djanne

Oh Sas, ik ben niet zo eenkennig. Kom erbij. Straks kunnen wij, de ervaren moeders, je vast veel tips geven ;-) nu ontvangen wij graag nog allerlei handigheidjes. Djanne

Hoi meiden, Misschien ga ik me toch maar aanmelden bij jullie forum. Ik heb de afgelopen maanden regelmatig met jullie meegelezen. Ik herkende veel van jullie onzekerheid. Na drie mislukte ICSI-behandelingen zijn we uitgeweken naar Spanje voor eiceldonatie. De tweede poging was succesvol, maar ik was echt ontzettend bang dat het (weer) mis zou gaan. Ik heb een geweldige zwangerschap gehad zonder veel klachten, maar hield er tot de laatste dag rekening mee dat er iets mis zou kunnen gaan. Wat dat betreft, hakt de medische molen er behoorlijk in. Ik ben in maart, na ruim 42 weken zwangerschap, bevallen van een dochter. De bevalling is ingeleid en verliep goed. Uiteindelijk belandde ik op de ok omdat de placenta niet losliet en ik al ruim anderhalve liter bloed had verloren, maar toen wist ik al dat we een prachtig, gezond meisje hadden gekregen, dus ik ging echt stralend onder narcose. Het was een klein meisje, 2580 gram, maar ze groeit inmiddels prima. Ik geef borstvoeding en ze komt 's nachts nog om de vier uur, maar daarna slaapt ze weer snel. De eerste weken wilde ze absoluut niet in haar wiegje liggen. Zodra ze naast ons lag, sliep ze binnen een paar minuten. Sinds een paar dagen kan ik haar wel in haar bedje leggen. Blijkbaar was het gewoon een fase ;-) Djanne

Zie net je berichtje Corina. Wat ontzettend balen voor jullie. Ik ben overigens zwanger geworden van een vier- of vijfcelligembryo, dus het is niet zo dat je alleen zwanger wordt van een verder ontwikkeld embryo. Hoop dat je een goed gesprek zult hebben en gelukkig heb je nog cryo's. Eerst maar weer bijkomen van deze teleurstelling. Annemiek, toevallig had ik net dat kinderboek over ecd die dag besteld. Het zal nog even duren voordat we het nodig hebben maar we willen het zo jong mogelijk vertellen. Dat blijkt voor kinderen het beste te werken. Niet vertellen is voor ons geen optie: het lijkt me vreselijk om met zo'n geheim te moeten leven. Daarbij komt ook nog dat de kans relatief groot is dat een kind er door alle DNA-technieken toch achter komt. Dat lijkt me voor een kind afschuwelijk om er per ongeluk achter te komen. Zo ver zijn we nog lang niet. Eerst maar even genieten van het baby zijn. Voor iedereen de komende tijd veel succes! Djanne

Hoi meiden, Ook ik had me teruggetrokken van dit forum omdat ik de toon bij de discussie rond Dogus erg vervelend vond. Volgens mij zijn dit soort fora bij uitstek geschikt om ervaringen en meningen uit te wisselen zonder dat je elkaar persoonlijk aanvalt. Ik heb er tijdens dit traject veel aan gehad om de ervaringen van anderen te lezen. Het betekent niet dat je het eens moet zijn met wat je leest. Tijdens de Dogusdiscussie werd de toon wat mij betreft erg onaangenaam. Zodra mensen gaan roepen 'dat ze zelf wel beslissen wat ze doen' dan haak ik echt af. Het lijkt me duidelijk dat iedereen zelf kiest voor welke behandeling ze gaat, maar het stoorde me dat je niet bereid bent om kritisch naar je eigen keuzes te kijken. Nu is er dus weer een discussie rond ecd in Nederland of in het buitenland. Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat het voor de meiden die in Nederland behandeld worden hier erg onzeker van worden. Natuurlijk heb ik hier ook een mening over :-). Volgens mij is men in Nederland prima in staat om succesvolle ecd's uit te voeren. Waar ik vooral moeite mee heb bij Geertgen is dat zij niet bereid zijn om te komen met succespercentages. Waar ik bang voor ben is dat veel vrouwen eicellen krijgen van vrouwen die de 30 ruim gepasseerd zijn. Dat bekent vervolgens mij dat de kansen echt veel kleiner zijn. Het klinkt erg vriendelijk van ze dat ze iedereen helpen, maar ik vrees dat dat de kansen echt verkleind. Ik ben er zelf nooit geweest, maar ik zou de 'Geertgenmeiden' toch aanraden om er bij een gesprek op aan te dringen om open kaart te spelen. Zeker de meiden die de behandeling zelf betalen hebben hier mijns inziens recht op. Het is zuur dat geld in dit traject een rol speelt. Ik snap ook dat voor een aantal van jullie 'het buitenland' eng klinkt, maar zoals Freggel al zei:"Het is echt minder eng dan je denkt". Als je mij twee jaar geleden verteld had dat ik alleen naar Barcelona zou gaan voor een terugplaatsing dan had ik je hard uitgelachen, maar vorig jaar deed ik het toch twee keer. Soms ben je stoerder dan je denkt! Ik wens iedereen ontzettend veel succes! Ik leef op afstand nog steeds met jullie mee. Liefs, Djanne

Hoi Freggel, Het is volgens mij absoluut niet de bedoeling om hier te oordelen over de beslissing die anderen nemen, maar het is volgens mij wel zinvol om de verschillen tussen de verschillende klinieken in kaart te brengen. Je zegt terecht dat iedereen zelf kan beslissen om al dan niet meerdere embryo's terug te plaatsen. Toch ben ik van mening dat een arts er ook is om zijn patiënten te behoeden voor ondoordachte keuzes. Ik ben het met je eens dat Nederland wel erg betuttelend is wat betreft vruchtbaarheidsbehandelingen, maar ik bestrijd dat het 'maximaal-2-embryo's-principe' alleen is ingegeven door een kostenoverweging. De kans op complicaties bij een meerlingzwangerschap is gewoon veel hoger (en dat kost inderdaad meer geld), maar mij gaat het om de gevolgen van complicaties voor de kinderen. Ik mag dan misschien wel een risico nemen met mijn eigen gezondheid, maar een arts is naar mijn mening ook verantwoordelijk voor de ongeboren kinderen. Ik heb helaas van dichtbij gezien hoe vreselijk het voor ouders is om een drieling te verliezen na jaren van vruchtbaarheidsbehandelingen. Dat gun je werkelijk niemand. Natuurlijk kan dit iedereen overkomen, maar door veel embryo's terug te plaatsen, loop je nu eenmaal een veel grotere kans. Je stelt dat de klant zou moeten beslissen, maar daar ben ik het maar ten dele mee eens. Tijdens mijn eerste ICSI waren er negen embryo 's. Twee topembryo's zijn teruggeplaatst en de andere zeven konden helaas niet worden ingevroren, maar waren in principe wel geschikt geweest om terug te plaatsen. Ik baalde daar enorm van. Als de arts mij op dat moment had voorgesteld om er (veel) meer terug te plaatsen, had ik waarschijnlijk zonder aarzelen toegestemd: voor iedereen is dit immers de laatste kans op een kind en daardoor zijn we misschien niet altijd even rationeel. Ik verwacht van een arts dus meer dan alleen maar doen wat ik wil en zeg. Natuurlijk is er in Spanje sprake van commerciële belangen, maar ik ben bang dat dat in Cyprus niet veel anders is. In Spanje krijgen donoren 1000 euro. Dit bedrag is wettelijk vastgelegd en dit bedag is gelijk aan wat donoren in Nederland gaan krijgen. Ik vind dat een redelijk bedrag. Ik denk dat op Cyprus de donoren gewoon minder geld krijgen voor hun donatie. Een deel van het prijsverschil zal daarmee te maken hebben. Natuurlijk wordt er door eggsharing meer geld verdiend, maar wij wilden liever 'gokken' op verse embryo's. Zoals ik al schreef, valt me op dat er weinig cryo's zijn bij ecd in het buitenland. Ook dat was een keuze, waarvan het maar de vraag is of het de juiste is geweest. Ik hoop trouwens voor jullie dat je volgende week goed nieuws krijgt: het is jullie net als alle anderen van harte gegund! Djanne

Wij zijn in Barcelona geweest, bij Eugin. Ze doen daar aan eggsharing. Dat betekent dat je de eicellen deelt met een andere ontvangende vrouw. Wij hebben twee pogingen gedaan en hadden beide keren zes eicellen. De eerste poging hadden we twee cryo's, maar die zijn toen helaas niet goed ontdooid. Het valt me op dat er ook bij ecd in het buitenland altijd relatief weinig cryo's zijn ook als je kiest voor een exclusieve donor. Onze afweging was dat de kans groot was dat we meerdere pogingen nodig zouden hebben en dat we dan liever zouden 'werken' met verse embryo's. Uiteindelijk waren we ruim 10.000 euro kwijt (slik) voordat ik zwanger was (2 pogingen). Wij waren erg tevreden over Eugin, maar ik weet dat Doorzettertje gestopt is bij hen omdat ze ontevreden was. Het is overigens een redelijk zakelijke kliniek, zonder begeleiding die je tijdens de zwangerschap blijft bellen 'om te vragen hoe het met je gaat', maar daar voelden wij ons prima bij. Ik wilde gewoon een kliniek die zijn werk goed doet en zat niet te wachten op allerlei 'sociale talk' erom heen. Het is duidelijk dat iedereen andere prioriteiten stelt. Wij hebben overigens bij beide pogingen twee embryo's laten terugplaatsen om de kans op een zwangerschap te vergroten, maar voor de terugplaatsing wees de embryoloog ons op de gevaren van een meerlingzwangerschap. Opvallend trouwens dat ons meisje ook een kleintje is: ze draagt maat 44 terwijl ze na ruim 42 weken zwangerschap geboren is. Je zou bijna denken dat dit samenhangt met een ecd. Toen ik ruim 30 weken zwanger was, had ik nog steeds een heel klein buikje. Geen idee of dat te maken had met een ecd. Djanne

Hoi, In een gesprek met onze Nederlandse gynaecoloog werd ons afgeraden om in zee te gaan met een niet-Spaanse kliniek. In Cyprus worden meer dan twee embryo's teruggeplaatst. De gynaecoloog vertelde dat zij verhalen kende van vrouwen waarbij vier embryo's waren teruggeplaatst. Daarnaast bestaat de mogelijkheid om te kiezen voor een bepaald geslacht. Natuurlijk kun je ervoor kiezen om hier geen gebruik van te maken, maar het feit dat er artsen werken die meewerken aan dit soort zaken, gaf ons geen goed gevoel. Op dit forum hebben we al eens de discussie gevoerd over het risico van meer dan twee embryo's en ik realiseer me dat iedereen die keus zelf moet maken. Natuurlijk zou bij ons een tweeling of drieling welkom zijn geweest, maar het risico bij een meerlingzwangerschap is echt veel groter dan die van een eenling. Wij hebben ruim 5000 euro betaald voor een poging, dus dat is volgens niet veel meer dan de kosten in Cyprus. Ik kan me overigens voorstellen dat mensen kiezen voor zo'n compleet arrangement in Cyprus. Het klinkt als een heerlijke vakantie, maar wij konden ons niet vinden in de werkwijze zoals die wordt gehanteerd. Djanne

Bootje, Die regel telt alleen als er er sprake is van een vitale zwangerschap van meer dan 12 weken. Er moet met 12 weken hartactiviteit te zien zijn geweest. Twee jaar geleden heb ik na ruim 12 weken een miskraam gehad. Omdat het echter eerder mis was gegaan, telde het helaas gewoon als een (mislukte) poging. Als je langer dan 12 weken zwanger bent geweest, krijg je opnieuw drie pogingen vergoed. Succes, ik hoop dat je volgende poging succesvol is! Djanne

Speranza, Het advies van je arts lijkt me ingegeven door eigen gewin. Het aantal embryo's zegt helemaal niets. Het gaat uiteindelijk om de kwaliteit en die neemt boven de 35 in snel tempo af. Ik had bij mijn eerste ICSI (ik was toen 40) 19 eicellen en 9 embryo's. De teruggeplaatste embryo's waren van topkwaliteit, maar ik er volgde toen en ook de twee pogingen daarna geen doorgaande zwangerschap. De kans dat je op de leeftijd van 45 een doorgaande zwangerschap realiseert met behulp van een ICSI is gewoon heel erg klein. In Nederland wordt je simpelweg niet meer geholpen. Ik vond het heel lastig om dat te accepteren, maar ik ben achteraf blij dat we toen besloten hebben om het ICSI-traject met eigen eicellen af te sluiten. De arts in het UMC Utrecht raadde ons toen aan om als we door wilden ecd te proberen. Zij zag klinieken in Turkije en Italie die ICSI-behandelingen aanbieden aan vrouwen boven de 43 als uit op geldelijk gewin zonder zich te bekommeren om de patiënten en ik ben bang dat ze daarin gelijk heeft. Uiteindelijk zullen jullie zelf de beslissing moeten nemen. Ik ben zelf ontzettend blij dat we uiteindelijk voor Spanje hebben gekozen. Succes! Djanne

Hoi meiden, Bedankt voor alle felicitaties. Het gaat prima met ons. Fien is een heel licht meisje met lange benen (die heeft ze duidelijk niet van mij :-) maar ze doet het prima. Na een moeizaam begin is de borstvoeding nu op gang. Vooraf dacht ik dat ik de geboorte heel emotioneel zou vinden (ik ben een watje), maar ik heb nog geen traan gelaten. Ik werd na de bevalling met een grote glimlach naar de ok gereden: mij kon niets meer gebeuren, want ik had een gezonde dochter. Toen ik uit de narcose kwam baalde ik ook helemaal niet. Ik was en ben alleen maar blij met het resultaat. Nu is het een kwestie van aansterken, maar dat gaat ook lukken. Veel van jullie staan weer aan de vooravond van spannende tijden. Ik bedacht dat wij vorig jaar net weer een mislukte poging achter de rug hadden. Wat kan er veel veranderen in een paar maanden. Dikke knuffel, Djanne

Hoi meiden, Gisteren is onze dochter geboren. Maandag zijn ze begonnen met inleiden en gisteremiddag was ze er. We zijn dolgelukkig en hopen dat we straks naar huis mogen. Het is een klein ukkie (nog geen zes pond), maar verder kerngezond. Hoop dat jullie binnenkort allemaal hetzelfde mogen meemaken: het is jullie meer dan gegund! Liefs, Djanne

Hoi Sannemiek, Helaas, morgen weer naar het ziekenhuis. Dan zal besloten worden wanneer ik ingeleid ga worden. Ik voel me overigens nog steeds prima, maar ik wil nu ook geen risico lopen. Ik ben vandaag 42 weken. Bedacht deze week dat ik de bevalling onbewust zou kunnen tegenhouden. Als je na zoveel jaar zwanger bent dan is afscheid nemen van een zwangerschap misschien ook wel weer lastig. We weten niet wat het is en ik begin nu wel nieuwsgierig te worden. Het ontdooien is altijd weer een spannend moment! Tegenwoordig gaat het bijna altijd goed, maar het levert altijd wel weer de nodige stess op. Vandaag zochten we alle spullen van de ecd's bijelkaar voor de belastingaangifte en als ik dan ons medisch dossier voorbij zie komen, dan blijft dat wel erg confronterend: al die onderzoeken, maar ook alle medische informatie over aantallen bevruchtingen, mislukte pogingen en de brief over de miskraam aan de huisarts. Dan zie je pas wat we (en dan bedoel ik met 'we' iedereen in dit traject) allemaal mee maken. Dat sluit je niet zo maar af! Ik hoop dat jij, en met jou alle andere meiden, ook dit traject met een zwangerschap mag afsluiten. Ik denk vaak aan jullie! Djanne

Hoi meiden, Wat is hier veel gebeurd. Helaas hebben zich vooral veel verdrietige ontwikkelingen voorgedaan. Ik leef en lees wel mee, maar heb al eerder gezegd dat ik het lastig vind om te reageren omdat ik opeens 'aan de andere kant' sta. Zeker als ik Tools verhaal lees, ben ik me bewust van het feit dat dat ook mijn verhaal had kunnen worden. Wij hebben toevallig wel het geluk dat we een keer aan de goede kant staan. Des te schrijnender vind ik het om te merken dat niet iedereen dat geluk mag kennen. Op dit soort momenten voelt het leven als volkomen oneerlijk. Ik merk dat ik ook nog lang niet los ben van de medische molen. Ik ben echt allergisch voor klagende zwangere vrouwen (ze slapen slecht, ze zijn er na 32 weken helemaal klaar mee grgggr..) en al te opzichtig zwangere vrouwen (de nieuwste trend zijn de buikreportages die op Facebook worden getoond: vreselijk). Super flauw van mij, want ik weet ook wel dat ik weinig te klagen heb gehad de afgelopen maanden. Ik voelde me na 14 weken prima en pas sinds een paar weken kunnen mensen echt zien dat ik zwanger ben omdat mijn buik nu aanwezig is (die zit en zat dus niet in de weg). Ik ben inmiddels bijna 42 weken, maar er is nog weinig activiteit. Als het dit weekend niet geboren wordt, zal ik volgende week worden ingeleid. Morgen moet ik naar het ziekenhuis dus dan hoor ik waarschijnlijk wat de planning gaat worden. Ik blijf jullie uiteraard volgen en wens iedereen dat beetje geluk dat je soms gewoon nodig hebt! Liefs, Djanne

Corina, Wat een ontzettend verdrietig bericht van jou. Het blijft confronterend om je straks weer te moeten opladen voor een nieuwe poging. De hormonen die je gebruikt, kunnen je ontzettend voor de gek houden. Ik geloof ook niet in al die kwalen en kwaaltjes waarvan iedereen dan weer roept dat dat echt goede voortekens zijn. Je kunt er stomweg helemaal niet van zeggen. Je bent gewoon zo vreselijk gefocust op alles rond je lichaam dat je niet meer objectief kunt beoordelen wat je voelt en wat dat betekent (tenminste zo werkte dat bij mij). Het is vreselijk lief dat iedereen elkaar wil oppeppen, maar soms is dat echt tegen beter in en ik probeerde de realiteit maar zoveel mogelijk onder ogen te zien. Tool, ook jouw bericht greep me aan. Ik had je graag een ander einde gegund, maar ik zag dat op een ander topic dat je na zeven jaar uitgevochten bent. Ik vind het een ontzettend moedig besluit. Het vraagt enorm veel durf om dit besluit hardop uit te spreken. Ik hoop oprecht dat er nieuwe dingen op jullie pad zullen komen waar jullie je energie in kunnen steken. Nu ik het overlees, klinkt ook dit als zo'n foute peptalk. Misschien moeten we niet te veel willen zeggen en alleen tegen je zeggen dat we aan je denken! Sas, ik las dat je gisteren het onderzoek hebt gehad. Dat moet een spannende dag voor jullie zijn geweest. Morgen dus al de uitslag, maar ik begreep uit je eerdere bericht dat de spanning dan nog niet geweken is. Iedereen veel succes! Djanne

Beste Jolanda, In het buitenland speelt jouw leeftijd geen rol. Ik ben zwanger geworden van een eicel van een donor van 22 (ik ben 40 plus). Als je zelf met een donor komt, geeft een jonge donor het meeste kans op succes. In Spanje is het slagingspercentage 50 procent per poging ongeacht je leeftijd. Ik heb niet te maken met overgewicht, maar ik heb wel vaak gelezen dat ernstig overgewicht een zeer negatief effect heeft op de kansen bij IVF/ICSI. Ik weet niet of dit ook geldt bij een ecd. Djanne

Beste Jolanda, Freya heeft een besloten forum over eiceldonatie waar je heel erg veel informatie over ecd kunt vinden. Je vindt daar vooral veel informatie over ecd in het buitenland. In Nederland is alleen niet-anonieme donatie mogelijk. Het UMC Utrecht begint binnenkort met ecd, maar de wachtlijst schijnt enorm lang te zijn en er is een enorm gebrek aan donoren. Jij zult daar gezien je leeftijd waarschijnlijk niet geholpen kunnen worden. In het buitenland kun je vaak binnen enkele weken/maanden geholpen worden. Op dit forum is ook een topic eiceldonatie maar daar vind je vooral 'lotgenoten' en is het lastiger om informatie te verzamelen. Succes! Djanne

Sas, Jullie moeten je in een emotionele achtbaan bevinden. Ik denk veel aan jullie. Alles is ook zo tegenstrijdig; je kunt de tijd wel wegkijken, maar wilt de tijd ook stilzetten: zo bang voor wat er komen gaat. Voel je niet schuldig over dat afstand nemen. Ook ik merk nog elke dag dat ik bang ben om uiteindelijk met lege handen te staan. Je hebt al zoveel meegemaakt. Maar wat hoop ik dat jullie uiteindelijk toch goed nieuws zullen krijgen. Djanne

Hey Freggel, Ik zie de afgelopen jaren overigens niet alleen als een nare periode. Ik heb ontzettend veel geleerd. Je leert jezelf van een hele andere kant kennen (en dat zijn niet altijd de leuke kanten die ik leerde kennen: onredelijke boosheid, jaloezie etc. alles kwam en komt voorbij). Ik heb ook gezien dat bepaalde mensen het moeilijk vonden om met ons grote gemis om te gaan. Eén van mijn twee beste vriendinnen heeft na 24 jaar vriendschap met mij gebroken omdat zij echt niets kon met mijn verdriet (in de periode voor mijn eerste icsi heeft zij een abortus ondergaan omdat ze volkomen onverwacht zwanger was van een derde: hoe bizar kan het leven lopen). Maar over het onder druk staan van relaties hoef ik jou natuurlijk niets te vertellen. Ik merk inmiddels overigens wel dat ik soms ook onredelijk was in mijn verwachtingen naar mensen toe. Van een vriendin hoorde ik een tijdje geleden dat ze heel verdrietig was geweest toen ze hoorde dat een andere kennis van ons zwanger bleek te zijn. Ze vertelde dat ze direct aan ons moest denken en dat ze stiekem had gehoopt dat ik zwanger was in plaats van die kennis. Dat ontroerde me maar drukte me ook met de neus op de feiten. Sommige mensen leven wel degelijk met je mee, maar uiten dat niet altijd. Tijdens de behandelingen hoorde ik nooit heel veel van mijn zusje, terwijl ik nu merk dat ze er toch heel erg mee bezig was. Toen we een 'foute' echo hadden en dus moesten wachten op de miskraam en ik haar belde, heeft ze een kopje stuk gegooid uit pure frustratie. De les: niet iedereen uit zich op dezelfde manier en dat zegt soms dus niets over of mensen al dan niet met je begaan zijn. Ik hoop dat jij volgende maand veel geluk en medeleven zult ervaren. Dikke knuffel, Djanne

Hoi Bootje, Ik ben bang dat je de komende tijd wel opgescheept zult zitten met deze angst. Zelfs nu, na 38 weken zwangerschap ben ik nog bang om uiteindelijk met lege handen te staan. Dat betekent overigens niet dat ik niet heel erg geniet van het zwanger zijn. De angst en de vreugde kunnen blijkbaar prima naast elkaar leven. Mensen die roepen dat je "er wel van moet genieten" hebben vaak niets meegemaakt. Ik heb gewoon geaccepteerd dat de angst er bij mij gewoon bijhoort. Bij mij hielp hard werken om de angst te beteugelen. Zodra ik vrij had kon ik, vooral in het begin, de hele dag piekeren. Ik had overigens de mazzel dat ik 14 weken heel erg misselijk ben geweest. Dat gaf mij de zekerheid dat er in ieder geval iets gebeurde in mijn lichaam. Tijdens de eerste echo (na ruim zeven weken) zat ik compleet in de stress in de wachtkamer van de verloskundige en bij de echo van 12 weken gebeurde dat gewoon weer. De verloskundige gaf aan dat ik tussen de controles door altijd mocht langskomen, maar daar heb ik geen gebruik van gemaakt. Ik wist ook wel dat extra controles alleen maar schijnzekerheid zouden geven. Ik heb al eerder gezegd dat ik merk dat ik deze zwangerschap heel anders beleef dan de meeste andere zwangeren (die 'zomaar' zwanger werden). Die maken zich druk over de juiste babyspullen en lopen na twee weken bij de Prenatal. Ik kan het, heel flauw, dan niet laten om daar dan een enigszins geprikkelde opmerking over te maken: kleine erfenis van jaren medische molen zullen we maar zeggen. Succes! Djanne

Lieve Sas, Je zit nu vast niet te wachten op allerlei softe kletspraatjes, maar weet dat er veel mensen aan je denken. Ik hoop zo dat jullie op welke manier dan ook snel beter nieuws krijgen. Daarnaast hoop ik dat jullie snel in het UMC mogen komen want deze onzekerheid is echt onmenselijk. Heeft de gynaecoloog jullie al iets meer info kunnen geven of moet je echt wachten op je consult in Utrecht? Djanne

Hoi, Ik kan me heel goed voorstellen dat je het zelf wel regelt, want elke schakel extra in het systeem levert weer een risico op op fouten. We weten er na al die jaren alles van... Met mij gaat het erg goed. Ik moet (maar ik spreek in dit geval liever van 'mag') nog twee weken. Ik heb sinds twee weken verlof, maar ik werk thuis nog gestaag door. Dit weekend hoop ik alle werk- en studiezaken af te ronden. Wat mij betreft mag het nog wel even blijven zitten. Ik heb maar een hele kleine buik dus die zit absoluut niet in de weg. Het kindje lag in stuit en tegen alle verwachting in heeft de gynaecoloog het vorige week toch kunnen draaien, dus ik hoop stiekem op een thuisbevalling, maar mocht dat niet zo zijn dan is het ook prima. Dat heb ik wel geleerd de afgelopen jaren: loslaten, want het komt toch zoals het komt. Ook al geen sterke kant van mij, maar dat heeft de hele medische molen me wel geleerd. Ik hoop dat ik snel goed nieuws van je zal horen. Roos, wat balen van de neagtieve test. Ik hoop dat er nog cryo's op je wachten? Djanne

Jee Sas, las gisteren je verhaal. Wat ontzettend balen! Ik heb de afgelopen jaren wel vaker dit soort uitslagen gehoord waarbij het uiteindelijk altijd loos alarm was, maar ik realiseer me ook wel dat je nu weinig hebt aan dit soort weinig overtuigende praatjes. Op het moment dat het over jezelf gaat, is het erg lastig om het in perspectief te zien (tenminste zo werkt dat altijd bij mij, maar ik ben van nature dan ook geen optimist). Het schijnt overigens dat er inmiddels in Leiden ook bloedtesten worden gedaan als alternatief voor een vruchtwaterpunctie of een vlokkentest. Je moet het volgens mij wel zelf betalen, maar je loopt dan inderdaad geen risico op een miskraam door de test. Ik hoop dat je vanmiddag goed nieuws te horen krijgt, maar ik kan me voorstellen dat dit geen topdag voor jullie is: wat een spanning! Dikke knuffel, Djanne

Hoi TikTak, Wat ben je al weer ver! Wat me wel verbaast (en dat is me op dit IVF-forum al vaker opgevallen ook bij andere topics) is dat vrouwen soms doen alsof ze gedwongen worden om een nekplooimeting te doen en een bloedtest. Onze verloskundige heeft duidelijk aangegeven wat de voordelen en de nadelen van deze testen zijn. Wij hebben toen besloten om af te zien van de testen. We hebben wel de uitgebreide 20-wekenecho laten doen. Ik veroordeel overigens niemand die wel laat testen, maar laat je in ieder geval goed voorlichten en realiseer je ook voor welke dilemma's je kan komen te staan bij een onverwacht negatieve uitslag (die dus weer niet hoeft te betekenen dat je kindje daadwerkelijk een afwijking heeft; het gaat immers alleen om een kansberekening). Ik wens je natuurlijk een geweldige zwangerschap toe! Voor alle andere meiden die (weer) bezig zijn: heel veel succes! Djanne

Hoi Sannemiek, Spannend dat je morgen alweer gaat beginnen. Volgens mij is het bij de goedkope Kruidvattesten niet zo zeer een kwestie van wel of niet betrouwbaar zijn, maar wel van hoe snel geven ze een positieve resultaat. De goedkope testen geven bij een hCg van 25 een positief resultaat aan. Van een gynaecoloog heb ik ooit gehoord dat zij uitgaan van een zwangerschap wanneer het hCg boven de 150 is. Het kan dus zo zijn dat je al snel positief test met een relatief laag hCg, terwijl de zwangerschap zich prima ontwikkelt. De waarde verdubbelt immers binnen 48 tot 72 uur. Het kan ook zo zijn dat je positief test terwijl de waarde dus eigenlijk te laag is voor de duur van de zwangerschap. Net zoals Doorzettertje heb ik twee keer via de huisarts een formulier gehaald om een bloedtest te laten doen bij ons plaatselijke ziekenhuis. Ik kreeg de uitslag altijd pas de volgende dag. Tijdens onze eerste ecd heb ik eerst thuis getest en moest ik daarna nog laten prikken. Dat voelde als behoorlijk nutteloos. De tweede keer heb ik de volgende ochtend, dus na de bloedtest, zelf een thuistest gedaan omdat ik het nieuws absoluut niet van een assistente wilde horen. Toen de tweede keer de test positief was heb ik na vijf dagen nogmaals laten prikken om er zeker van te zijn dat de waarde steeg. Dit is zeker geen garantie op een succesvolle zwangerschap (dat hebben velen van ons helaas ondervonden), maar het geeft wel veel meer zekerheid dan een positieve thuistest. Het ligt er ook heel erg aan hoe je er zelf instaat. Ik heb na alle terugplaatsingen nooit vroeg getest, omdat ik veel verhalen kende van vrouwen die positief testen en waar het na een paar dagen toch fout ging. Ik wilde mezelf geen vroege miskraam aanpraten. Ik was na mijn miskraam na 12 weken zo bang dat ik weer teleurgesteld zou zijn. Je moet gewoon doen waar jij je lekker bij voelt. Voor de een betekent dat vroeg testen en voor de ander,zoals bij mij, kop in het zand, en afwachten ;-) Doorzettertje nog gefeliciteerd met je dochter. Wat fijn dat het zo goed gaat. Voor alle andere meiden weer veel succes! Djanne

Hoi allemaal, Er wordt veel geschreven. Helaas ook veel verdrietige dingen. Freggel, het lijkt me erg moeilijk voor je om ermee om te gaan. Afstand nemen klinkt als de beste optie, maar daarmee zet je je eigen gevoelens nog niet zomaar opzij. Het probleem is dat er zoveel lijntjes 'lopen', waardoor je toch geconfronteerd wordt met al die verhalen. Voor je ouders ook heel erg moeilijk! Dat van die uitgerekende datum herken ik. Ik was vorig jaar 1 februari uitgerekend, en ik zag er erg tegenop. Uiteindelijk deed de dag zelf me weinig. Blijkbaar is het vooruitzicht erger dan de dag zelf. Sas, wat fijn dat je een goede echo hebt gehad. Ik was dan altijd een week gerustgesteld en dan begon de spanning weer op te lopen! Ik was zo blij toen de 20-wekenecho goed was. Wij hebben geen verder onderzoek laten doen omdat ik mezelf die spanning niet aan wilde doen. Daarbij komt dat de donor 23 is, dus we dan val je niet in een risicogroep. Ga jij een nekplooimeting etc. laten doen? Voor veel van jullie is het dus weer afwachten. Het lijkt er soms op dat 90 procent van de tijd in dit traject bestaat uit wachten: zo frusterend... Ik hoop dat er snel weer actie wordt ondernomen. Ik moet nog ruim vier weken en ga over een week met verlof. Alles verliep tot nu toe zonder problemen, maar ik moet volgende week naar de gynaecoloog omdat het kindje al weken in stuit ligt. Ik hoop dat ze het kunnen draaien, maar de verloskundige bereidde me er al op voor dat dat lastig wordt omdat ik maar een hele kleine buik heb. We wachten maar af. Voor iedereen heel veel succes en ik zeg het vaker, maar het is echt zo: ik denk vaak aan jullie en ik duim voor veel vreugde in 2013! Liefs, Djanne