Frannie

Ik sprak net mijn moeder. ons kaartje staat in de keuken tussen de foto's van de kleinkinderen en de geboortekaartjes. Dat voelde wel raar, zei ze, maar het hoort daar wel. Het is nu eenmaal zo. Maar we hadden allemaal gewenst dat dit een geboortekaartje was geweest i.p.v. een afscheidskaartje. Ik ben wel erg blij dat we het verstuurd hebben. We krijgen hele fijne, warme reacties. O.a. van een collega die zelf ongewenst kinderloos is. Ze is eind 50 en ik ken haar alleen oppervlakkig. Heel lief van haar dat ze het met ons deelt.

Lieve Diana. Wat een pech. Probeer je er een fijne dag van te maken en dat krijg je dit er als ongewenst cadeau bij. Ik kan me goed voorstellen dat je er behoorlijk van slag van was. Dat zou ik ook zijn. Ik hoop dat alles schoon is en ze niets meer hoeven te doen. Sterkte meid.

Lieve Guusje. Ik ken je niet van het forum, maar je verhaal en het verdriet zijn zo herkenbaar. Ook wij hebben 3 weken geleden de stap gezet om te stoppen met de MMM. We hebben 3 icsi pogingen achter de rug die steeds eerder mis gingen. Fysiek en emotioneel hebben wij de grens bereikt. Na zolang gewacht, gehoopt te hebben op een wondertje, staan ook wij nu met lege handen. Ons leven zal niet het leven worden, dat we voor ogen hadden. We zullen helemaal opnieuw op zoek moeten naar nieuwe dromen, nieuwe wegen. Op dit moment nemen wij vooral de tijd voor het verdriet en de verwerking hiervan. We hebben een afscheidskaartje gemaakt en dat een paar dagen geleden naar familie, vrienden en collega's gestuurd. Op het kaartje stond een gedicht dat ik heb geschreven en waarin ik vertel hoe het voor ons is om geen kinderen te krijgen. Voor ons was dat heel belangrijk. Ongewenst kinderloos zijn is zo onzichtbaar. Hierdoor hebben we het zichtbaar en beleefbaar gemaakt. De warme reacties die we tot nu toe gekregen hebben, zijn heel fijn. Het onzichtbare is daardoor even zichtbaar geworden. Ik wens je heel veel sterkte en kracht. Ik hoop dat het jullie lukt om een nieuwe toekomstdroom te vinden en dit verdriet een plekje te kunnen geven. liefs Frannie

Afgelopen weekend hebben we ons kaartje verstuurd. Familie en close-friends met de post, naar ons werk per mail. We hebben hele warme en meelevende reacties gehad. Ik ben blij dat we het gedaan hebben. Ik voel me hierdoor niet meer zo onzichtbaar met ons verdriet.

Ook gefeliciteerd van mij. Een hele fijne dag. Het is mooi weer dus geniet er van.

Anita. Ik herken dat zo goed, het gevoel een buitenstaander te zijn. Net alsof ik niet echt mee mag doen met het leven. En doordat we de afgelopen jaren in een "wachtkamer" gezeten hebben en allerlei beslissingen hebben uitgesteld, is dat gevoel bij mij alleen maar versterkt. Vervelend is dat. Je hebt al zo'n verdriet en dan dit ook nog. Echt balen dat er geen kindje meer is en je lichaam zich nog steeds gedraagt alsof het er nog is. Daardoor word je er steeds weer mee geconfronteerd. Sterkte met wachten en heel veel sterkte deze komende moeilijke dagen. Een hele dikke knuffel. En ik krijg gelukkig veel steun van mijn familie. Ook van de ouders van mijn babyneefjes. Dat scheelt wel. Het verdriet mag er zijn. Hoe is dat bij jou? Heb jij voldoende steun?

Zaterdag is mijn neefje geboren. Gister op kraamvisite geweest. Het is zo bijzonder om zo'n kleintje te zien en te mogen vasthouden, maar het doet ook erg pijn. Na afloop heb ik in de auto weer zitten huilen. Waarom komt er bij ons geen kindje? Dit weekend hebben we ons kaartje verstuurd. Ik hoop op goede en fijne reacties. Ik kan steun en erkenning voor ons verdriet erg goed gebruiken. Verder gaat het redelijk. Ik probeer weer een beetje vorm in mijn leven te krijgen. Niet te veel te snoepen en allerlei klusjes die zijn blijven liggen tijdens de icsi's weer op te pakken. Ik ben nu begonnen met het opruimen van lades en (keuken)kastjes. Daarna liggen er ook nog genoeg andere klussen zoals schilderwerk en het ophangen van schilderijen. Ik ben wel ontzettend moe en de emoties komen natuurlijk regelmatig hoog. Maar dat hoort er bij en kan geen kwaad.

Anita. Wat ontzettend !#$%^&*(). Wat een rotnieuws. Het lijkt ons inderdaad niet gegund te zijn. Sterkte meid, een hele dikke knuffel.

Diana. Wat ontzettend !@#$%^&*() Ik weet niet wat ik moet zeggen. Heel veel sterkte en een hele dikke knuffel.

Toch fijn als iemand zo meelevend reageert en je herkent. Dat persoonlijke voelt toch altijd heel warm en fijn. Ik kreeg net de rapportage van de arbo over de mail. Heeft die sukkel dit opgeschreven: Mevrouw is thans arbeidsgeschikt. Zij kan na de zomervakantie haar werkzaamheden hervatten Ik adviseer haar per 7 juli hersteld te melden. Ik heb meteen gebeld, maar word terug gebeld. Ik hoop dat ze op mijn werk niet meteen bellen waar ik blijf. Gelukkig is de rest wel duidelijk. Maar dit zorgt meteen weer voor stress en die kan ik echt even niet gebruiken.

Anita. Het geeft rust. Daarom had ik ook zelf al een afspraak gemaakt en niet gewacht tot de oproep zou komen. Fijn dat bij jou alles in orde is en dat het er gewoon bij hoort. En lekker op doktersrecept rustig aan doen. "Geniet" er van.

Diana. Fijn om te horen dat de behandeling aanslaat. Dat geeft hoop voor de toekomst. Ik ben net terug van de arbo. Hij deed absoluut niet moeilijk, dus ik hoef de komende 3 weken niet te werken. Het scheelt dat het nog maar zo kort is tot de vakantie. Anders was het waarschijnlijk anders geweest. Nu heb ik tot eind augustus (onderwijs - dus een lange zomervakantie) de tijd om weer gezond en fit te worden. En die tijd zal ik er ook echt voor nodig hebben.

Flauwvallen is misschien iets te veel van het goede. Als dat te voorkomen is, zou dat toch wel veel schelen.

Gelukkig. Dat is tenminste goed nieuws. En dat je erg moe en draaierig bent is natuurlijk erg vervelend, maar het betekent wel dat de hormonen lekker aan het werk zijn. Dus sterkte en neem voldoende rust als dat mogelijk is.

Anita. Hoe is het met jou? Heb je de uitslag van het bloedonderzoek al binnen? Of heb je vandaag niet laten prikken?

Toekie. Jij ook niet. Wat ontzettend balen. Ik had het je zo gegund. Dikke knuffel. Ik hoop dat je toch een beetje kunt genieten van de vakantie en kunt uitrusten en bijkomen van alle spanning. Met mijn schoonouders ging redelijk. Flink veel pijnstillers in mijn lijf en mijn man die zijn ouders even heeft ingeseind dat ze iets afstand moesten nemen. Wat wel moeilijk was, maar niet vervelend, was het verdriet van mijn schoonouders dat ze geen grootouders zullen worden. Daardoor konden we elkaar even op een stukje verdriet ontmoeten i.p.v. alle koetjes en kalfjes en oppeppers en goede raadgevingen. Dat was wel goed. En nu proberen om het vandaag te parkeren. Ik heb vanmiddag een sollicitatiegesprek (intern - op een andere afdeling) en ik wil er niet verhuild en depri naar toe.

Ik ben net ongesteld geworden. Veel te vroeg. Als er een bevrucht eitje was geweest, heeft het niet te gelegenheid gekregen om zich in te nestelen.I k had het niet verwacht. Mijn temperatuur was nog niet gezakt. Dus het kwam als een complete verrassing. Ik kan mezelf wel voor de kop slaan dat ik niet eigenwijs toch de pregnyl heb doorgespoten. Dan was ik pas over een paar dagen ongesteld geworden en had ik tenminste het gevoel gehad dat het een kans heeft gekregen. En om het extra moeilijk te maken komen mijn schoonouders zo om mijn verjaardag en vaderdag te vieren. Ik had ze het liefst afgezegd. Ik heb hartstikke buikpijn en moet moeite doen om niet te huilen. Ik heb lieve schoonouders, maar mijn schoonmoeder wil zo graag helpen en het allemaal zo goed doen en daarmee komt ze me vaak iets te dichtbij. Ze kruipt dan bijna in me. En vooral nu kan ik dat absoluut niet hebben. Maar afzeggen kan niet meer volgens mijn man. Dus ga ik zo maar aan de pijnstillers en dan maar doen alsof er niets aan de hand is. En hopen dat ik kan stoppen met huilen, zodat het niet aan mijn gezicht te zien is.

Toekie. Hele fijne vakantie!

Vandaag een familieverjaardag gehad. We hebben de verjaardagen van mijn nichtje, broer en die van mij gevierd. Dat was erg gezellig. Maar ook best moeilijk. Mijn schoonzussen hadden het over de kinderkleding. De kleding van mijn ene nichtje (6 jaar) hadden ze uitgezocht en meegenomen voor mijn andere nichtje (2 jaar) en voor een vriendin die ook een dochtertje heeft van net 1. Alles in mij riep: "niet weggeven die kleren, die hebben wij straks nodig". Maar je weet dat die kans zo klein is, dat ik dat niet kan zeggen. En de 2 baby's die er nu zijn / komen, zijn jongetjes. Ik heb een hele tijd met mijn babyneefje gezeten. Dat was behalve verdrietig vooral erg fijn. Daarnaast heb ik gelukkig ook goed kunnen praten met broers en een schoonzus. Het andere neefje laat nog op zich wachten. Hij was donderdag uitgerekend. Dus binnenkort op kraamvisite.

Anita. Wat spannend voor je. Ik hoop zo dat alles in orde is. Heel veel sterkte de komende dagen totdat je weer moet testen. Jessie. Leuk dat je even lang komt. Fijn dat alles goed gaat. Wat gaat de tijd snel. Heel veel sterkte de laatste weken.

Toekie. Ik kan me goed voorstellen dat het vreemd was om die tabletten in te brengen. Het roept toch herinneringen op. Ik hoop dat je er een beetje mee kon omgaan? En ik hoop dat jullie een hele fijne vakantie hebben. Het weer begint langzaam iets beter te worden, dus hopelijk is het lekker zonnig en kun je lekker lui op een terrasje in de zon zitten. Ik heb net een afspraak gemaakt met de arbo. Dinsdagmiddag kan ik er naar toe. Alleen was het heel raar dat ik volgens hun systeem niet ziek ben. Blijkbaar is mijn ziekmelding niet doorgegeven. Erg slordig. Gelukkig mag je ook op eigen initiatief een afspraak maken. Mijn cylcus is de laatste 2 jaar een rommeltje geworden. Ik werd ergens tussen de 11 en 15 dagen na mijn eisprong ongesteld. Maar bij poging 1 was op dag 15 mijn temp gezakt en werd ik op dag 16 ongesteld. Mijn testdatum zou 23 juni zijn geweest. Vanwege de arbo ga ik dinsdag testen (als het dan nog nodig is). Dan weet ik het hopelijk tijdens het gesprek. Ik was eigenlijk van plan geweest om woensdag of donderdag te testen. Het zou toch super zijn als we dinsdag allebei positief testen? Gister heb ik het kaartje afgemaakt en een proefdruk besteld. Ik hoop dat het mooi geworden is. Het was wel raar om dat nu al af te maken, terwijl ik nog zo vol hoop zit. Maar het voelde ook wel goed.

Ik voel me nog steeds niet echt goed. Mijn borsten doen nog steeds pijn en vanochtend voelde ik me echt beroerd. Nu gaat het gelukkig weer wat beter. Morgen ga ik de arboarts bellen voor een afspraak. Kijken of ik met hem kan afspreken dat ik tot de vakantie thuis kan blijven. Dat zijn nog 3,5 weken. Dat zou enorm veel rust geven. Bijslapen en en veel gaan sporten. Vanwege mijn astma sport ik bij fysiosport. Daar zijn ze erg goed in het opstellen en begeleiden van persoonlijke revalidatieprogramma's. Dat kan ik nu goed gebruiken.

Zoals het nu voelt, heb ik het normaal niet. Alleen bij de vorige 2 pogingen. En wat die buikpijn betreft. De vorige keer duurde het ook lang. Toen heb ik het zh hierover gebeld en de boodschap was dat dat normaal was en dat ik me geen zorgen hoef te maken. Dus ik zit het nog wel even uit. Succes straks bij de ha. Ik zou maar aangeven dat je even geen eendebek wilt. Ik zou dat ook een vervelende gedachte vinden, zo kort na de TP.

De pregnyl is volgens de bijsluiter na 10 dagen uit je lichaam. Ik zit nu op dag 9. Daar zou het dus niet van kunnen komen. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik toch zwanger ben. Ik durf haast niet te hopen en zit pas op dag 7. Dus ik moet nog even wachten. Ik durf dit ook niet aan mijn man te vertellen. Hij is al zo bezig met afsluiten, dat ik hem geen valse hoop wil geven.

Hoera, er is er een zwanger. Anita, wat een fantastisch nieuws. Gefeliciteerd. Toekie. Ik hoop zo dat jij ook zwanger bent. Laat je het ons wel weten vanaf je vakantieadres? Heb je daar internet? Ik heb helaas nog steeds buikpijn. En niet alleen mijn eierstokken, maar ook de rest van mijn onderbuik. Verder ben ik zo ontzettend moe. Vanmiddag tijdens de scholing viel ik bijna in slaap. Maar het was wel boeiend en ik heb het een paar collega's kunnen vertellen. Alleen een vervelend incidentje. Een collega zei dat je ook goed naar je kinderen kon kijken en daarop kon oefenen met verschillende manieren van reageren. Toen heb ik geantwoord dat je dan wel kinderen moet hebben. Normaal zou ik mijn mond gehouden hebben, maar dit floepte eruit. Na afloop sprak hij me aan en bood zijn excuses aan. Hij had er inderdaad bij moeten zeggen als je kinderen hebt. Hij had door dat het gevoelig lag. Dus heb ik maar de waarheid gezegd en verteld dat we sinds een week weten dat we geen kinderen kunnen krijgen. Daarop bood hij nog een keer zijn excuses aan en wenste hij me sterkte. Dat was wel fijn. Verder doen mijn borsten pijn. Dat had ik de vorige keren ook door de pregnyl. Toen moest ik 4 x spuiten. Maar nu hoop ik heel erg dat dit komt doordat ik toch zwanger ben. De pregnyl heb ik 8 dagen geleden gespoten en de pijn is pas sinds gisteren. Hoe is dat bij jullie? Hebben jullie dat ook gehad en hoeveel dagen na de pregnyl? Ik begin het nu toch wel heel spannend te vinden.