aukus

Het lijkt wel alsof het lot mij soms bij de oren grijpt. Ik bedoel dat heel letterlijk zelfs. Want ik heb al mijn hele leven verhalen gehoord van vrouwen in mijn omgeving die geen kinderen konden krijgen. Een kennis van ons kon na haar 38 alleen nog maar miskramen krijgen en ondanks dat ze een prachtige dochter had was het verdriet zo erg dat het haar bijna consumeerde van binnenuit. Misschien is secundaire kinderloosheid wel wreder, want je hebt nog meer een idee van wat je moet missen. Het verdriet van de moeder van een vriend van mij, vanwege te veel vleesbomen en een hieruit voortgekomen operatie waarbij haar baarmoeder en eierstokken werden weggehaald dan. Zij had uiteindelijk de kracht en liefde terug gevonden in 2 Colombiaanse kinderen. Maar wat als je wieg leeg blijft, zou dat dan makkelijker zijn? Nee natuurlijk niet, want het verdriet blijft aan je knagen, de voorstelling van dat kindje in combinatie van je partner sijpelt door alles heen. Of het kindje wel die lieve deukjes in de wangen van je partner mag erven. Misschien zelfs wel jouw eigen koppigheid of zijn serene rust. Het is een aaneengesloten verhaal van dromen, angsten en projecties die iedereen op dit forum vast wel te parten speelt. Misschien zou het wel een zoon worden met de liefde voor de favoriete sport zoals zijn vader, misschien zou het zelf wel een jeugdkampioen kunnen worden, wie zal het zeggen. Hoewel je het misschien niet zal helpen door de donkere dagen, doen die kleine voorstellingen soms ook zoveel goed. Het is net als zo'n intense lichtstraal die door de wolken heen bokst. Het verwarmt je van binnenuit lijkt wel, maar de klap komt altijd weer als je naar binnen gaat en de koelte van het huis je misschien zelfs wel kan laten rillen. Daar kan ik goed over praten met twee van mijn tantes, beiden aangetrouwd, de ene van mijn moeders kant en de andere van die van mijn vader. Zij weten beiden precies wat ik bedoel als ik het over zowel mijn dromen als angsten heb. en in tegenstelling tot wat anderen in mijn omgeving liefdevol proberen, kunnen zij er echt op in gaan. Aan een kant voelt de verbondenheid in pijn wel goed, maar natuurlijk wil je het liever anders zien. Dat is nu eenmaal zoals het gaat. Mijn ene tante was 21 en zwaar verliefd op mijn oom, ze zaten beiden nog op dezelfde universiteit en zij waren intens gelukkig bij de gedachte dat het stoppen van haar menstruatie nieuw leven kon betekenen. En ze was tenslotte ook al wat aangekomen. Maar bij de dokter bleek het tegenovergestelde. Ze was niet zwanger. In het ziekenhuis bleek naar enkele onderzoeken dat ze een tumor meedroeg van een paar kilo. Ze is binnen een paar dagen 'geholpen' en zo werd alles verwijderd. Dus ook de eierstokken. In een klap werd ze confronteerd met een mogelijke beëindiging van het leven in plaats van het nieuwe leven waar ze al zo blij mee waren geweest. Chemokuren volgden en gelukkig werd ze schoon verklaard. Hun liefde werd bezegeld door een uitgebreid feestelijk huwelijk waar ik als klein meisje zo van onder de indruk was. Ik hoorde pas later dat die modieuze korte kapsel dus in eerder genoemde gebeurtenis was ontstaan en dat veranderde mijn beeld nogal. Maar mijn tante en oom zijn altijd sterke mensen geweest en hun manier om met de leegte om te gaan werd dan ook opgevuld door een nobel streven. Pleegkinderen, vaak nog eens de moeilijkste gevallen, werden liefdevol opgevangen en moesten onder hun strenge toezicht structuur en later weer vrijheid daarbinnen leren. En dat ging goed. Jarenlang tot er op een bepaald moment een pleegkind, een meisje van zestien zwanger werd. Dat meisje koos abortus en uiteraard viel dat niet goed bij mijn tante. Haar verdriet die jaren redelijk te dragen was reet weer haar open. Want je kan nog zo goed alles overdenken en willen, gevoel laat zich niet beheersen. Gelukkig is mijn tante ondertussen alweer aardig de oude, maar dat verdriet, ik hoop waarlijk dat ze dat niet nog eens hoeft ondergaan. Daar is zij veel te lief voor. Mijn andere tante werd meerdere keren zwanger maar telkens als de cruciale fase aanbrak waarbij het lichaam door middel van de placenta de taak op zich moest nemen ging er iets fout. Mijn tante heeft na een paar zwangerschappen en ondragelijk verdriet haar 'kampioenen' maar vaarwel gezegd. Pleegkinderen is niet aan haar besteed zegt ze en adoptie kan prima werken voor een ander, maar zij is gelukkig met haar bonus kinderen, zoals haar nichtjes en neefjes. Ze gaat vol enthousiasme mee naar zwemles van de kinderen en terwijl de vermoeide moeders met elkaar roddelen op de bank en klagen over ditjes en datjes heeft mijn tante de tijd van haar leven. Als ze haar bonus kinderen dan weer wegbrengt terwijl de kids al een beetje kribbig worden heeft zij haar bonus tijd al weer in de pocket. 'Ach auk' zegt ze dan tegen mij, 'ik heb dan zelf geen kinderen, maar als er eentje bij ons is, dan geniet ik er intens van.' Ik glimlach alweer bij de gedachte aan haar intense geluk. Want zo kan het ook zijn en ben ook blij als mijn eigen nichtje weer eens komt aanzetten met papier en potloden. Ondertussen weet ze al lang welke dieren ik ga tekenen, al bij het eerste lijntje die ik trek, maar het enthousiasme is zo aanstekelijk dat ik zo een paar A4-tjes vol klad. En misschien, zal ik bij mijn tante wel een keer dat boekje moeten ophalen 'wat als je wieg leeg blijft', maar voorlopig nog niet. Het duurt niet lang meer en dan ga ik met behulp van het ziekenhuis naar mijn klutseieren, naar mijn verdwaalde kampioen.

He Natas, Welkom op het forum, ik ben hier ook nog niet zo lang, maar de mensen zijn hier erg lief en begrijpend zoals je zelf wel zal merken. gr. aukus

Ik sta aan het allereerste begin van de Medische Molen. Nog niet zo lang geleden kreeg ik het nieuws dat mijn fsh waarde verhoogd is, zo rond de 18 - 20. Dat was de grootste domper van begin 2011. Dat ik al 2 jaar bezig ben om een kindje te krijgen en dat ik alleen maar 2 miskramen er aan heb overgehouden was erg, maar ik probeerde er gewoon maar overheen te stappen. Eind augustus was de tweede miskraam en anderhalf week later begon ik op mijn nieuwe werk. Onder leiding van een zwangere collega had ik zeker wel leuk werk gevonden maar te gelijke tijd was die prachtige buik van haar de broedhaard van mijn jaloezie. Natuurlijk was ik blij voor haar, maar nadat ze voor de derde keer in een pauze vertelde dat het allemaal niet gepland was en ze het allemaal moeilijk vond heb ik haar mijn kant opgebiecht. Niet om haar voor het hoofd te stoten maar alleen maar om haar te vertellen dat ze een geluk met zich mee droeg die sommige mensen niet mogen ervaren, of althans maar even. Maar juist dat ik onlangs het nieuws kreeg dat ik dus vervroegd in de overgang zal komen brak mij en de niet goed verwerkte miskramen hebben dan ook het verdriet versterkt. Ik heb 2 weken lang alleen maar kunnen huilen. Gelukkig heb ik de laatste tijd ook goede dagen. Zo probeer ik me maar een beetje overal door heen te slaan. Want het duurt nog even tot ik 14 juni de intake heb op de Isala kliniek in Zwolle. En tot die tijd probeer ik mij zoveel mogelijk te oriënteren. Terecht komen op dit geweldige forum heeft daar zeker in bijgedragen. Hoewel Ingmar, mijn lieve vent, wel een beetje gek ervan wordt. 'Waarom zit je op zo'n forum - We weten nog niets zeker" etc, is wat ik van zijn kant hoor. Ik begrijp zijn kant van het verhaal dan ook wel. Het is natuurlijk niet makkelijk allemaal en ik ben al 20 stappen vooruit aan het denken. Maar dat is dan ook mijn verdedigingsmechaniek - worst case scenario's bij langs en vervolgens bedenken wat ik dan zou willen/kunnen doen. eigenlijk belachelijk, want ik ben niet medisch geschoold. Het enige waar ik verstand van heb is verf, vorm en kleur. Maar de verleiding is zo groot om toch aan de lieve mensen op dit forum te vragen hoe hun ervaringen zijn. Of er inderdaad aparte voorwaarden zijn voor eiceldonatie als ik daarop aangewezen blijk. Gelukkig hoor ik sinds korte tijd ook positieve verhalen van andere fsh meisjes hier op het forum en dat geeft hoop. Alleen het is zo dubbel, want in de spiegel kijkt er elke keer een meid van 30 jaar terug. Dat overgang dan al tot de mogelijkheden zou bestaan, wel daar had ik wel eens van gehoord. Maar het nooit verwacht in mijn geval. In mijn familie zijn nu eenmaal alle vrouwen laat in de overgang, dus hoe kan het dan dat ik zo'n ongeluk heb gehad. Of heb ik te lang verkeerd geleefd? Hebben al die sigaretten van vroeger voorgoed hun uitwerking gehad en zal ik voor het eerst spijt hebben dat ik bewust gewacht heb tot mijn 28ste om aan kinderen te beginnen? Dat lost niets op, maar toch, in een onbewaakt moment drijven de gedachtes naar boven, als een olievlek vervuilt het mijn dagelijkse ritme. Wat kan ik doen? Wat moet ik doen? Afwachten en alles op mij laten afkomen, of voorbereiden op het onvermijdelijke; misschien wel nog meer slecht nieuws. Dan maar liever controle uitoefenen op de zaken die je wel in de hand kan houden. Beter mijn best doen op mijn bijbaantje zodat ze me nog een jaar houden ondanks het 'gezeik van de laatste tijd. Dat ene schilderij afmaken die halverwege juli in een groepsexpositie moet prijken. De cd die volgende maand uitkomt van mijn vriend zijn super band. Leuk vrijwilligerswerk vinden en mijn gedachtes en gevoel concentreren op liefde en geluk in mijn directe omgeving. Zoals een neefje en nichtje die van ons houden; de vriendinnen die intens meeleven en alles beter zouden willen maken voor ons. En de familie die liever niet het onderwerp te vaak wil aansnijden omdat het allemaal zo verschrikkelijk lastig is. ook zij doen zo hard hun best.... En deze weblog, mijn digi dagboek waar iedereen op mag reageren, zodat ik voor mezelf de weg naar geluk terug kan lezen, hopelijk ooit met een grote tevreden glimlach en een goed gevuld stel armen....

Jeetje Freggel, Wat zitten er toch een hoop haken en ogen aan. Dat een donor bewezen vruchtbaar moet zijn is wel een nadeel+ al mijn eventuele 3 donoren zouden hierdoor in een klap worden afgeschreven. Ik zal gewoon oriënterend rondvragen zonder al te veel ontboezemingen. Maar ik lees dat jouw kliniek daar minder moeilijk over doet> bij welke zit je dan als ik vragen mag? Het is allemaal erg ingewikkeld. Ik zie in je handschrift dat je 4,5 jaar de tijd hebt genomen om aan traject ECD te beginnen. Dat zal vast ook niet zonder reden zijn geweest. Veel respect voor jou en iedereen hier die dit moeilijke pad moet bewandelen. Trouwens in je onderschrift staat dat je op 30 mei je eerste FM hebt; wat is dat eigenlijk FM? gr. aukus

He Mees, Tja, dat verzwijgen betekend eigenlijk ook liegen. Daar ben ik niet zo goed in namelijk. Ze zullen die regel vast ook wel voor een reden in het leven hebben geroepen, maar misschien denk ik te negatief dan. Ik zal over je raad nadenken, maar vind het lastige kwestie. Iedereen succes met de nog-net niet- of al-wel-zwangerschapsperikelen. Hopelijk kan ik over een tijdje mee kwebbelen hierover.... gr. aukus

Hoi allemaal, Ik vroeg me af of iemand hier ook weet of bij traject ECD de donor als harde eis zelf al een voltooide gezin moet hebben? Nou wordt er ergens anders op dit forum gesuggereerd dat je dat ook zou kunnen verzwijgen omdat dit niet gecontroleerd zou worden, maar dat vind ik een beetje lastig. Ik oriënteer me dan liever op een kliniek die mij en mijn donor wel wil helpen. Maar aangezien ik in Kampen woon zou Zwolle de juiste keuze moeten zijn... gr. aukus

Hoi allemaal, Ik heb me sinds kort aangemeld op dit forum omdat ik naar alle waarschijnlijkheid vervroegd in de overgang kom-ben. Met een hoog fsh ben ik dan geconfronteerd met vraagstukken die jullie wellicht bekend in de oren klinken. Mijn vragen zijn dan ook niet makkelijk en omdat ik gewoon benieuwd ben hoe jullie erover denk vraag ik het in deze topic maar. Als je aan ECD begint, dan neem je eignlijk ook afscheid van je eigen genetisch kindje, hoe hebben jullie dat gedaan? Want hoewel ik nog niet weet of ik er nog eentje met mijn eigen cellen zou kunnen produceren is het zeker wel iets dat mij bezig houdt. Gelukkig wil mijn zusje en 2 vriendinnen wel een eicel geven. Maar daar gaat vraag 2 over: hoe testen ze dan of de donor geschikt is voor jou als ontvanger; is dat iets wat bijvoorbeeld door bloedgroep wordt bepaald? En dan de laatste brandende vraag: Las mijn zusje er een wil geven, dan is het risico dat ze geweigerd wordt omdat ze zelf geen kindje heeft of een relatie. Ik lees in deze topic dat het net weer ligt aan de fertiliteitskliniek die je bezoekt. Betekend dit dat zij in de ISala klinieken te Zwolle dan eventueel geweigerd wordt? Misschien is er iemand hier te vinden die daar ECD heeft doorgestaan en me daar wat mer over kan vertelen. Ik weet dat ik 14 juni het antwoord kan krijgen in Zwolle zelf; maar dat duurt nog zo lang (erg he) Hopelijk vinden jullie vooral vraag 1 niet 'offensive' en willen jullie reageren. alvast bedankt, aukus

Hallo Daan en jantje en de anderen, Ja het is gewoon allemaal heel raar als de hele omgeving er niets van snapt, maar jullie gelukkig wel. Ik was net voor ik bij dit forum kwam in de veronderstelling dat ik een iegen biologisch kindje maar moest gaan loslaten, maar gelukkig geven jullie mij wel hoop. Ik zoek het voor de rest in kleine dingen. Omdat het schilderen niet zo lekker gaat heb ik nog wel eens de neiging om thuis op de bank alleen maar nege dingen te lezen op internet. een vriendin van mij vertaalde het zo: 'als je een nieuwe auto gaat kopen ben je op zoek, en soms vind je dan het model dat bij jou pas. Maar gek genoeg, als je dat model dan eindelijk hebt, zie je hem overal rijden...´ Zo is het ook voor mij met betrekking tot het onderwerp van hoog fsh en vervroegde overgang. Overal lijkt het ondererp uit de grond te schieten. Ik reageer nu ook zelf veel meer naar de omgeving toe en ik kwijg over het algemeen hartverwarmende reacties. Ik praat erover, dit forum is ook een voorbeeld daarvan. Maar ik heb ook besloten dat ik mezelf wat blijer moet maken. Ik heb een bijbaan naast mijn kunstenaarschap en daar zit ik ook niet helemaal lekker in mijn vel. dus ik ben maar naar de vrijwilligerscentrale gegaan. Ik ga als alles goed gaat binnenkort in gesprek met iemand hoe ik de creatieve afdeling van een nieuw te openen bejaardenhuis zie. Wellicht kan ik dan in samenspraak met de coördinator leuke dingen bedenken voor de oudere mensen en samen met hun een wekelijkse activiteit opzetten. Ook houden ze hier in Kampen een eigen serious Request en dan zoeken ze team captains voor een groep leerlingen. Dat lijkt me al zo leuk. Ik heb gewoon ook behoefte aan iets structureels dat mij weer een beetje goede zin geeft. door lekker bezig te blijven bezweer ik dan de demonen hopelijk. Ik ben trouwens blij dat je toch reageerd jantje, ik ben misschien wel eens te open voor sommige mensen, en zoals ik al eerder schreef heeft ook mijn vriend daar wel eens moeite mee. Maar ik denk dat dit forum goed is voor ons. Dat we zo een gezicht kunnen geven aan elkaar zeg maar. Want al met al begrijpen wij van elkaar precies hoe de situatie zit en wat dat betekend voor je persoonlijk leven. De samenleving is daar gewoon wat beperkter mee. Een kind krijgen is van elk mens een gevoelige kwestie, maar wij vrouwen kunnen nou eenmaal niets anders dan het doen met de cellen die onze moeder voor ons hebben geproduceerd. Het zij zo....maar ik ben zo blij dat ik in ieder geval wel met jullie daarover kan praten.... ik zou nog veel meer kunnen schrijven maar ik ga klussen met mijn vader vandaag, ik moet plankjes maken bij mijn zusje, ik zal van het weekend vast nog wel even terug komen.... liefs aukus p.s. ik heb een gedicht geplaatst op dit forum onder de categorie humor, misschien vinden jullie dat ook wel 'grappig'...

Hoi allemaal, ik hoop maar dat iedereen dit gedicht met de knipoog kan lezen, want zo is het wel bedoeld De ooievaar is verdwaald, Ik weet het nu heel zeker Want hij bezocht een ander en niet mij Ja, ik zie wel hoe ZIJ straalt Die Ooievaar snapt er niets van Zeg ik zittend met thee op de bank Ja zegt mijn moeder dat hoor ik al een tijdje Maar vertel eens wat is nu het plan Zo´n Ooievaar is maar een ongevoelig beest Natuurlijk mag hij er elk moment eentje aanleveren Geel, rood zwart of wit, alles is gewenst Maar waar is hij dan met de mijne heen geweest? Zou die stomme Ooievaar dan niet weten Dat het niet uitmaakt of het gezond is Net geboren of iets ouder, met of zonder pik Ik mijn eigen biologisch kindje toch niet kan vergeten Lieve Ooievaar zal ik je smeken en… Ik woon daar en daar en schrijf je al een tijdje Ben je misschien mijn adres kwijt Laat weten waarop ik kan rekenen Ach Ooievaar, bekijk het maar Ik zoek het nu wel ergens anders Ze groeien schijnbaar ook tussen kolen Misschien is het kindje dan wel daar Een ooievaar is gewoon soms een beetje lomp Zegt mijn moeder duidelijk klaar met het onderwerp Nu moet je gewoon een keuze maken En het voelt als een grote stomp Zo ooievaar, iedereen denkt dat je mij gewoon vergeet Ze kunnen doorgaan en berusten Maar dat kan ik nu nog niet, en willen ….tja Ik denk dat ik het nu wel weet Ooievaar, als jij morgen weg bent kom ik langs Uit jouw nest zal ik een paar eieren stelen Een omelet bakken, een eitje koken Een roereitje roeren of iets anders wrangs Dan, ooievaar, zal jij misschien begrijpen Dat het allemaal inderdaad niet eerlijk is Dat niemand kan in voelen hoe dat gaat Omdat er in mij geen meer eitjes rijpen tijdens het tot stand komen van dit gedicht zijn er geen ooievaars gewond geraalkt gr, aukus

Hoi allemaal, ik ben aukus en ik ben hier nieuw. Ik ben hier via een reactie van het jongegezinnen site terecht gekomen. ik ben 30 jaar en heb de afgelopen 2 jaar 2* een miskraam moeten doorstaan. Sinds kort weten we dat ik door een verhoogd fsh waarschijnlijk in een vervroegde overgang zit. Dat was heel erg schrikken, zoals de meesten van jullie wel konden voorstellen. Hoewel er 2 lieve vriendinnen zijn en mijn zusje die mij wel een eicel willen geven is dat niet meteen waar ik op te wachten zit, want de droom van een eigen biologisch kindje is er dan ook zeker nog aanwezig. Vooral als ik jullie berichten snel doorblader is er blijkbaar nog wel hoop. Ik weet alleen dat tijdens 1* prikken mijn fsh tussen de 18 - 20 schommelde. Mijn gyneacoloog vertelde het aan de telefoon, de week voordat hij op vakantie ging. Meer dan: 'dit is niet goed maar ik doe nog geen uitspraken' kreeg ik er dan ook niet uit. Nu zijn we opgeroepen door de Isala klinieken te zwolle, we mogen daar 14 juni aantreden en beginnen aan lange pijnlijke weg als ik het zo allemaal lees. Ik weet dat deze topic duidelijk een ´vaste klanten´ kring heeft en ik hoop dan maar dat jullie mij kunnen dulden, want ik zal misschien wel eens wat vragen of zeggen wat hier al meerdere keren is gemeld. En wat mij ook opviel is dat er dus toch veel babyfoto´s nog te vinden zijn. Ik kan alleen maar hopen dat dat voor ons ook weg gelegd is. Mijn vriend vind het maar niks dat ik me inschrijf op allerlei fora, hij is bang dat ik er te emotioneel van word. Dat vind ik wel lastig want het is misschien juist voor mij een manier om er mee om te gaan. Zijn glas is halfvol en de mijne halfleeg zeg maar. Daarbij, mijn lichaam verraad mij en zijn soldaten zijn fantastisch, dus misschien dat dat dan ook wel het grote verschil is. Wat ik me nu afvraag wie is er nu uiteindelijk zwanger van eigen eicelletjes geworden en wie heeft er nu gebruik gemaakt van een donor? Ik zat tot een paar uur geleden een beetje te bedenken hoe en wat met eicellen. Maar ondertussen krijg ik weer een beetje hoop door de mensen hier. Ik snap dat ik het hele berichtenbox kan doorlezen, maar het zijn er zoveel.... en mijn hoofd doet pijn na een dag janken. Gelukkig is mijn weekend begonnen en hoef ik niemand meer lastig te vallen met mijn gezeik, kan ik lekker in mijn pyama ijs eten.. tot snel, aukus

hoi, ik ben aukus, Ik ben sinds 2009 bezig om een kindje te krijgen met mijn lieve vriend waar ik ondertussen al 10 jaar samen mee ben. Ik had tot voor kort nog goede hoop, maar door het nieuws dat mijn fsh veel te hoog is, is die zeepbel nogal gebarsten. Naar alle waarschijnlijkheid zal IVF mijn enige mogelijkheid zijn en dan wel met een donoreicel. Of er nog een kans is om een eigen biologisch kindje te krijgen, dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Omdat ik me niet meer thuis voelde op sites als jongegezinnen.nl is dit hopelijk een goed manier om met lotgenoten in contact te komen. Gek genoeg zie ik niet op tegen de behandelingen, het is alleen zo jammer dat je er lang op moet wachten. Ik hoop dat ik een goede medestander kan zijn hier op het forum en kijk uit naar het maken van nieuwe cybervrienden.