djanne

Hoi Corina, Beter nieuws kun je op dit moment niet krijgen! Heeft de arts hCG laten prikken? Goed weekend! Djanne

Hoi, Precies, kijk naar ons. Wie had dat gedacht zwanger van niet al te beste embryo's. Ik zie overigens ook dat verschillende klinieken verschillende criteria aanhouden voor goede en minder goede embryo's. Onze embryo's waren 5- en 6-cellig op dag drie. Ik was niet onder de indruk (de arts gaf toe dat het beter kon, maar benadrukte dat de werkelijke kwaliteit van een embryo eigenlijk niet beoordelen is) terwijl ik net ergens las dat een 6-cellig embryo bij een andere kliniek beoordeeld was als 'zeer goed'. Ik hoor de arts nog zeggen: "Mevrouw, vrouwen worden echt zwanger van deze kwaliteit embryo's". Ik begin langzaam te genieten. Na de echo van maandag heb ik echt geprobeerd de knop om te zetten. Zondag ben ik 12 weken en volgens de verloskundige zag alles er goed uit. Ik wil mezelf niet gek maken met allerlei doemscenario's. Ik ben de afgelopen weken behoorlijk misselijk geweest. Dat is enerzijds erg vervelend maar het gaf me ook een gevoel van rust. Vandaag heb ik even een betere dag en dat is wel heel erg lekker. We zijn deze week begonnen om het tegen meer mensen te vertellen. Dat is heel raar, maar natuurlijk ook heel bijzonder. Sas, ik hoop zo dat je me gaat volgen, maar dat geldt natuurlijk ook voor al die anderen. Djanne

Hoi Sas, Wat fijn dat je je (iets) beter voelt. Na onze eerste mislukte poging en de niet goed ontdooide cryo's hebben we een uitgebreid gesprek gehad met twee artsen en een embryoloog. Zij gaven toen aan dat één of twee mislukte pogingen toeval kan zijn (als je uitgaat van een slagingspercentage van 50% doorgaande zwangerschappen dan kun je je dat ook voorstellen). Daarna zou er sprake kunnen zijn een niet opgemerkt probleem bij de man of de ontvangende vrouw. Het zaad van mijn man is ook zeer slecht. De embryoloog vertelde tijdens de laatste terugplaatsing dat ze echt hebben moeten zoeken naar goede zaadcellen. Invriezen van het sperma was bij ons al niet aan de orde. Daar schrok ik toen heel erg van (ik schreef de poging bijna bij voorbaat af). De arts vertelde toen dat wanneer er bevruchtingen zijn dat probleem in principe opgelost is. Zo'n gesprek is volgens mij altijd waardevol. Ook bij ons had ik de indruk dat ze echt extra hun best zouden doen. Ik hoop zo dat dat voor jullie ook gaat gebeuren en dat je voor het einde van het jaar goed nieuws gaat krijgen. Djanne

Corina, Lees net je berichten. Wat ontzettend zuur. Misschien kun je je huisarts bellen voor een formulier om vandaag je hCG te laten prikken. Op die manier heb je zekerheid, want een echo heeft volgens mij in dit stadium geen zin. Op die manier weet je snel waar je aan toe bent. Het hCG is niet direct uit je bloed, maar de hoogte geeft volgens mij wel een indicatie hoe je 'ervoor' staat. Veel sterkte ook voor je man! Djanne

Hoi Maya, Ik heb veel nagedacht over wat je schreef. Je zegt dat veel vrouwen altijd zo positief zijn en dat jij dat niet meer op kunt brengen. Ik heb al eerder geschreven dat we ik de indruk heb dat we onszelf hier vaak ook beter voordoen dan we zijn. Laat ik het vooral over mezelf hebben want misschien zijn er wel veel vrouwen die altijd weer de moed bijeen rapen en altijd vol vertrouwen op hun doel afgaan: ook ik heb de afgelopen jaren vaak hele slechte periodes gehad. Op mijn werk en tegen mijn omgeving was ik dan heel vrolijk, maar als ik thuis was zat ik soms hele weekenden depri op de bank. Toen we uitbehandeld waren in Nederland moest ik soms al huilen als we in de auto het ziekenhuis voorbij reden. Als ik in de stad liep, keek ik bij elke vrouw in een bepaalde leeftijdscategorie of ze misschien een buik had en dus zwanger was. Ik vind het ongelooflijk dapper dat je voor jezelf een grens durft te trekken. Ik kon alleen maar snel een nieuw strijdplan bedenken als er weer iets mislukte. Ik denk dat er meer moed voor nodig is om te stoppen dan om door te gaan. Natuurlijk hoop ik dat je volgende terugplaatsing een succes wordt. Ik gun het jullie van harte. Djanne

Lieve Sas, Wat ontzettend balen. Natuurlijk ben je boos en verdrietig. Ik herken het maar al te goed. Goed dat je besloten hebt om door te gaan. Vergeet niet dat heel veel vrouwen meer pogingen nodig hebben. Ik weet dat je er helemaal niets aan hebt, maar weet dat er veel mensen aan je denken. Liefs, Djanne

Hoi meiden, Zit mee te tellen met Sas. Het is nog lang geen 15:30 uur, maar zelfs ik kijk de uren om. Ik kan me zo voorstellen hoe moeilijk het is voor al die niet-zwangeren deze positieve berichten. Natuurlijk geeft het hoop, maar ik werd er zelf ook altijd, ik geef het maar eerlijk toe, erg verdrietig van. Natuurlijk gun je het iedereen, maar je gunt het jezelf ook zo. Ik merk dat het mijn beleving van deze zwangerschap ook heel erg kleurt. Na gisteren heb ik echt het idee dat ik er steeds meer van kan genieten, maar ik realiseer me elke dag dat er heel veel vrouwen zijn die het ook zo ontzettend verdienen. Ik word ook altijd een beetje boos als mensen roepen "dat het een kwestie is van doorzetten". Ik heb helaas ervaren dat er vrouwen in dit traject moeten afhaken (om financiële of emotionele redenen) die echt niks minder doorzetter waren dan ik of wie dan ook. Natuurlijk moet je er veel voor over hebben, maar helaas wacht niet iedereen een 'beloning' in de vorm van een kindje. Ik ben nu bijna 12 weken en ik merk dat dat dus toch een soort van magische grens is. Natuurlijk kan er nog vanalles mis gaan maar de echo van gisteren zag er zo goed uit dat het vertrouwen echt gegroeid is. Ik hoef pas over 4 weken terug naar de verloskundige. Voor ons geen extra controles of speciale aandacht en dat is ook wel eens lekker: gewoon zwanger zoals ieder ander. We hadden al besloten om geen enkel prenataal onderzoek te doen. Een nekplooimeting en bloedonderzoek geeft alleen een kans aan op een mogelijke afwijking. Die stress wil ik graag vermijden en door de leeftijd van onze donor (23) durven we dat risico wel aan. Met 20 weken krijgen we een extra uitgebreide echo omdat er sprake is van een icsi. Tot die tijd proberen we te genieten. Weet dus dat ik veel aan jullie denk en hoop dat er snel veel goed nieuws zal volgen: ik houd jullie in de gaten ;-) Djanne

Corina, wat gaaf dat je een positieve test hebt. Ik hoop dat je er al een beetje van kunt genieten. Sas, ik heb de avond voordat ik bloed heb geprikt nog hard zitten huilen omdat ik ervan overtuigd was dat het niet goed was, dus probeer de moed erin te houden. Ik heb overigens nog nooit gehoord dat Progynova voor een vals positieve test zou kunnen zorgen. Ik wilde het nieuws absoluut niet van de assistente horen dus ik heb de dag na de bloedtest zelf getest, zodat ik voorbereid was. Ik moest overigens twee dagen op de uitslag wachten. Ook wij hadden bij deze poging geen embryo's die ingevroren konden worden, dus ook dat zegt absoluut niets. Ik ben vanochtend weer naar de verloskundige geweest en alles was goed. We zagen een heel beweeglijk kindje met armen en benen. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat ik naar mijn eigen buik aan het kijken was. We zijn erg opgelucht en ik ga er vanaf nu alles aan doen om te genieten. Vanmiddag ga ik voor het eerst 'iets' kopen. We gaan het nu ook vertellen en het rare is dat ik nog helemaal geen behoefte heb om het met iedereen te delen. Ik vind het leuk om het aan mijn moeder en schoonvader te vertellen, maar verder heb ik niet de behoefte om het rond te bazuinen, terwijl ik dacht dat ik niet zou kunnen wachten. Zo zie je maar, je blijft jezelf verbazen in zo'n traject. Dikke knuffel voor iedereen die dat nu hard nodig heeft. Djanne

Hoi, Ben op vakantie en lees net even bij. Er is veel gebeurd. Sas en Corina spannend! Corina, ik verloor deze keer vijf dagen na de terugplaatsing ook twee druppels bloed. Ik zie dat je volgende week al mag testen! Sas, ik hoop dat je je goed voelt, maar het blijft een drama, die wachtweken. Hier gaat alles goed. Ben vandaag precies tien weken. Ik ben nog heel onzeker en hoop dat dat na de tweede echo, over een week, beter gaat. Hoop dat iedereen snel goed nieuws krijgt! Djanne

Hoi, Sas, het begint nu spannend te worden. Ik hoop dat je morgen wat meer weet! Freggel, wat een bijzonder verhaal. Is het geen idee om een second opinion bij een academisch ziekenhuis te vragen. Heb je de icsi's ook bij Geertgen gedaan? De ecd in het buitenland is weinig anders dan een behandeling in Nederland. Het is alleen qua planning met je werk wel wat ingewikkelder. Als je me twee jaar geleden had verteld dat ik dit jaar twee keer alleen naar Spanje zou gaan voor een ecd, had ik hard gelachen. Als het de enige kans is op een kind, verleg je letterlijk en figuurlijk je grenzen. Wat dat betreft leer je dus ook weer iets van dit proces: je kunt meer dan je denkt! Corina en Maya ik hoop dat jullie ook weer snel de wachtweken in mogen! Veel succes allemaal. Djanne

Hallo meiden, Vanochtend hebben we een echo gehad en er was een kloppend hartje! Ik was sinds gisteren echt vreselijk zenuwachtig en de tranen zaten al hoog voordat ik op de bank lag. De verloskundigen waren beiden heel erg lief, maar ik merk dat het allemaal nog moet landen. Weer een stap genomen, maar het blijft ontzettend spannend. Ik lees dat er voor een aantal van jullie ook weer spannende tijden aanbreken. Ik hoop echt dat er snel heel veel goed nieuws gaat volgen. Iedereen die dit lange en moeizame traject volgt, verdient het zo. Liefs, Djanne

Freggel, wat ontzettend vervelend. Het is al een lastige situatie, maar gezien de relatie met je zus is het helemaal zuur. Ik kan me trouwens voorstellen dat het ook heel erg lastig is voor je ouders. Ik hoop dat je je snel iets beter voelt, maar we weten allemaal uit ervaring dat dat echt tijd kost. Soms veel meer tijd dan we zouden willen. Dikke knuffel! Djanne

Hoi meiden, Het was hier stil, maar ik begrijp dat veel van jullie weer op het punt van beginnen staan. Ik leef op afstand nog erg met jullie mee. Corina, spannend dat je al weer zo snel door kan. Ik kan me voorstellen dat het erg dubbel is. Je weet immers hoeveel stress het met zich meebrengt. Maar goed, we weten dat er voor ons niets anders op zit. Sas, wat fijn dat het transport dit keer vlekkeloos is verlopen. Ik begrijp dat je alleen naar Spanje vertrekt voor de terugplaatsing. Voor de twee terugplaatsingen ben ik ook alleen naar Barcelona gevlogen en het viel me erg mee. Gezellig is het niet, maar met een stapel boeken kom je de tijd vast door. Het hoogtepunt van de dag is bedenken waar je gaat eten ;-). Hoe lang blijf je na de terugplaatsing? Ik hoop dat het met alle anderen, naar omstandigheden, weer goed gaat. Hier gaat het prima. Ik heb behoorlijk wat klachten: misselijk, pijn in mijn rug etc, maar ik heb ooit geroepen dat ik nooit zal klagen over welke kwaaltjes dan ook, dus mij hoor je even niet. Volgende week de echo. Ik vind het vreselijk spannend. Ik heb aan de assistente van de verloskundige nog niet verteld dat het om ecd gaat. Ik merkte bij de huisarts dat de hele praktijk het er volgens mij over had gehad, dus ik ga het wel enigszins discreet aanpakken. Veel succes allemaal en houd ons op de hoogte! Djanne

Hoi allemaal, Sas, Maya en Corina voor jullie gaat het hele circus weer beginnen: ontzettend spannend. Sas, je schrijft dat je positieve gevoel weer helemaal is verdwenen. Ik herken dat enorm. Zo lang je maar in de voorbereidende fase zit, kun je positief naar de toekomst kijken, maar zodra het dichterbij komt, komen alle rampscenario's weer voorbij. Ik vond de kans van 50% op een doorgaande zwangerschap eerst enorm hoog, maar er komt een dag dat je je realiseert dat dat dus ook geen enkele garantie is. Het heeft volgens mij weinig zin om tegen dat gevoel te vechten. Ik merk wel dat afleiding zoeken in die periode het allemaal iets dragelijker maakt, maar de tijd rond de punctie en de wachtweken zijn nu eenmaal echt vreselijk. Freggel, ik hoop dat je je lichamelijk al weer iets beter voelt. Ik moet vaak aan je denken. Ik hoop dat jij ook weer snel kunt starten. Met mij gaat het op zich prima. Ik heb wat vage klachten, maar het ergste is natuurlijk ook nu weer de angst voor de echo. Volgende week is het zover. Ik lees wel eens dat vrouwen het heerlijk vinden om de verloskundige te bellen, maar ik vond het vreselijk. Ik zou het liefst zo lang mogelijk willen wachten, maar we gaan over ruim twee weken op vakantie, dus uitstellen was geen optie. Ik heb nog niet eens een intake durven plannen, zo bang ben ik dat die weer zou moeten worden geannuleerd. Ik realiseer me overigens elke dag wat een mazzel we hebben dat we al weer zover zijn gekomen. Ik hoop snel positieve berichten van jullie te horen. Liefs, Djanne

Sas, wat leuk en wat een eer! Ik vind Suus overigens een hele leuke naam. Natuurlijk is het dubbel. Je gunt haar tien gezonde kinderen, maar je gunt jezelf er ook één. Vorige week werd ik gemaild door een kennis/vriendin die vertelde dat ze zwanger was van haar eerste. Ze wilde het mij persoonlijk vertellen en dat was heel lief, maar het voelde heel dubbel. Ik lees haar onbevangen blijheid en zorgeloosheid. Ik weet dat wij dat alemaal nooit op die manier zullen ervaren Ik merk ook dat mensen die gemakkelijk zwanger worden zich druk maken over een kamertje of een wagen, terwijl ik dat zo onbelangrijk vind. Het is al bijna juli: op naar een nieuw begin! Djanne

Hoi, Vanochtend heb ik de huisarts gebeld maar toen waren de bloedwaardes nog niet binnen. Tijdens mijn pauze zag ik dat de assistente mijn voicemail had ingesproken: "Of ik even wilde terugbellen". Ik kon pas twee uur later terugbellen en natuurlijk zag ik alle doemscenario's voorbij komen. Na anderhalf uur belde de assistente zelf al terug: "Of ze me even kon spreken". Ik stond op mijn werk, maar natuurlijk wilde ik het weten. Het hcg was maandag 2600 (of 2800 door de stress heb ik het niet eens goed gehoord). Ik ben dus opgelucht (voor even). Maar even een dagje genieten voordat de onzekerheid weer toeslaat. Corina, je bent weer begonnen. Ik duim voor je (maar ja voor wie niet...). Djanne

Lieve allemaal, Het is zo vreselijk herkenbaar wat er allemaal wordt geschreven. Ik kan ook niemand geruststellen. De eerste keer toen we positief testten waren we al heel voorzichtig. We hebben het aan bijna niemand verteld, niets gekocht en we hielden zelfs in onze dromen een slag om de arm. Nu we nogmaals een positieve test in handen hebben gehad, ben ik nog veel voorzichtiger. Ik heb vanochtend voor de tweede keer hcg geprikt en ik ben nu al weer erg zenuwachtig. De eerste keer was het ruim 300 en ik hoop zo dat het gestegen is. Ik hoop dat we morgen een uitslag hebben, maar het kan ook woensdag worden. Ik zoek de hele dag naar kwalen, maar als ik dan iets voel ben ik weer heel erg bang dat het niet goed is. Ik word echt gek van mezelf. Ik durf mijn 'handtekening' niet eens te veranderen in zwanger, zo bang ben ik dat ik het zal moeten terugdraaien. Bij het idee aan een echo kijg ik al de kriebels. De foute echo was echt het meest traumatische moment uit mijn leven. Wat is dit toch een zenuwslopend traject. Maar daar vertel ik jullie niets nieuws mee. Liefs, Djanne

Jee Freggel, zoals je zelf al zei:"Hier zijn even geen woorden voor". Helaas weet ik wat je meemaakt (zo bizar ik was ook op 1 februari uitgerekend). Ik moet al de hele dag aan je denken, maar er schieten me geen troostende woorden te binnen. Logisch: er zijn geen woorden die je kunnen troosten. Dan maar een digitale knuffel! Liefs, Djanne

Hoi Freggel, Jeetje dat is enorm schrikken. Ik hoop dat je vandaag nog ergens terecht kan. Ik denk wel dat ze in een gespecialiseerde kliniek een betere echo kunnen maken dan bij de verloskundige die ook niet gespecialiseerd is in dit soort vroege echo's. Dikke knuffel, Djanne

Lieve Maya, Ik begrijp hoe enorm balen dit is. Ik had zo gehoopt dat je goed nieuws kreeg, zeker omdat je er wel een goed gevoel over had. Ik hoop dat je straks met een goed gevoel aan de nieuwe poging kunt beginnen, maar ik snap hoe dubbel dat is. Dikke knuffel, Djanne

Hey Maya, Gisteren heb ik tijdens het eten nog tranen met tuiten gehuild omdat ik ervan overtuigd was dat het weer mis was. Ik heb nog steeds hoofdpijn en dat zou zo maar van de stres kunnen komen. Ik heb er ook voor gekozen om pas te testen op de dag die was aangegeven door de kliniek, maar het lijkt wel of het wachten elke poging erger wordt. Ik ga zo maar eens de huisarts bellen voor de uitslag. Hoop maar dat ze het weten en, belangrijker, dat het goed zit. Liefs, Djanne

Hoi meiden, Na even wat afstand te hebben genomen, kom ik vandaag met goed nieuws. We hebben vanochtend getest en er verscheen een plus! De afgelopen week vond ik echt vreselijk. Het ene moment was ik optimistisch en het volgende moment wist ik weer zeker dat het weer niet gelukt was. Gisteren heb ik een bloedtest laten doen en volgens de assistente kon de uitslag wel een aantal dagen duren. Tijdens de vorige ecd was de uitslag er de volgende dag, dus ik ga straks toch gewoon bellen. We zijn blij maar we weten dat er nog veel stappen te nemen zijn. Bij het idee aan de echo's krijg ik het al Spaans (dat is ons geval dan weer toepasselijk) benauwd. Meiden, ik weet hoe moeilijk het is om te lezen wanneer iemand zwanger is terwijl je het zelf ook zo graag wilt. Ik denk ook aan jullie en leef met jullie mee. Maya, ga je morgen testen? Djanne

Hoi Tool en alle anderen, Ik heb lag nagedacht over wat je gisteren schreef. Allereerst herken ik natuurlijk veel van wat je schrijft. Ik heb vorig jaar na de miskraam nog 6 maanden lopen tellen 'over hoe ver ik nu zou zijn'. En nog steeds bedenk ik wel eens hoe oud ons kindje nu zou zijn. Ik denk dat we met z'n allen op dit soort fora vaak de schone schijn ophouden. We blijven elkaar maar succes wensen, voor elkaar duimen en tegen elkaar zeggen dat de ander nu aan de beurt is. Terwijl we stiekum vinden dat wij nu zelf wel eens 'loon naar werken' verdienen. Natuurlijk gun je iemand anders een baby, maar wel nadat je eigen wens vervuld is of nadat je zou weten dat dat ooit gaat gebeuren. Op het moment dat het dan niet goed met je gaat, durf je bijna niet meer te zeggen wat je werkelijk voelt (jaloezie, boosheid, verdriet, frustratie). Schrijf je het wel, dan roepen we weer met z'n allen dat je verdrietig mag zijn en dat 'jouw tijd nog zal komen'. Ik heb de indruk dat we niet schrijven wat we echt denken of voelen, maar we schrijven wat we denken dat mensen van ons verwachten. Wat mij altijd opvalt is dat we, na slecht nieuws van een ander, er met z'n allen opspringen om troost te bieden en mee te leven. Dat doen we voor een deel omdat we het echt menen, maar ook omdat we weten dat we niet alleen achterblijven. Een mislukte poging van een ander betekent ook dat we hier niet alleen achterblijven. Dat is waar we, denk ik, allemaal bang voor zijn: uiteindelijk met lege handen staan. Ik kom niet met een oplossing maar ik hoop dat je jezelf die boosheid en frustratie af en toe toestaat. Het zorgt ervoor dat je je mischien iets minder eenzaam voelt in je verdriet! Een dikke knuffel. Djanne

Hoi Joske, Dat zouden we willen: een eeuw vooruit lopen. Dan zou het waarschijnlijk allemaal een stuk eenvoudiger zijn :-). Aan de andere kant: ik realiseer me terdege dat we dertig jaar geleden uitbehandeld zouden zijn. Sterker nog: dan was er wat ons betreft nooit een behandeling geweest. Ik tel dus maar mijn zegeningen. Hoe gaat het? Tja, het gaat zoals het altijd gaat in de wachtweken. Dan ben je optimistisch en een uur later weet je bijna zeker "dat dit het niet gaat worden". Kortom: ik heb geen idee. Gisteren werden we in de trein gebeld dat er een baby was geboren. Eerst reageer ik heel enthousiast. Vervolgens gaat de vader uitleggen dat het een hele zware bevalling was ("Man ik zou willen dat ik mocht bevallen. Weet je wat een zware bevalling is? Zes keer in de wachtweken belanden." En vervolgens ben ik weer in tranen nadat het gesprek is afgelopen). De hormonen doen hun werk, zullen we maar zeggen! Djanne

Hoi allemaal, Weer terug uit een zonnig Barcelona. Er zijn twee embryo's teruggeplaats en ze proberen er één in te vriezen. De embryoloog vertelde dat het zaad erg slecht was geweest (help). Ik zat meteen weer in een dip, maar volgens de arts waren er vier (nu dus nog drie) embryo's, dus geen paniek (ze kent me niet, dat is duidelijk ...). De arts vertelde dat de emmies vijf en zes cellen waren (was ik ook niet kapot van .....). Ik begon weer even over mijn eigen embryo's die acht- en tiencellig waren. Toen kreeg ik even college van de Italiaanse arts die de terugplaatsing deed: de genetische kwaliteit is volgens hem het allerbelangrijkste en dat kunnen ze helaas niet zien. Onze donor is 23 dus dat is volgens hem een prima leeftijd. Volgens hem zag mijn baarmoeder er ook prima uit. Mei is inderdaad een prima maand om zwanger te worden. Vorig jaar was ik nu (ook?!) zwanger. Freggel die angst voor de echo begrijp ik maar al te goed. Het ziet er vast prima uit, maar bij het idee dat ik dat daar ooit weer heen moet, krijg ik al een blackout (terwijl ik eigenlijk niets liever wil: hoe dubbel). Maya, wanneer hoor je iets over je cryo's: spannend! Nu maar rustig mijn tijd uitzitten. Morgen weer aan het werk: mijn hoofd staat er totaal niet naar, maar het is een prima tijdverdrijf. Liefs, Djanne