Henne

Haha, ja ik ben niet zo snel ;-) Maar op dag 11 had ik wel drie follikels van 17 á 18mm dus tja... Volgens mij moeten ze bij mij gewoon dik 20 mm zijn. Goede tip om te mailen! Ga ik zeker doen. Wat betreft de belasting. Tot vorig jaar kon je alle niet vergoedde medische kosten opvoeren als aftrekpost. Je kreeg dan ongeveer 1/3 terug, afhankelijk natuurlijk van je inkomen e.d. Maar dat is afgeschaft (misschien herinner je de run op brillen nog eind vorig jaar). Ik ben zelf chronisch ziek en maakte altijd flink gebruik van deze aftrekpost. Nu kreeg ik laatst een brief dat dit niet meer kan. Erg jammer en voor mensen met veel kosten ook erg oneerlijk.

Ja dat klopt, in het EMC mag het niet meer. Ik heb begrepen dat dit komt omdat er nu ook een anesthesist bij de punctie is, vanwege de nieuwe pijnmedicatie. Het zou dan domweg te vol worden en te risicovol mocht er iets misgaan. Weet niet hoor, ik zou het zonder mijn mannetje echt moeilijk vinden.

Oh Sandra wat klote dat het zo pijnlijk was. Weet nog onze 1e iui dat ze mijn baarmoeder 'even moest pakken met en tangetje'. AUWWWW. Ik heb daarna altijd angst gehouden voor zelfs al de eendebek, zo'n pijn als dat deed zeg. Is de pijn nu wel wegof trekt het nog na? Dan wel pijnstilling nemen hoor. En de uitslag, tja... Waarom zou je gecureteerd moeten worden? Om de baarmoederwand 'schoon' te maken? Lijkt me ook geen pretje. Eigenlijk ben je nu dus nog niks wijzer, lekker frustrerend weer. Meis, pak lekker een warme kruik en een kop thee en laat je mannetje je maar een beetje vertroetelen.

Groot gelijk heb je!

Vanuit ander topic aardig linkje: AD Jouw Wereld - Nieuwe ivf-techniek verdubbelt kans op zwangerschap (438314) En je ziet, een privekliniek... Die kunnen hier gewoon veel geld voor vragen en het doen. Een regulier ziekenhuis kan hier onmogelijk aan beginnen, veel te duur. Tenzij je er extra voor betaald, wat in Nederland niet snel zal gebeuren. Zorg is hier geen keuzemenu maar eten wat de pot schaft.

Allemaal naar Engeland! Moet ik wel eerst mer dan één embryo hebben hihi. Zonder gekheid, dit is natuurlijk wel vooruitstrevend. Niet alleen naar de buitenkant kijken, maar ook naar de 'binnenkant' voor een terugplaatsing. Nine, hoe ouder hoe meer genetische defecten dat klopt. Daardoor zijn de risico's op afwijkingen e.d. ook groter bij oudere moeders. Maar bijvoorbeeld slechte zaadkwaliteit kan ook genetische oorzaken hebben. Ik heb wel eens gedacht dat onze embryo's gewoon niet goed genoeg waren en daardoor niet innestelden. Wel weer lekker dat het alleen in een privekliniek in Engeland kan. Zal wel een paar centen kosten... Ga dit linkje ook even kopieren naar het topic 'IVF in het buitenland'.

Nee, geen verklaring, behalve mijn leeftijd (34,5). Wat tot nu toe nooit een probleem is geweest. En er wordt dan bijvoorbeeld ook niet even op FSH geprikt. Ach ja... Van buurlanden krijg ik vooral de indruk dat ze niet vasthouden aan één standaard protocol en dat ze eerder methodes en technieken inzetten die misschien (nog) niet vaststaand bewezen zijn. Ze nemen wat meer risico. Aangezien je voor veel dingen ook extra betaald (assisted hatching bijvoorbeeld) heb ik daar dan ook wel mijn vraagtekens bij hoor. In Nederland doen ze echt wel heel veel onderzoek, maar zolang iets niet onomstotelijk bewezen is, zullen ze het niet snel gebruiken. Dat is aan de ene kant goed, veilig, geen valse hoop, aan de andere kant reuze frustrerend voor mensen die zo buiten de boot vallen doordat onderzoek nu eenmaal tijd kost. In Nederland gaan ze daarbij ook nog eens bij alles en altijd uit van het gemiddelde. Je mag er niet onder zitten en niet boven. Minder intelligente kinderen moeten met veel moeite meedoen op een gewone school, zeer intelligente exemplaren moeten zich op diezelfde school zitten vervelen. Met ivf is het net zo: we krijgen allemaal dezelfde behandeling en omdat het bij de grootste groep werkt is het de goede behandeling. Tja... voor die grootste groep wel...

Ben de 1e icsi thuis geweest vanaf dat ik ging spuiten. Werd zo ziek van de hormonen, het ging gewoon echt niet. De 2e en 3e keer ging het beter en heb ik tot (vlak voor) de punctie gewerkt. Na de punctie ben ik telkens een week thuis geweest. De laatste keer had ik daarvoor uit voorzorg een week vrij genomen omdat ik net bij een nieuwe werkgever zat. Ik heb me ook wel schuldig gevoeld hoor, vond dat mijn baas mijn kinderwens niet hoefde te sponsoren :-) Maar sinds mijn vriend zijn enkelband heeft gescheurd ben ik er een stuk makkelijker in. Hij heeft twee weken niet kunnen werken en niemand, werkelijk niemand die daar een probleem van maakte. Niemand die zei dat het zijn eigen keuze was geweest om te gaan sporten. Hij moest vooral rustig aan doen, niet overbelasten etc.etc. Ik heb al gezegd: aan het begin van de volgende icsi verzwik ik gewoon even zwaar m'n enkel. Kan ik zonder schuldgevoel of gezeur twee weken rust houden. Weet wel dat het zo simpel niet ligt hoor, maar toch... Beterschap, ik hoop dat je je snel wat beter voelt.

Oei, da's duur!! Ik zal mijn schoonzusje nog eens vragen, die werkt in Athene in de vruchtbaarheidskliniek. Volgens mij was het daar vrij goedkoop. Haar baas had trouwens gezegd dat ze in Nederland bij de besten in Europa horen met ivf. En wij maar allemaal naar het buitenland hollen haha!

Nou wat er precies mis is wet ik natuurlijk niet, maar ik vind het wel opvallend dat we telkens één goed embryo hebben, ongeacht de hoeveelheid eitjes (2, 10 en 6). De rest vd eitjes is niet voldoende rijp voor bevruchting en / of deelt niet verder. Ik heb dus geen behoefte aan cyclusanalyses, of cyclusselectie, ik moet iets hebben waardoor die eitjes wél rijpen. Nu heb ik zelf nogal een lange cyclus met een eisprong rond dag 17, terwijl met icsi de punctie vaak al op dag 11 is. Dus ik vermoed dat de punctie te vroeg wordt ingepland en / of mijn LH niveau gewoon te laag is om de follikels die er wél zijn goed te laten rijpen. Een mogelijke oplossing in mijn ogen is langer wachten tot de punctie, wat het EMC niet aandurft vanwege het risico op en spontane eisprong. Een andere optie die ik graag wil proberen is Menopur ipv Gonal-f omdat daar LH bij in zit. Ook dit wil het EMC niet, alleen als ik het echt perse wil mag het wel. Het frustreerd me op het moment vreselijk dat iets wat voor mij logisch klinkt niet voldoende door de arts onderzocht wordt, terwijl zij het ook niet goed tegen kunnen spreken. Ze blijven alleen maar zeggen dat het zo niet zit, maar we praten echt langs elkaar heen. Kijk, als ze in een ander ziekenhuis óók zeggen dat mijn redenering niet klopt wil ik me daar echt wel bij neerleggen. Zo eigenwijs ben ik nu ook weer niet ;-) Maar misschien treffen we ook wel iemand die wel eens iets ander wil proberen. het lijkt me zo fijn om tenminste het idee te hebben dat ze echt hun uiterste best doen om het te laten lukken. Soms denk ik wel eens: de slagingspercentages worden te hoog en daardoor worden de artsen lui.

Veel van wat jullie schrijven herken ik van het EMC. Vooral het gevoel dat je standaard behandelt wordt, dat er niet naar je individuele situatie wodt gekeken. Ik begin het idee te krijgen dat dit overal zo is, tenzij je overstapt. Kennelijk is onvrede over een ander ziekenhuis reden om het zelf beter te doen ofzo? Vreemd. De grootste groep wordt natuurlijk ook uiteindelijk zwanger van de standaardbehandeling (anders was ie niet standaard). Wat ik (overal?) mis is iemand die juist degenen bij wie standaard niet werkt ook wil helpen. Maar we zullen het zien de 16e.

Haha, dan moeten we misschien maar naar Antwerpen ofzo want we doen icsi, maar hebben bij de punctie telkens geen rijpe eicellen. Dubbel probleem dus. Ik las dat ze in Gent een manier hebben om te kijken of slechteer kwaliteit van embryo's door het zaad of de eitjes wordt veroorzaakt. Ze gebruiken dan muizeneicellen voor een test. Als er goede embryos ontstaan ligt het aan de eitjes, zijn het slechte dan ligt het aan het zaad. Je moet er maar op komen he? Maar eerlijk gezegd heb ik na drie pogingen zelf ook wel een beeld van wat er mis is en zie ik al die tests enzo niet meer zitten. In Voorburg willen ze bijvoorbeeld een hele cyclusanalyse doen. Volgens mij zinloos want ik héb wel eitjes, ze zijn alleen niet rijp op eentje na. En dat is hoogstwaarschijnlijk die ene natuurlijke die ze in een analyse prachtig zullen vinden. Ik hoop nog steeds op een ziekenhuis /arts die zegt 'ik zie dat dit gebeurt, daar wil ik dat en dat voro proberen'. Met diegene ga ik direct in zee.

Oh Hanneke, meis....ja ik begrijp ECHT hoe je je voelt. Ik zou dit letterlijk geschreven kunnen hebben een jaar geleden. Ik was eigenlijk zo boos dat ik al die ellende door moest omdat mijn vriend me niet zwanger kan maken. Die gedachte alleen al vond (en vind) ik heel gemeen, maar het is ook een reeele gedachte. Mijn vriend zei ook vaak "maar we hebben altijd S en D nog (onze neefjes). Ik snapte totaal niet hoe hij dat als vervanging voor eigen kinderen kon zien. Als ik heb dan moeilijk had kon hij ook doodleuk zegggen: 'niet te veel mee bezig zijn, we gaan gewoon door en het gaat lukken'. Ik vond dat zo'n struisvogelpolitiek! Zag hij dan niet hoeveel het me kostte en hoeveel verdriet ik had? Ik vond hem ook zo irreeel, want de realiteit was (is) voor mij gewoon dat we waarschijnlijk kinderloos zouden blijven. Inmiddels zijn we een aantal pogingen verder en ligt het wel iets anders. Hij ziet nu ook in dat de kansen wel erg klein worden, maar heeft nog steeds dat doorzettingsvermogen, dat optimisme. En nu is dat juist mijn houvast. We hebben er ook veel eerlijk over gepraat. Gewoon uitgelegd hoe we ons voelen. In de praktijk bleek mijn vriend eigenlijk een stuk op mij 'achter' te lopen in verwerking en acceptatie. Ik was al bezig met wat als er geen kinderen komen, hij zat nog in de fase van 'ach een hobbeltje op de weg overwinnen we wel'. En als je daar van overtuigd bent, dan is het ook veel makkelijker om bijvoorbeeld op kraamvisite te gaan ofzo. Je ziet dan jouw toekomst in plaats van iets wat je nooit zult hebben. Nogal een wereld van verschil. Lieve meid, ik hoop heel erg dat de psycholoog je begrijpt en jullie niet tegenhoudt om verder te gaan. Ik denk dat je daardoor ook extra gevoelig bent op het moment, als iemand anders kan bepalen of je moet wachten heb je het helemaal niet meer in de hand en het is al zo onzeker allemaal. je wilt je hoop terug zodat je ook weer meer op één lijn kunt zitten met je vriend. Een dikke virtuele knuffel, laat je niet kisten! @ Sasje wat een goed nieuws! Echt fijn dat je weer mag beginnen. Lijkt me best heel erg eng na een miskraam. Je hoop is misschien zoveel groter omdat je nu zwanger bent geweest, maar de angst ook. Superveel geluk gewenst voor deze poging!

Tja, volgens mij kun je altijd beter weten wat je kunt verwachten hoor. En misschien valt het hartstikke mee. Weet je wat je evt. Aan verdoving krijgt? Bel anders even op, eventueel kun je zelf een uurtje vantevoren anders twee paracetamols nemen. Doe ik zelf als ik naar de tandarts ga (schijterd!). Probeer je vooral te blijven ontspannen. Net als bij de puncties: goed door blijven ademen, knieeen zo ver mogelijk laten zakken en kont naar beneden laten hangen (zo drukte mijn gyn het uit maar het werkt wel). HEEL VEEL STERKTE!!!!!!!!! Dikke knuffel, Henne

Wij denken erover over te stappen van het EMC naar het AMC. De mindere punten die jullie noemen zijn in het EMC overigens net zo. Dat heeft denk ik te maken met het feit dat je met een behandeling aan vaste tijden gebonden bent, je kunt een echo geen dag uitstellen. Dus je krijgt gewoon de arts die op dat moment dienst heeft. Voor evaluatiegesprekken kunnen wij wel een voorkeur aangeven, maar dan moeten we soms wel wat langer wachten. Ben wel erg benieuwd over welke protocollen en regels jullie minder tevreden zijn?

Evie en Snoeske, dat lijkt me echt zo moeilijk. Als je omgeving vindt dat je eigenlijk geen recht hebt om 'te zeuren' omdat je al een kind hebt. Alsof andere mensen niet graag meer dan een kindje willen! Mijn schoonzusje heeft er drie en hoewel wij zielsdankbaar zullen zijn voor uberhaupt een kind, het zal altijd blijven knagen als het daarbij blijft. Een kinderwens kan helaas ook maar deels vervuld worden, dat beseffen veel mensen niet. Ik hoop voor jullie dat het allemaal toch nog positief uit gaat pakken. Sandra heeeeeeel veel succes en sterkte morgen. Het is echt weer zo'n onderzoek met een dubbel gevoel lijkt me. Je wilt dat ze niks vinden, maar tegelijk dat ze wel iets vinden want dan is er misschien iets aan te doen. Nu moet ik zeggen, ik ben tot op de dag van vandaag toch blij dat we een oorzaak weten voor onze problemen en niet onverklaarbaar verminderd vruchtbaar zijn. Dan zouden alle twijfels en onzekerheden nog groter zijn. Wij wéten tenminste waardoor het niet lukt. De dip komt bij mij in ieder geval deels wel door de fikse verkoudheid / griep die ik heb. Lig vanaf vrijdag al in bed en voel me echt gammel. Met een lage weerstand lijkt alles natuurlijk erger. En ik vind het inderdaad zomers wel makkelijker om hoopvol te zijn dan wanneer het donker en koud is. Misschien dat ik daarom zo graag in februari wil wwil beginnen, dan worden de dagen weer langer :-) Vind het zoals Snoeske zegt wel moeilijk dat alles idd om de behandelingen blijft draaien. Mijn vriend moet zijn vakanties voor volgend jaar doorgeven. Buiten het feit dat ik dat echt belachelijk vind (wie weet er nú al wanneer ie in 2010 op vakantie wil??!!) kunnen wij dat gewoon nog niet zeggen. Het hangt er maar helemaal vanaf waar wij icsi gaan doen, wanneer we dan kunnen beginnen en hoe dat uitpakt. En dan moeten we dus echt serieus gaan bedenken van als we dan en dan kunnen starten dan ben ik dan en dan óf 12 weken zwanger en / of hersteld van de behandeling, dus dan kunnen we dan en dan op vakantie. Zwaar irritant!

Oke dank je wel! Dan vind ik Gent en vooral Brussel wel heel duur zeg. Maar ja, als ze goed zijn.... Ik blijf het vreselijk moeilijk vinden om een ziekenhuis te 'kiezen'.

Jeetje wat een verschillen zeg. Weet je of de bedragen inclusief of exclusief de medicijnen zijn? Dat kan namelijk nogal wisselen per persoon. Misschien dat het daarom bij Gent en Brussel van-tot bedragen zijn? Rotterdam (EMC) is trouwens 2600 ex. medicijnen. Dus dat komt wel ongeveer overeen.

Hallo lieve meiden, Goed geslapen en een stuk minder verkouden, dus alles ziet er wat minder somber uit dan gisteren. Heel erg bedankt voor de lieve reacties. Soms heb ik echt zo'n dipdag, dan is het allemaal zwaar en moeilijk. Het is wat Esther zegt, dan klamp ik me echt vast aan die strohalm terwijl ik heel goed weet dat het maar een strohalm is. Wij hebben vantevoren niks besloten. De enige afspraak was (en is) dat we het per keer zouden bekijken. Tot nu toe hebben we dat ook telkens gedaan. Na de 2e - bijna gelukte- poging hebben we ook gezegd dat het na drie keer niet hoefde te stoppen. Ik ben er echt van overtuigd dat dit een verzekeringsaantal is en niks te maken heeft met de kansen die je medisch gezien hebt. Ik denk ook heel vaak: waar is dat het einde, hoe ver ga je, hoe lang ga je door voor je accepteert dat het niet lukt? Zelf lees ik steeds vaker dat rond de vijf pogingen de slagingpercentages maximaal zijn. Voor mij ligt er daarom een grens bij vijf/zes. Maar dat zal voor iedereen anders zijn. Ik geniet intens van onze drie neefjes en ons nichtje. Maar tante zijn is geen moeder zijn en dat zal ik -als het niet lukt- wel altijd blijven voelen. Maar er is inderdaad zoveel meer in het leven. Ik heb wel eens gezegd; kinderen zijn een aanvulling, geen invulling. En dat voel ik ook nog steeds wel zo, ik zou alleen die aanvulling zo vreselijk graag meemaken. Bij mij speelt soms ook me dat ik vanaf mijn 15e al chronisch ziek ben. Ik heb in mijn leven zoveel op moeten geven, het zou zo fijn zijn als dit nu eens gewoon normaal was gegaan en was gelukt. Maar goed, kennelijk is dit voor me weggelegd en ik zal het ermee moeten doen. Op dit moment leef ik een beetje op twee sporen: op he ene spoor word ik zwanger en krijgen we een gezin, op het andere spoor lukt dit niet en moeten we andere aanvulling zoeken. Op welk spoor ik zit kan per dag, per uur wisselen. Ik kan zomaar opeens heel enthousiast met een studiegids van de open universiteit zitten, bedenken wat ik weer ga studeren, hoe ik de lege kamer in ga richten als hobby / studeerkamer. En daar kan ik dan ook echt blij van worden. Een uur later kan ik dan denken, nee dat wíl ik niet en babybedjes bekijken op marktplaats. Het zal erbij horen, het is een proces waar we allemaal doorheen moeten. En gelukkig kunnen we elkaar daar hier in steunen. Ik heb echt diepe bewondering voor jullie allemaal en ik weet dat we hoe dan ook gelukkig gaan worden (blijven). Liefs, Henne

Caroline wat fijn om even wat van je te horen! Ook een kijkoperatie is niet niks, dus neem de tijd om bij te komen. Superfijn dat je geen maanden hoeft te wachten voor je verder mag. Beterschap!!! Henne

Hey meiden, Ik heb de afgelopen dagen wel meegelezen, weinig gereageerd. Onder andere ook omdat de pauze me op dit moment toch zwaar valt. Maar het doorgaan ook. Zeg ik nu iets zinnigs? Ik kán het nog niet afsluiten, opgeven en accepteren. Maar ik zie ook zó op tegen een nieuwe behandeling. En ook de mogelijke teleurstelling. Ik herken dat gevoel zo erg van jullie Esther, dat je wéét diep in je hart dat het over is, maar dat gewoon niet wilt. Het mag niet, het kan niet dat dit ons overkomt. En dan inderaad die omgeving... Het is zoals Moon zegt: struisvogelgedrag. Soms zou ik wel eens uit willen roepen: als wíj moeten accepteren dat het niet gaat lukken dan moeten jullie dat ook. Ik word kostbeu (sorry) van de verhalen dat het bij die en die toch gelukt is en dat we niet op moeten geven. Terwijl iedereen ziet dat wij gewoon nog heel weinig kans maken. Het lijkt soms ook wel of mensen erop zitten te wachten dat ik instort ofzo. Tegelijk weet ik ook dat mijn ouders, broers en zussen, schoonouders óók verdriet hebben. Maar zeg dat dan, jank een keer samen in plaats van nauwelijks te reageren als ik zeg hoeveel pijn het doet. Wat mijn zus gelukkig wél gedaan heeft is tegen me zeggen dat ze denkt over een tweede. Ze vond het heel moeilijk om dat te doen, maar ik was er erg blij mee. Natuurlijk verwacht je dat wel, maar als het nu gebeurt is de schok kleiner. Maar verder is het daar ook een soort van 'het moet nu maar over zijn met dat gezeur'. Toen mijn neefje werd geboren zaten wij in de wachtweken van de 1e icsi. We zijn op kraamvisite geweest, maar daarna heb ik er altijd moeite mee gehouden. Ik kom wel en mijn neefje is een schatje, maar ik merk ook dat alles om hem draait. Ik heb mijn moeder al twee maanden niet gezien, als ze haar kleinzoon vier weken niet ziet dan rijden ze er naartoe. Je merkt hoe langer hoe meer dat je zonder kinderen minder belangrijk wordt, buiten dingen komt te staan. In de familie, maar ook in de buurt, onder collega's. Kinderen zijn toch eigenlijk overal wel het belangrijkste bindmiddel, gespreksonderwerp etc. En zonder kinderen horen wij er dus eigenlijk niet meer echt bij. En dat doet haast nog meer pijn dat de kinderloosheid op zich. Oh meiden, wat een verhaal weer. Het verdriet en de pijn zitten op het moment ook zo hoog. Die wanhoop die je kunt voelen is onvoorstelbaar. Natuurlijk ook doordat ik doodop en ziek ben, maar de afgelopen weken met mijn schoonouders hebben we ook ingehakt hoor. Veel familie gebeuren natuurlijk. Die drie kleine ukkies van mijn schoonzusje en wij hebben niks. Mijn hart brak af en toe als ik mijn vriend met ze bezig zag of als de middelste van twee (mijn grooste fan, ik won het zelfs haast van oma) me weer eens een knuffel kwam geven. Je voelt dan zo dat gemis. Waar ik steeds slechter mee om kan gaan is het feit dat we er zelf niks aan kunnen doen. Wij zijn mensen die onze verantwoordelijkheid nemen. Als we ons werk niet leuk vinden of er zit iets niet lekker dan doen we iets om dat op te lossen. Ik heb veel tegenslag in mijn leven gehad, maar heb altijd een oplossing gevonden waar ik me goed bij voelde. En nu ben ik totaal afhankelijk van artsen en een heleboel geluk. Je kunt niks doen dan afwachten en hopen. Het lijkt me ook vreselijk als je zoals sommigen van ons echt afhankelijk bent van anderen die bepalen of je door mag. Je voelt dat zelf nog altijd het beste, afgezien misschien van lichamelijke problemen. Ik hoop dan ook dat het voor ons allemaal snel positief uit gaat pakken. Esther, wie weet komt Unive over de brug en is een 4e poging voor jullie een optie. Of wil je het nu liever echt proberen af te sluiten? Ik heb zelf alle plannen voor de hobbykamer weer in de ijskast gezet. Ik wíl gen hobbykamer, ik wil een kinderkamer! Maar ja, dat is zo makkelijk gezegd. Brrr, het is ook echt weer om je ellendig en verdrietig te voelen. Hoe zou het met Caroline zijn. Volgens mij is het toch best heftig een galblaas eruit. Weet iemand of dat met een kijkoperatie kan of is het echt een buikoperatie? Pff, ik zou ons allemaal wel zwanger willen typen, denken, kijken. Helaas. Afwachten en hopen. Dus dat doen we dan maar. Fijn dat ik hier mijn hart weer kan luchten. Knuffel, Henne

oooh Marion....dat is echt geweldig! Volgens mij maakt het echt niet uit dat je oevr het plastic deel hebt geplast. Je bent gewoon ZWANGER!!!:bf_new:

Volgens mij moest ze een dagje in het ziekenhuis blijven. Ik hoop ook dat alles goed is. Ze zal zich ook wel niet direct weer superfit voelen, het is toch best een operatie natuurlijk.

Suus ik heb geen Deca geprikt, maar heb tot nu toe altijd gelijk last van bijwerkingen gehad. Hoofdpijn, moe, misselijk, duizelig. Soms meer en soms minder. Maar het kan natuurlijk ook heel goed een verkoudheid / giepje zijn. Dat heerst nogal.

Chantal ik zie dat de echo goed was, geweldig! En Kiet natuurlijk ook gefeliciteerd :-)