EDR

Diana...jij ook heel veel succes met de behandelingen!

zo he yasmine...wat een heftig verhaal! Poe! Wat een missers kunnen onze artsen medici soms maken hé! En nu treft het jezelf! Sterkte met de komende uitslagen en met deze behandeling!

Ha ha josephine....dat schoenen opeten daar houden we je aan hoor! Meiden sterkte weer in die ellendige wachtweken! Ik weet nog van mijn eerste wachtbankje dit jaar dat Henne grote potten thee heeft gezet en we hebben taart gebakken...helpt de tijd te doden hoor! Heerlijk (wel virtueel maar jezelf in het echie verwennen mag ook echt in deze weken hoor!).

Evie, sterkte! Moeilijke tijd voor jullie. Lastig als jullie gevoelens niet paralel lopen momenteel. Alhoewel dat vaak gebeurt merk ik! (uiteindelijk komen wij van mars en zij van venus toch?...of was het andersom? Nou ja, je snapt me wel). Ik hoop dat de reactie van Henne je wat perspectief bied en ruimte over laat voor jullie tweetjes!

Ik word een beetje stil van jullie reacties. Het voelt voor ons natuurlijk en goed zoals we het nu doen. We hebben zoveel nagedacht voordat we het hele traject ingingen. We hebben van te voren onze grenzen bepaald en o.a. besloten dat we het bij drie keer zouden houden. Juist over dat laatste ging ik na de tweede mislukte behandeling steeds meer twijfelen. Het werd idd zo definitief. Maar eigenlijk vrij vlot na de derde mislukte behandeling hadden we beide het gevoel...het is goed zo, we gaan stoppen. Het zijn zulke moeilijke beslissingen...wanneer stop je, hoelang ga je door, het moet goed voelen maar wat is goed voelen? In elk geval is het goed zo, het voelt goed. Ik weet niet meer wie het zei: "je bent nog zo jong, wie weet wat er voor moois voor jullie weg is gelegd". Dat is ook echt mijn vertrouwen hoor. We hebben het afgelopen jaar al veel nagedacht over adoptie maar die weg is voor ons gevoel niet haalbaar. En nu overheerst heel erg het gevoel: waarom zo moeilijk doen als er zoveel kinderen zijn die geen veilig plekje hebben? Papa en mama worden we niet meer. Dat hoofdstuk in ons leven kan afgesloten worden. Maar we blijven een hart vol liefde houden, we hebben twee kamertjes over en materieel gezien geen klagen. Daar moeten we wat mee doen. Maar vooralsnog gaan we proberen weer te genieten! Het eerste half jaar weer echt leven zonder de stress, spanning, zorgen, leven tussen hoop en wanhoop, dingen een plek gaan geven. Want wat was het een rotjaar! (en dan te bedenken dat wij nog maar een jaar bezig zijn geweest i.t.t. zovele anderen die al jaren aan het dokteren zijn, chapeau meiden die dat volhouden!) En dat geluk samen...dat komt helemaal goed. We hebben in de acht jaar die we getrouwd zijn al wel e.e.a. voor de kiezen gehad, bergen en dalen zeg maar. Maar we zijn er nog saampjes. Ook kregen we vrij vlot in de gaten dat kinderen krijgen bij ons niet vanzelfsprekend zou gaan. Tot het moment dat we de mmm ingingen hebben we heel bewust gezegd tegen elkaar: we gaan genieten! Het moet niet zo zijn dat al die jaren straks, als je terugkijkt, alleen maar in het teken stonden van kinderen krijgen! En dat hebben we gedaan hoor, volop genoten! Dat geeft zoveel hoop voor de toekomst. We kunnen dus echt genieten samen! Miki en Britt, Bedankt voor jullie songtekst en gedicht. Wat kan muziek en wat kunnen woorden je veel doen hé! Henne...Zo herkenbaar wat je schreef over wat die buurvrouw tegen je zei! Ik heb daar erg mee geworsteld moet ik zeggen. Ik zie een embryo als het begin van het leven en vroeg me vaak af...waarom moet dat verloren gaan? Totdat iemand tegen me zei dat elk leven bij God is. Ook die vier emmy's! Klinkt voor sommigen dramatisch en overdreven misschien maar ik vind het een mooie gedachte. Wie weet of we ze straks terugzien!!! Het is idd een stuk rouwen wat je nu doet. En ik denk dat dat altijd tot op zekere hoogte bij je zal blijven! Ik moet zeggen dat die kaart me wel heel erg aanspreekt. Ik heb het er al met gerard over gehad. Ik zou graag een kaartje laten maken, helemaal van ons tweetjes, met woorden erop die uit ons hart komen. Waar we op aangeven dat we afscheid nemen van een droom, een wens die (bijna) ieder mens heeft, dat we stoppen met de behandelingen. Mensen op deze manier bedanken voor hun meeleven maar ook gewoon openheid geven. Ook aan mensen die niet heel erg mee hebben geleefd voor ons gevoel. Openheid geven in de zin van...we stoppen ermee, dit is voor ons het einde van een zware en intensieve tijd. Duidelijkheid geven zeg maar. Ik moet trouwens zeggen dat we na deze behandeling in heel veel mensen teleurgesteld zijn geraakt. Er zijn zoveel mensen die ons nu gaan ontwijken omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen! Maar goed, dat is een ander verhaal. We gaan er samen nog eens goed over nadenken en ideeen zijn welkom hoor! Nogmaals bedankt meiden. liefs esther

Lieve allemaal. Wat een fijne, lieve, bemoedigende en meelevende reacties! Dat is dus ook net wat ik hier vond...meeleven van mensen die echt begrijpen hoe je je voelt omdat ze in dezelfde situatie zitten (nu even niet dan...want jullie gaan er allemaal voor hoor!!! maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel). Gisteren was wel een gekke dag hoor. We hebben samen gehuild, gehuild, gehuild en nog eens gehuild. Vreselijk gewoon. Ik heb nu knallende koppijn. Het gekke is dat we deze reactie van onszelf juist gisteren helemaal niet verwacht hadden. Ik had er nooit bij stilgestaan dat dit gesprek zoveel met zich mee zou brengen. En wat betreft het delen van mijn verhaal hier... Voor mij voelt het als een soort...kan de juiste naam niet vinden...waarin ik dingen kan verwerken. Om op deze manier na te denken over de juiste woorden die ik dan wil zeggen geeft me ruimte in mijn hoofd en ordent al die gedachten die door mijn hoofd vliegen. Het geeft me structuur zeg maar. Ik zou wel heel graag iets samen met mijn man doen. Een soort ritueel zeg maar waarin we afscheid nemen van onze droom. Ik zou alleen niet weten wat! Zijn er mensen die hier gedachten over hebben? Ik ben al wel twee weken bezig om alle kleine dingen die ik in de loop van het afgelopen jaar verzameld had weg te geven. Ik had best wel wat kleertjes gekocht...dingen die ik niet kon laten liggen. Schattige rompertjes van imps & elfs, slabjes, slofjes. Twee vriendinnen en twee collega's hebben net baby's gekregen en ik doe het weg. Ook dat voelt goed momenteel. Doet wel pijn hoor maar ik wil het zo. Maar als jullie nog ideeen hebben...spui ze maar! liefs esther

Caroline... Medisch gezien is het zo'n beetje onmogelijk gezien de kwaliteit van het zaad van mijn man. Ik bedoel eigenlijk dat de wonderen natuurlijk de wereld nog niet uit zijn! Liefs esther

Lieve lieve meiden. Vandaag hebben mijn man en ik de evaluatie gehad van onze derde icsi. Eigenlijk wisten we het al wel in het weekend dat we getest hebben maar vandaag hebben we uiteindelijk echt besloten dat we gaan stoppen. Ik vond het een moeilijke dag. Eigenlijk kwam dat pas toen we bij de arts zaten vanmorgen. In een keer werd het echt definitief, zo ging het ook voelen zeg maar. Ik realiseerde me dat dit de laatste keer zou zijn dat we in dit ziekenhuis zouden zijn (we wonen op de veluwe maar zitten in het umcu), niet meer die ritjes ernaar toe, nergens meer naar uit kunnen kijken. Over en uit. Wat doet dat pijn! Vandaag ben ik voorgoed de hoop verloren op een kindje van ons samen. Nu pas gaat het echt landen. We zijn heel verdrietig. Toch wil ik onze kinderloosheid niet gaan ervaren als een achtbaan of een nachtmerrie. Ik zou het willen gaan ervaren als een reis. Een reis heeft een begin en een eind en heeft een doel. Het is niet zinloos, het vereist actie en geen passiviteit. Zo wil ik verder gaan samen met mijn mannetje. Op reis naar een toekomst waarvan ik (en niemand) niet weet hoe die zal zijn. Het zal een reis worden die over bergen en door dalen zal gaan maar het zal een prachtige reis worden, daar ben ik van verzekerd. Er zijn mooie dingen voor ons weggelegd, dat weet ik zeker. Ik wil jullie bedanken! Dit forum was voor mijn gevoel de plek waar ik zoveel begrip, herkenning en meeleven heb gevonden. Voor mij hebben de contacten hier me geholpen om deze moeilijke tijd door te komen. Ik ga ook echt geen afscheid van jullie nemen hoor! Ik ben veelte nieuwschierig hoe het met de meiden gaat waar ik b.v. mee op het wachtbankje heb gezeten. Degenen die tijdens mijn eerste behandeling zwanger zijn geraakt zijn nu zo ongeveer uitgeteld (het uitgerekend in november topic)...ik wil weten wat voor wondertjes jullie kleintjes zijn en weten hoe het met jullie gaat. De groep die in juni uitgerekend is... En dan de pauzemeiden...Ik ga jullie volgen meiden! Al zal de vijgenboom niet bloeien, al zal de wijnstok niets voortbrengen, al zal de oogst van de olijfboom tegenvallen, al zal er geen koren op de akkers staan, al zal er geen schaap meer in de kooien zijn en geen rund meer binnen de omheining- toch zal ik juichen voor de Heer, Jubelen voor de God die mij rest. God, de Heer, is mijn kracht. Dit is mijn geloof en mijn houvast. Hierdoor zie ik het leven zitten! [url= ][/url] Meiden...ga je doel achterna! Blijf hopen en geniet van elk moment want het leven is veel te mooi om bij de pakken neer te gaan zitten! Liefs esther

Voorgevoelens...tja... Ik heb een paar jaar geleden al regelmatig tegen mijn mannetje gezegd dat ik het gevoel had dat we geen kinderen zouden gaan krijgen. We zaten toen nog niet in de mmm maar waren al wel een jaar of vier aan het 'proberen'. Toen we tijdens het eerste gesprek in het zh te horen kregen dat icsi onze enige mogelijkheid zou zijn waren was ik eigenlijk niet eens heel erg verrast. Toch zijn we eraan begonnen omdat we niet later wilden denken...wat als. En het afgelopen jaar was een jaar van leven tussen hoop en vrees. En wat hebben we gehoopt zeg!!! Toch is mijn voorgevoel uitgekomen. Vandaag hebben we de evaluatie van onze derde icsibehandeling gehad en we gaan ermee stoppen. Medisch gezien zullen wij geen kinderen gaan krijgen. Dus voorgevoelens...die van mij klopten. Maar ik weet niet goed hoeveel waarde je eraan moet hechten. Het kan namelijk zo anders lopen, toch?

Pieneke...meid heel veel sterkte! Weet niet goed wat ik moet zeggen tegen je. wat zal dit heftig zijn, positief testen...continue onzekerheid vanwege je bloedingen...leven tussen hoop en vrees en dan nu toch misse boel. Bah bah bah...sterkte hoor! Jat gefeliciteerd net als alle andere meiden die in de maand oktober zwanger zijn geraakt.

Van harte gefeliciteerd met de geboorte van jullie kleintjes!

ja dat denk ik ook. Ik zit bij CZ en voor zover ik weet stoppen die na drie keer. Misschien dat er op de een of andere manier nog dingen uitgehaald kunnen worden die evt. wel vergoed kunnen worden. Mijn man gaat morgen de polis nog een keer goed uitpluizen!

Je bedoelt bij mijn huidige verzekering? Goeie vraag. Dat heb ik niet nagevraagd of gekeken. Net even aan mijn man gevraagd, die zal er nog even achteraan morgen. Zou dat zo kunnen zijn dat, als je een uitgebreider pakket hebt, er toch nog e.e.a. vergoed zou worden?

ja wel irritant hoor. Het zal wel een punt zijn voor ze zijn momenteel dat ze er zo zwijgzaam over zijn. Vandaag ook uitgebreid gesproken met mijn eigen verzekering om te kijken hoe evt. verder en of er nog mogelijkheden zijn. Die deden niet zo vaag hoor. Heel luid en duidelijk te horen gekregen dat voor ons wat verzekering betreft er hier een punt wordt gezet.

Vandaag Unive weer eens gebeld en gevraagd of ze me al meer kon vertellen over de polis van 2010. Helaas...u zult moeten wachten totdat de polis uitkomt mevrouw. Ik kan voor u geen uitzondering maken...ggrrrrrrr

natasja gefeliciteerd meid! Wat zal er nu een druk van je afgevallen zijn. Tuurlijk zijn de komende weken spannend maar dit moet wel een heel goed gevoel geven!

sandra wat klink je sterk en moedig! Sterkte meid! (ennuh...gun jezelf wel de ruimte voor verdriet hoor!)

sasje... fijn zeg! Nu kun je de tijd zeker wel vooruit kijken!

Marion en IVFSH...van harte gefeliciteerd meiden! Wat bijzonder voor jullie! Ik wens jullie een hele fijne zwangerschap toe waarbij er naast de spanning ook echt ruimte gaat komen voor genieten. Dat geld trouwens ook voor de rest van de meiden die deze maand zwanger zijn geworden. Ik lees van zoveel spanning, ook al heb je een positieve test. Ik weet niet hoe het voelt natuurlijk maar ik hoop echt voor jullie dat het genieten de overhand gaat krijgen! Nogmaals gefeliciteerd meiden. Ik lees regelmatig dat er mensen zijn die aangeven het gevoel te hebben dat er weinig positief is getest, ook deze maand. Ik kijk het nog wel eens terug, ook de vorige wachtbankjes. Maar statistisch gezien klopt het volgens mij elke keer wel zo ongeveer. 1/3 raakt toch gemiddeld zwanger? volgens mij zie ik dat ook wel terug in de wachtbankjes! Feit blijft dat er elke maand zo enorm veel meiden zijn die zo teleurgesteld zijn!

Carolina...brrrr...klinkt belabberd allemaal hoor! Nu weer proberen vooruit te kijken. Je bent weer een soort drempel over, op naar de volgende behandeling, ook al moet je daar nu nog niet aan denken. Als er de ruimte voor is in je hoofd dan kun je daar weer aan gaan denken! Sterkte, goed uitrusten, je niet te druk maken en de tijd nemen voor jezelf hoor! Beterschap. lieve meiden... het is al zovaak gezegd hier...die herkenning wat betreft pijn die je voelt over het gemis van een eigen kind in mijn armen sluiten. Het onbegrip bij mensen om je heen, zelfs die je lief en dierbaar zijn. Iemand zei...weet niet meer wie, volgens mij moon of sasje...je wilt het op een gegeven moment ook afsluiten. Het op en neer blijven balanceren tussen hoop en vrees, elke keer van dat dunne touwtje afkukkelen, de pijn voelen van een mislukte behandeling. Ik vind het zo zwaar! Toen wij begonnen aan dit traject hebben we afspraken gemaakt en t.n.t. staan die nog. 1 van de afspraken was dat we drie behandelingen zouden doen en dan zouden stoppen. Ergens wil ik dat heel graag maar ergens wil je elke strohalm grijpen. Maar die pijn weer voelen van een mislukte behandeling. Bah bah bah bah bah. Ik heb er zo geen zin meer in! Wanneer stop je dan? Financieel kunnen wij het echt wel trekken om het zelf te betalen maar waar leg je dan de grens? Dat vind ik zo'n moeilijk punt. Ergens wil je heel graag verder met je leven ...maar is dat geen utopie? Tuurlijk gaat het leven verder maar die pijn blijft wel (al zal de intensiteit echt wel veranderen). Daarbij komt ook dat ik geloof in God. Ik geloof er heilig in dat Hij ons en mijn leven in Zijn hand heeft. Het grootste probleem bij ons zou zijn het krijgen van embryo's vanwege het feit dat wij alleen datgene wilden laten bevruchten wat teruggeplaatst zou worden. Uiteindelijk is dat geen probleem gebleken, we hebben elke behandeling een tp gehad. Ik bedoel het niet hallelujah achtig en wil de verantwoordelijkheid niet van me afschuiven maar ik geloof dat, als het de bedoeling was geweest dat we zwanger zouden raken, dat dat wel gebeurt zou zijn. Moeilijk uit te leggen en misschien vinden jullie me nu heel vaag en raar maar zo beleef ik het momenteel. Met dat ik het zo opschrijf klinkt het ook zo definitief...zou het dan nooit gaan gebeuren? Toch overheerst bij ons geen wanhoop. Diep in me is de overtuiging dat het goed komt, met of zonder kinderen. Ik geloof oprecht dat God iets moois voor ons heeft weggelegd. De pijn zal blijven maar ons leven is t.n.t. zonder kinderen ook heel waardevol en mooi geweest en nu we op dit punt zijn beland is dat nog steeds mooi en waardevol! Maar er is een lege plek en die blijft. Vandaag een teambuildingsdag gehad met de ondernemingsraad van mijn werk. Een aantal vroegen aan me hoe het was gegaan. Als ik dan moet vertellen dat onze 3e icsi mislukt is dan springen de tranen in mijn ogen. Dan voel ik de pijn maar nogmaals...het overheerst niet. Er is geen wanhoop, wel een dof gevoel van binnen. Het is gewoon zoeken en uiteindelijk geloof ik dat we een bepaald gevoel krijgen bij hoe we het zullen gaan doen, wel een 4e behandeling/stoppen/ evt. als dat mag nog een paar x iui? Nou ja, we wachten rustig af wat de tijd ons brengt en nogmaals...voorlopig proberen we te genieten van datgene wat er allemaal voor moois is in ons leven. Ook ik heb heel veel neefjes en nichtjes waar we samen enorm van kunnen genieten. De drie kinderen van mijn zusje zijn zo speciaal voor me! En we gaan lekker weer werken, leuke dingen doen enz. meiden...bedankt dat ik nog even mee kan kletsen hierzo! Ik moet zeggen dat ik wel echt geraakt ben door de laatste berichten. Zoveel herkenning! Er zijn best veel lieve mensen om ons heen, maar echt begrijpen kunnen ze het niet. Hier vind ik dat wel. Bedankt!

Mijn baby... hoe bizar zeg...begin van dit jaar tegelijk begonnen met onze 1e icsi en jullie nu een zoon!!! Van harte gefeliciteerd!

spannend dani en sterkte!

Caroline...hoe is het gegaan? Ben zo benieuwd.

caroline, ook namens mij...sterkte! (beker warme melk wil nog wel eens helpen om in slaap te komen)

Bedankt meiden. Caroline sterkte overmorgen. Spannend hoor. Zie je er tegenop? Ik heb vandaag mijn tweede dag in het ziekenhuis erop zitten. Heerlijk weer hoor! Ik krijg weer eens energie van mijn werk. ZOlang niet gehad. Het afgelopen jaar heb ik vreselijk veel thuisgezeten vanwege de behandelingen, een longontsteking en een gekneusde voet. En nu gaan we er weer tegenaan. Aankomend weekend voor het eerst in vijf jaar weer eens twee nachtdiensten. Ben benieuwd. 'knap dat we weer vooruitkijken'...och ik weet het niet. Wat moet je anders? Je moet uiteindelijk door. Maar ik vind het wel moeilijk. Afgelopen weekend nog eens goed met mijn schoonouders gepraat en dan moet ik echt wel huilen hoor. Het doet dan zo enorm veel pijn. En ik vind de reacties van mensen om me heen ook moeilijk. Men weet gewoon niet wat ze moeten zeggen tegen ons momenteel en ik voel me een beetje in de kou staan omdat er dus ook bar weinig gezegd word tegen ons. Ik snap wel dat het moeilijk is maar hallo.....hier zijn wij hoor. We zijn niet in een keer andere mensen ofzo. Zeg dat dan tegen ons dat je het moeilijk vind. Maar goed... Wat ik me afvroeg...de kwaliteit van het zaad van mijn man wisselde nogal het afgelopen jaar. Zou het een gek zijn als we zouden vragen bij de evaluatie of iui nog een optie is? Schoot vanavond door mijn hoofd heen. Wie niet waagt wie niet wint toch? En die zes keer zouden dan nog vergoed worden. Eerlijk zeggen hoor als ik me gekke dingen in m'n hoofd haal... En die werkster...tja, ik ben zoiets helemaal niet gewend van huis uit. Al mijn zussen hebben grote gezinnen en die doen het allemaal zelf. Ik voel me dan wel een beetje schuldig. Aan de andere kant...waarom niet? Betalen kunnen we het wel en als ik lekker veel werk dan heb ik er gewoon geen zin in. Afgelopen zaterdag is ze kennis komen maken...en echt ouderwetse poetsvrouw van 59 jaar. Zo lachen. Ik ben benieuwd. Fijn meiden dat ik hier nog ff mag komen posten als ik zin heb. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte in deze, voor sommigen ongewilde, pauze. Ik blijf jullie volgen. En wat betreft het posten bij het wachtbankje. Het is een beetje zelfkwelling hoor om dat te doen maar ik gun het aan de andere kant die meiden ook zo!