Sannemiek

@Bootje, Doe wat je gevoel je ingeeft meid. Als je gevoel zegt wachten, dan zou ik wachten. Maar zoals je zelf al zegt, hoe langer je wacht hoe meer je er misschien tegen op gaat zien. Ik weet zeker meis dat je de juiste keuze maakt en dat het allemaal goed komt. En weet dat wij hier allemaal met je meeleven en er voor je zijn, je kunt hier terecht met al je vragen, uitingen, boosheid, verdriet, blijdschap, etc. etc. @Tool, wat een dappere keuze zeg, om te gaan stoppen, zag in je handtekening dat jullie al een tijdje bezig zijn. Maar kan me voorstellen dat je de hoop al die tijd niet op hebt gegeven en dat je er lang over heb moeten nadenken om deze keuze te maken. Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte toe en bedankt voor de bemoedigende woorden, ondanks je eigen verdriet. @Freggel, Spannend hoor, ook voor jou komt het al weer dichtbij en wellicht zijn we straks wel samen zwanger. Ik kan me voorstellen dat je soms denkt dat het een hoop geld kost, maar het is voor een goed doel he. Wij hoeven onze pogingen niet zelf te betalen, omdat het onze 2e poging pas is, maar ja er komt straks een tijd dat ook wij het allemaal niet meer vergoed krijgen. Of we dan nog door zullen gaan, weten we nu nog niet, maar het is idd een hoop geld om het zelf te bekostigen. Dus dat zien we dan wel weer, eerst dit maar eens afwachten @Ceeke, wat een uitspraken in Gent zeg. Wat Freggel al zegt vraag om een echo meid. Ik wens je heel veel sterkte meis. @Tiktak, hey meis, ben benieuwd wanneer je een echo hebt of inmiddels al hebt gehad. Laat even wat weten. @Mees, Heel veel beterschap voor minimees. Zie dat je lekker vakantie heeft gehad, heerlijk hoor. Hoe gaat is ie verder met je? @Sas, Fijn hoor een kloppend hartje op de echo. Ze houden je goed in de gaten hoor, zit je nu ook aan de bloeddrukverlagers of dat nog niet. Geniet heerlijk van je 2cm grote droomwens en hou ons op de hoogte hoe het verder allemaal gaat. Bij ons gaat het zn gangetje. Zoals jullie in mijn blogs wellicht gelezen hebben, heb ik onlangs contact gehad met een medium. Het medium had ik nog nooit gezien en ze wist ook niets van mij. Ze begon gelijk over het feit dat kinderen krijgen niet vanzelf gaat en dat we er hulp bij nodig hebben ( ik antwoordde daar alleen op met het antwoord: ja dat klopt en verder niets). Ze zei ook dat ik inmiddels twee zwangerschappen gehad had, die beide op een miskraam uit waren gelopen, waar de eerste keer een mooie dochter is geboren ( kon ze ook niet weten) en de tweede keer was voortgekomen uit IVF zie ze (wist ze ook niet) Ze vertelde me tevens dat ze het cijfer 6 zag en dat dit met een goede zwangerschap te maken had. Laat het nu net zo zijn, dat als alles gaat zoals de vorige keer dat op 6 febr. de punctie is en de eicellen bevrucht worden, dan worden ze op 9 feb teruggeplaatst, dit is ook in week 6. Na een paar dagen over bovenstaand medium te hebben nagedacht heb ik nog een keer gebeld, maar nu met een ander medium, wilde een soort bevestiging ( soort second opinion). Ze wist zonder dat ik iets zei ook te vertellen dat ik een dochtertje had verloren en onlangs een miskraam gehad heb. Verder zei ze dat ik me niet te veel zorgen moest maken en dat ik in februari dit jaar nog zwanger raak. ( heb geen data aan haar doorgegeven over de aankomende behandeling). Bij de aankomende zwangerschap zou wel veel pijn en verdriet naar boven komen en zou ik een soort van duizeligheid gaan ervaren. Het geslacht van de aankomende zwangerschap wist ze ook al, ze zei dat het een meisje zou worden. Zou het dan toch zo zijn dat er meer is tussen hemel en aarde. Twee verschillende personen die me in principe hetzelfde vertellen maar dan op een andere wijze en zonder dat ik iets verteld heb. Nog een paar dagen en dan moet ik stoppen met de hormoonmedicatie die ik al jaren slik en dan mag ik de 20e beginnen met de hormonen voor de nieuwe behandeling. Vind het nu wel erg spannend allemaal. Probeer hetgeen ik nu gehoord heb wel los te laten en me er niet te veel op te gaan focussen. Eerst zien en dan geloven zullen we maar zeggen. Wel spannend allemaal hoor, ik weet niet wat ik er van moet verwachten en of het waar is. Maar dat het frapant is dat twee mensen zoiets zeggen, die me totaal niet kennen en deze info ook niet op kunnen zoeken in zo'n korte tijd, is wel apart. Over 10 dagen ga ik weer beginnen met de Progynova, komt nu allemaal wel weer dichtbij. Ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn, ook om zo min mogelijk spanning te krijgen. Ik ben in ieder geval blij dat ik hier mijn verhaal bij jullie kwijt kan en dat we elkaar kunnen steunen door dik en dun.

Het is inderdaad erg rustig hier. Ook ik heb op dit moment even niets te vertellen. Heb net wel een nieuwe blog geschreven hier op de site. @Sas jij morgen heel erg veel succes en ik hoop zo met je mee, dat je een pracht van een kindje zal zien met een mooi kloppend hartje.

...hemel en aarde. Ik vraag het me nu wel erg sterk af. Omdat ik al dagen rond bleef lopen met het idee wat die mevrouw aan de telefoon me verteld had, dacht ik weet je ik ga gewoon een soort van second opinion vragen bij iemand anders. En het duizelt me nu allemaal een beetje. Ze wist zonder dat ik iets zei ook te vertellen dat ik een dochtertje had verloren en onlangs een miskraam gehad heb. Verder zei ze dat ik me niet te veel zorgen moest maken en dat ik in februari dit jaar nog zwanger raak. ( heb geen data aan haar doorgegeven over de aankomende behandeling). Bij de aankomende zwangerschap zou wel veel pijn en verdriet naar boven komen en zou ik een soort van duizeligheid gaan ervaren. Het geslacht van de aankomende zwangerschap wist ze ook al, ze zei dat het een meisje zou worden. Zou het dan toch zo zijn dat er meer is tussen hemel en aarde. Twee verschillende personen die me in principe hetzelfde vertellen maar dan op een andere wijze en zonder dat ik iets verteld heb. Nog een paar dagen en dan moet ik stoppen met de hormoonmedicatie die ik al jaren slik en dan mag ik de 20e beginnen met de hormonen voor de nieuwe behandeling. Vind het nu wel erg spannend allemaal. Probeer hetgeen ik nu gehoord heb wel los te laten en me er niet te veel op te gaan focussen. Eerst zien en dan geloven zullen we maar zeggen. Verder heb ik op dit moment geen nieuws. Ik voel me goed en in afwachting op wat komen gaat...

Het komt nu allemaal wel weer dichtbij. En weer steeds spannender. Gelukkig genoeg afleiding tot we weer gaan beginnen. Nog wat verjaardagen en de normale werkweek gaat ook weer beginnen. Ben wel blij dat ik deze site gevonden heb en dat ik hier mensen tegen kom die ook al langer bezig zijn, en mensen die lang bezig zijn geweest en waarbij het is gelukt. Dat sterkt mijn gevoel weer een beetje om door te gaan en moed te houden dat het wel lukt. Ik weet niet of jullie ook geloven in mediums en dergelijke, maar gisteren heb ik toevallig gebeld met zo iemand. Zij kon mij niet en wist nergens wat van. Begint ze al met het feit dat kinderen krijgen bij ons niet vanzelf gaat en dat we er hulp bij nodig hebben van een vrouwelijk persoon. ( dit klopt zij ik alleen maar, zonder uit te wijden over dat we bezig zijn met IVF met een donoreicel). Ze zei ook dat ik nu 2 zwangerschappen gehad had, waarvan een mooie dochter (kon ze ook niet weten) die nu in de hemel is en de tweede was voortgekomen uit IVF (wist ze ook niet). Ze vertelde me dat ze het cijfer 6 zag en dat dit met een goede zwangerschap te maken had. Laat het nu net zo zijn, dat als alles gaat zoals de vorige keer dat op 6 febr (nu nog ong 6 weken) de punctie is en de eicellen bevrucht worden, dan worden ze op 9 feb teruggeplaatst. Nu maar hopen dat ze alles goed heeft gezien en dat we deze reis zwanger worden en dat het goed blijft gaan. Dan ga ik haar terugbellen met goed nieuws. Erg knap dat iemand ( zelfs door de telefoon) die je niet kent, dingen over je weet wat niemand weet. Ze wist namelijk nog meer te vertellen, persoonlijke dingen waarover ik hier niet ga uitwijden. We wachten het af. En gaan voor deze aankomende poging. Ik ga er aan de ene kant van uit dat het weer niets wordt, maar hoop natuurlijk dat deze keer de Embryo wel blijft plakken.

Nog 17 dagen en dan is het zover, het begin met de hormonen. Hopelijk gaat het deze keer beter en blijft onze emmy wel plakken. We wachten het af en gaan dus nog ff vrolijk door en blijven de gravitamon lekker doorslikken.nog even geduld dus.

Onze eerste ivf poging met ecd is mislukt. Hopeljk word volgend jaar ons jaar en lukt poging 2 wel. We gaan er met positieve kracht in.

heel dom van mij. maar ik dacht dat ik de enige ws die dit ervaarde. gelukkig niet aan de ene kant, maar ook erg triest dat mensen zo hard en zo gemeen zijn. wij kunnen het wel aan meiden, en we moeten idd zoals freggel zegt maar aan onszelf denken en ook lekker egoistisch doen. wat een ander kan kunnen wij ook. Op naar een mooi nieuw jaar, waarin onze wensen gaan uitkomen :gekruiste vingers 1

@ Freggel, Wauw dat komt al dichtbij. Hoop zo dat we ongeveer gelijk op zullen gaan straks. We gaan uit van het beste... Geniet alvast van de voorpret van de fijne vakantie. Wij zijn afgelopen September op vakantie geweest in Cyprus en dat was echt super... ( gewoon echt een vakantie hoor ;-)). @ Sas, ik kan me voorstellen dat je je ongerust maakte. Zelf moet ik de bollen gewoon zo inbrengen, geen applicator erbij gekregen. Ben blij voor je dat je nu weer wat gerust gesteld bent. Verder gisteren weer even met de neus op de feiten gedrukt dat we geen kids hebben. PFFFT wat is het moeilijk. Een vriend van ons belde op om te vertellen dat zijn vrouw zwanger is ( nu 9 weken), ze heeft al een aantal miskramen achter de rug en liep ook in het ziekenhuis, ze had een chromosoomafwijking waardoor het vruchtje afstootte, nu dus zwanger. Tja dan ga je wel even denken. Het optelsommetje is dus als volgt. Wij zijn nu nog de enige die over zijn die niet zwanger zijn en straks geen kinderen zullen hebben in de hele vriendengroep. Op het moment dat die vriend van ons belde zaten we bij mijn moeder, ik kon me niet inhouden om niet te gaan huilen en weer boos te worden op alles en iedereen en dat alles zo oneerlijk was. Mijn (stief)vader zei dat ik het allemaal niet zo negatief moet zien en dat onze tijd nu echt wel gaat komen. Vervolgens gaat hij met mijn man drinken op het aankomend vaderschap ( hallo, ik ben niet zwanger hoor, en wie weet lukt het wel nooit). Ik durfde er niets van te zeggen, maar ben heel de dag verder van slag geweest en nu nog een beetje. Pffffft, waarom is het zo moelijk, ik weet het soms niet meer hoor. Ik porbeer positief te zijn en niet met te veel stress onze volgende behandeling in te gaan op 20 september, maar het is op dit moment even zo moeilijk. Sorry voor mijn geklaag op dit moment, maar moest het even kwijt.

@Doorzettertje, Gefeliciteerd met jullie dochter Indy :thumb-1239063792_66 Geniet van jullie wondertje...

Lieve Wimmir, Echt prachtig verwoord, ik zit gewoon met tranen in mijn ogen. Ik leef met je mee. Ik wens je voor 2013 alle goeds en dat 2013 maar mag brengen wat in 2012 niet gebracht is. Ik hoop dat je wens uit komt en dat je in 2013 naast een gevuld wiegje mag staan. dikke knuffel

@tiktak :15_5_18:YEAAAAAAAAAAAHHHHHHHHH!!!! Je bent zwanger de :bfp: heeft dus niet gelogen en je hebt zelfs al een kloppend hartje mogen zien op de echo. Echt super hoor meid. Op naar de volgende echo. Ben wel benieuwd hoe de kleine groeit. En wat een domme Gyn. met haar uitspraak, dat ze je wel feliciteerd als de kleine er straks is. Ik feliciteer je nu al, zwanger van een klein beebje een wonderbeebje gewoon helemaal spontaan. Geniet van je zwangerschap meid en laat ons weten hoe het allemaal verloopt, ik duim in ieder geval met je mee, dat alles maar goed mag blijven gaan.

@Tiktak, Ik heb inderdaad geschreven dat ik dacht wat anderen zouden zeggen als we zouden vertellen dat we met ECD zouden gaan beginnen. We hebben het in eerste instantie stil gehouden, alleen mijn beste vriendin wist van het hoe en wat. Verder kozen we ervoor om het onze familie te vertellen. Nu ( 2012 ) weten degene die we het in het begin vertelden allemaal wel dat we bezig zijn met ECD, maar weet niemand iets over de data ( buiten jullie om) wanneer we weer gaan starten met onze volgende behandeling, buiten mijn beste vriendin om. Die mensen die toen de brief hebben geschreven naar pleegzorg zijn onze vrienden inderdaad niet meer, ik heb het alleen moeilijk om naar verjaardagen van de vriendengroep te gaan, omdat zij daar ook zijn en ik haar nu steeds dikker zie worden omdat ze zwanger is en in mei zal ze uitgerekend zijn. Pleegzorg heeft inderdaad wederhoor gedaan destijds, echter dat hielp niets, ze vonden de brief zwaarder tellen. Niets aan te doen dus. @Bootje, ja de ellende hebben we nu allemaal wel zo'n beetje gehad. Wat jij zegt mensen zijn echt glashard, en vooral mensen die zelf kinderen hebben en deze hele MMM niet meemaken. Toen Sanne* mijn dochtertje geboren was na een zwangerschap van 18 weken, heb ik ook heel wat over me heen gekregen. Mensen die zeggen, ach joh dat geeft toch niet je bent zo weer zwanger, je weet nu dat het kan, tot mensen die zeggen van kijk naar die kinderen van mij, die zijn er ook gekomen, die van jou komt echt wel. Echt keihard. En ja dat doet zeer! Ik heb in het begin ook weggestopt dat ik geen kinderen kon krijgen, ik was pas 13 en kon er niets mee. Toen ik een vriendje kreeg, probeerde ik wel te achterhalen of hij kinderen wilde in de toekomst. Als dat zo was, dan was ik eerlijk en vertelde dat ik geen kinderen kon krijgen zonder de MMM of adoptie / pleegzorg. Dat sommige mensen zelfs mensen in de familie, meteen hun mening klaar hebben dat doet echt pijn. Gelukkig zijn er net als bij jou een aantal die me erg goed begrijpen en erg lief zijn. Pas nog deed mijn broer echt een rot uitspraak. We hadden tweede kerstdag brunch bij mijn moeder. Mijn neefje van 15 is licht autistisch en mijn broer vind hem dus erg speciaal. Omdat mijn stiefzussen met hun kids ook kwamen ( de kids zijn net een jaar oud) deed me dat pijn en wilde ik graag naar huis. Mijn man ging gelukkig mee en ik heb hem verteld waarom ik naar huis wilde. Toen mijn moeder savonds belde was mijn broer daar nog en die riep op de achtergrond dat ik altijd dacht dat ik speciaal was, maar dat ik niet speciaal ben, want dat zijn zoon specialer was en dat ik me niet moest aanstellen omdat ik geen kinderen had. Ik had echt wel van hem verwacht dat hij beter wist, maar kennelijk niet. We zijn nu onder behandeling in het EMC, en bijna niemand weet dit, behalve mijn beste vriendin en mijn moeder. Ook ons bevalt het erg goed dat bijna niemand het nu weet. Wij krijgen bijna geen vragen meer, soms nog hoe we het nu voor ons zien zo zonder kinderen, dan zeggen we dat het goed gaat en voor de rest houden we onze mond. En ja als we toch zwanger zijn dan zien of horen ze het vanzelf wel. Wij houden het nu dus ook lekker bij ons zelf... Maar toch bedankt voor je bemoedigende woorden, ben blij dat ik hier mijn hart kan uitstorten, al heb ik volgens mij mijn verhaal al eens eerder gedaan, toen ik hier net op het forum zat.

@Tiktak weet je al wat, hoe was de echo????

Terugblik op afgelopen jaar en jaren daarvoor: Eind 2011 hebben we een afspraak gemaakt voor ECD en we zijn dan ook in 2012 met frisse moed begonnen aan de ECD. Niet wetende wat het ons allemaal zou gaan brengen en met vragen in ons hoofd zoals: wat zouden anderen van ons denken als we vertellen waar we mee bezig zijn, en zou dit keer niet het roet in het eten gegooid worden door een ander en natuurlijk hoeveel pogingen zouden we nodig hebben en komt onze droom nu wel uit. Vragen die ongetwijfeld een ander ook heeft gehad en misschien soms nog heeft. We zijn met frisse moed dit traject ingestapt, maar ook met vragen en onzekerheden. En met een zeer dubbel gevoel. Mijn man en ik hadden in het begin besloten om niet de MMM in te gaan, maar om alleen adoptie te proberen. Helaas vonden ze ons niet capabel genoeg bij de Raad voor Kinderbescherming omdat ik in mijn jeugd Leukemie heb gehad en daardoor te sterk gehecht te zijn ( ik bel regelmatig met mijn moeder en ja als er iets is dan vraag ik haar om advies, is dat zo raar. Volgens de RvK wel.) Na anderhalf tot 2 jaar met deze procedure bezig te zijn geweest, stopte dit avontuur voor ons. Een tijd van veel wachten en veel gesprekken en veel onzekerheid, want iedere keer veranderde er wel iets in de landen van herkomst, waardoor je net niet meer in aanmerking kwam in dat specifieke land. Daarna besloten we om niet bij de pakken neer te gaan zitten en hebben we pleegzorg gebeld, we hebben het adoptieverhaal uitgelegd en gevraagd of dat een bezwaar was om aan pleegzorg te beginnen. Dit bleek niet het geval en na ongeveer een jaar bezig te zijn geweest in dit traject, kregen we groen licht en stonden we op de wachtlijst. De kinderkamer kon aangeschaft worden, want we konden ieder moment gebeld worden met goed nieuws voor ons, en dan ook nog langdurige pleegzorg ( de kans dat je een jong kindje krijgt wat nooit meer weg gaat). Na ongeveer 4 weken op de wachtlijst te hebben gestaan, kregen we een brief van pleegzorg, we moesten langs komen voor een gesprek. Er hadden mensen ( toen nog niet wetend wie) hun ongenoegen geuit richting pleegzorg en gezegd dat wij niet capabel waren om een kindje op te voeden wat al zo veel had meegemaakt. Nog voor we de afspraak hadden stonden er twee vrienden van ons voor de deur. Ze kwamen eerlijk vertellen dat zij de brief hadden geschreven. Ze vonden het lastig om te vertellen, maar naar eigen zeggen hadden ze het beste met ons voor. Door de brief heeft pleegzorg ook besloten om ons van de wachtlijst afgehaald en werd ook dit voor ons niet meer mogelijk. We zijn dan ook erg boos op deze zgn. vrienden. Nu is zij zwanger van haar eerste, wilde nooit kids zeiden ze toen ze uitleg kwamen geven over de verstuurde brief, en naar blijkt waren ze toen al bezig om via de mmm kids te krijgen. Zo dubbel dit allemaal, ons het geluk afnemen en nu zelf zwanger zijn. Heel raar misschien maar gun het ze niet door wat ze ons hebben afgepakt. Vraag me nu wel af, hoe het straks zal zijn als wij geen kids hebben en zij wel, wat als al onze pogingen mislukken, hoe gaan we dan met de vriendengroep om, ik hoef hun niet meer te zien, maar ja moet ik dan alle verjaardagen maar omzeilen en wijken voor hen. please geef me raad ik weet het niet meer... De jaarwisseling zal wel dubbel zijn, na de eerste mislukte ECD. Maar wel met een goed gevoel op naar de 2e poging. Dit omdat het allemaal op of net voor of na speciale data voor mij valt. Dus hopen dat dat helpt Afgelopen jaar was een jaar met veel wachten wat betreft de ECD, geluksmomenten toen ik zwanger bleek, verdriet toen het mis was. Tegenslagen ken ik vanuit mijn verleden genoeg. Toen ik in mijn jeugd Leukemie kreeg, ben ik 3 keer klinisch dood geweest. Ik wist op mijn 13e al dat ik geen kinderen kon krijgen, vanwege de bestraling die ik had gehad. Toch was ik in 2001 spontaan zwanger geworden ( van mijn toenmalige echtgenoot), echter werd ons meisje Sanne* na een zwangerschap van 18 weken geboren en helaas niet levensvatbaar. Ze hebben niets kunnen ontdekken waarom dit mis is gegaan, Sanne* bleek gezond en bij mij was alles ook in orde. Dus zwanger worden kon, maar dan wel met ECD. Omdat ik te weinig tot geen eicellen aan maak in verband dat mijn eierstokken kapot gestraald waren door de bestraling. Sorry voor mijn hele verhaal, maar wilde terugblikken op afgelopen jaar. Het is een lang verhaal geworden, maar zoals al eerder gezegd, ik ben blij dat ik jullie heb leren kennen via dit forum al hebben we elkaar nog nooit in levende lijve gezien. Ik ben blij dat we lief en leed met elkaar kunnen delen. En ik hoop dat we 2012 allemaal met een goed gevoel achter ons kunnen laten, ook al heeft er een traan gevloeid. We gaan er van uit dat 2013 ons brengt wat 2012 vergeten is te brengen. Ik wens iedereen een heel fijne jaarwisseling toe en een goed 2013 en dat al onze dromen maar mogen uitkomen.

@ Freggel, jeetje meid, jij hebt ook al heel wat voor je kiezen gekregen. Ik kan mee praten over het feit een paar keer door het oog van de naald kruipen, ik heb dat in mijn jeugd gehad tijdens mijn leukemie. Ik ben dan nu ook erg blij met alles om me heen, alleen gaan we natuurlijk voor dat ene ding en dat is een gezinnetje, met z'n 3 tjes of met z'n 4 tjes verder. @ Tiktak, jeetje meid jammer dat je vervelende reacties hebt gekregen op je zwangerschap. Een streep is een streep en je bent zwanger, niets of niemand kan daar nog iets anders van maken, meid geniet van je zwangerschap. Je kunt hier inderdaad alles kwijt en lief en leed met elkaar delen. Suc6 morgen met de echo. Ik hoop voor je op een kloppend hartje. @Sas, ik snap dat je nog geen banner weg wilt zetten, ik had het achteraf bij mijn vorige zwangerschap ook iets te snel gedaan vind ik zelf. Het is maar wat je gevoel je ingeeft he. Wanneer mag je voor de volgende echo??

@freggel, dat zou erg leuk zijn als we gelijk zouden oplopen en ook samen zwanger zouden zijn. Even een gekke vraag hoor: "hebben jullie ook wel eens het gevoel dat het allemaal niet meer uit maakt wat je doet, want dat het toch niet lukt en dat je voor altijd zonder kids zal blijven, dus jij en je man samen, evt. met huisdieren?" Ik heb dat gevoel af en toe wel eens, ben soms erg bang dat dit het is en dat we nooit papa en mama zullen worden. Ik hoop toch echt wel dat we volgend jaar kerst als papa en mama mogen vieren. Ik wens iedereen heel fijne :tree:dagen toe en we hopen dat degene die nu ook bezig zijn volgend jaar met kerst een gezinnetje zullen zijn. We duimen er voor.

Dikke knuffel Tool, ik heb precies hetzelfde

Wauw Sas, ben zo blij voor je. En je zult zien dat je bij de volgende echo een mooi hartje zult zien kloppen. Tik tak, jij ook gefeliciteerd met je zwangerschap. Eind januari gaan wij weer beginnen met de tweede ECD. Ik moet op 20 januari beginnen met de progynova, de donor gaat dan waarschijnlijk op 26 januari beginnen met haar hormonen en naar verwachting als het precies zo loopt net als de vorige keer weten we rond eind febr of we zwanger zijn. Hopelijk de laatste kerst met z'n tweetjes.

hallo, In het nieuwe jaar krijgen wij een 2e kans en beginnen met d 2e ECD. de eerste poging ging goed, echter had ik voor de 1e echo al een miskraam gehad. Nu met een dubbel gecoel het jaar uit.zulle wedan in 2013 ouders worden van een pracht zoon of dochter. de tijd zal het leren. Waarom een dubbel gevoel, we hebben eerst adoptie geprobeerd, echter door mijn ziekte verleden, leukemie in mijn jeugd,kregen we geen toestemming bij de raad voor kinderbescherming. Daarna pleegzorg geprobeerd. Geen probleem dat ik ziek was geweest volgens hen. Alles hebben we goed doorlopen en we stonden op de wachtlijst. Een paar weken daarna kregen we een brief, we moesten komen op gesprek. iemand had een brief geschreven,naar blijkt later twee man uit onze vriendenclub. Door de brief ook geen pleegzorg meer en hartstikke kwaad op die zgn. vrienden. Nu is zij zwanger van haar eerste, wilde nooit kids zeiden ze toen ze uitleg kwamen geven over de verstuurde brief, en naar blijkt waren ze toen al bezig om via de mmm kids te krijgen. Zo dubbel ons het geluk afnemen en nu zelf zwanger zijn. Heel raar misschien maar gun het ze niet door wat ze ons hebben afgepakt. Vraag me nu wel af, ho het straks zal zijn als wij geen kids hebben en zij wel, wat als al onze pogingen mislukken, hoe gaan we dan met de viendengroep om, ik hoef hun niet meer te zien, maar ja moet ik dan alle verjaardagen maar omzeilen en wijken voor hen. please geef me raad ik weet het niet meer.. :

ben even een tijdje niet geweest. Had 't met Sinterklaasochtend bij mijn schoonouders even moeilijk. 5 december precies zou ik 12 weken geweest zijn en natuurlijk hadden er dan kadootjes voor onze Emmy tussen al de kadootjes gezeten die mijn schoonouders (in opdracht van Sinterklaas ;-)) gekocht hadden. De kids van mijn zwager zijn weer super verwend en dan is het toch aan de ene kant leuk dat je die smoeltjes ziet, hoe blij ze zijn. Maar aan de andere kant als jij dan een envelop krijgt met wat geld, toch wel even een domper. Thuis gekomen had ik het dan ook erg zwaar en barstte ik in tranen uit. Gelukkig een heel lieve echtgenoot die het erg goed begrijpt, en die me een troostende schouder kon bieden. Nu weer helemaal er bovenop en nog we gaan met goede moed richting 2013, hopende dat dat ons jaar gaat worden en we volgend jaar wel met ons kleintje bij de Sint mogen komen en kerst met z'n drietjes gaan vieren. @Bootje, jeetje meid ook voor jou een domper, geen positieve test. Hopelijk komt er een mooi kindje uit de cryo. @Sas, JOEHOEEEEEEEEEEEEEEEE!!! Zwanger. Gefeliciteerd meid. Geniet er van, hopelijk heb je snel de echo. Hoe ver ben je nu? @ freggel, Binnenkort naar Dogus zag ik, succes meid en hopelijk ook voor jou een erg goed 2013 met de wonderen van een kindje in je armen. Dikke knuffel allemaal

lieve freggel, weet niet goed wat ik zeggen moet... dus :hug: and keep youre head up... :thumbsupup:

Hey Lalena, Wij hebben bewust gekozen voor een bekende eiceldonor. Het is onze overbuurvrouw. Zelf hebben ze destijds gekozen om geen kinderen te nemen, maar dit was voor haar geen reden om te zeggen dat ze ons niet wilde helpen. Mijn man en ik hebben eerst goed op een rijtje gezet wie we konden vragen om eiceldonor te worden. Iemand in de vriendenkring ging niet omdat een aantal zelf nog bezig waren met kinderen en een paar anderen waren al te oud om ons te helpen. Onze beste vriendin had in eerste instantie aangegeven ons niet te willen en kunnen helpen omdat ze dit te dichtbij vond staan. We zien elkaar soms wel 4 keer per week en wonen ook bij elkaar in de straat. Toen mijn man en ik veel gepraat hadden was onze laatste hoop nog onze overbuurvrouw. Met knikkende knieën ben ik naar haar toe gegaan met een gedicht en de vraag of ze onze eiceldonor wilde zijn. Ze wilde in eerste instantie wat meer weten over het hoe en wat en we hebben dan ook pas na de informatieavond in het ziekenhuis een officiele ja van haar te horen gekregen. Tijdens onze eerste ECD was ze net als ons erg blij dat we meteen zwanger waren. Zelfs zo hyper dat we toen dachten van oke, maar wat als straks de kleine er is. Gaat ze zich er dan niet mee bemoeien. Maar na een kort gesprek met haar was dit niet het geval, ze vond het zo fijn voor ons, dat we eindelijk na alle dingen die we hadden gedaan zwanger waren geworden en dat wel na de eerste TP. Helaas kregen we bij de eerste echo het bericht dat er niets meer te zien was. Onze donor had in eerste instantie gezegd dat ze het maar een keer voor ons wilde doen, maar toen we de domper hadden gehad, is ze er over na gaan denken en wil ze ons graag nog eens helpen. We hebben erg goed samen gepraat met haar en haar man en aangegeven dat we erg blij zijn dat ze ons wil helpen, maar dat als het kindje er straks is dat wij de ouders zijn en dat zij gewoon de overbuurvrouw is. Tuurlijk vertellen we later wel aan het kind dat hij zij via ECD is geboren, en wie ons daarbij heeft geholpen. Maar wij en ook onze donor weten heel goed dat wij ( mijn man en ik) de papa en mama zullen zijn. We zijn erg blij dat we een bekend iemand hebben gevonden die ons daarbij wil helpen. Ik ken je gevoelens wel en de vragen die je hebt over " of het raar is een bekende als eidonor te hebben en welke vragen ik mij en haar wil en moet stellen om het serieus ter sprake te brengen". Denk daarbij aan vragen van wat als het kind er is, hoe sta je er tegenover als hij of zij op jou lijkt. De arts heeft onze donor gezegd dat er complicaties kunnen komen kijken bij de punctie, denk daarbij bijvoorbeeld aan een bloeding of infectie. wat als dat gebeurd krijg je dan geen scheve gedichten van je vriendin. Wat vind haar man ervan en wat zeggen straks haar kinderen als jij een kindje krijgt wat op hen lijkt. Veel vragen, maar heb het er goed met elkaar over. Ik weet zeker dat je er uit zult komen met elkaar. Heel veel sterkte in ieder geval. En als je nog meer vragen hebt, dan mag je ze altijd stellen. Ik hoop dat ik je in ieder geval een duidelijk beeld hebt gekregen.

Hey Freggel, Wat fijn dat er twee eicellen uit zijn gekomen, ben erg blij voor je. Ik duim voor je dat morgen de eicellen beide goed bevrucht zijn en dat je snel een TP mag hebben. Laat jezelf maar lekker vertroetelen. Dikke knuffel

sorry voor 2 berichten tablet deed raar. ik vind het allemaal zo spannend al probeer ik er op dit moment zo min mogelijk aan te denken. maar ja moest vandaag de medicatie halen bij de apotheek dus dacht ik er weer aan. ik hb ook momenten dat ik denk is dit het nou waard al dat wachten en al die onzekerheid, maar als ik dan weer lees dat er iemand zwanger is of ik hoor dat er iemand net is bevallen dan dnk ik ja, daar doen w het voor. voor dat geluk dat sprankje hoopmdat wij straks ook met onze kleine mogn pronken. iedereen een fijn nacht gewenst en suc6 met wachten en in het stadium waarin je nu zit. hb even nit trug gelezen. maar hoop dt dit het goed maakt. dikke knuffel

@freggel en bootje, hopelijk goed nieuws begin december en en posi test voor jullie. ik duim met jullie mee. ik zat vandaag eens te denken over onze volgende ECD poging en de mogelijke data van tp en testen etc etc. ik moet op 20 januari beginnen met mijn progynova,. had meteen een dubbel gevoel, omdat dit de sterfdag van mijn vader is. op 28 jan. moet onze donor haar nuvaring eruit halen en als het net als vorige keer loopt dan begint ze op 1 febr. met haar injecties en zou ze op 10 feb depunctie hebben ( de dag dat mijn man en ik in 2006 een relatie kregen). Dan zullen we wrs op 13 febr de TP hebben ( de dag dat mijn man en samen voor ht eerst naar de film gingen in 2006. en als de punctie een dag later is valtde TP op 14 febr.Valentijnsdag.