Henne

Ik heb geloof ik wel eens gelezen dat icsi hogere slagingspercentages geeft dan ivf. Maar óók dat een 'manlijke factor' je kansen juist verkleint. Slagingspercentages zeggen ook niet alles. Het ligt ook aan de indicatie voor ivf/icsi. Heb je een hartstikke vruchtbare vrouw maar slecht zaad dan moeten er hele andere hindernissen overwonnen worden dan met bijvoorbeeld pcos of endometriose. Icsi zal de kansen op bevruchting bij jullie denk ik wel vergroten, hoewel je dat natuurlijk nooit zeker weet. Het kan aan zoveel zaken liggen. Bij mij is er ook bij icsi telkens maar één eicel bevrucht, de rest vd eitjes is niet goed genoeg. Daar kwamen ze pas achter toen het vaker gebeurde en ze kunnen er tot nu toe niets aan doen. Bij jullie weet je (nog) niet of het aan het zaad of de eitjes (of beiden) ligt dat er maar één bevruchting is. Kortom: valt weinig van te zeggen, het zijn allemaal gemiddelden en jullie zijn een individueel stel. Ik hoop voor jullie dat deze poging in ieder geval een stuk beter zal verlopen. Succes! Henne

Jeetje wat een druk bankje deze maand! Het begint voor een aantal meiden al flink spannend te worden. Ik duim voor jullie, heeeeeel veel succes, laat je niet gek maken. Liefs, Henne

Hai Suus, Dat is precies wat mij (ons) ook nooit duidelijk is: wat is een 'poging'? Ik denk dat ik dat eens ga vragen op één van onse 2e opinion gesprekken. Hoewel het voor ons minder relevant is, want cryo's hebben wij nog nooit gehad. Henne

Ik zit nu helemaal in de wetenschap en artikelen... kwam dit tegen, ga ik zeker meer over navragen: Abstract: In a preliminary, unpublished randomized study conducted in 2000 on 39 patients, including a placebo group, it was observed that the addition of growth hormone (GH) during ovarian stimulation in patients with poor-quality oocytes increased the pregnancy rate. However, the results were not statistically significant due to the small number of patients in each group. A protocol with 8 IU GH was tested in 291 patients with three or more previous failures of embryo transfer for no clearly identifiable reasons. The analysis was restricted to patients receiving either recombinant FSH or human menopausal gonadotrophin (HMG) (n = 245). They were compared retrospectively to all patients with three or more failures during the same period of time but stimulated only with recombinant FSH or HMG, without GH, in an observational study design. Co-stimulation with GH gave better results in terms of number of oocytes collected and embryos obtained. Pregnancy rate per retrieval was higher than in the control group (25.7% versus 18.2%, P

Ja het blijven altijd gemiddelden he, die cijfers. Dat maakt het zo moeilijk juist. En onderzoeken zijn ook maar relatief...er is altijd wel weer een onderzoek dat precies het tegenovergestelde zegt. En zo kan elk ziekenhuis net dat doen wat ze zelf willen en dat netjes onderbouwen met 'onderzoek'. Tja... Overigens, dat artikel komt uit het volgende tijdschrift: IngentaConnect Publication: Reproductive BioMedicine Online Ik ben daar even aan het rondneuzen en kom best interessante dingen tegen. Je kunt alleen hele korte samenvattingen lezen, maar als het echt relevant is kun je tegen betaling het hele artikel krijgen.

Nog even de link naar het artikel (gaat dus om icsi) http://www.ingentaconnect.com/content/repro/rebi/2002/00000004/00000002/art00010

Ik las laatst ergens dat uit Israelisch onderzoek is gebleken dat de cumulatieve kans (bij icsi) na vijf pogingen 80% is en dan nauwelijks meer toeneemt. Dit betekent dat 80% van de stellen na (maximaal) vijf pogingen zwanger is en de groep die overblijft heel weinig kans heeft om de 6e, 7e of nog verdere poging zwanger te raken. Conclusie: je zou minimaal vijf pogingen moeten doen. Onze gyn. heeft dat overigens bevestigd, drie is puur een verzekeringskwestie. MAAR....dat hangt natuurlijk ook van het verloop van de eerdere behandelingen af. Op zich is elke poging een nieuwe, maar uit dit onderzoek bleek ook dat de slagingskanen negatief samenhingen met leeftijd van de vrouw en positief met de 'oocyte fertilizaton rate', de bevruchting dus. Ben ik zelf erg blij mee met m'n bijna 35 jaar en telkens maar één embryo... Overigens wordt het me in al dit soort onderzoeken nooit duidelijk of het om pogingen of terugplaatsingen gaat. En wat betreft die celebs... Geld zal zeker een rol spelen. Maar misschien zijn ze ook wel verder in de VS. Of ze hebben andere regels. Ik weet dat ivf er enorm duur is (in Australie bijvoorbeeld ook) dus misschien betaal je wel voor een gegearandeerd zwangerschap ofzo. Ik verbaas me zelf vaak over verhalen in de media van bijvoorbeeld homostellen die in amerika door middel van ivf een genetisch (half) eigen kind krijgen bij een draagmoeder. Dat lijkt echt altijd te lukken. Een soort gegarandeerde koop. Maar ja, dat is dan dus ivf met gezond sperma, bij een gezonde (vruchtbare) vrouw. Dan zijn de slagingskansen ook wel het hoogst. Mw. Dion is zelf misschien wel hartstikke vruchtbaar, zolang dat ingevroren zaad van haar man goed genoeg is... Je ziet het hier op het forum ook best vaak dat icsi waar echt alleen het zaad een probleem is toch meestal de eerste of tweede keer wel lukt. Een oudtante zei een keer tegen mijn moeder: je bent eerder zwanger dan dat je de honderduizend wint. En hoewel het bij ons nu al drie jaar duurt....die jackpot hebben we ook nog niet :icon_biggrin: Lijkt mij dus een goed argument om nog even door te gaan.

Ik kan bij de consumentenbond gratis de 'Minigids gezond gewicht' opvragen (ben lid). "Met tips en uitleg over gezond eten en bewegen, om een gezond gewicht te verkrijgen en te behouden". Iemand interesse? Henne

Bij assisted hatching maken ze een klein sneetje of gaatje (weet het ook niet exact) in de buitenste schil van het embyo. Hierdoor zou het makkerlijk in kunnen nestelen. Er wordt nog veel onderzoek naar gedaan, in Duitsland en Belgie wordt het ook wel gebruikt (waarschijnlijk in kader van onderzoek). In Nederland voor zover ik weet nog niet.

Goed van je! Hoop dat je snel terecht kan.

Onderzoeken van andere centra worden vaak ook niet echt geaccepteerd hoor. En zeker belgisch onderzoek niet. Ik had (heb) chronische vermoeidheid en ben zelf enorm opgeknapt van een middel dat uit belgisch onderzoek heel goed naar voren kwam, maar door het Radboud in Nijmegen helemaal werd afgebrand. Maar Nijmegen had zelf al een gedragstherapie ontwikkeld, die volgens eigen onderzoek erg goed werkte. Tja, hoe onafhankelijk en onjectief is dat dan allemaal? In Nijmegen had ik dat middel niet gekregen, terwijl het bij mij dus supergoed werkt. Punt is dat je bij ivf ook lang niet altijd weet of het anders wel of niet gelukt was. Ik mocht nu wel langer progesteron gebruiken de laatste keer. Maar toen zei de gyn. nog letterlijk: als het nu lukt weten we niet of het daar door komt. Nou? Ja, dat haalt dan dus hun theorie en statistieken door de war. Want als het gelukt was hadden ze misschien hun mening over progesteron moeten heroverwegen? Het blijft lastig. En ik blijf kritisch :-) En misschien gaan we nog wel een keer in Gent praten ook. Ik sluit op dit moment niks meer uit.

Brrrr...... beetje fysieke dip hier. Moe en koud en hoesten. Wel gesport. Vanwege de verkoudheid mocht ik niet opbouwen. Maar gelukkig lukte het schema van vorige week wel prima, dus daar was ik gezien de omstandigheden wel blij mee. Goed zo Sandra, jezelf deze week het dipje gunnen en volgende week met frisse moed weer verder. Samen met je vriend is het misschien ook makkelijker. Volgens mij is afvallen ook iets heel persoonlijks, je moet echt iets vinden wat voor jou werkt. Maar sporten is in ieder geval sowieso goed, ook voor je conditie. En dat is óók belangrijk voor ivf. Zou zeker niet alleen focussen op afvallen dus!

Hai meiden, Dank jullie wel voor alle lieve en zinnige reacties. Gister kwam alles heel hard aan, na een goed gesprek met m'n vriend en een nacht slapen is het allemaal wat helderder. Wat me het meeste dwars zit is dat ik gewoon echt niet het gevoel heb dat de artsen in het EMC er alles aan willen doen. Ze willen best meedenken en als ik zelf iets anders wil kan dat ook wel, maar de 'drive' komt niet van henzelf en ze houden toch liefst vast aan hun standaard. Zolang de meerderheid met de standaard procedure maar zwanger wordt is het goed. Ik heb zelf een tijdje geneeskunde gestudeerd en voor mij zat de uitdaging er vooral in om dan juist die groep bij wie de standaard niet werkt, óók te kunnen helpen. Ik kom nu in een academisch ziekenhuis en ik heb niet het gevoel dat zij dat doen. Het is als snel een kwestie van 'helaas en accepteren', in plaats van iets nieuws proberen om toch succesvol te zijn. Op die manier ligt de 'schuld' ook al snel bij de patient en dat vind ik eerlijk gezegd best gemakzuchtig. Het ging ook nog even over astisted hatching. 'Dan doen we niet en gaan we ook niet doen, want uit onderzoek is gebleken dat het helemaal geen meerwaarde heeft'. Ja, denk ik dan, misschien niet voor de groep die met de standaard procedure binnen drie pogingen zwanger wordt. Misschien juist wel voor die groep waarbij een goed embryo telkens niet blijft zitten. Wat voor de grootste groep werkt wordt standaard. En als je daar buiten valt heb je pech. En ik accepteer het niet om op die basis 'pech' te hebben. Om maar even een heel ander voorbeeld te geven: ik heb ooit ergens een spijkerbroek gepast in mijn maat, paste niet over m'n bovenbenen. Maatje groter zegt die verkoopster. Paste nog niet. Nog een maatje groter dan? Nee natuurlijk niet! Dat model was gewoon niet goed voor mij. Een ander model gleed in mijn eigen maat zo over m'n kont. Tja en in de ene winkel zien ze in één oogopslag wel model jij moet hebben in de andere winkel krijg je alleen maar maat 40 aangeboden van wat het meest verkoopt (terwijl ik 34 heb ;-)) Om een lang verhaal kort te maken: vanmiddag ga ik het AMC bellen voor een afspraak. We gaan daar onze vragen neerleggen en kijken hoe ze reageren. Voor ons (mij) is het vooral heel belangrijk dat er serieus naar ons individuele verhaal wordt gekeken. Als wij er alles aan doen om het te laten slagen, verwacht ik dat óók van de artsen. En de strijdlust is gelukkig ook weer een beetje terug. Dat voelt toch beter :-) Liefs, Henne

Wat een spannende weken hier weer zeg, jeetje. Esther heel veel succes morgen. Fijn dat ze zo snel en concreet reageren. De andere meiden ook veel succes en sterkte op het wachtbankje. Laat jezelf niet gek maken! Henne

We reden in de vakantie door Belgie, Gent was 1,5 uur rijden. Stel dat er nog een beetje file staat...ben ik een dag onderweg voor een echo :-) Ik vind A'dam wat dat betreft al haast geen optie meer. Wat dat betreft ben ik ook wel heel praktisch ingesteld. Ik heb een vermoeidheidsprobleem, wat door de icsi altijd erger wordt, dus alle extra stress en inspanning is alleen een optie als het echt de moeite waard is. Het is zo frustrerend, je staat met vier sleutels en eentje geeft toegang tot ons wondertje. En we moeten zelf die keuze maken op basis van halve kennis. Niemand durft ons te zeggen wat de beste sleutel is, zo voelt het. Ik zou zo graag een arts willen die zegt: "natuurlijk zijn je kansen niet kleiner na de 3e poging, spontaan is na drie maanden ook nog maar xx% zwanger en we gaan voor jullie de best mogelijke manier zoeken om het te laten lukken". Maar ja, misschien is dat wel alleen iets wat ik wíl denken. Misschien zijn die kansen idd nog wel heel klein. Ik hoop enorm op een icsi waarbij we meer embryo's hebben en misschien zelfs wel cryo's. Maar dat zal niet gaan gebeuren. Het is voor ons gewoon nog slechter dan we hadden gedacht en dat is moeilijk te verkroppen. Ik denk dat het me nu misschien wel het meest frustreerd dat er nooit een probleem bij mij is geconstateerd, maar dat ik nu wel het probleem ben. Door mij lukt het nu niet. Die stomme eitjes worden niet rijp en dat ene embryo hou ik niet vast. Maar als mijn vriend genoeg zaad had waren we misschien wel in no time zwanger want dat ene eitje is er wel (en goed ook) en zonder een lijf vol hormonen hou ik het denk ik ook eerder vast. Maar zaad verbeteren kunnen de heren wetenschappers dus niet. En dus zijn we uitgespeeld. en dat is ZWAAR K*T! Zo, dat was de therapiesessie voor vandaag op die forum. Dank voor het 'aanhoren' ;-) Ik ga proberen met wat anders bezig te zijn. Knuffel!

Esther, in Voorburg noemde de gyn. menopur. Hierin zit behalve FSH ook LH. dat zou de kwaliteit van de eicellen kunnen verbeteren, maar hoeft niet. Slechts bij een kleine groep vrouwen is dat zo. Ik heb er vanochtend naar gevraagd. Het antwoord was dat ze in het EMC voor Gonal-f kiezen omdat dit heel zuiver is, menopur wordt gemaakt uit urine en is dus minder 'constant'. Maar ja, er zit wel die LH in. Als ik wilde, mocht ik het wel proberen.... Ja, hallo, leg de verantwoordelijkheid en keuze even lekker bij mij :-S En dan speelt ook mee: ik heb nog voor twee pogingen Gonal-f liggen omdat ik de vorige keren zo weinig gebruikt heb. Menopur moeten we opnieuw gaan aanschaffen. Als we zeker zouden weten dat het echt zou helpen zou ik het zo doen, maar ja hoe weten we dat? Alleen door te proberen blijkbaar.

Oei, het is wel een heel verhaal geworden.... :shower1:

Tja, op zich is het EMC niet slecht. We hebben elke keer een embryo van goede kwaliteit gehad. Ze denken echt wel mee en gaan redelijk ver mee in eigen wensen tot nu toe (meer progestron, later de punctie). Ik vind de artsen vriendelijk, ik ken ze daar nu, zij kennen mij en mijn rare reacties op hormonen (ik heb het mildste schema en word er hondsberoerd van). Het is voor ons makkelijk aan te rijden. Het is vertrouwd. Als we overstappen twijfelen we tussen Voorburg en het AMC. Beiden zijn een stuk verder rijden, wat lastig is als ik me niet zo lekker voel want dan moet mijn vriend telkens mee. Ook moet ik dan langer vrijnemen van mijn werk. We moeten in een nieuw ziekenhuis weer helemaal opnieuw beginnen, wennen aan andere protocollen, artsen, routines. In Voorburg had de arts het tijdens ons 2e opinion gesprek over cyclusselectie waarbij ze op dag vijf kijken of je kunt starten. Dat is bij mij te laat en dat had hij uit mijn dossier kunnen weten. Dat irriteert me dan, want als ze dat toch volhouden betalen we voor een bij voorbaat mislukte poging. Bovendien heeft cyclusselectie geen zin, ik héb wel eitjes, het groeit wel, maar ze worden niet rijp of niet bevrucht. Kortom: zijn optie geeft mij geen beter gevoel, alleen meer stress. Het vervelende is dat we aan icsi zijn begonnen voor een zaadprobleem, maar dat daar nu een probleem met de eitjes bijkomt. Ik had de laatste keer vier rijpe eitjes, maar er is er maar ééntje bevrucht. Het lijkt er verdacht veel op dat alleen mijn 'natuurlijke' eitje het eigenlijk goed doet. En ik wil toch best graag weten wat een andere arts daarvan vindt. In Voorburg hebben we daar dus geen goed antwoord op gekregen. Bovendien plannen ze in het EMC de punctie in bij een follikelgrootte van 18mm. De laatste keer is er bij mij al een dag langer gewacht, maar nog langer durven ze niet aan, dan kan ik namelijk een spontane eisprong krijgen. Zelf heb ik juist het gevoel dat het wel eens zou kunnen helpen om ze wel nog wat groter te laten worden. Maar daar wil het EMC niet echt aan. Het AMC is daar geloof ik wat 'gedurfder' in. Maar ook bij een nieuwe patient? We kunnen het ons niet veroorloven om weer twee pogingen te gebruiken om uit te vinden wat wel en niet werkt. Het is echt een dilemma. Aan de ene kant ben ik geneigd om gelijk een afspraak te maken in het AMC voor een gesprek. In Voorburg kreeg ik het gevoel dat we daar echt weer opnieuw gingen beginnen, uitvinden wat wel en niet werkt. En dat wil ik niet meer. Ik wil verder vanaf het punt waar we zitten, vanaf wat we nu weten. Als ze dat in het AMC kunnen bieden én iets zinnigs kunnen zeggen over die niet rijpe eitjes.... ja dan is overstappen wel weer een optie. Is het nog te volgen? Ik heb zelf het gevoel dat ik ook niet logisch meer denk, het schiet nogal heen en weer in mijn hoofd en ik wou het liefste dat er iemand kon zeggen wat ik moest doen om het te laten lukken....zucht. Kent er iemand nog een goede waarzegster? Volgens mij heb ik daar nu meer aan dan aan een gynaecoloog haha.

Ja inderdaad, ik miste haar ook al. Misschien even afstand genomen van alles. Dat is soms ook nodig en goed. Balen dat het niet zo lekker loopt Sandra. Maar je was harstikke goed op weg en die vakantiekilo's zijn er toch al wel mooi weer af. Stilstaan is reuze frustrerend, maar niet opgeven hoor! Heb je eigenlijk advies van een dietiste of fitnessinstructeur ofzo? Ik stond met mijn conditie ook een tijdje heel erg stil,maar toen bleek dat ik het verkeerd aanpakte met de opbouw. Ik ging tekens meer weerstand gebruiken op die apparaten, terwijl ik juist aan de duur moest werken, dus alles langer en meer in plaats van zwaarder. Ben benieuwd hoe het morgen gaat want loop erg te hoesten en zit in de periode vlak voor mijn menstruatie. Dan ben ik vaak slapper, moeier en heb het bij inspanning soms opeens bloedheet. Dat is echt heel vervelend. Nu ik dat schrijf denk ik, misschien zijn het wel opvliegers en zit daar idd een probleem.... komt door dat stomme tussengesprek, ben er weer helemaal mee bezig. Terwijl ik aan mijn conditie en fitheid moet denken. Nog lang niet aan een behandeling! Misschien moet ik mijn frustratie er maar flink uitsporten haha. Meiden, geniet nog even van het heerlijke weer. Lekker wandelen of fietsen het weekend, da's nog beter dan de sportschool. Caroline, hoe is het verder met je buik? Gevoelig las ik in het andere topic? Komende week een gesprek toch? Succes alvast!! Henne

Hey meiden, daar zijn we weer na ons 'tussengesprek'. Heb er een beetje dubbel gevoel over. Kan nog niet echt onder woorden brengen waardoor. In ieder geval is het zo dat we in het EMC een 4e poging kunnen doen, met hetzelfde schema als tot nu toe. Zij vinden dat het beste werken, ondanks de magere resultaten van telkens maar één embryo. Dat ligt waarschijnlijk aan de eitjes, maar uitzoeken waardoor dat dan evt. komt is niet aan de orde. En dat voelt ergens toch niet goed. Maar om nu naar een ander ziekenhuis te gaan, daar alle heisa weer aan te halen etc. Ik weet het gewoon niet. Soms denk ik dat overstappen meer gevoelsmatig is dan wat anders. Want wie zegt dat de methode die ze in een ander ziekenhuis gebruiken wel resultaat geeft? Het is net als staatsloten kopen, met elke maand hetzelfde eindcijfer maakt je misschien wel meer kans dan telkens wat anders en toch ga je het anders doen als het na een paar keer niks heeft opgeleverd. Misschien is stug doorgaan met hetzelfde dan wel effectiever....pfff.... Ook over de planning ben ik er nog niet uit. Mijn vriend zegt 'als jij er klaar voor bent'. Maar ja, wanneer is dat? Ik dacht eerst aan december. Ook vanuit de praktische gedachte dat ik dan al verplicht twee weken vrij heb, dus veel rust. Maar de gyn. had echt zoiets van 'dan ga je twee weken thuis zitten? Is afleiding niet beter?' Alsof ik met zes (6!!) zwangere collegas afleiding heb.... December is ook prakischer met plannen die we hebben voor het voorjaar. Ik moet toch altijd wel een paar maanden herstellen, en dan is februari kort dag. Ik neig namelijk ook erg naar februari, maar dat is deels omdat het de vorige keer in februari bijna is gelukt. Dat is dus bijgeloof, zei een vriendin al heel nuchter. Tja, bijgeloof of praktisch, het heeft beiden niks te maken met hoe ik me voel. En dan speelt ook het geld nog mee. Als Unive een 4e poging in het pakket houdt is wachten tot januari / februari natuurlijk veel beter. En dat weten we pas in november ofzo. Jullie merken wel, ik ben er helemaal nog niet uit. Alleen maar meer in de war en weer erg aan het twijfelen over van alles. Alle onzekerheden en vragen komen weer snoeihard naar boven. Je wilt zo graag die poging zo optimaal mogelijk maken, maar je weet helemaal niet wat optimaal is. Alle opties hebben voors en tegens, overal zit een praktische maar ook emotionele kant aan. Gelukkig hoeven we nu nog geen beslissing te nemen en sommige besluiten worden misschien wel voor ons genomen (zoals door Unive). Maar om nu te zeggen dat het een verhelderend gesprek was, wat de strijdkracht en 'zin' weer helemaal terugbracht....nou nee.... En daar baal ik eigenlijk best wel van. Henne

Morgen het tussengesprek in het EMC! Verder nog steeds snotverkouden, grrrr....

Hoi Els, ik heb na de puncties ook vaak een week buikpijn gehad. Soms idd doordat ze op m'n buik hadden lopen drukken, maar ook doordat ik last had van vrij vocht. In dat geval helpt heel veel drinken. En als je het niet vertrouwd of twijfelt altijd het ziekenhuis bellen. Daar zijn ze voor en dat vinden ze niet erg. Sterkte, Henne

Esther helaas kan dat ja. Ik heb de 2e poging tien eicellen gehad waarvan er maar twee rijp waren en één doordeelde. Dat was ook geen super embryo, maar die bleef wel bijna plakken. Inderdaad Sen, dat zegt echt niks over je kansen. Je hebt nu gewoon twee kleine kansjes in je buik en we gaan hartstikke hard duimen dat ze een lekker plekje vinden. Veel succes in de wachtweken! Liefs, Henne

Nope, nooit meer iets van gehoord... Ik heb nog wel regelmatig de kriebels om te reageren naar media hoor. Laatst weer iets in intermediair en in NRC.next waar mijn tenen van krom trokken... Rond dat invriezen van die eicellen zijn nu van die fijne discussie gaande waarin het net lijkt of je alleen ivf doet als je domweg te oud bent om kinderen te krijgen en dat dit dan uiteraard weer je eigen schuld is. Wanneer houden we nou in dit land eens op met te doen alsog tegenslag allemaal aan jezelf te wijten is!!! Mijn vriend heeft vorige week zijn enkelband (in)gescheurd en zit al een week thuis. Geen enkel probleem met de arbo, medelevende collega's aan de telefoon die allemaal weten te melden dat dit weken kan duren en dat je vooral niet te vroeg te veel moet doen.... Als ik het vergelijk met hoe er omgesprongen wordt met en week ziek vanwege een punctie, dan denk ik dat ik na de volgende punctie gewoon even mijn enkel verstuik als ik uit de behandelstoel stap. Problem solved.

Hoi meiden, Vandaag zouden mijn vriend en ik naar de Fertifair, maar hij zit met een gescheurde enkelband en we zijn dus uiteindelijk niet gegaan. Ik zou o.a. naar de lezingen over de wachtweken, over de innestelling en hoe die weken door te komen. Ben heel benieuwd of er iemand hier misschien ook (of beter: wel) is geweest en verslag wil doen. Thanks! Henne