op het moment dat je follikel 16 of 18 mm is (haha, even vergeten), moet je bloed laten prikken. Afhankelijk van die uitslagen moet ik wel of geen pregnyl spuiten en dan is 5 dagen later de TP (mist emmie goed ontdooit).

Oh Deetje toch. Zwangere vriendinnen zijn stom, en net bevallen vriendinnen ook. Wat is het toch naar allemaal. En huilen mag. Dikke knuffel voor jou! Ik hoop dat het vandaag alweer een klein beetje gezakt is.

Woohoo! Bikergirl, gefeliciteerd. En gewoon verder zweven hoor. Gewoon blij zijn, voetjes weer op de vloer kan altijd weer (over een jaartje ofzo :-) En Goedoe: K#T zeg. Altijd gek dat hier op het forum verdriet en blijdschap zo dicht bij elkaar liggen. Ik ben verbaasd dat je direct door mag. Bij mijn zkh (en volgens mij bij bijna alle zkh-en) moet je een maand niets doen. Dus de volgende maand mag ik een Cryo-TP doen. Ik verwacht mijn menstruatie ergens in de eerste week van januari.

Ik las hier nog wat over de mutsenbollen; bij mij houdt het ook de menstruatie tegen. Alhoewel, volgens mij houdt het bij mij alleen de baarmoedermond dicht, want ik had wel al een paar dagen krampen vanaf de dag dat ik normaal ongesteld wordt na mijn eisprong (punctie in dit geval) voordat er echt bloed te zien was bij mijn eerste verse poging. En toen was het echt een stortvloed (iewww, sorry). Gek genoeg staat er in de bijwerkingen dat je er ook bloedverlies van kan krijgen. Gekke dingen zijn het, die bollen. @All: Dank jullie wel voor de complimenten voor mijn vriendin en haar beeldspraak, ik zal het doorgeven. En dat het deurtje open kan, ga ik inderdaad niet snel vergeten. Althans dat heb ik me heilig voorgenomen, want dat maakt alles een stuk draaglijker. @Megan, inderdaad, dit keer ook weer cryo's, drie stuks. En totaal al 6 TP gehad. Gek genoeg had ik ook al vanaf het begin geen vertrouwen in de cryo's. Mijn enige positieve test tot nu toe is ook van de laatste verse poging. Voelde echt als mijn tijd uitzitten al die cryo's opgebruiken. Ik vond dat heel ondankbaar van mijzelf en zou ook heel teleurgesteld zijn als ik ze niet zou hebben. En ondanks dat mijn vertrouwen ver te zoeken was, was elke keer de klap toch weer enorm als het weer mislukt was. Wat zit een mens toch gek in elkaar. Ik weet het inderdaad dat je kansen pas afnemen na 6 pogingen, maar dat vind ik behalve een geruststellende, ook wel weer een beangstigende gedachte. Zo lang door gaan, dat wil ik echt niet. Maar wat je zegt, om te stoppen is minstens zo veel moed nodig. Ik vind het ook echt heel erg dapper van jou dat je toch nog een poging gaat doen. En tegelijkertijd ook nog studeren. Meid, waar haal je de energie vandaan? Heb je de deadline nog gehaald? @Clau: Succes met broeden! Was je emmie mooi ontdooit? Ik ben het even vergeten, maar heb je nu nog meer cryo's (die je nu natuurlijk niet nodig gaat hebben), of was dit de laatste? @Dee: hè bah, wat naar, juist nu je in zo'n spannende wachtweek voor uitslag zit, ook nog eens een jaar geleden dat het vorige keer misging. Getver zeg. Ik hoop zo dat je morgen goed nieuws krijgt, dat ze een goede oplossing hebben gevonden uit eerdere ervaringen van andere zkh-en, of literatuur. Of, nou ja, ik weet niet wat of, maar in elk geval dat ze je heel goed kunnen gaan helpen en dat zowel jij als het zkh op die manier vol vertrouwen een nieuwe poging in kunnen gaan. Dat is het belangrijkste nu. We moeten gewoon met zijn allen hier het nieuwe jaar op een mooie groene wachtbank beginnen. Veel succes morgen. Lief dat je hier het meldt over de adoptie. Zonde als je net later bent en veel meer moet betalen. Wij hebben het nog nooit over adoptie gehad, maar ik zie dat ook niet zo zitten geloof ik. En ik wil gewoon heel graag zwanger worden. En nu op twee paarden wedden voelt ook niet goed en lijkt me ook weer heel heftig (nog meer stress). Ik zou in ons geval veel liever overgaan op spermadonatie, als het met eigen zaad (nou ja, dat van mijn man) niet lukt. Maar zo ver zijn we nog lang niet. @Inge: Ja een bult meds is het hè. Het spreekt wel boekdelen als zelfs een verpleegkundige onder de indruk is. Een vriendin van mij ook en zij is bijna afgestudeerd arts. Het is ook gewoon heftig! Fijn dat de begin afspraak staat en dat jullie ingepland zijn. Van Harte gefeliciteerd met je neefje, kan me voorstellen dat het zo nog heftiger is dan in normale omstandigheden. Maar wel heel erg fijn dat je zo je verdriet kan delen met zus. Ook al is jullie verdriet heel anders, kan ik me goed voorstellen dat het ook heel veel overlap heeft omdat je beiden niet lang niet hebt gehad wat je zo graag zou willen. Ik moest je verhaal over de ooievaar even twee keer lezen, omdat ik dacht dat ik het verkeerd las. Haha, daarna kon ik er erg om lachen (en tegelijkertijd is het ook weer verdrietig). @Roossie: Leuk om je verhaal te lezen, lekker veel tekst (moet ik zeggen). Maar heerlijk om te lezen dat je zo lekker druk bezig bent met van alles en nog wat en vooral met heel veel leuke en gezellige dingen. Alvast gefeliciteerd met je 2,5 jarig huwelijk. Ik dacht dat je al langer getrouwd was, maar dat heb ik dus helemaal verkeerd onthouden. Hier gaat het ietsje beter. Gister echt een waardeloos gesprek gehad met de arbodienst. Gelukkig was mijn werk het er ook niet mee eens. Daar hoef ik me nu dus geen zorgen om te maken. Man en ik gaan een paar dagen weg, dus met Kerst zijn we niet thuis. Hebben we heel bewust voor gekozen. Even al het feestgedruis en alle verplichte gezelligheid ontvluchten. Ik ben erg blij dat we er niet zijn, maar zie er nog wel tegenop (in mijn half-overspannen toestand). Ik ga nu dus snel de laatste dingen in mijn tas proppen.

oh Goedoe, je bent pas op dag 11 na TP, bij ons in het zkh mag je pas op dag 15 na TP testen. Dat zeggen ze echt niet voor niets, houd dus moed! (ik vind het altijd erg gek, die verschillen per zkh)

Oh, sh*t Goedoe, wat stom een negatieve test. En een grijs gebied, hoe kunnen ze daar nu iets over zeggen in het zkh als ze geen bloedtest doen. Getver zeg, oh wat is die onzekerheid toch moordend. Bah, bah, bah. Gebruik je nog wel de Utrogestan? Dat kan ook je menstruatie uitstellen. Oh, ik hoop zo dat je gewoon langzaam HcG aanmaakt en dat je vrijdag een knallende test hebt. @Bikergirl: tja die mutsenbollen, ook al zo iets naars, de hele tijd dat je van alles uit je voelt lopen. Blegggh. Dan moet ik ook altijd naar de wc rennen. Vreselijk hè, dat je zo geleefd en gecommandeerd wordt door die hormonen. Nog maar een paar dagen. En mijn ervaring is dat je geen wekker hoeft te zetten hoor. De dag nadat ik positief getest had, werd ik om 4.30 uur wakker en ben ik er uiteindelijk om 5.15 uur uitgegaan om een nieuwe test te doen om te zien of die donkerder was. Hoe bedoel je hyper? Haha. @Seef: Poeh, pas dag 5, ik dacht dat je al verder was. Nog even en het is weekend, dan kun je leuke dingen doen met manlief, en zit je op maandag alweer op dag 10! Gaat het toch nog en beetje snel. Althans, ik vond de weekenddagen altijd snel gaan. Toitoitoi allemaal, zet hem op en ik hoop dat jullie allemaal de mooiste kerst van je leven hebben met lekker weinig wijn en oud en nieuw zonder champagne :-) Ik ben er even een weekje vandoor met mijn man. Hoop dat dat ons tweetjes goed doet.

Volgens mij komt dat omdat mensen wel de enquête invullen, maar niets schrijven. Daardoor lijkt het dat er geen nieuwe reactie is, maar is die er technisch wel. En het inhoudelijke antwoord: Ik heb ook bij beide verse pogingen Utrogestan gebruikt tot en met dag 12 na TP. Van de tweede verse TP ben ik heel even ene paar dagen zwanger geweest. Ik word ook erg moe en heel duizelig van de Utrogestan. Ben dus ook zeker geen liefhebber, maar de Pregnyl prikken vind ik ook vreselijk, dan nog liever die vieze Utro-smurrie. Bij de 4 cryo-TP niets gebruikt na TP.

Dag meisjes, Sorry dat ik jullie zo in de steek heb gelaten na mijn heel erg kort durende zwangerschap. Ik ben niet zo veel op het Forum te vinden en als ik iets schrijf is dat in het UMC Utrecht draadje. Ik lees wel nog met jullie mee, dus weet dat ik vaak aan jullie denk. Allemaal sterkte met de wachtdagen. Zet hem op meiden.

Oh, ja, maandag had ik nog best wel een dik streepje en gisteren een heel dun streepje. Zo dun dat als het mijn eerste test zou zijn, ik niet blij zou durven zijn dat ik zwanger zou zijn. Het HcG gaat dus achteruit. Wel nog steeds buikpijn, dat vind ik wel erg vervelend (en confronterend). @Nano: Getverdemme, bij jou ook al mislukt. Bah. Hoe is het er mee? Had je nou ook nog cryo's? Of moet je nu weer helemaal opnieuw beginnnen? @Dee: Kan me voorstellen dat je een maart-flashback krijg, want ik zie in je onderschrift dat we inderdaad precies even lang zwanger waren. En dat jij heb geschreven dat je een VMK hebt gehad. Pff, ik kan dat niet, misschien komt dat nog, maar ik vind dat zo heftig klinken. Ik vind miskraam zo'n naar woord. Ik zeg nu gewoon dat ik eventjes zwanger was. Dat vind ik veel fijner klinken. Muts ben ik he. Maar wat een tegenvallend bericht na de eerdere goede uitslagen van je onderzoek. Heftig hoor, zeker omdat het zo onbekend is. Ik hoop dat je over een week goed bericht krijgt en dat het UMC weet wat te doen. Wel fijn dat je al ingepland staat, ook al is het nog onzeker of je kan beginnen. Een heel klein beetje zekerheid in deze onzekere tijden is wel welkom. @Mijnbaby: en al nieuws over een nieuwe behandeling? @Megan, wat fijn dat je onderzoek goed was. Spannend dat jullie toch nog een keer gaan proberen. En ook enorm dapper. Poging 5 toch als ik je handtekening goed lees. En wat een nieuws over die Utrogestan. Getver zeg, dat kan ik er nu even niet bij hebben (ik neem het jou niet kwalijk hoor, dat je het hier schrijft). Precies zoals Dee schrijft daar ga ik maar niet te veel over nadenken. HEt wordt wel een gezellig wachtbankje in januari, want ik kom er waarschijnlijk ook weer op voor een cryo-poging. We gaan gewoon in januari de statistieken een poepie laten ruiken: Allemaal zwanger! @Chantal:wat fijn, zo'n mooie echo. En ook fijn dat je nu niet meer helemaal naar Utrecht hoeft af te reizen. Blijf je ons hier wel een beetje op de hoogte houden? Ik wens je een hele mooie verdere zwangerschap toe. @INge: Wat goed om je weer te 'zien'. Jammer dat je net niet kon beginnen. En wat je zegt, weer een jaar voorbij, ik heb daar ook vreselijk last van. Hopelijk kunnen we volgend jaar schrijven dat er weer een jaar voorbij is, maar wel een heel mooi jaar. Op naar de oktoberkindjes!

Dag lieve meiden, Dank jullie wel voor alle lieve wensen, zorgen en gedachten (en Dee voor je PB-tje). HEt gaat hier erg wisselend. Was ik de eerste dagen vooral heel verdrietig dat het mislukt was, nu ben ik vooral boos en verdrietig dat we weer zo'n onzekere periode ingaan. Eindelijk na al die jaren konden we vooruitkijken, in kleine stapjes (bellen naar het ziekenhuis en een echo afspreken) en ook al de grotere (hoe gaat het kamertje er uitzien, wanneer neem ik verlof en hoeveel vrij nog daar achteraan). En nu is dat allemaal weer weg en ook gelijk zo ver weg. Het klinkt mij nu een beetje stom en naïef in de oren dat ik al zo ver dacht, maar zoals een vriendin van mij gisteren zei: je bent gewoon een vogeltje dat jaren lang opgesloten heeft gezeten in een kooitje. Nu ging het deurtje op een kiertje en dan blijf je niet op de drempel zitten. Nee, dan fladder je, zo ver als je kan. En daar heeft ze gelijk in. Zo voelt het ook wel. En nu zit dat kooitje weer op slot, met een veel dikker slot dan eerst. Ik zie zo vreselijk op tegen alles waar ik vanaf dacht te zijn; weer zkh in, zkh uit, weer al die onzekerheid, weer wachten, weer m'n benen wijd voor weet ik wie allemaal, weer die echostaaf in m'n doos, weer hormonen spuiten, weer wachten,wachten, wachten, weer zenuwen voor ellendige telefoontjes, en als het helemaal tegenzit en de cryo's weer niets worden, weer een heel nieuw spuittraject en me daardoor weer super-ellendig voelen. Kortom, ik zie het allemaal niet zo zitten. Het lichtpuntje wat ik eerst zag doordat het is even gelukt was en het dus kan, is nu wel heel klein geworden en heel ver weg. Ik hoop dat het weer terug komt. En verder ben ik ook wel een beetje in shock door hoe snel je emoties zo 180 graden kunnen omkeren. Hoe snel al je vertrouwen weer de grond in geboord is. Verder was ik maandag nog bij de huisarts om mijn ziekmelding te bespreken en hoe nu verder. Zij ziet niet dat ik binnenkort weer aan het werk ben, zeker niet voor eind januari. Ook al weer een enorme tegenvaller. Ook al zie ik zelf ook niet hoe ik over 3 weken weer achter mijn bureau zou moeten zitten, is het toch wel een klap als je dat zo gezegd wordt. De 20ste december moet ik naar de arbo arts, dus ben benieuwd wat die allemaal te melden heeft en hoe die er over denkt. Ik ga nu jullie berichtjes lezen, want volgens mij las ik hierboven al een heftig bericht van Dee.

Hier is het over. Heel veel bloedverlies en buikpijn. Slechts drie dagen mogen proeven aan het zwanger zijn. Ik ben echt kapot. Later meer. Tot snel allemaal.

Hier is het over. Heel veel bloedverlies en buikpijn. Slechts drie dagen mogen proeven aan het zwanger zijn. Ik ben echt kapot. Later meer. Tot snel allemaal.

Het is helemaal over. Heel veel bloed en veel buikpijn. Ben al de hele dag aan het huilen. Wat is dit naar. Ongelooflijk hoe ons geluk zo snel om kon slaan in zo'n intens verdriet Ik zie er nu al tegen op om morgen het UMC te bellen. Toch hebben deze drie dagen me wel wat gebracht: moed om door te gaan. Het kan dus wel met die emmies van ons. Allemaal heel erg bedankt voor de lieve berichtjes. Ik kruip weer even in mijn schulpje.

Pffff, sinds een paar uur wat rood bloedverlies en buikpijn die erger lijkt te worden. Ik doe (of probeer althans) nog even aan struisvogelpolitiek; gewoon ontkennen. Maar man, wat voel ik me k#t. De test was vanochtend wel weer ietsje dikker dan gisteren, maar mijn hoop is toch wel een beetje vervlogen.

oh, wel een beetje groot, euhmmm. Nou volgende keer kleiner. En iedereen HEEEEEEEEEEL erg bedankt voor alle lieve berichtjes. Zo cool en ongelooflijk dat iedereen, in wat voor lastig of vervelende situatie zij ook zit, zulke lieve woorden kan schrijven bij een positieve test. Echt een dikke pluim en knuffel voor alle lieve UMCU-dames!

Oh, Meertje wat een verhaal inderdaad. Ik heb ook eerlijk opgebiecht dat ik het hier aan mijn forumvriendinnetjes eerder had gezegd dan dat hij het wist. Vond hij helemaal niet erg en hij was eigenlijk wel blij da tik niet naar kantoor was gekomen. Ik ben niet naar zijn werk gegaan, omdat hij een cursus had. Ik had hier thuis beschuit met muisjes en verjaardagskaarsje en de test in een mooi doosje. Hij was helemaal ontroerd en we zaten samen heel hard te brullen op de bank. Ik ben echt helemaal hyperdepieper en heb echt niet geslapen vannacht. Om 2 uur sliep ik nog niet en om half 5 werd ik weer wakker. Toen heb ik om 5.15 uur nog een keer getest [bLOOS] en die test was weer mooi donkerder dan gisteren. Ze drogen trouwens wel lichter op (oh en een beetje vies, oepsie):