heee meiden. Even een berichtje van mij uit limburg. (idiaal...appartement met draadloos internet...!).
Ik snap jullie reacties m.b.t. het te vroeg testen hoor! Ik zou het bij een ander ook een beetje idioot vinden. Maar serieus...dag 14 na de tp word ik ongesteld, vandaag dus. Ik heb ook knallende buikpijn. Echt van die ongikrampen en niet zo'n beetje ook. Afscheiding begint ook te komen. dusseh....voor mij is het wel bijna over hoor! Maar goed...zolang er nog geen bloed is...
We gaan genieten dit weekend maar ik vind het wel heel erg moeilijk hoor. We zijn erg verdrietig. 1 van de meiden in het topic heeft een filmpje gemaakt over het moeten loslaten van een droom; het krijgen van kinderen. Ik herken me hier zo in. We zullen onze kinderwens, een kleintje van ons samen, moeten gaan loslaten. Maar hoe? Hoe ga je dealen met de gedachte dat er nooit een kindje van je samen zal zijn dat naar je opkijkt...z'n handjes in de jouwe legt en mama tegen je zegt? Nooit het gevoel meemaken van een trappelend kindje in je buik? Nooit voor jezelf, voor je eigen kind, legitiem de prenatal in stappen en kleertje te kopen?
Mijn zusje moest zo huilen...haar man had gister voor ons uit zich zelf bij de prenatal rompertjes gekocht. Het zat helemaal goed volgens hem, dacht hij. Zo lief...maar niet nodig w.s.
Nou ja...jullie snappen me w.s. wel. Wij gaan ordinair geld uitgeven dit weekend, lekker uit eten, wandelen, kortom....samen de dingen op een rij zetten en proberen te genieten van al het goede wat er is in ons leven. En geloof me...dat is enorm veel!
lieve groet
Esther
En nogmaals....meiden jullie zijn schatten!