Beanie

*breekt nog ff in* Ik denk dat H&F een wijze raad geeft... Misschien Sally, kun je eens kijken in het (oude) topic van Alan Beer, prednisolon etc.? Daarin staat ook behoorlijk veel over vitamines die gebruikt kunnen worden. Ascal (of kinderaspirine) heeft echt wel veel bijwerkingen, google daar maar eens op. Hou mij ten goede, ik ben geen tegenstander, integendeel, ik heb het zelf ook gebruikt vanaf de TP waarbij ik uiteindelijk zwanger ben geworden (en gebleven). Maar toen wel meteen tot week 36 van de zwangerschap moeten gebruiken, en daarbij ook tot 6 weken na de bevalling dagelijkse heparine-injecties. Nou ben ik bekend met een stollingsafwijking. Vandaar dat ik wel moest. In de literatuur is overigens ook geen bewijs voor de meerwaarde van aspirine, iig bij dames zonder stollingsafwijking zou het geen verschil maken. Sally, misschien ter overweging: kijk ook eens voor de p.ipelle.... Is inmiddels ook al best e.e.a. over te vinden en er zijn genoeg succesverhalen na p.ipelle! Geen bijwerkingen, klein ingreepje en zou de kans op innesteling met 50% vergroten... Heb ik ook gehad voor mijn laatste IVF waaruit mijn zoontje geboren is dus ik geloof daar echt in! (Stuur maar een PB als je wilt weten waar je dit kunt laten doen). *breekt weer uit*

*breek ff in* Aspirine is idd een bloedverdunner, dus alleen als je een cryo teruggeplaatst krijgt kun je eerder starten met het gebruiken! Als je een punctie in de planning hebt zou ik niet eerder starten dan een paar dagen na de punctie, juist omdat het een bloedverdunner is! Aspirines zijn geen snoepjes! *breekt weer uit*

Hi dames, En Roossie, heb je het commentaar al mogen krijgen? Wat goed zeg, dat je zo door kunt gaan met afvallen! Soms gaat het vanzelf, soms moet je er moeite voor doen en dan is het juist zo lastig om vol te houden! Ik ben overigens na jouw laatste post toch maar eens op de weegschaal gaan staan en tot mijn verbazing zijn alle IVF-kilo's er af! Beetje buik heb ik wel overgehouden aan mijn zwangerschap maar ik hoef alleen maar naar Q te kijken om te weten wat de oorzaak is en dan ben ik eigenlijk zelfs een beetje trots, dat ik zoiets moois in mijn buik heb mogen dragen.... Daar heb ik dat buikje wel voor over hoor! Aan de andere kant is het wel lekker om eindelijk weer in mijn 'eigen' lichaam te zitten. Het was het waard hoor, al die hormonen, maar nu is het toch wel weer lekker om hormoonloos door het leven te gaan! Ik kwam dus echt wel aan door de hormonen, terwijl ik niet echt meer at, en ik had echt vreselijke hoofdpijn van de deca. Wat dat betreft was de laatste IVF poging een verademing, kort schema dus maar 1 dag langer deca spuiten dan de stimulatie-fase lang was. Zo kijk ik er nu op terug... Inmiddels is het alweer 2 jaar geleden, die laatste poging, ik had op 5 december 2012 de punctie en op 8 december de TP. Op 21 december mocht ik testen en testte ik dus positief! Best leuk om daar nu zo op terug te kijken, zeker nu de baby een dreumes aan het worden is.... Maandag is goed gegaan. We waren als tweede aan de beurt (er was nog een kindje dat een maandje jonger was dan Q, die mocht als eerste), en het duurde lang! Niet het onder narcose gaan, dat ging snel en super goed. Ik had Q op schoot en hij heeft gewoon niet gehuild toen hij de kap op z'n neusje kreeg! Zo stoer! Had ik nog nooit eerder gezien, dat zo'n klein kindje niet ging huilen als hij onder narcose gaat en dan doet mijn eigen zoon dat gewoon! Maar daarna, toen wij weg waren (we mochten beiden mee) duurde het heel lang omdat het niet lukte om een infuus in te brengen, pas na een poging of 5 of zo. Toen de KNO-arts in zijn oortjes keek schrok hij nogal, heel veel 'lijm' zoals hij zei en hij heeft nu ook buisjes gekregen. Daarna is de neusamandel verwijderd en toen kregen wij hem terug. Hij was toen wel heel zielig hoor... Heeft even erg gehuild maar wilde ook vrij snel weer wat drinken (had honger!). Aan het eind van de morgen mochten we weer naar huis, hij viel in slaap in de auto, werd thuis wakker, heeft wat gegeten en daarna nog een dikke 2 uur geslapen. Daarna was hij het volgens mij al weer vergeten, hij was hartstikke vrolijk. Maandagnacht heeft hij voor een nachtje bij ons op de kamer geslapen, wat wel grappig was want hij werd op een gegeven moment wakker, stond een hele one-man-show op te voeren en onze aandacht te trekken op zo'n humoristische wijze.... Wij maar negeren, wat best lastig is als hij op een gegeven moment in je tenen gaat knijpen... Afgelopen nacht heeft hij dus alweer op zijn eigen kamertje geslapen. Gisteren is hij een dagje thuis gebleven van het KDV maar vandaag hebben we hem er wel weer heen gebracht, kon hij daar zijn boeven (dreumes) streken weer uithalen. Op zich zijn we de baby-tijd wel aan het afsluiten. De newbornset voor de Stokke-stoel is naar mijn nichtje, net als de maxicosi. Vandaag is ook de easybase verkocht. Manlief wil dat ik de kleertjes ga uitzoeken en evt. eea verkopen maar daar ben ik nog niet aan toe. Ik wil binnenkort wel alles eens gaan uitzoeken, er zijn kleertjes bij die ik van mijn nichtje heb gekregen en die nu weer naar mijn andere nichtje kunnen (het nichtje waar de maxicosi en de newbornset heen zijn gegaan). Maar juist de allerkleinste kleertjes, daar heb ik moeite mee om die door te verkopen. Veel gekregen, veel met zorg zelf uitgezocht. Nu hij groter is draagt hij veel kleertjes die ik koop op marktplaats, daar heb ik minder moeite mee om die weer door te schuiven. We hadden ook nog wat spullen op zo'n weggeef-site op FB gezet, maar daarop is geen reactie gekomen. Dus we gaan die binnenkort denk ik maar naar een weggeefwinkel brengen, of naar een tienermoeders instelling of zo. Op die manier kan ik ook steeds makkelijker omgaan met het feit dat er hier geen tweede zal komen.... Ik denk dat dat idd een vrouwen-dingetje is. Toen Q net geboren was, en ik nog op de operatiekamer lag, had ik maar een gedachte: ik wil dit nog een keer! Dat heeft de natuur leuk geregeld, dat je ondanks alle ellende, onzekerheid en kwalen/ongemakken, het toch nog een keer wil meemaken. Soms heb ik er wel moeite mee hoor, enerzijds omdat ik het voor Q maar saai vind dat hij alleen zal blijven, anderzijds ook uit egoïsme: ik zou het nog een keer willen meemaken en er dan van willen proberen te genieten, het intenser willen beleven dan dat ik nu de zwangerschap heb beleefd. Dat ik daar nu zo over denk heeft er ook mee te maken dat ik de hele zwangerschap bang ben geweest, bang dat het me toch nog ontnomen zou worden of zo... Of ik dat bij een evt. tweede zwangerschap weer zo sterk zou hebben weet ik natuurlijk niet, en daar zal ik ook nooit achter komen. Overigens was er bij ons geen aanwijsbare oorzaak, maar het blijft raar dat ik op de 'normale manier' maar 1x zwanger ben geworden en met IVF 2 van de 3 pogingen.... Nu telt de leeftijd natuurlijk ook zwaar, ik ben ook van 'middelbare' leeftijd dus de kans dat het nu nog spontaan lukt is echt miniem zo niet nihil. Aan de andere kant: hier in de buurt woont een dochter van een oude vriendin van mijn moeder, zij is 3 jaar ouder dan ik. Toen ik 22 weken zwanger was kwam ik haar tegen in de Appie, en ik vertelde haar dat ik 22 weken zwanger was (was toen nog amper zichtbaar). Bleek zij een week langer zwanger te zijn! Uiteindelijk is zij 8 dagen voor mij bevallen van een kerngezonde dochter...

Hi dames, Heel goed Wen, dat je even pas op de plaats hebt gemaakt en wat minder werkt momenteel. Kan me voorstellen dat je even genoeg hebt gehad! Fijn dat de kids het zo goed doen, ik zag hele leuke foto's voorbij komen! Lastig Roossie, dat je opeens zo weinig werk hebt! Maar fijn dat de meiden het zo goed doen. Wat gaat het toch snel.... Nu al bezig met zindelijk worden! Dat zal hier nog wel even duren.. Maar ja, geen ouder broertje/zusje en een jongetje... Hier gaat het ook zo snel. Q loopt sinds ruim een maand los en goed ook! Probeert te rennen en kruipt echt niet meer (goed voor zijn broekjes.... Geen kale knietjes meer!). Is ontzettend aan het babbelen en kan goed duidelijk maken wat hij wil, maar is ook wel een eigenwijsje hoor! Klimt overal op... Slapen gaat gelukkig best goed, we volgen nu al een hele tijd hetzelfde ritueel en dat werkt. Hij gaat rond 19.00-19.30 uur naar bed en slaapt dan het klokje rond. Heel soms wordt hij nog 's nachts wakker maar meestal valt hij dan snel weer vanzelf in slaap. Hij heeft een unit in zijn bedje met lampjes en een muziekje en nog wat geluidjes, als hij huilt dan reageert dat ding en gaat het muziekje spelen en de lampjes branden. Daarvan lijkt hij meteen weer rustig te worden... We hoeven er nog maar zelden uit iig! En tegenwoordig gaat hij eigenlijk bijna altijd zonder te huilen slapen, dus dat gaat ook heel goed. We zijn we over gegaan naar 1 slaapje per dag, dat lijkt voldoende (hij slaapt dan wel 2-2,5 uur). Komende maandag wordt (iig voor ons) wel een spannende dag. Q moet dan voor een korte ingreep (neusamandel verwijderen en inspectie oortjes) onder narcose. Mama vindt het nu al niet leuk... We mogen beiden mee tot hij slaapt en ik weet dat we hem met 5 minuten al weer terug hebben maar het idee.... Ik zie het natuurlijk vaak genoeg maar nu gaat het om mijn eigen kind en dat is toch anders! Overigens gaan we wel naar de enige KNO-arts die ik ken (en ik ken er best veel inmiddels!) aan wie ik mijn kind toevertrouw. We hopen iig dat hij minder vaak verkouden is als zijn neusamandel er uit is! Hier hebben we het helemaal niet over een tweede. Mijn man zijn standpunt is niet veranderd dus het heeft ook geen zin om het nog aan te kaarten. Ik heb me er bij neergelegd, het is goed zoals het is en we kunnen intens genieten van dit mannetje. Ik heb het al eerder geschreven: de wens voor een tweede mag nooit het genieten van deze ene overschaduwen! Het sprankje hoop elke maand herken ik wel, Roossie, maar ik acht hier de kans dat er spontaan gebeurt ook ongeveer 0,0000001% en dat is waarschijnlijk nog optimistisch. Helaas lijkt mijn cyclus nogal van de wap dus soms is het lastig om dat sprankje hoop niet te hebben. Aan de andere kant wil ik ook niet elke maand weer teleurgesteld zijn dus wat dat aangaat wil ik er ook helemaal niet mee bezig zijn.... Om mijn cyclus weer een beetje normaal te krijgen (en de PMS-klachten ook minder te laten zijn) zou ik denk ik weer aan de pil moeten maar dat wil ik echt niet meer. Ik vind dat mijn lichaam wel genoeg hormonen te verstouwen heeft gekregen dankzij de drie IVF-pogingen.... Wat goed Roossie, dat je zoveel afgevallen bent! Netjes hoor! Ik ben er totaal niet mee bezig geweest maar merk nu, door regelmaat en veel werken, dat het vanzelf gaat. Heb ook veel minder behoefte nu om te snoepen. Volgens mij ben ik al een tijdje al mijn zwangerschapskilo's kwijt, en begin ik nu langzamerhand ook wat van de IVF-kilo's te verliezen. Dat is wel lekker hoor! Ik pas weer in wat broeken die langzamerhand achterin de kast waren verdwenen omdat ik ze echt niet meer paste. In kilo's heb ik geen flauw idee hoe het zit maar ik heb eigenlijk altijd wel een 'gezond' BMI gehad, dus dat zal het probleem niet zijn. Overigens is een BMI ook maar een getal, je kunt je goed voelen en super gezond zijn maar toch een BMI hebben die officieel dan in de categorie overgewicht valt! (BTW: uit onderzoek is gebleken dat mensen van middelbare leeftijd (helaas las ik laatst ergens dat ze dat al rekenen als je boven de 40 bent.... ik heb er altijd een associatie bij van dametjes met paars haar en een wandelstok!) met een BMI van 26, 27 gezonder zijn dan mensen met een BMI die dan officieel als 'gezond' wordt bestempeld! Qua werk blijft het hier ook onrustig.... Ik vlieg van hot naar her. De ene keer vind ik het leuker dan de andere keer. Helaas kost het bureau waar ik voor werk me ook veel energie dus ik zit wel ernstig te denken om verder te gaan solliciteren. Manlief en ik hebben afgesproken binnenkort toch maar eens spijkers met koppen te gaan slaan aangaande onze toekomstplannen. Dat houdt dan in verhuizen binnen Nederland en beiden op zoek naar een andere baan of toch gaan proberen te verhuizen naar het buitenland.... Maar ja daarvoor moeten we dan eerst actie gaan ondernemen en dat zal alles bij elkaar wel het nodige aan tijd gaan kosten. Solliciteren binnen Nederland natuurlijk ook... Lastig lastig lastig. Punt is dat we graag weg willen waar we nu wonen en ander punt is dat mijn werkgever echt erg veel van me vraagt en ik merk dat dit mijn plezier in werken me in de weg gaat staan (wat lastig is, tenslotte heeft mijn opdrachtgever niks te maken met de perikelen die ik met mijn werkgever heb). Nou ja, nu maar lekker genieten van een (onverwachts) (stormachtige) dag vrij, dan weekend en dan maandag naar het ziekenhuis met Q....

Lieve Meiske, ook hier een hele grote felicitatie voor jou en je gezin! Wat super dat het goed gaat, ik hoop dat je geniet van dit nieuwe leventje in jullie leven! Hoe vindt grote zus het? Liefs, Beanie

Hi Anne, Daarop is niet echt heel makkelijk een antwoord te geven... Wat voor de een werkt kan voor de ander heel anders (negatief) uitpakken. Misschien is het een idee om eens bij het topic Prednisolon, Alan Beer etc. te kijken? Daar kun je wellicht wel wat antwoorden vinden. Je zou kunnen beginnen met vitaminen: vitamine D, omega3 en evt. vit. B12. Sommige dames hebben succes met het gebruik van prednison (hoewel je in Nederland geen enkele fertiliteitsarts zult vinden die daarin mee gaat). Sommige dames hebben veel aan accupunctuur, yoga of zoiets. Ascal naar TP is een optie (zou de doorbloeding van de baarmoeder verbeteren), of een bloedverdunner als Clexane of Fraxiparine spuiten. Voor sommige dames helpt het om geen Utrogestan te gebruiken na de TP maar nog 2 of 3x pregnyl spuiten (of een combinatie van beide). Verder zou je je nog kunnen verdiepen in de pipelle, dat zou de kans op innesteling met 50% vergroten. Frambozenbladthee, granaatappelsap, infusen met intralipid zijn ook nog opties. Waarschijnlijk zijn er nog wel heel wat meer mogelijkheden te noemen! Inmiddels hebben al wat dames van dit forum een pipelle laten doen, waaronder ik zelf. Of dat bij mij de sleutel tot succes was weet ik niet (was het de Ascal na de TP? Waren het de vitamines die ik ook slikte? Misschien de probiotica?) maar van de poging met pipelle raakte ik (blijvend) zwanger. Als je meer wilt weten over de pipelle kun je me een PB sturen!

Idd, wat een stilte.... Maar ja daar maak ik me ook schuldig aan! Dus nu maar ff een korte update. Mijn vader vliegt vanavond onder medische begeleiding (eindelijk!) terug. Hij is ruim 2 weken geleden van het ziekenhuis waar hij lag over gebracht naar een ziekenhuis in Johannesburg. Daar bleek hij een ziekenhuisbacterie te hebben opgelopen dus hij werd in isolatie verpleegd. Gelukkig is hij daar iig opgeknapt, genoeg om hem terug naar NL te halen. Morgenochtend komen ze (ook mijn moeder en zus vliegen met hetzelfde vliegtuig terug, is gewoon een lijnvlucht) aan op S.chiphol, mijn vader zal dan per ambulance naar hun woonplaats gebracht worden. Hij gaat eerst naar huis, ivm de ziekenhuisbacterie, maar de HA houdt vinger aan de pols. Hij is nog steeds zuurstofbehoeftig dus dat zal hij thuis ook krijgen (is al geregeld). Ik hoop dat hij vannacht de reis goed zal doorstaan! Verder enorm druk met werk... Heb afgelopen week 3 dagen in het stadje achter de duinen gewerkt. Op zich leuke werkplek alleen de reisafstand... Komt er op neer dat ik iets na 6 uur 's morgens in de auto zit en pas 's avonds na zessen weer thuis ben. Daar wordt ik niet erg gelukkig van! Ik word daar nu ingewerkt (op 2 locaties overigens) en zal af en toe 'gaten vullen'. Voor zover het zich nu laat aanzien zit ik komende week en de week daarop 3 dagen per week daar, daarna wordt het minder. Ik hoop dat ik dan weer opdrachten dichter bij huis kan krijgen. Verder heb ik besloten toch maar te gaan solliciteren voor een baan in een ZH, dus niet meer via een detacheerder werken maar 'gewoon' in dienst van het ZH. Lijkt me voor iedereen beter, en dan kan ik Q tenminste meer zien! (en goede afspraken maken over vrije dagen etc. dat kost nu elke keer zo'n strijd!) De ontwikkeling gaat zo snel en ik wil gewoon niks missen! Wen, hoe is het met jou? Heb je eigenlijk nog wat kunnen regelen met je werk, dat je even wat tijd voor jezelf had om alles een plekje te kunnen geven? En Roossie, hoe gaat het nu met het afvallen? Goed hoor, dat je dat zo vol kunt houden! Hier gaat het eigenlijk (geloof ik - ik mijd de weegschaal) vanzelf, ik kan iig weer broeken aan die ik tijdens de IVF-pogingen echt niet meer paste... Maar ja, veel werken en niet snaaien werkt ook goed!

Hi Dieuwke, Idd, ik heb ook 2x een miskraam gehad. Waaronder een uit de eerste IVF-poging. Mede daarom adviseerde onze fertiliteits-arts toch nog de derde poging te doen, ondanks onze twijfels. Ze was reëel over onze kansen, die waren laag, maar stelde zelf voor een aantal dingen anders aan te pakken. Er is nooit onderzoek gedaan waarom het bij ons niet lukte, behalve dan de vooronderzoeken voor de IVF (dus de HSG en een diagnostische kijkoperatie). Een reden waarom het zwanger worden niet lukte is niet gevonden. Als reden voor de miskraam na de eerste IVF werd wel leeftijd/pech genoemd, maar op zich is dat ook niet onwaarschijnlijk aangezien (zeker boven de 40) best veel zwangerschappen eindigen in een miskraam. Overigens was de reden dat wij twijfels hadden over de derde IVF niet angst voor het mislukken van de poging (daar gingen we immers van uit, gezien mijn leeftijd, het lage aantal eicellen wat ik steeds had en de sowieso geringe kans van slagen) maar meer angst voor een positieve test en daarna weer een miskraam... We wisten niet of we dat nog een keer aan konden. Hierdoor konden we ook echt niet blij zijn toen ik positief testte van de derde IVF, al kregen we de mogelijkheid om twee keer hCG te prikken en was de eerste echo met 7 weken goed. De tweede echo was veel spannender, dat was namelijk het moment dat het mis was bij de eerste IVF-poging. Daarna heb ik elke 2,5-3 weken een controle met echo bij de gynaecoloog gehad, en elke controle was weer spannend. Het is goed gekomen, bij ons was de derde poging scheepsrecht maar ik realiseer me nog dagelijks hoe dankbaar we mogen zijn voor onze gezonde, ondeugende en ondernemende dreumes! Je hebt dus nog cryo's.... Ik hoop zo voor je dat een van deze cryo's hetzelfde resultaat zal opleveren als wij hebben gehad! (En dat je geluk hebt, volgens mij is dat ook een belangrijke factor in dit proces...). Nu weet je iig wanneer je evt. een pipelle kunt laten doen. Wat je verder misschien zou kunnen overwegen is kinder aspirine slikken na TP (dus geen paracetamol maar aspirine!). Slik je vitamines? Een extra dosis vitamine D is wel aan te raden, 10 microgram extra per dat is genoeg (wordt sowieso aangeraden voor zwangere vrouwen). Wat ik zelf deed tijdens de laatste poging was zoveel mogelijk tarwe-mijdend eten. Dus wel spelt en rogge, maar geen tarwe. En heel veel groenten en fruit, verse groentensoepjes ed. Ik was van te voren bij een m.esoloog geweest en dat heeft me goed gedaan. Zij adviseerde me uit te kijken met tarwe en ik moet zeggen dat ik me daar erg goed bij voelde (inmiddels is het er weer ingeslopen, eigenlijk zou ik weer dat oude 'dieet' moeten oppakken). Eigenlijk heb ik verder niks bijzonders gedaan, behalve natuurlijk de normale dingen als geen alcohol ed. Bij de laatste IVF hebben we er overigens wel voor gekozen om 2 embryo's terug te laten plaatsen, wellicht heeft dat ook nog meegeholpen!

Hi Dieuwke, Wat een ellendig traject is dit toch... Verdrietig van je miskraam. Idd, in NL is niks bewezen maar de pipelle is bij mij toch echt succesvol geweest. Zo succesvol dat mijn zoontje nu alles wat ik typ zo snel mogelijk delete! Knopjes zijn zo leuk..... Ik hoop voor jou dat de pipelle net zo succes vol zal zijn. Wanneer mag je weer verder? Voor een verse poging kun je ook prima een pipelle laten doen. Overigens: het Amstelland Ziekenhuis in Amstelveen werkt mee aan de pipelle, ze hebben er daar een protocol voor dus als je in het midden van het land woont is dat misschien een optie voor je?

En dan nog even ego: mijn vader zou maandag ontslagen worden uit het ziekenhuis maar werd weer (veel) zieker... Ik weet echt niet meer wat ik van moet denken. De hoop was dat hij as vrijdag 'fit to fly' zou zijn en dan onder medische begeleiding terug zou gaan vliegen. Om eerlijk te zijn heb ik er een hard hoofd in.... Het zal er op neerkomen dat als hij uiteindelijk terug kan naar NL, hij direct weer het ziekenhuis in zal gaan en binnenstebuiten gekeerd zal worden. Maar ja, eerst moet het maar eens zover komen.... Het zou ook nog kunnen dat hij zo verslechterd dat mijn broertje en ik stante pede naar Z.uid A.frika toe moeten, maar dan is het echt foute boel. Hoop dus dat dat niet nodig zal zijn en dat ik hem snel kan opzoeken in een NL's ziekenhuis! Wellicht kan Q dan ook ff mee, ff zwaaien naar zijn opa, dat zal hem vast wel goed doen (opa dan, Q doet het nog allemaal niet zo veel). Het is momenteel erg druk met werken, ik zit nu lekker anderhalve week in een ziekenhuis in eigen woonplaats. Dus heerlijk korte reistijd.... Bevalt goed. Maar daarna moet ik ws. voor langere tijd naar het stadje achter de duinen, dus dat gaat pittig worden! (uur reistijd zonder file, en 's middags altijd de sjaak met files, vooral omdat het werktijden van 7.30-17.00 uur zijn). En dan moet ik ook weer diensten gaan doen, dus inslapen. Niet leuk! Was prima voordat Q er was (alhoewel, te veel over moeten blijven in piketkamers, daar word je ook niet echt vrolijk van....) maar nu vind ik het minder! Q doet het gelukkig hartstikke goed, kruipt vrolijk rond, heeft inmiddels zijn eerste tandjes, lacht aan een stuk door, is een kleine charmeur, klimt zelfstandig de trap op (wel met papa of mama achter hem aan), loopt langs het meubilair en is een grote kleine boef!

Wat een domper mijnbaby! Ja, ik kan me je gevoelens zo goed voorstellen.... Maar ik heb zo het idee dat het voor een man toch wel heel anders voelt! Adviezen kan ik je niet geven, behalve dan 'loslaten' en wellicht draait hij over een tijdje wel bij? Hoop het zo voor je! Hoe gaat het trouwens met de verkoop van jullie huis?

Tiktak, het lijkt mij idd vreemd dat ze haar zo laten huilen. Mijn ervaring op het KDV is echt totaal anders.... Ze leggen Q in bed, en als hij gaat huilen en niet wil slapen dan halen ze hem er ook weer uit. Dan later maar weer een poging. Als het erg onrustig is en het is mogelijk om hem alleen te leggen doen ze dat. Hij heeft het naar ons idee prima naar zijn zin op het KDV maar slapen is ook daar soms een dingetje (hoewel dat de laatste tijd wel een stuk beter lijkt te gaan). Roossie, wat fijn dat jouw meissie het zo goed doet met slapen! Ook weer een mijlpaal... Goed idee om alvast te beginnen met inkopen voor de Sint. Heb ik zelf om eerlijk te zijn ook al gedaan! Ik heb van Little People Sinterklaas en zwarte Piet gekocht, die gaan er nl uit maar ik vond ze zo leuk! En ik heb de kerststal van Little People via MP gekocht. Hij bleek niet helemaal compleet te zijn maar ik heb bij M.attel de complete set figuurtjes los kunnen kopen. Dus die gaat hij ook krijgen! We zijn gisteren terug gekomen uit ZA. Ook de terugvlucht was niet echt een feest.... Gelukkig deze keer niet ziek maar wel heel lang huilen (ongeveer 2,5 uur). We hadden de nachtvlucht, hij sliep bij het opstijgen maar toen hij in de basinet lag en wilde omdraaien was het klaar. Uiteindelijk hebben we voor onze voeten een soort bed van kussens, dekens en een air traveler gemaakt, en daarop heeft hij toch nog een tijd lekker liggen slapen. En wij ook, in de stoelen dan. De week was enorm snel voorbij, achteraf hadden we best langer willen blijven. Maar ja van te voren wisten we niet hoe het met Q zou gaan en daarom hadden we besloten maar kort te gaan. Maar Q deed het dus heel goed, hij genoot net zo van de safari's als wij! Donderdag zijn we naar een klein reservaat naast het K.rugerpark geweest, daar hebben we ook nog wat dieren gezien (o.a. een luipaard!) en Q vond het weer prachtig. Vrijdagmorgen nog een riviersafari gedaan, Q heeft zitten joelen naar de olifanten. Aan het eind van de middag zijn we naar het vliegveldje gebracht (in stijl, met een safari auto) door een van de gidsen (voor degenen met FB: de gids waarmee Q op de foto's stond). De vlucht vertrok iets eerder ivm onweer ergens tussen Ph.alaborwa en J.oburg, het was echt onwijs turbulent! Q gaf geen kik, hield alleen zijn papa heel stevig vast. Wij zijn wel wat gewend qua turbulentie (door ons eigen vliegen) maar zo turbulent hadden we het nog nooit meegemaakt! Iig is dit zeker voor herhaling vatbaar, op de lange vlucht na dan. Q zal zich dit later niet herinneren maar we hopen als hij ouder is nog op herhaling te gaan! Met mijn vader gaat het langzaam aan wel beter, maar dat leek ook zo te zijn na de eerdere ziekenhuisopnames. Het begon met een longontsteking, waarvoor hij behandeld is met antibiotica o.a. Een paar dagen na zijn ontslag had hij weer een longontsteking, weer een ZH opname en weer antibiotica. De laatste keer (toen wij er waren dus) voelde hij zich weer belabberd en benauwd, dus gaf hij zelf aan dat hij weer naar het ZH wilde (maar wel een ander, hij en mijn familie waren niet erg te spreken over het eerste ZH). Daar aangekomen leek hij zich wel weer wat beter te voelen, maar ze hebben hem daar wel gehouden voor nader onderzoek. Hij is ongeveer binnenstebuiten gekeerd. Er was wel een plek in een van zijn longen te zien op de CT scan die gemaakt is, maar dat is waarschijnlijk een overblijfsel van de longontsteking. Hij krijgt nog steeds 2 liter zuurstof en zal als hij terug komt naar NL wel medische begeleiding moeten krijgen. Laatste bericht is dat hij waarschijnlijk morgen ontslagen gaat worden en dan toch eerst weer terug gaat naar P.halaborwa, waar wij dus ook geweest zijn. Wanneer hij terug naar NL gaat komen is een groot vraagteken....

Nog even een klein verslagje vanuit het Zuid Afrikaanse. Mijn vader lijkt iets beter te gaan, we wachten nog op de laatste uitslagen. Gisteren een gesprek gehad (in het Zuid Afrikaans, heel apart) met de behandelend arts. Zoals het er nu naar uit ziet wordt er morgen of vrijdag een beslissing genomen over hoe nu verder. Waarschijnlijk zal het een reis terug naar NL worden. Tot die tijd blijft hij in het ziekenhuis. Vanmorgen zijn we met Q het K.rugerp.ark in geweest. Was echt tof! Dicht bij olifanten geweest, zebra's, giraffen en impala's van dichtbij gezien. Q vond het allemaal prachtig! We gingen ergens lunchen waar de olifanten omheen liepen, best apart om een schone luier aan te doen terwijl op de achtergrond de olifanten rond lopen! Inmiddels ligt hij lekker te slapen, ik ben bij de lodge met hem terwijl de rest van de familie nu naar het ziekenhuis is. We proberen er het beste van te maken in de tijd die ons hier nog rest. Op zich is het allemaal gezellig en ontspannen, ik merk dat Q veel vreugde en afleiding geeft. Zijn oma is gek op hem en hij is gek op zijn grootmoeder, dus helemaal goed! Kindjes zijn hier ontzettend belangrijk en dat merk je werkelijk aan alles. Ze lopen hier weg met Q! Waar we ook zijn met hem, hij krijgt aandacht. Soms ook wel lastig hoor, maar over het algemeen pakt hij het goed op en antwoord met zijn liefste lach. Hij zit regelmatig 'ja' te knikken en zijn timing om ja te zeggen is werkelijk geweldig. Verder merken we dat hij is begonnen met kopiëren, heel schattig. Hij praat nog niet na maar vormt wel woordjes met zijn mond. Zo lief!

Wij zitten nu dus in ZA. Reis was pittig, vooral doordat tijdens de vlucht Q maar een uurtje heeft geslapen, hij zich verveelde, 2 grote overloop luiers met tandenpoep produceerde, waardoor de schone kleertjes ineens 'op' waren, en als klap op de vuurpijl hij tijdens de landing zichzelf (en mij) volledig onderkotste.... En ja, dan heb je dus niks aan die schone broek en het schone shirt in je handbagage! Gelukkig konden we redelijk snel naar het hotel, nadat we Q wel eerst hadden verkleed (nog een kort broekje en een pyjama truitje schoon in de handbagage) waar ik me ook kon wassen en verkleden. Daar Q lekker opgefrist en daarna meteen op bed gelegd... Vrijdag hadden we nog een korte binnenlandse vlucht en die ging prima. Maar het is verder totaal anders dan we ons hadden voorgesteld. Mijn vader is inmiddels voor de derde keer sinds hij hier is (een maand ongeveer) opgenomen in een ziekenhuis. Wat er aan de hand is weten we niet, we hopen dat hij nu eindelijk (sinds gisteren) op de goede plek terecht is gekomen zodat we daar achter kunnen komen. Kijken in hoeverre ze hem nog kunnen oplappen.... Iig gaat er veel tijd zitten in enerzijds de verzorging van mijn vader (als hij niet in het ziekenhuis ligt) en anderzijds de verzorging van Q, die toch enigszins van de leg is. Hoe het verder zal gaan, geen flauw idee. Ip zijn wij hier tot vrijdag maar als mijn vader verder achteruit gaat dan denk ik dat mogelijk manlief alleen met Q naar huis zal gaan en dat ik moet blijven. Zus is hier al en dan moet broer ook over komen... We weten het echt niet. Met alle scenario's wordt momenteel rekening gehouden. Het kan echt alle kanten op gaan! Hij gaat er zelf van uit dat hij nu wordt opgelapt zodat hij naar huis kan (onder medische begeleiding) maar dat hij in maart weer hier is, in relatief goede gezondheid. We hopen het van harte! Ondanks dit ben ik inmiddels ook al 2x in het K.rugerp.ark geweest, zaterdag de hele dag (veel gezien, 2x leeuwen en 2x een neushoorn!) en vanmorgen gewandeld (dichtbij een olifant geweest, heel gaaf!). Overmorgen gaan we met Q het park in, hij vindt in A.rtis de zebra's hilarisch dus hopelijk kunnen we hem die nu in het 'echt' laten zien!

Wat fijn dat je zoon zo actief betrokken is en wilde worden! Lijkt me voor hem ook heel goed. Hij zal zeker herinneringen aan oma hebben, dus zeer belangrijk..... Sowieso goed dat je met zo'n goed gevoel terugkijkt op het afscheid. Dan is het een waardig afscheid en dat blijft bij.

Lieve Wen, Van FB had ik al begrepen dat je moeder toch nog onverwacht is overleden. Ik wil je vanaf zeer grote afstand een knuffel geven en je veel sterkte wensen. Liefs!

Idd wel erg rustig hier! Hoe is het met iedereen? Tiktak, hoe gaat het met het slapen bij je meisje? Zit er al vooruitgang in? En een lekkere vakantie gehad? Roosie, jij ook op vakantie of inmiddels al weer terug? Waar ben je geweest? Hier druk druk druk, vooral met werk. Heb het gevoel dat ik in 2 dagen weer heel Nederland doorgereden ben. Q gaat prima, hij loopt inmiddels aan 2 handen. Hij staat en is aan het oefenen met los staan. Verder babbelt hij de oren van ons hoofd... Zegt nog niks behalve heel vaak JA! Tja, nu is het nog ja, over een jaartje NEE????? En hij krijgt (eindelijk) tandjes! Wel vier tegelijk. We zijn begonnen met tandjes poetsen en dat gaat ook goed. 2 weken geleden zijn we voor de 11-maanden controle op het CB geweest (ach, beetje laat, maar dat kwam ook doordat we alles door elkaar heen hebben gegooid ivm het naar voren halen van de BMR) en toen was hij 78 cm en 9,9 kg. Net onder de 0-lijn. Ze waren tevreden. Hij eet goed iig. Van de BMR lijkt hij weinig last te hebben gehad, hij is wel een weekend ziek geweest maar hij was toen en verkouden, en had de BMR gehad en kreeg tandjes. Geen goede combi. Was er trouwens niet heel beroerd van.... Vorige week heb ik in zijn bijzijn een DTP-prik gehaald en toen ging hij gewoon lachen! Zo gemeen! Hij huilt toch ook als hij prikjes krijgt? We hebben uiteindelijk toch ook voor hem mallarone voorgeschreven gekregen (de junior-variant). Morgen vertrekken we (o nee het is inmiddels vandaag geworden....) naar Zuid Afrika! Net klaar met inpakken... Nogal last minute maar wat maakt het uit? Wat een zooi moet je toch meenemen voor zo'n klein mannetje!

Hi Deborah, Idd een goed idee om je evt. als je daar behoefte aan hebt aan te sluiten bij het wachtbankje september. Wat een spannende tijd.... Misschien is het ook wel fijn om wat succesverhalen te horen van 40+-mama's? Niet alleen de statistieken, maar ook de verhalen er achter? Op het topic Mommy's 2013 (niet altijd even actief) schrijven meerdere 40+ mama's, waaronder ik zelf. Even kort mijn verhaal. Ik onderging in 2012 mijn eerste IVF, was toen 39 en ook onbegrepen verminderd vruchtbaar. Had toen ongeveer net zoveel follikels als jij nu en had een TP van een topper. Daarvan was ik zwanger, helaas ging dat mis na ongeveer 8 weken. Toen ik net 40 was heb ik de tweede poging gedaan (ik had niks over voor in de vriezer), helaas geen zwangerschap (weinig follikels, TP van een redelijk embryo). Ik was 40,5 jaar oud toen ik voor de derde (en laatste hadden we besloten) poging op ging. Op een paar punten afgeweken van het standaard protocol, kort schema, pipelle van te voren. Weer 5 follikels (en 5 eicellen), waar ik blij mee was. Hiervan waren er 2 goed genoeg voor TP en we hadden van te voren besloten dat we er dan 2 zouden laten terugplaatsen. Tot onze grote verbazing (en ongeloof maar het maakte ook heel erg onzeker) testte ik 2 weken later positief. De periode daarna was super spannend, na 2 miskramen zijn die verlengde wachtweken echt vreselijk. Maar deze keer ging het goed! Er waren 2 embryo's ingenesteld, eentje was gestopt met groeien maar de ander deed het super goed! We bleven wel heel erg onzeker, pas met 14 weken hebben we algemeen bekend durven maken dat ik zwanger was. Uiteindelijk hebben we vorig jaar augustus, ik was inmiddels 41, ons prachtige zoontje mogen verwelkomen. Wat ik maar wil zeggen: het kan, het is mogelijk! Stel hier je vragen, kom voor tips, de dames hier willen en kunnen met je meedenken om misschien de kansen die je hebt zo optimaal mogelijk te benutten....

Lieve Mir, ik denk aan je...

Lieve Wen, heel veel sterkte... Ik denk aan je. Zware tijd zo... Gelukkig dat je ook zo kunt genieten van je kindjes! Zo belangrijk... Dat van die hormonen herken ik ook wel, maar is denk ik gedeeltelijk ook wel een grapje van de natuur. Pas als je echt definitief hebt besloten dat je gezin compleet is kun je denk ik die knop omzetten. Maar ja, als je zelf nog wel wilt dan steken die hormonen regelmatig de kop op... Lastig he, die kilo's kwijt raken... Ik merk nu dat ik eindelijk ongeveer mijn lijf van voor mijn zwangerschap terug heb. En langzaam aan ook wat IVF-kilo's begin te verliezen... Nog wel wat te gaan hoor! Eigenlijk doe ik er weinig voor maar doordat ik zo veel moet werken heb ik ook geen tijd om te snaaien! Dus gewoon gezond lunchen en avondeten en als het meezit ontbijten en dat is het. Er blijft momenteel echt geen tijd over om ook nog te sporten, daarbij wil ik ook geen sportschool abonnement nemen voor ik weet waar we nou heen gaan verhuizen. En die beslissing hebben we nog niet genomen. Idd, over 3 weken zitten we in Zuid Afrika! Zin in! Ben nu nog niet zo bezig met wat we wel en niet moeten meenemen, alleen bezig geweest met uitzoeken of we de wagen wel of niet tot aan de gate mogen meenemen. Inmiddels iig wel een goede hoes aangeschaft voor om de wagen, als hij het ruim in gaat. Verder heb ik op 15 september met Q een afspraak in het L.UMC en dan gaan we kijken of Q toch anti-malaria medicatie kan gebruiken (M.alarone schrijven ze tegenwoordig sowieso vanaf 11 kg voor. Dat redt hij nog niet maar ze gaan kijken of hij het toch kan krijgen). Wel een veilig idee... Ik moet mijn DTP nog halen, die is verlopen (2003 de laatste gehad) en die krijg ik dan ook meteen. Q is op orde qua vaccinaties nu hij zijn BMR gehad heeft.

Ach lieve Moes, ik had het je zo gegund! Het is gewoon zwaar K.T dit hele traject. En soms ook zo verrekte oneerlijk... Heel veel sterkte, geef je verdriet de ruimte en hou elkaar stevig vast! Liefs, Beanie

@Tiktak, zit ze nog in de maxi cosi? Dan heeft een DVD-speler waarschijnlijk weinig zin. Wat leuk is: een spiegel ophangen waarin ze zichzelf kan zien (en jullie haar van voorin uit ook kunnen zien). Is hier een grote hit! Zo'n dier (hond/lieveheersbeestje etc.) met een bolle spiegel, echt groot succes. Verder wat nieuwe speeltjes kopen en die onderweg geven. Vaak stoppen, verschonen in de auto en dan wat drinken/eten geven. Evt. reis in twee dagen maken? Wat hier hielp als hij ging piepen: CD met kinderliedjes in de CD-speler. Evt. zelf zingen of meezingen. Hij was altijd direct weer stil! Speeltje ophangen aan de maxi cosi kan ook leuk zijn! Eigenlijk ging het hier best goed... Voordeel was dat hij toen pas net kroop en nog niet steeds wilde kruipen. We gaan nu natuurlijk over 3 weken naar Zuid Afrika, ongeveer 12 uur vliegen naar Johannesburg, ik hoop zo dat dat net zo goed gaat... Gelukkig kunnen we nu met hem lopen als nodig. Hij zal veel op schoot moeten zitten, ik hoop dat dat lukt! Fijn Roossie, dat het zo goed gaat bij jullie! Nu lekker op vakantie, even genieten van elkaar en de kindjes! Wat mooi kan het leven dan toch zijn... Wij zijn eergisteren bij de m.esoloog geweest, het gaat heel goed met Q! We hoeven niet meer terug te komen. Vandaag ook bij de diëtiste van het CB geweest en hij eet goed en voldoende. Qua melk gaat het dus heel goed met de 'gewone' halfvolle lactose vrije melk, we mogen wat afbouwen omdat hij niet meer zo heel veel melk binnen hoeft te krijgen. Misschien dat ik een deel ga vervangen voor rijstemelk, sojamelk is nl een volwaardige vervanging van melk dus dat hoeft niet zo. Afgelopen vrijdag heeft Q zijn BMR gehad en tot nu toe hebben we geen reactie gezien. Hij is vrolijk en maakt iedereen aan het lachen! We genieten zo van dit mannetje... Hij is vandaag naar oma, we hebben een zitje voor voorop de fiets voor hem gekocht en het is natuurlijk prachtig weer, kunnen ze lekker gaan fietsen! Ik heb vandaag geen werk, dus een heerlijk dagje thuis aan mijn projectjes werken... Verder namelijk werk genoeg, zit veel in de auto en heb volle dagen. Gelukkig maar, anderzijds is het ook wel druk!

Hi Inge, Je zou ook eens kunnen nadenken over een pipelle.... http://www.hln.be/hln/nl/33/Fit-Gezond/article/detail/1365674/2011/12/20/Verrassend-buisje-verdubbelt-de-kans-op-zwangerschap.dhtml Hoeft echt niet alleen een immuunprobleem te zijn! Pipelle zou de kans op innesteling met 50% vergroten, zoals in dit artikel ook beschreven is. Persoonlijk geloof ik er in, ik weet dat er dames zijn bij wie het niet geholpen heeft maar ik ken ook wel wat voorbeelden van dames die zwanger werden na de pipelle (ben er zelf een van). Toeval of niet, lijkt mij wel de moeite van het proberen waard!

*breek ff in voor Okaasan* Mijn gynaecoloog raadde me het vorig jaar heel erg af om met een angelsound te gaan luisteren... Vooral omdat niet bekend is in hoeverre een kindje er last van heeft en wat de eventuele gevolgen ervan kunnen zijn. Hoe onzeker ik ook was, ik heb er voor gekozen om geen gebruik te maken van een angelsound. Achteraf maar goed ook, later in de zwangerschap heb ik met enige regelmaat aan de CTG gelegen en dat vond Q echt niet leuk! Volgens mij wordt bij een CTG gebruik gemaakt van dezelfde radiogolven als een angelsound. Ik snap dat je hartstikke onzeker bent en het liefste elke dag bevestiging zou willen krijgen... Als je mazzel hebt duurt het nog een maandje voor je het kindje gaat voelen (als je pech hebt nog 3...) maar dan word je echt wel zekerder. Nog 2 weken en dan ben je de 12 weken voorbij. Wanneer mag je weer voor een echo? (Kun je trouwens niet vaker komen voor een echo? Mijn gyn begreep mijn onzekerheid zo goed, ik mocht vanaf het begin al om de 2,5 tot 3 weken komen, juist vanwege mijn voorgeschiedenis). Sterkte meis, en sla mijn verhaal lekker over als je echt denkt dat je het niet redt zonder angelsound... Dit is gewoon echt zo'n onzekere periode! *breek weer uit*

He dames, Alle augustus-mama's: nog gefeliciteerd! Leuke dag(en) gehad? Wen, hoe is het bij jou? Toch kunnen genieten van de verjaardag van je mannetje? Roossie, hoe is het met je man? Weer op de been? Auwie.... Isse niet leuk, zo'n verotte knie! Tiktak, hoe gaat het bij jou? De nachten? Slaapt ze al een beetje? Hoe gaat het op haar kamertje? Hier een geweldige eerste verjaardag gevierd. Woensdag op het KDV, zaterdag met de familie. Q genoot er van! Sinds vrijdag loopt hij achter een loopwagentje, oudste neefje en nichtje vonden het leuk om met hem te oefenen! Zaterdag hebben we z'n eerste paar schoentjes gekocht, maatje 19. Echte stoere stappertjes. Verder lijkt ons beleid om hem 's avonds zelf in slaap te laten vallen zijn vruchten nu af te werpen. Hij gaat gewoon zonder morren slapen, ook als wij er niet bij zijn! Hij babbelt nog even met zijn giraffe (met de naam Big), tegenwoordig zijn favoriete knuffel (heeft hij zelf uitgekozen in de winkel van A.rtis). En gaat dan gewoon lekker slapen! Hij haalt tegenwoordig de 12 uur 's nachts, echt geweldig! Verder alleen maar in de blije-ei modus, dus echt genieten.... Tandjes zijn er nog steeds niet, ondanks dat eet hij als een bootwerker! De overschakeling naar 'gewone' halfvolle melk is zonder problemen verlopen, hij vindt het heerlijk. Verder smult hij van kwark, eet hij tussen de middag 2 boterhammen en 's morgens een flinke bak pap. Nu alleen nog leren drinken uit iets anders dan een zuigfles.... Vrijdag krijgt hij zijn BMR. Ik hoop dat hij daar niet al te veel last van gaat krijgen! Dinsdag hebben we weer een afspraak bij de m.esoloog. Ik hoop dat dat meteen ook de laatste keer is. Het lijkt echt zoveel beter met hem te gaan... Volgens ons is hij ook gegroeid. Over 2 weken weer naar het CB (vrijdag is alleen maar even prikken) en dan weten we het!