vrouwtjetheelepel

Hoi Dames, Ik kom er ook bij als jullie dat gezellig vinden. Wij zijn sinds november weer in de running voor een brusje. Wij hebben een zoontje via de eerste ICSI en toen hadden we 12 eicellen, 11 eicellen waren goed voor bruchting en uiteindelijk 7 embryo's waarvan 1 A kwaliteit, dat mooie Aatje is nu ons zoontje Sil :clap2: Dit x ging het iets anders, ze hadden mij minder puregon gegeven omdat ik in 2008 overstimulatie heb gehad, dus ik kreeg 125 ipv 150, dat was achteraf niet echt zo'n goed plan wat dit keer had ik maar 6 eicellen waarvan 4 goed voor bevruchting, wonder boven wonden hadden we dit x 2 Aatjes, hoe raar kan het lopen.. De eerste tp is mislukt, had op 1 januari (de testdag) een licht positieve test maar ben die dag toch ongi geworden.. Vandaag heb ik de echo gehad in de hoop dat morgen de cryo ontdooit zou worden maar mijn bms was nog te dun :-( Dus we moeten weer een week wachten.. Ook voor een brusje is hier de wens enorm groot!! Iedereen heel veel succes met zwanger worden! en ik las dat abc zwanger is, van harte gefeliciteerd!! succes morgen bij de echo. Gr Chantal

Hoi Dames, Net een uitgangsecho (CD 13) gehad voor een cryo tp (daarbij moet het bms dik zijn) en het baarmoederslijmvlies was nog net iets te dun dus ik moet nu weer een week langer wachten voor een eventuele tp. De vorige x bij de ICSI behandeling was mijn bms te dik op de dag van de uitgangsecho (bij die echo moet het bms dun zijn) en moest toen de decapeptyl ook een week langer gebebruiken. Bij ons eerste kindje was het bms gewoon goed op de dag van de uitgangsecho..begin nu bijna te denken dat er iets mis is met mij..igg doet mijn lichaam niet wat ik graag zou willen.. Zijn er meer dames die af en toe hun medicatie om die redenen langer door hebben moeten gebruiken en bij die poging gewoon zwanger geworden..? Gr Chantal

Wat een ellende!! Heel erg veel sterkte en ik hoop voor jullie op een positieve test :goodluck:

Ik kan er niet veel over vinden op internet...Daarom was ik benieuwd of iemand ervaring heeft met deze medicatie en geen tp.. Ook erg zeg dat het na je 1e trimester nog fout gaat, ik hoop dat nooit mee te maken.. Vandaag zou mijn eerste kindje 12 jaar zijn geworden, wat gaat de tijd toch hard! Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Maar ben zo blij dat we nu een heerlijke peuterpuber hebben, geniet daar ook iedere dag van!

Hoi Jose, Dankje voor je reactie, ik ben ook zeker positief maar wel gematigd anders kom het straks eventueel te hard aan al het niet tot een tp komt. Ben je uiteindelijk zwanger geworden van de cryo poging..? igg heel fijn dat het bij jullie na 4x ICSI eindelijk gelukt is. Wel jammer dat de progynova de eisprong dus stil legt, had stieken liever een cryo cyclus met pregnyl gehad waardoor er een extra eitje rijpt en dat je er zelf ook nog bij mag klussen. Ik ben nog steeds benieuwd of de progynova net zo werkt als de pil, dat als je stopt.. je na een paar dagen ongesteld word, dus als iemand daar het antwoord op weet...zou fijn zijn. Gr Chantal

Hoi Dames, Ik heb een vraag.. Ik ben inmiddels begonnen met de cryo cyclus met progynova en zodra ik as woensdag een goede echo heb moet ik de utrogestan gaan gebruiken en dan een paar dagen later de tp. We hebben 1 cryo van deze poging en ik probeer wel realistisch te blijven dat er ook geen terugplaatsing kan komen.. Maar nu vraag ik me af hoe het gaat stel er komt geen tp..? Moet ik dan stoppen met de progynova en werkt dat dan hetzelfde als de pil dat ik 5 dagen later ongesteld word of moet ik het tot dag 21 doorslikken..? Ik weet ook niet precies waar dit medicijn voor dient, krijg je er uberhaupt wel een eisprong mee of houd de progynova dat tegen..? Dit is de eerste x dat we een cryo hebben dus zit daar voor mijn gevoel nog een beetje in niemandsland.. Gr Chantal

Prachtig dat jullie wens voor tweede toch nog is uitgekomen, ik hoop over een tijdje hetzelfde te mogen zeggen.

Hoi daar ben ik weer, nu dus voor deel 2. Ja waar was ik ook alweer, oja toen leerde ik mijn huidige vriend kennen. Het was inmiddels 4 jaar geleden dat mijn zoontje was overleden, het ging gelukkig stukken beter met mij, het kon natuurlijk nog beter maarja een mens moet niet teveel eisen stellen aan zichzelf, alles komt met de tijd. Ik werkte om de zoveel tijd in het weekend ergens waar ik zeker 1,5 uur voor moest reizen met de bus en trein, want mijn rijbewijs had ik nog niet. En ja hoor daar kom ik dan mijn vriend tegen, hij was eigenlijk totaal niet het type man waar ik normaal op zou vallen, ja en dan bedoel ik ook echt een man! Dus dat werd op en neer reizen, elk weekend heen en terug, na 3 jaar was ik het zat en toen zijn we samen gaan wonen. Dat was ook het moment dat mijn kinderwens weer op begon te borrelen..dus toen zijn we ervoor gegaan. Mijn vriend had vanaf het begin al gezegd dat hij waarschijnlijk minder vruchtbaar zou zijn omdat de dokters dat vroeger al tegen hem hadden gezegd. Hij was 7 toen hij een een operatie had gehad om zijn balletjes, die nog steeds niet in waren gedaalt op zij plek terug te laten zetten en ook heeft hij de bof en een liesbreuk gehad, dus de pech die je kan hebben daar beneden had hij bijna allemaal gehad. Naar een jaar proberen zonder ook maar 1 positieve test, zijn we naar de huisarts gegaan en doorverwezen naar het ziekenhuis. Daar natuurlijk veel testen gehad, jullie kennen het wel, alles was goed behalve het zaad, toen was het dacht ik van de ongeveer 30 duizend 10 procent beweeglijk. Dus toen gingen we voor ICSI, ik was echt heel onzeker en had er veel verdriet van en was bang dit nooit meer mee te mogen maken. Dus eenmaal de punctie gehad van 24 follikels, waren er 11 goede eicellen gevonden, 7 zijn er doorgedeelt en daar zat 1 A kwaliteit embryo bij, dus geen cryo's. Die embryo was terugeplaatst en 9 dagen later werd ik ineens hartstikke ziek, koorts, overgeven, vreselijk buikpijn.. Dus meteen naar ziekenhuis en ja hoor ik had flinke overstimulatiue en werd meteen opgenomen en aan het infuus gelegd. Ook hadden ze bloed afgenomen en mijn hcg was 140, ze konden nog niet met zekerheid zeggen dat ik zwanger was dus twee dagen later nog een keer een bloedtest laten doen en mijn hcg was 290! Yes ik was zwanger!!! Ik heb natuurlijk meteen mijn vriend opgebeld op zijn werk en we waren dolgelukkig! Een week later ben ik ontslagen uit het ziekenhuis, mijn buik was eindelijk weer zo goed als normaal, maar ik moest nog wel rustig aan doen. Twee weken later hadden we de eerste echo (5 weken en 6 dagen) En we zagen een prachtig garnaaltje met een kloppend hartje, wat prachtig! heb me toch een potje zitten janken. Toen ik 11 weken zwanger was, werd ik ineens weer hartstikke ziek, koorts en enorme pijn bij mijn linker eierstok.. Ik had mijn vriend opgebeld dat hij zo snel mogenlijk thuis moest komen en ik ben met met veel pijn en moeite met kleren en al in bad gaan zitten met de warme kraan om mijn linkerzij. De pijn ging maar niet weg, mijn vriend was inmiddels thuis en hij had me weer aangekleed en toen zijn we als een gek naar het ziekenhuis vertrokken, onderweg kon ik me alleen nog maar gebogen naar links houden met mijn lichaam om de pijn ietjes minder te voelen, tot het moment en dat weet ik zelf niet meer dat ik volgens mijn vriend mijn ogen weg draaiden en hij dacht dat ik in schock was. Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen, echo's gehad met de baby was alles goed maar ze konden ook niet precies zien wat het wel was maar door mijn klachten dachten ze aan een gerdraaide eierstok.. Toen ben ik volgespoten met morfine en 1 uur later was de operatie, ik ben onder narcose gebracht en toen ik wakker werd was de pijn weg! ooh wat was dat een heerlijk gevoel! Wat bleek ik had dus een gedraaide eierstok, de eierstok heel zwaar was geworden door de nog met vocht gevulde follikels. De eierstok was 3 x om zijn as gedraaid en gelukkig hebben ze de eierstok niet verwijderd, hij was wel al heel donker geworden maar toen ze hem terug hadden gedraaid kwam die weer op kleur, gelukkig maar! Verder heb ik een goede zwangerschap gehad en we hebben nu een heerlijke peuterpuber van 31 maanden. Wel ben ik in het begin er bang geweest voor wiegedood, maar gelukkig heeft die angst nu plaats gemaakt voor vertrouwen en geluk! We zijn inmiddels begonnen voor een brusje, ook hoop ik zo dat deze wens uit mag komen! Het zaad is jammergenoeg nog wat slechter geworden en de eerste poging is mislukt, als het goed gaat hebben we 25 februari een tp van onze enige cryo, ik hou hoop maar ben ook al zo blij met wat ik heb!

Ik zit hier nu ongeveer een maand op deze site en vond het tijd om toch even te proberen mijn/ons verhaal zo kort mogen op te schrijven. Ook fijn dat ik het weer even van me af kan schrijven. Ik zal begin bij het begin van mijn verhaal als het gaat om kinderen. Toen ik 16 was had ik al best wat meegemaakt en niet zo'n prettige jeugd gehad, maarja zoveel mensen hebben die ervaring dus geloof me, daar voel ik me echt niet speciaal in. Ik kwam op straat te staan en kreeg onderdak bij een jeugdcrisiscentrum, daar kwam ik een jongen tegen die twee jaar ouder was dan ik, hij trok mij mee in zijn slechte gedrag en op een bepaald moment stonden we met zijn tweeen op straat zonder geld en gingen van het ene opvangcentrum naar de andere, tot op een dag ik een positieve zwangerschaptest in mijn handen had..Totaal onverwacht, want ik gebruikte immers de pil. Ik ben altijd tegen abortus geweest dus dat was voor mij geen optie, ik hield al van dit kindje en zou hem met liefde op gaan voeden. In mijn zwangerschap zat ik nog steeds in dezelfde situatie van de ene opvang naar de ander, ook ben ik door alle stress vroegtijdig opgenomen geweest in het ziekenhuis, ik had een scheurtje in mijn vliezen, 3 centimeter ontsluiting en was pas 30 weken zwanger..na 3 weken ben ik ontslagen uit het ziekenhuis en gelukkig was ik nog steeds niet bevallen. Inmiddel hadden we een redelijk grote kamer gevonden waar we het voorlopig wel even zouden kunen redden met zijn drietjes. Tegelijkertijd was ik helemaal niet gelukkig in mijn manipulatieve relatie die ik had met met de vader van mijn kindje, ook loog hij continu tegen mij over de simpelste dingen. Uiteindelijk ben ik bevallen van ons zoontje met 37 weken, dat was een ingeleide bevalling doordat hij in het vruchtwater had gepoept. Maar die dag had ik een gezonde baby in mijn armen en we mochten ook meteen naar huis. Die tijd was prachtig ik zat echt op een roze wolk en probeerde ook de problemen die ik had met de vader van mijn kindje maar even te laten voor wat het was, ik had eigenlijk ook alleen maar oog voor mijn zoontje. De eerste maanden ging alles goed, tot op een dag.. ik weet het nog precies, hij was 2 maanden en 5 dagen oud.. Ik was in de keuken aan het schilderen, mijn vriend kwam binnen en zei dat ons zoontje niet meer ademde. Mijn vriend had hem levenloos uit zijn bedje gehaald en op ons bed gelegd, ik raakte helemaal in paniek, schreeuwde dat hij 112 moest bellen en ik probeerde mijn zoontje mond op mond beademing te geven. Het ambulance personeel was inmiddel binnengekomen en al gauw zag ik ze nee schudden en mij ergste nachtmerrie werd toen de waarheid, hij was al overleden (sids, wiegedood) toen mijn vriend hem uit het bedje had gehaald, maar dat wouden we allebij natuurlijk niet inzien. Alles ging vanaf dat moment me als een wazige film voorbij, de begravenis was een hel en ik kon bijna niet meer op mijn benen staan. Mijn relatie was eigenlijk ook automatisch verbroken, ook gingen we allebij heel anders met het verdriet om. Ik heb zeker 3 jaar, vreselijk rebels gedrag vertoond en mezelf verdooft met blowen en kamde mij haren niet eens het boeide me allemaal helemaal niks, ik zat ook weer in diverse woongroepen en ook op een bepaald punt begeleid wonen. Totdat ik van de een op andere dag weer het licht zag en voor mezelf begon te zorgen en ik van plan was me niet meer uit het veld te laten slaan door mijn emoties, ik ging sparen voor mijn rijbewijs en vond eindelijk een huisje en op een of andere manier vielen alle dingen toen steeds meer op zijn plek. Een jaar later leerde ik mijn huidige vriend kennen maar daarvoor ga ik verder in deel 2.

Hoi Dames, Bij ons is onze eerste ICSI voor een brusje 1 januari officieel mislukt en ik ben nu aan het wachten op mijn menstruatie voor ons cryootje. Ik merk dat ik er veel moeite mee heb om positief te blijven en dat terwijl ik eigenlijk niet moet zeuren want ik heb zonder de mmm een kindje mogen krijgen en 9 jaar later ons zoontje via de eerste ICSI, maar de wens voor een brusje is zo vreselijk groot!! Ik kan het idee gewoon niet verkroppen dat het ook niet kan lukken.. Ik probeer mezelf telkens positief toe te spreken en zeg dan tegen mezelf dat het al 2x is gelukt dus waarom geen 3e x en zeg ook dat het het pas de eerste poging was en we minstens nog twee pogingen 1 cryo te gaan hebben maar toch komen die angsten weer snel omhoog met vragen van wat als.. Mijn vriend vind dat ik er teveel mee bezig ben, volgens hem ook meer dan de gemiddelde vrouw die in mijn situatie zit en hij vind dat ik het meer los moet laten. Ikzelf kan niet geloven dat ik de enige ben die hier bij bijna elk rustmoment in mijn hoofd wel aan denkt en dat ik die angst telkens weg wil drukken met positieve gedachtes maar dat de angst toch telkens weer de overhand neemt. Nu vroeg ik me af hoe gaan jullie hiermee om en hebben jullie tips of dingen die jullie tegen jezelf zeggen wat een beetje helpt..? Gr Chantal

Dankje Fren, Heb ook het gevoel dat het een postief iets is dat dit igg is gebeurd, ik heb nog nooit op mijn twee zwangerschappen na een licht positieve test gehad en heb er toch flink wat gedaan.

Dankje medusa, ja heb ook een licht vermoeden dat het toch een vm was.. Ik verloor ook echt rare klonter bloed enz wat ik nog nooit heb meegemaakt..

Bedankt voor je reactie Henne, Ik dacht ook ongeveer hetzelfde toen zij dat zei, stomme doos haha. Het is een jonge arts die daar nog net werkt en het is ook nog eens een transportkliniek die alles netjes doet wat Nijmegen zegt, dus echt kundig vind ik ze sowieso niet.. Ik had de dag voor mijn testdatum ook een test gedaan en daarvan was het streepje nog donkerder en de kruidvat 2 voor 5 euro slaan ook bij een goede zwangerschap niet erg donker uit. Ik heb echt het idee dat er wel een innesteling is geweest maar dat het niet door heeft gezet..mijn vriend en ik hebben ook allebij een week voor de punctie koorts gehad dus mischien heeft dat er ook mee te maken gehad.. Ik wou even zeggen dat ik het heel knap van je vind dat je door blijft vechten voor een kindje, wat heb jij al veel moeten doorstaan zeg!

Hoi, Ik had een vraag..? Ik heb vorige week een evaluatiegesprek gehad met onze IVF arts en we hadden gevraagd waarom ik toch op de testdag (de dag waarop je volgens het zh geen vals positief zou kunnen testen) een licht streepje had op de zwangeschapstest (kruidvat) Het was al 20 dagen na de pregnylspuit dus daarvan kon het niet komen, dus wij hadden toch het idee dat er dan wel iets in gang gezet was in mijn lichaam...maar ze wimpelde dat af met de opmerking dat het ook door de utrogestan kon komen..ik heb het daar maar bij gelaten maar ben het er zelf toch niet helemaal mee eens omdat er in utrogestan geen hcg zit en daardoor geeft een test toch een positieve streep.. Heeft iemand hier wat over te zeggen..?

Hoi, Ik heb in 2008 een uitstrijkje laten maken van de baarmoedermond, dat was toen allemaal goed. Nu zijn we inmiddels met ICSI begonnen voor een brusje, de eerste ICSI is inmiddels mislukt (net twee weken terug), maar nu dacht ik om toch dingen uit te sluiten een uitstrijkje te laten maken omdat dit voor de start van de icsi niet is gedaan.. Maar nu vraag ik me af of de ICSI behandeling en en medicatie die ik heb gehad van invloed kan zijn op het uitstrijkje..? Ik moet er morgen voor naar de dokter..

Zoiets had ik dus ook in gedachte, ik zal het er eens met onze arts over hebben en hoe zij erover denkt..

Mischien een stomme vraag maar ik stel hem toch omdat die vraag steeds door mijn hoofd dwaalt.. Onze eerste ICSI poging voor een brusje is 2 weken geleden mislukt. Nu besef ik me ineens dat mijn vriend en ik allebij 1,5 week voor de punctie flinke buikgriep, en ook goed koorts hebben gehad. Het zaad was ook heel slecht maar 1 beweeglijke zaadcel op eerste gezicht, na het opwerken was het iets meer. De vrouw van het lab vroeg ook aan mijn vriend of hij koorts had gehad, toen had hij nee gezegt maar later zeiden we nog tegen elkaar dat het natuurlijk door de buikgriep kwam, ook helemaal niet aan gedacht om dit even van te voren te bespreken met het ziekenhuis..dom dom dom! Maar we hadden wel 2 a kwaliteit embryo's (waarvan 1 cryo) Nu vraag ik me af of het uiterlijk van een embryo er mischien wel goed uit kan zien maar de kwaliteit door ziekte van ons allebij toch minder kan zijn.... Heeft iemand hier wat over te zeggen..? Ben benieuwd.. Gr Chantal

Hoi lottepot en silvino, Ik hoop dat het mij in eerste instantie een hoop rust in mijn lichaam zal geven, ik zie het niet als wondermiddel maar als het een positieve bijdrage kan geven is dat fijn. Ik heb niet veel gelezen over dat het slecht kan zijn, ik weet wel dat het masseren van een bepaalde plek baarmoederkrampen kan veroorzaken, mischien bedoel je dat je dat heb gelezen Silvino.. Maar ik ben ook niet van plan om het te doen als we middenin de punctie en wachtwekentijd zitten.

Uiteraard vooraf aan de behandeling vooral ter ontspanning. Ik heb gelezen op internet dat het ook een positieve bijdrage kan leveren aan de behandeling, maar hoor graag van mensen die er ervaring mee hebben of van andere mensen gehoord hebben of dat geholpen heeft..? Gr Chantal

Hoi Marise, Wat een ellende zeg!! Heel veel sterkte en ik duim voor je dat jullie wens uitkomt.

Hoi, Ik heb me net aangemeld en bij deze wil ik me even voorstellen. Ik ben Chantal (28) en in het jaar 2000 heb ik mijn eerste zoontje gekregen, ik was erg jong en het was een onverwachte zwangerschap. Maar ik was vasteberaden dit kindje te houden en met veel liefde op te voeden. Mijn zoontje is na twee maanden door wiegedood overleden, ik heb er veel verdriet van gehad, nog steeds maar het is nu te dragen. In 2004 heb ik mijn huidige vriend leren kennen en in 2007 gingen we voor een kindje, we wisten dat het zwanger worden niet makkelijk zou gaan omdat mijn vriend in zijn jeugd de bof heeft gehad, ook nog een een operatie door te laat ingedaalde balletjes en een liesbreuk. In begin 2008 zijn we in de mmm beland en het was al snel duidelijk dat het zaad van mijn vriend slecht was, ICSI was onze enige mogelijkheid. De eerste poging was gelukkig meteen raak, wel met zware overstimulatie en een 3x om zijn as gedraaide eierstok en spoedoperatie tot gevolg, gelukkig heb ik beide eierstokken nog steeds maar het scheelde niet veel of ik was er 1 kwijt geweest. Maar wat weegt zoiets op tegen onze prachtige zoon die wij nu hebben, wat zijn we gelukkig met hem!! Ons zoontje is nu 2,5 en wij hebben ook een grote wens voor een broertje of zusje. Onze eerste ICSI poging is sinds vorige week mislukt en moet er nog steeds van bijkomen, we hebben 1 cryo in de vriezer, daar hoop ik niet al teveel van maar we zijn heel blij met deze extra kans. Wat een rotsituatie, ik dacht dat doe ik wel weer maar heb het toch flink onderschat, terwijl ik al wist dat het zwaar zou worden. Dan zie je maar weer dat je het in je geheugen toch altijd milder maakt dan dat het was. Ik hoop hier met iedereen mee te kunnen praten en steun te krijgen en te bieden in deze moeilijke tijd, iedereen heel veel succes! Gr Chantal