Kitje

Spannende dagen zo voor je @Hanniebal Hopelijk gaat het allemaal vlotjes. Wat moet ik me bij een ballon voorstellen eigenlijk? Is dat ter voorbereiding op de inleiding ofzo? Met mij gaat het nog beetje op en af, heb intussen alle bloeduitslagen ook gehad, volgende week nog placenta onderzoek. Tot nu toe hebben ze niks gevonden.... Zowel de gynaecoloog als de doctor in Riga geven aan dat er lichamelijk gezien geen enkele reden is waarom het niet zou lukken en dat het zeker niet wil zeggen dat het een volgende keer weer mis gaat. Eerste menstruatie ook weer gehad, duurde wel stuk langer dan normaal, lichamelijk ben ik wel weer volledig hersteld en ga er vanuit dat alles dan weer naar behoren werkt. Ik merk toch wel dat het me allemaal nog niet los laat en jouw verhaal heeft me toch wel behoorlijk aangegrepen. Heb daarom bij de clinic aangegeven dat ik wellicht toch nog een cryo terugplaatsing wil gaan doen op termijn en heb de vereiste medicatie daarvoor besteld en inmiddels ook ontvangen, was toch niet zo duur en dan heb ik het liggen voor als ik zo ver ben. Maar ja, nu gaan de grenzen voor Nederland weer dicht.... Met een hcg van 1 is het idd allemaal wel weg @Kiona77 het is balen, maar geeft nu wel duidelijkheid. En het is toch wel een fijn idee dat als het dan toch verkeerd is gegaan dat je lichaam dit aangeeft en weer snel hersteld ervan. Ik duim voor je dat je goed nieuws krijgt, zeker als je sowieso door wil gaan dan is groen licht wel prettig om te krijgen. En wie weet heb je de volgende keer wel een paar eitjes meer en blijft die wel plakken. Ben hier nu een jaartje ofzo op dit forum en heb in de tussentijd hele wonderlijke verhalen gehoord, soms op het bizarre af, wonderen gebeuren echt en je zal maar net tot de mensen behoren die zo een wonder nog mag ontvangen, dan zou het toch zonde zijn als je erop misgrijpt he? Nee, die Etos test zou ik ook niet meer gebruiken dan, een vals positieve test zit toch helemaal niemand op te wachten? De Kruidvat testen hoor ik hele goede verhalen over, ik koop zelf altijd bij de Action de testen, daar ben ik heel tevreden over en kosten bijna niks. Maar 1,49 voor 2 testen! En bij mij werkten ze goed. Ze hebben ook een Early variant, die is 3 dubbeltjes duurder dacht ik.... Hebben ze nog iets tegen je gezegd over wanneer ze je laten weten of je door "mag" gaan van ze?

Succes morgen @Hanniebal Hopelijk gaat alles voorspoedig.

Wat rot voor je @Kiona77 snap dat je veel gehuild hebt, het is toch verdrietig als het niet lukt. 8 Is idd veel te laag, ik ben er ook bang voor dat het niet gelukt is.... Iedere zwangerschap is weer anders, dat je een eerdere keer geen klachten of bloedverlies hebt gehad, wil niet zeggen dat het altijd zo is, dus dat zou ik niet als referentiekader gebruiken om te bepalen of iets goed is of niet. Je hebt nu toch pas je eerste IVF gehad dan bij het proberen nu? Vind het wel beetje lullig van de arts dat die eerst zegt dat je ze nog een keer wil proberen met je en je vervolgens hoop geeft, deze dan weer de grond in boort door eerst eea te willen bespreken. Hoop dat ze met een positief bericht komt dan vandeweek, dat kun je wel gebruiken nu he? Ik weet eigenlijk niet hoeveel HCG je nodig hebt in je urine om een positieve test te verkrijgen. Voor de zekerheid HCG opnieuw laten prikken kan natuurlijk altijd, cijfers zeggen meer dan streepjes op een test wat dat betreft. Ik zal duimen voor je.

Fijn dat je toch een echo mocht laten maken @Kiona77 hopelijk blijft de zwangerschap toch in tact. Had je bij je vorige zwangerschap ook een verdund bms? Ik heb goede dingen gelezen over tarwekiemolie (van dr vogel kun je online bestellen) dat zou helpen bij het verbeteren van het bms. Heb het zelf ook gebruikt een poosje, maar mijn bms was eigenlijk altijd wel mooi dik. En wat was de hcg waarde? Fijn wel dat de dokter nog een poging wil wagen met je. Hopelijk is het niet nodig, maar er is dan iig nog wel hoop dat is wel een fijne gedachte. Als het misgaat is het altijd verdrietig, zeker als je in dit traject zit, dan is een kindje zo ontzettend gewenst. En die onzekerheid die jij nu hebt lijkt me ook niet heel erg fijn, je weet nu niet precies waar je aan toe bent en hoe of wat. Ik hoop dat er snel (positieve) duidelijkheid komt voor jou. Heb je ook nog een echo dan binnenkort?

Hoi @Bonnie2 het kan zeker geen kwaad Utrogestan te gebruiken. Utrogestan bevat progesteron wat je normaliter zelf voldoende aanmaakt als je de natuurlijke wijze zwanger zou zijn geworden. Omdat je nu een tp krijgt in je natuurlijke cyclus heb je zelf gewoon een eisprong gehad en maakt je lichaam het zelf aan. Daarom heeft het volgens de gynaecoloog geen meerwaarde. Als je met medicatie een tp krijgt dan heb je zelf geen eisprong gehad en maakt je lichaam geen progesteron aan, daarom krijg je die Utrogestan, om de zwangerschap in stand te kunnen houden, want zonder progesteron kan het kindje zich niet ontwikkelen. Als je zwanger bent dan neemt op een gegeven moment de placenta de aanmaak van de progesteron over en heb je ook de Utrogestan niet meer nodig. Ik weet dat je in het buitenland vrijwel altijd Utrogestan voorgeschreven krijgt, ook als je een tp hebt gehad in de natuurlijke cyclus en meestal moet je het ook langer gebruiken dan in NL. Als je teveel progesteron hebt dat kan geen kwaad, maar te weinig zeker wel. Als jij je er beter bij voelt dan zou ik het gewoon gebruiken. De Ascal werkt idd bloedverdunnend en dit wordt meestal voorgeschreven als je risico loopt op bijvoorbeeld zwangeschapsvergiftiging, hoge bloeddruk, of om te proberen een miskraam te voorkomen, door die bloedverdunners zou de bloeddoorlating in de baarmoeder en placenta beter zijn, waardoor het eitje beter kan innestelen en het kindje later betere placenta heeft. Als je niet meer zo piep bent dan loop je daar meer risico op en wordt het regelmatig voorgeschreven. Ze zeggen dat het geen kwaad kan voor moeder en kindje. Op internet is er wel veel info over te vinden als je googeld op bloedverdunners en zwangerschap of ascal en zwangerschap dan vind je er veel informatie van. Succes met je terugplaatsing volgende week!

Ja dat was heel verdrietig @Kiona77 vooral omdat het op een termijn was dat de kans nog maar heel erg klein was dat het nog mis zou gaan. Wat rot voor je ik voel met je mee meis. Zo verdrietig als het mis gaat. Sterkte en als je wat kwijt wil dan hou je vooral niet in hoor, daar is dit forum voor. Om elkaar te steunen in goede en slechte tijden, omdat we allemaal weten hoe het voelt te moeten leven tussen hoop en vrees.

Kijk, zie je wel, je was gewoon te vroeg met de clear blue test! Als hij donkerder wordt loopt het op en ben je zwanger. Snap dat je in spanning zit hiervan en dat het je onzeker maakt, maar in 20-25% van de zwangeren is er bloedverlies in de eerste 12 weken van de zwangerschap heb ik me laten vertellen, waarvan in de helft van die gevallen er geen sprake is van een miskraam. Als je al een kloppend hartje gezien hebt, dan is de kans dat er niks aan de hand is zelfs 95%! Bruin is oud bloed en als het roze rood is zonder stolseltjes dan hoeft er ook nog steeds niks aan de hand te zijn. Ik heb zelf de innestelingsbloeding gehad paar dagen voordat ik positief testte en daarna met 8,5 en 9,5 week een bloeding. Daarna heb ik 2 goede echo's gehad met een duidelijke hartactie en een bewegend kindje. Met de termijn echo van 11 weken was hij zelfs zo beweeglijk dat ze hem niet eens fatsoenlijk kon meten en heb ik zijn hartje horen kloppen. In de baarmoeder is niks van de bloeding te zien geweest, dus de verloskundige dacht toen dat het uitwendig was met het inbrengen van die poezenbollen dat ik toen bijvoorbeeld per ongeluk een wondje veroorzaakt heb dat is gaan bloeden, of het kan een gesprongen bloedvaatje zijn geweest. Iets onschuldigs waarschijnlijk. Probeer vertrouwen te houden, meer kun je nu niet doen. Een echo maken kan ook nog niet, want er is nog niet zoveel op te zien. Een vroege echo kan vanaf 6 weken, maar veel ziekenhuizen wachten tot ongeveer 8 weken. Ik had destijds een echo rond de 7 weken. Wachten meis, er zit niks anders op, wachten, hopen, duimen en bidden.... Nee, ik heb geen behandeling nu, ik ben nu net weer ongesteld geworden, dus mijn lichaam werkt weer naar behoren, maar ik zit nog een beetje in dubio. Heb toch wel een harde dreun te verwerken gekregen dat de kleine niet meer leefde. Uit het bloedonderzoek is niks gekomen, volgens de gynaecoloog ben ik kerngezond en in goede conditie. Alle waardes waren goed, ook mijn suikers, volgens haar is er geen enkele reden waarom ik dit lichamelijk niet zou kunnen, ook de doctor uit de clinic waar ik in behandeling ben geweest zegt dat. Ik krijg over 2 weken nog de uitslag van de placenta, ik wacht dat nog even af en kijk dan wat ik ermee doe. Voor NL ben je wellicht al "te oud" hoe dom ik dat ook vind want ook in NL mag je terug laten plaatsen tot 50, maar in het buitenland heb je nog legio behandelingen daarvoor. Ze behandelen in buitenland sowieso tot 50 en sommige landen zelfs nog ouder, dus er zijn nog genoeg mogelijkheden. Ook met je eigen eitjes, vaak hebben ze toch andere behandelmethoden dan in NL. Vind dat ze in NL heel erg kijken naar vaste protocollen en niet naar het individu. Als je alleen bent kun je in een aantal landen niet terecht, Duitsland, Tsjechie, Polen bijvoorbeeld, die behandelen enkel man-vrouw setjes. Geen single vrouwen of vrouwen die samen zijn. Maar er blijven nog genoeg opties over waar je terecht kunt voor behandelingen met eigen of donoreitjes. Spanje, Griekenland, Rusland, Letland, Scandinavische landen, Engeland, Cyrpus zijn bijvoorbeeld landen waar je zo heen kunt, zonder wachtlijst. Enige is dat je dan wel ff moet kijken of je dezelfde donor kunt aanhouden, want niet iedere donor kan voor elk land gebruikt worden. Dat heeft dan te maken met de regels van dat betreffende land. Maar niet op de zaken vooruitlopen, wellicht heb je het helemaal niet nodig omdat deze kleine lekker blijft zitten bij je. Laat je niet van de wijs brengen en probeer hoop te houden hoe moeilijk ook. En geduldig wachten.....

Ik vrees het ook @Kiona77 wachten is iets dat we helaas heel veel moeten doen in dit traject. Ik had bij mijn laatste poging ook na 5 dagen 2 embryo's terug gekregen, eentje was in blasto stadium, de ander was een morula (1 stapje onder blasto). Ze hadden tegen mij gezegd dat ik na 14 dagen een bloedtest moest doen en bij urinetest kon ik beter nog een weekje langer wachten. Ik was naar het buitenland geweest, daar zijn ze dol op bloedtesten. Die heb ik niet gedaan want hier in Nederland moet je dagen wachten voor de uitslag van zo'n test die dan weer achterhaald is omdat het hcg blijft stijgen. Heb toen gekozen voor een urinetest na 14 dagen. Met 11 dagen testen heb ik meer gehoord dat je dat mag in Nederland en ook Belgie, maar dan zou ik wel een zogenaamde "vroege" test doen, die meet ook al het hcg als er nog maar weinig in je bloed zit, het zou zomaar kunnen dat clearblue op een bepaalde hoeveelheid hcg is afgesteld voordat die "zwanger" meet en dat je met die clearblue gewoon nog te vroeg bent geweest, want op die andere test is wel echt een duidelijk streepje te zien. Voor wat betreft je bloedverlies, als het heel weinig was en weer is gestopt dan kan het echt nog van een innestelingsbloeding zijn. Dat kan lijken op een menstruatie (dacht ik toen ook namelijk) maar dat is veel minder en zet niet door. Voor wat betreft allerlei kwaaltjes en pijntjes... Wij zijn geneigd om alles onder een vergrootglas te leggen omdat we weten dat er wat terug gezet is. We analyseren alles wat we voelen. Maar helaas wil het precies niks zeggen.... Een beginnende zwangerschap kan namelijk ook voelen alsof je ongesteld moet worden. Pijntjes, krampjes, zeurende buik, opgeblazen gevoel, kan beide kanten op. Helaas kun je er niks mee, behalve.... wachten dus.... Wachten, duimen en geduld hebben zijn hele grote onderdelen in dit proces. Ik heb 4 pogingen gedaan, 3 in Nederland, eentje in het buitenland. Ik had gehoopt op succes, maar helaas, mij is het niet gegund. Mijn laatste poging was met eiceldonatie, helaas ook mislukt, ik heb nog wel 2 cryo's daar in de vriezer, maar ik weet nog niet of ik het aandurf om die terug te laten zetten. Eiceldonatie werkt vrij makkelijk, de donor krijgt een punctie, haar eitjes worden bevrucht en na bevruchting terug geplaatst in jou. Omdat je dan eitjes van een jonge donor hebt, is de kans op succes een stuk hoger. In Nederland zijn er lange wachtlijsten voor, moet je jarenlang wachten en ik dacht dat de maximum leeftijd 41 of 42 jaar is daarvoor. Je kan ook zelf een donor aanbrengen, dan heb je minder lange wachtlijst, maar die donor moet dan onder de 36 jaar zijn, maar liefst nog jonger, ik zou dan zeker voor iemand gaan rond de 30, hoe jonger de donor, hoe meer kans in feite. Wat ik gemerkt heb bij mij is dat mijn eigen oude eitjes wel goed bevrucht werden, maar dan waarschijnlijk stopten met delen na een paar dagen. Ik kreeg ze hier in Nederland met 3 dagen terug, ik denk dat ze het niet eens gered hadden tot 5 dagen. Voor de eiceldonatie ben ik naar het buitenland geweest, daar heb je namelijk geen wachtlijsten en kun je dus meteen beginnen. Er zijn heel veel mogelijkheden voor, maar dat kun je het beste onderzoeken als je zeker weet of deze poging van jou gelukt is of niet. Voor nu is er nog hoop voor jou, dus die hoop zou ik nog eventjes vasthouden. Ik heb idd ook donorzaad uit het buitenland gebruikt, ik had van een Deense meneer van European Sperm Bank. Deze man leek behoorlijk veel op mijn zoon en had ook nog eens dezelfde bloedgroep als ik, dus dat vond ik een mooie match.

Oh, als de clear blue test niet zwanger zegt dan ben ik er ook bang voor @Kiona77 Wil niet meteen al je hoop de grond in boren, maar ook met beetje bloedverlies erbij klinkt dat niet heel hoopgevend eerlijk gezegd. Snap ik ja, ik heb zelf 3 pogingen gedaan en had ook niet superveel eitjes meer, eerste keer had ik er 4 waarvan 3 bevrucht, 2 teruggeplaatst en die derde was niet goed genoeg om in te vriezen, tweede poging had ik 3 eitjes, alle 3 bevrucht, 2 teruggeplaatst, de derde wederom niet goed genoeg om in te vriezen, derder keer had ik nog maar 2 eitjes en eentje bevrucht, teruggeplaatst en ook mislukt. Ik heb het risico ook niet meer willen nemen en ben overgestapt op eiceldonatie omdat het voor mij eigenlijk niet uitmaakt of het biologisch wel of niet van mij is, ik dacht dat het me meer kansen zou geven. Ik ben ook alleen net als jij, heb dus ook donorzaad nodig en dan loopt het behoorlijk in de papieren allemaal. Het is gewoon geen gemakkelijk traject helaas.... Ik zie op die bovenste test toch wel echt een streepje, misschien ben je nog te vroeg geweest met testen met de clearblue? Je had vorige week donderdag je terugplaatsing toch? Dat is 24 september dan geweest? Bij mij hadden ze gezegd dat ik mocht testen 14 dagen na terugplaatsing, jij zit dan nu op de 11e dag zoiets toch? Ik zou het nog heel eventjes afwachten dan nu en op 14 dagen nog een testje doen.

Hoi @Kiona77 welkom hier meis. Als je alles wil lezen ben je wel ff zoet vrees ik... Wat balen dat je maar 1 eicel bevrucht had, hopelijk was dit het gouden eitje dan, er hoeft er maar 1x eentje te blijven plakken he? Waarom is dit je enige poging eigenlijk? Vanwege je leeftijd? Weet dat er ook klinieken zijn die je nog tot 45 behandelen, alleen zijn de kosten dan wel voor jouw rekening. Dat wil ik je nog wel even meegeven, zodat je weet dat er na je 43 nog wel degelijk opties zijn. Dan even over je bruine afscheiding, ik heb dat ook gehad bij mijn vorige poging, een paar dagen voordat ik mocht testen, ongeveer een week na de terugplaatsing had ik ook bruine afscheiding en het gevoel dat ik ongesteld moest worden, zo gaat het normaliter bij mijn menstruatie ook, paar dagen voordat ik het moet worden heb ik bruine afscheiding, echter dit keer was ik wel zwanger en was de bruine afscheiding waarschijnlijk een innestelingsbloeding geweest, de bruine afscheiding duurde een paar daagjes en ging toen weer weg. Ik heb niet voor de officiele testdatum gestest, maar toen ik mocht testen had ik een hele duidelijke streep en een week later nog een keer getest (moest van de clinic) en toen was de streep nog duidelijker, was geen twijfel mogelijk. Als de streep donkerder kleurt loopt het hcg op en ben je normaliter dus in verwachting. Dus voor nu feliciteer ik je met je zwangerschap, een streep is een streep meis. Het is idd heel spannend, zeker als je maar 1 kansje hebt, maar ik zou toch als ik jou was even contact opnemen waar je in behandeling bent en doorgeven dat je positief getest hebt, dan krijg je waarschijnlijk rond de 8 weken een echo.

Vraagje ff lijkt wel of ik ongesteld ben nu, weten jullie misschien of dat kan? Morgen is het 4 weken geleden dat ik naar het ziekenhuis moest, daarna heb ik een week of 2 bloedverlies gehad wat in het begin heel veel was en daarna minder werd, toen een dag of 10-12 wat bruinig, soms ook weleens een hele nacht of dag niks, maar als ik dan bijvoorbeeld was wezen sporten dan kwam er weer wat uit, net alsof lichamelijke inspanning dat dan weer in werking zet ofzo. Begin van de week had ik vrijwel niks meer, woensdag moest ik bij de gynaecoloog zijn en dus heb ik daar gezegd dat ik bijna geen bloedverlies meer had. Vrijdag ga ik sporten en terug donkerbruin bloed en sinds vandaag weer rood bloedverlies, net als een beginnende menstruatie zeg maar, heb verder geen buikkrampen net als bij een "normale" menstruatie dus ik weet het ff niet? Qua tijd zou het wel kunnen, want normaliter ben ik altijd ietsje eerder dan 28 dagen, meestal 26 dagen, maar vind het wel beetje gek dat dan de bloeding zo goed als niet gestopt is geweest.

Oeh, jouw verhaal komt even binnen @Hanniebal.... Wat een bijzonder persoonlijk verhaal deel je hier. En wat steek je daarmee anderen (mij) een hart onder de riem. Ik weet nog zo goed hoe onzeker je was over die 2 eitjes, matig en redelijk, ik kan het nog zo goed herinneren, ook je verdriet en grote angst dat het weer zou mislukken. En wij je maar moed inpraten en wat was ik blij Hanan dat het toch gelukt was en je dat zo gewenste kindje gaat krijgen de 14e. Ik lees met verbazing ook het gezeur van die zwangere vriendin, het weinig compassie voelen met een ander haar verdriet, de reacties van vriendinnen, die je dan gewoon schaamteloos zeggen, het lukt je toch niet, eigenlijk best onaardig en wat kunnen mensen toch hard zijn he? Artsen die de handdoek in de ring hadden willen gooien en je alle positiviteit (en hoop) ontnamen op die manier. Ik heb echt zo'n bewondering voor jouw doorzettingsvermogen Hanan en wat gun ik je dit meisje zo! Je zoontje kijkt er vast enorm naar uit om haar over 12 dagen te ontmoeten. Jeetje Han, 12 dagen nog maar! Jij bent echt zo het pefecte voorbeeld van never give up! Ik wens je alvast heel veel succes met de bevalling die al snel is en heel erg veel geluk met dat matige of redelijjke eitje dat je dochter is mogen worden!

Vind het echt rot voor je @Siepie dat het niet gelukt is.... Hopelijk heb je wel een beetje fijne verjaardag gehad het weekend. Proficiat met je man! Welkom terug @Nina79 Heb je een fijne vakantie gehad? Niet bezwaard voelen meis, het is idd confronterend, maar het leven is vol met confronterende dingen. Ook het geboortekaartje van mijn collega die vorige week bevallen is was confronterend en het babietje van mijn zusje is confronterend. De kinderwagens op straat en de dikke buiken, het is allemaal confronterend. Dat doet pijn, maar dat wil niet zeggen dat ik blij ben voor een ander, dat ik blij ben dat jou dit bespaard is gebleven en dat mijn collega een gezond zoontje kreeg terwijl ze eigenlijk niet zwanger kon worden. Het zijn kleine wondertjes die mij helaas afgenomen is. Neemt niet weg dat ik heel even gelukkig ben geweest, 2 maanden ongeveer. Dit kleine kereltje heeft me een hele korte periode intens gelukkig gemaakt en intens verdrietig. Mijn zoon heb ik uiteindelijk niks verteld, het voegt voor hem niks toe, hij kan er niks mee. Daarbij heeft hij een hele akelige vader die dit direct gaat aangrijpen om een klote streek uit te halen. Als hij weet dat ik zwak ben (en dat ben ik nu) dan slaat hij toe, maar ik kan mijn zoon niet vragen dit geheim te houden of er niet over te praten met anderen. Ik heb er lang over getwijfeld, maar besloten dat dit voor mij het beste is zo. Hij zal wel iets gemerkt hebben van mijn verdriet denk ik en het vreemd hebben gevonden dat er ineens zoveel volk was hier, maar hij heeft er niks over gevraagd. Intussen ben ik 3 weken verder, heb ik de pieces of my life weer opgepakt en ben ik weer aan het werk. Vanaf deze week ga ik weer al mijn uren werken, het geeft me afleiding en lichamelijk lukt het wel. De bloeding is nog niet volledig gestopt, daar baal ik wel van, soms lijkt het of het weg is, dan heb ik urenlang niks gespot om dan vervolgens weer helderrood bloed te spotten na dagenlang bruin. Dat vind ik wel vervelend, ik wil eigenlijk gewoon door met mijn leven en dit achter me laten en nu wordt ik telkens als ik naar de wc ga weer geconfronteerd ermee. Wat ik wel een beetje jammer vind is dat ik van de clinic helemaal niks meer gehoord heb sinds 7 september. Heb ze toen de foto's van mijn zoontje gestuurd en daarna bleef het stil. Dat valt me wel tegen eigenlijk, dat ze me nooit meer gevraagd hebben hoe het met me gaat. .

Ohhh wat balen @Siepie had het zo gehoopt voor je! Snap ik wel ja dat je je een beetje afzondert dan, dat heb je ook nodig soms, zeker om teleurstellingen te verwerken. Denk ook dat het weinig zinvol is om door te gaan met de medicatie en volgende week weer te testen. Je zit op 14 dagen na tp toch? Toen testte ik heel erg zwanger, de week erna was de streep wel nog dikker, maar die eerste test was zeer duidelijk en hoefde niet met een loep te turen naar een zeer licht streepje, dus die mening van jou deel ik wel. Als het nu niet positief is dan wellicht volgende week ook niet, al zijn de wonderen de wereld nog niet uit.... Het blijft een zwaar traject he, snap ik wel ja dat je ff moet nadenken of je dat allemaal nog wil. Weet niet of eiceldonatie eventueel een optie voor je is, kan ook met je man zijn zaad, dan is het kindje biologisch mss niet van jou, maar het groeit wel in jou en is ook wettelijk van jou en het is wel van je man dan. Maar goed, dat is iets dat moet jij beslissen en dat moet je ook niet nu doen want nu ben je nog te verdrietig om de mislukte poging. Wat ik gemerkt heb na het verlies van dit kindje is dat het verdriet echt mega groot is en het voor mij geen enkel verschil zou uitgemaakt hebben dat het biologisch wel of niet van mij is, het groeit in mij, dus is het van mij en het was zo ontzettend welkom. Met mij gaat het op en af, ben nog best wel een emo wrak soms, maar sommige dagen gaat het best ok. Ben ook weer aan het werk, deels nog, zoveel uren als dat ik volhoud. Lichamelijk gaat het wel, toch nog wel vlug moe, bloeding is inmiddels bijna weg, alleen nog bruin komt eruit. Heb het sporten maar weer opgepakt na maanden niks gedaan te hebben. Beginners schemaatje van 40 minuutjes per keer, maar wel 3x per week. Paar kg afvallen is mijn nieuwe doel, ben er al 8 kwijt..... Dat nu wel genormaliseerd intussen en mijn jongste zusje doet ook mee, iedere vrijdag wegen en dan op naar een gezond gewicht. Volgende week controle in het ziekenhuis en dan krijg ik ook de uitslagen die ze binnen hebben van het bloed. De placenta zou waarschijnlijk langer duren, maar heb 3 weken erna nog een afspraak staan. Ze zullen dan ook wel inwendig gluren of alles er schoon uit ziet. Heb een mooi klein subtiel gedenkplekje gemaakt voor de kleine man en het armbandje dat ik gekregen heb van mijn moeder en zusjes ligt bij de juwelier om te graveren, zijn naam en geboortedatum laat ik er in zetten. Nu thuis aan het werk, maar heb slecht geslapen dus de concentratie is pet. Sterkte lieverd, is toch een dingetje om te verwerken weer he?

Jij had vandaag toch je testdag dacht ik @Siepie? Hoe is het verlopen? Ben benieuwd! Verder met de andere meiden alles goed? Het is zo stilletjes op het moment...

Wat leuk dat je weer komt meeschrijven @Onzefamilie en wat een leuke foto. En je hebt helemaal gelijk, soms zijn we zo bezig met wonderen verrichten dat we vergeten welke wonderen we wel hebben. Blij wezen met dat wat je wel hebt ipv treuren om dat wat je graag wil en niet hebt. Het is een waarheid als een koe en toch is dat lastig, want je wil zo graag ook dat wonder dat je nog niet hebt... Anyway, welcome back in dit wachtbankje topic dat wel een beetje achterhaald is intussen, maar het wordt vanzelf wel weer december. Of lopen we op de feiten vooruit? Is maar net hoe je het ziet... Hier is het idd allemaal erg verdrietig, maar life goes on, dus ja, ook mijn leven hoe lastig ook soms. Morgen weer naar het werk en dan is alles weer zoals het was before.... Lief dat jullie aan mij denken meiden. Voor jou spannende tijd @Marsukar Ik meen dat jij tegelijk uitgerekend was met mijn collega (zij 27 september) maar zij is afgelopen vrijdag bevallen. Kreeg een appje van dr, is dan wel even confronterend, maar ik weet hoe een groot wonder dit kindje is, dus ik gun haar en haar man hun geluk van harte. Voor jou kan het nu elk moment zover zijn, maar kan ook nog 2 weekjes duren. Lijkt me spannend als je zo op het laatst loopt en gewoon weet van het kan ineens zo ver zijn. Weet nog dat mijn zusje van haar 2e in verwachting was en toen gingen ze naar de dierentuin (ze was al over de datum heen), dierentuin was vlakbij, kwartiertje rijden zoiets en zij lopen daar en ineens zegt ze, oh, we moeten nu naar huis en paar uur later lag haar dochter op haar buik te kijken. Ik wens je vast veel succes op het moment dat je het nodig hebt en wel ff wat laten weten hoor

Dankjewel lieve @Jennie80 voor de virtuele knuffel! Zulke dingetjes doen me wel heel goed. Hoe is het met jou nu? Jij hebt ook wel eea achter de kiezen gehad. Is er al zicht op wanneer je weer verder mag?

Dat klopt @Siepie iedereen heeft recht op geluk en een fijn leven, alleen is het soms een beetje oneerlijk verdeeld daarin. Maar ja, dat zal er ook wel bij horen. Ja, heb je in het begin verteld dat je het niet makkelijk gehad hebt, gelukkig dat het voor jou nu anders is. Ik zal me vast ook wel weer eens wat happier voelen, ooit, maar nu mag ik gewoon nog verdrietig zijn, het is ook nog maar zo kort geleden allemaal. Oh, maar 3... Wachten met testen, ik ben er bang voor dat je dat niet lukt, lol. Ach ja, natuurlijk, je had woensdag je terugplaatsing, ben ff helemaal van de wap van alles. Testen is 2 weken na terugplaatsing en niet na punctie, dom. Maakt het dan niet uit dat je 2 daagse hebt terug gekregen eigenlijk? Ja, de dagen kruipen in die wachttijd tot testen, vooral die tweede week vond ik altijd zooooo traag gaan. Nee, met de adviezen en meningen van anderen kan ik precies niks. Mijn jongste zusje heeft zelf een miskraam gehad (8 weken) en dat ging hetzelfde als bij mij. Kwam ook voor een echo en kindje bleek niet meer te leven, ook niks van gemerkt. Daarna heeft ze 3 gezonde kinderen gekregen, maar ja, ze was wel veel jonger dan ik. Ze weet wel hoe het voelt en ze zegt dat ze er nu nog weleens verdriet van heeft en het is al meer dan 7 jaar geleden. Ze zal altijd denken wat nu als dit kindje wel geboren was, maar ja, dan had ze haar dochtertje ook niet gehad, dus dat verzacht het verlies wel zei ze. Het zal ongetwijfeld allemaal goed bedoeld zijn, maar zelfs met de vraag "hoe is het" kan ik niks. Het is kut en klote, maar ja, dat iedere keer te zeggen dat doe je dan ook weer niet dus, stuur je maar dat het wel gaat. Ben intussen bijna 8 kg kwijt in 10 dagen, dat zeg ik maar niet, want dan maken ze zich alleen maar zorgen. Slapen gaat nog wel enigszins, maar ik slaap te weinig en eten lukt ook niet zo goed. Nu mocht er wel wat af, dus dat is dan nog niet zo heel erg, maar het geeft wel aan hoe slecht het eigenlijk gaat. Ja, hij is voor altijd hier in mijn tuin. Dit stukje tuin staat ook vol met plantjes die uit de tuin van mijn overleden peettante komen en plantjes die mijn moeder zelf gekweekt heeft. Hij hoort daar en dit moest ik ook echt alleen doen. Ik heb tranen met tuiten gehuild, maar zo was het goed. Van mijn moeder en zusjes heb ik een armband gekregen met een klein sterretje erop, superlief. Ga zijn naam en geboortedatum erin laten graveren als dat kan (is niet zo een hele dikke armband). Dank voor de lieve woorden Simoon, ik hoop ook echt dat het tij gaat keren binnenkort. Mijn duimen draaien voor jou nog hoor! En ook voor de andere meiden.

Ja, in de toekomst kijken kan niemand he @Siepie maar ik hoop toch eigenlijk wel iets meer geluk en een iets makkelijker leven.... We zullen het zien. Ja, dat is zeker zo, als je ergens heen wil dan zul je er wat voor over moeten hebben. Rusteloze benen en een opgevouwen vlucht is dat bij mij meestal dan. Oh, een paar testen? Ik koop altijd maar 1 test, zo'n doosje met 2 erin en dan vlak vantevoren meestal. De laatste keer had ik nog een test liggen, die lag al die tijd dus in mijn kast en netjes op de juiste dag getest. Het is ook maar waar je je prettig bij voelt, ik zou er knettergek van worden denk ik, als ik steeds maar zou testen. Wanneer is dan je officiele testdag? maandag de 21e toch dacht ik? Dacht dat je met zo'n vroege test dan wel dag of 3 vantevoren al kunt meten. Ja, zal het allemaal een plek moeten geven, mijn moeder en zusjes hebben al gezegd dat ze achter me staan, wat ik ook besluit, maar ik proef eigenlijk wel een beetje uit hun dat ze hopen dat ik er toch nog voor ga. Collega van mij zegt dat ik dit niet meer moet doen, vanwege het grote verdriet dat het me kan opleveren. En dat is nu eigenlijk precies de reden waarom ik dit hele traject in eerste instantie voor mezelf gehouden heb. Nu moeit iedereen zich er (goedbedoeld) mee. Ik heb helemaal alleen afscheid van mijn zoontje genomen. Mijn moeder vroeg nog wel of ze wilde dat ze kwam, maar ik wilde dit alleen doen, op mijn manier. Ik heb een paar hele mooie foto's gemaakt dat hij in het bakje water op mijn hand ligt, dan zie je pas goed hoe ontzettend klein hij is. Hoe bedoel je de vraag wat ik met gaat doen? Met mijn zoontje bedoel je? Ik heb hem begraven in de tuin, heb er een kaboutertje bij gezet en heb een steen besteld in de vorm van een hartje met de tekst: Wish you were here... Die leg ik er op als die binnen is, zo is hij altijd bij mij. Veel andere opties had ik eigenlijk niet, ik kon hem laten cremeren met lotgenootjes, maar er was geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om hem achter te laten in het ziekenhuis, hij moest mee, hij hoort bij mij. Maar om er nu een hele crematiedienst of begrafenis zelf aan te wijden vond ik ook weer zoiets. Bij zetten bij een graf kon ook niet want in mijn familie wordt iedereen gecremeerd, dus bleef eigenlijk alleen zelf begraven over. En dat vond ik eigenlijk ook wel mooi, zo kon ik het precies doen hoe ik wilde en zal hij altijd hier zijn. Nou, jij hebt inmiddels bijna je eerste wachtweek erop zitten, spannendste week gaat nu komen. Keeping the fingers crossed!

Thanks @Siepie ik doe er alleen niet zoveel mee. Mijn vader vond altijd dat ik boeken moest gaan schrijven, hier, kijk naar die Harry Potter boeken, dat is ook een alleenstaande moeder.... Rusteloze benen is idd heel vervelend, ik heb dat altijd IN het vliegtuig, super irri is dat. Zit je daar en kun je nergens heen, klemvast tussen de stoel voor je en je eigen stoel. Hopelijk heb je vannacht beter geslapen en verder geen last meer. Denk dat alle kinderen dwarsliggers kunnen zijn, maar vond het enorm grappig dat mijn moeder dat zo vond terwijl ook zij totaal geen vergelijking kon maken met enkel 3 dochters. Ze moest dus ook erg wennen aan een kleinzoon en terwijl mijn vader holladijee zong (want eindelijk een menneke in de familie ipv AL die vrouwen) mopperde mijn moeder op de luiers van tegenwoordig want die waren ook niet zo goed als vroeger.... Hier, kijk, hij is helemaal nat, rompertje, buikje, en de luier is nog helemaal droog, wat een waardeloze luiers. Dus ik vraag, heb je zijn piemeltje wel naar beneden geduwd dan? Hoezo? Ehm, ja, als die omhoog wijst plast die over de luier heen... Totaal niet aan gedacht.... Tja, 3 dochters.... Geef je groot gelijk ja dat je een urinetest gaat doen. Je zou deze keer toch niet eerder testen dacht ik ergens gelezen te hebben? Heb je je bedacht of kon je je niet bedwingen? Dat is ook zo, ik voel me ook niet "oud" alleen denk ik wel na over het feit dat ik alleen ben en als ik dus weg val, de kleine geen andere ouder heeft om op terug te vallen, ik wil een kind wel graag tot de volwassenheid kunnen begeleiden. In mijn familie worden mensen niet zo oud, en veel piepen er tussenuit zo ergens rond de 63, 64, 65. Wil niet zeggen dat mij dat ook gaat overkomen natuurlijk, maar daar denk ik dan wel aan. En ook wil het niet zeggen dat als je jonger bent dat je dan niks overkomt, garanties heb je immers niet in het leven. En wie weet wordt ik wel 80 en dan is er niks aan de hand natuurlijk. Maar goed, ben nog lang geen 50, dus wat dat betreft heb ik nog wel enkele jaren de tijd. Dat van die 3 minuten sloeg op het zinnetje dat ik niet vandaag hoefde te beslissen, het was 23.57 toen ik dat tikte, dus die dag duurde nog 3 minuten, maar dat zie je natuurlijk niet als ik het gepost heb, lol. De verloskundige belde op of ze een leerling mocht meebrengen. Jeetje, waarom heb ik dat nou altijd? In het ziekenhuis ook al.... Bleek dan een verloskundige in opleiding die bijna klaar was. Ze kwamen met zijn tweetjes en de leerling kreeg 3 telefoontjes tussendoor, vond ik vrij ongepast, maar goed. Ze zijn wel een uurtje of 2 gebleven, heb ze mijn zoontje laten zien (eerst gevraagd of ze dat wilden) en ook gepraat over de zwangerschap en alles. Verteld over hoe mijn hele traject verlopen was en hoe ontzettend blij en gelukkig dit kindje mij een heel even had gemaakt. Hoe welkom hij was geweest en hoe groot het verdriet.... Ze hadden wel met me te doen, hadden het me zo gegund. Ze vertelde dat de kans dat het na de 13e week nog mis gaat zelfs maar 0,5% is. 0,5%! Het voelt nog steeds heel oneerlijk. Verder zei ze dat hun deur altijd open staat als er ooit iets is en vroeg ze wat mijn plannen verder waren omdat ik dus nog die 2 cryo's heb. Heb haar aangegeven dat ik dat nog niet wist. Ze zei dat ze dat wel snapte, maar dat als ik besloot dat ik het niet meer wilde proberen, dat ik dat dan wel echt zeker moest weten, niet dat ik er later spijt van krijg. En dat het ook wel goed kan gaan, maar ja, garanties heb je nooit in het leven. Het vervelende met zoiets is, het kan je weer ongelooflijk veel verdriet brengen, of ontiegelijk veel geluk en vreugde, er is niks in between. En dat maakt het lastig. Ook nu, met deze zwangerschap, ik ben heel even heel gelukkig geweest, dat neemt niemand mij meer af. De opluchting met die positieve test, de tranen van geluk tijdens de echo's en het geheimpje wat ik met me meedroeg, dit alles maakte mij zo gelukkig. Inmiddels heb ik vandaag definitief afscheid genomen van mijn zoontje. Ik had een klein kistje gekocht voor hem en heb hem daar in gelegd, in het wikkeldoekje dat veel te groot was en met het vlindertje uit het ziekenhuis. Wat bloemetjes uit de tuin. Nu wachten tot mijn steen binnen is. Heb vandaag ook het dagboekje binnen gekregen, het was mooi en liefdevol verpakt. Had een dagboekje gekocht ook voor de zwangerschap, maar om een of andere reden ben ik daar nooit aan begonnen. De verloskundige denkt dat ik in mijn onderbewustzijn geweten heb dat dit kindje het niet zou gaan redden, omdat ik nooit in dat boekje ben begonnen en ook het vertellen aan mijn zoon telkens maar voor me uitschoof. Of dat zo is, geen idee, ik had het wel heel graag anders gewild, maar het mocht niet zo zijn.

Ja, dat is wel hoe ik ben, dat wat in mij opkomt komt er ook uit, tegenwoordig wel iets genuanceerder dan vroeger. Praten gaat dat voor mij moeilijker, ik klap dicht als het te moeilijk voor me wordt en sluit me dan compleet af, zo schrijven lukt me dat wel. Ik zit gewoon een beetje weird in elkaar.... Ach ja, iedere gek zijn gebrek toch? Fijn dat je weer veilig thuis bent @Siepie vanavond lekker warm tegen je mannetje aankruipen en laat je maar lekker koesteren. En als de zaken niet gaan zoals ze moeten maar uiteindelijk toch goed komen is het ook goed he. En eigenwijze kinders zijn ook leuk. Bedenk me ineens dat ik mijn moeder nog moet zeggen dat ze het fout had.... "Het is vast een meisje, die zijn eigenwijs en liggen vaak dwars" Nope, een kereltje dus, ik zei nog tegen dr, jongens liggen ook dwars en zijn ook eigenwijs, maar meisjes vaker vond zij. Alsof ze vergelijk heeft ofzo, ze heeft 3 dochters. Anyway, ik dwaal weer af. Ja gewoon doen hoor die urinetest, dat geeft echt wel een resultaat na 2 weken. En van dat kadootje, dat is zeker zo, vond het echt superlief. Zat ook nog een megalief kaartje bij en nog wat andere dingetjes. Ja, dat verhaal van die Franse vrouw heeft Sophie mij ook verteld toen ik weer eens lag te zemelen over dat ik geen jaren de tijd meer had (toen in die onzekere tijd dat het land dicht was) alleen is er voor mijzelf ook nog een soort grens waarop ik zelf vind dat IK dat niet meer moet doen. In Letland hebben ze ook niet echt een maximum leeftijd, dus wat dat betreft hoef ik ook niet vandaag iets te beslissen over de cryo's, daar heb ik ook nog maar 3 minuten de tijd voor trouwens. Bedankt, ik heb nog niet echt vragen eerlijk gezegd, misschien komen die morgen op. De vraag, why in hemelsnaam???? Die kan ze niet beantwoorden. Heb een keertje eerder iemand die tip gegeven, zij is nu bijna uitgerekend, nog een week of 2 geloof ik dat ze moet. Je leest zoveel op internet, een hoop denk ik van, mjah, ok, maar dat wandelen klonk wel logisch en daarbij als het niet helpt ben je toch gezond bezig geweest. Niet rennen he Simoon, wandelen, op rustig tempo. En iedere dag netjes half uurtje. Nou, het bed maar eens opzoeken.

Nou @Siepie inmiddels weer thuis denk ik met Emmy. Snap dat je dat hangen op die kamer erg beu was, je wordt er ook zo lamlendig van denk ik. Toen ik daar was, was ik ook alleen, maar kon ik wel gaan en staan waar ik wilde, dat scheelt een boel denk ik. Hopelijk was het goed gegaan met vliegen, lijkt me rot als je vliegangst hebt en dan alleen te moeten gaan. Bij mij wilden ze toen ook een bloedtest, maar hier in Nederland gaat dat allemaal zo traag, voordat je de uitslag hebt daar van ben je alweer dagen verder. Ik heb toen ook gewoon een urinetest gedaan na 2 weken, ze zeiden toen dat ik de over 3 weken moest doen, maar gewoon na 2 weken, dat moet hier in NL ook, 14 dagen na terugplaatsing urinetest. In het buitenland zijn ze nogal van de bloedtesten heb ik het idee. Moest toen idd ook een week later nog een keer een urinetest doen. Gewoon doen wat goed voelt Siepie en met een urinetest krijg je echt wel duidelijkheid. Klopt, ik neem ook wel de tijd om dit te verwerken, maar met thuis zitten komen ook de muren op me af, dus ik doe nu gewoon wat goed voelt. Ik loop ook niet meer hele dagen te huilen, dat scheelt ook wel, heb nog wel van die momentjes. Vandaag kwam er een doosje met de post, zat een sticker op van vlinderkusjes. Denk oeh, die maar niet open maken nu zoonlief op de bank zijn halve brood naar binnen zit te stouwen.... Dus toen hij naar boven aftaaide voor de online studie heb ik het open gemaakt. Superlief kaartje van mijn moeder en zusjes en een armbandje met een sterretje erop, echt zo lief. Dus daar gingen de tranen weer.... De cryo's zijn idd van mij en wat daarmee gebeurt is altijd mijn beslissing. Op mijn... "ik ben al zo oud" zei mijn moeder lekker modern... 'er zijn er nog wel van 50 die een baby krijgen' Zij hebben allemaal zoiets van, hey, dat zijn nog 2 kansen, pak die gewoon als je er klaar voor bent. Super fijn te weten dat ze allemaal achter me staan. Ze zijn ook zo lief voor me, maar muts als ik ben voel ik me dan daar weer schuldig over en vind ik mezelf lastig. Een mens kan raar in elkaar zitten. Het is ook gewoon zo een diepe val die ik nu gemaakt heb. Ik was echt helemaal sky high, zo gelukkig (eindelijk!) en blij en ik keek er zo naar uit en dan in die put te pletteren, man dat is een smak! En daar dan weer uit klauteren dat valt niet zo mee, maar het zal me uiteindelijk ook wel weer lukken. Jee @Jennie80 wat een ellende zo ook voor jou zeg, na al die medicaties die niet hielpen alsnog een curettage.... Vind het zo rot ook voor jou, al die onzekerheid en alles en dan dit ook nog er bovenop. Fijn dat het dan vandaag nog kon en dat je nu van de onzekerheid af bent. Kun je het afsluiten en ook weer verder he? Je blijft anders maar zo hangen ook in een onwenselijke situatie. Mag je nu wel gelijk weer verder of moet je een poosje wachten? Dankjewel voor je lieve woorden verder, schrijven is voor mij een methode waarop ik dingen verwerk die moeilijk voor mij zijn. Ik heb vandaag ook een dagboekje gekocht speciaal voor als je zwangerschap niet goed verlopen is. Je kan er wat dingetjes invullen en verder heel veel in schrijven en foto's in plakken. Ik ga alle echo foto's enzo er in plakken en de hele reutemeteut er neer schrijven. Misschien leest wel nooit iemand het, maar voor mij voelt het goed om dit te doen voor dit mini jongetje. De liefde was en is heel groot, man wat had ik dit jongetje graag over een half jaartje in mijn armen gehad. Maar dat is denk ik wel met iedereen hier op dit forum. Je bent bezig met zo een grote wens, deze kindjes van alle meiden hier kunnen niet beter terechtkomen denk ik. Moet je kijken wat we er allemaal voor doen, je kan niet gewenster zijn dan dit denk ik. Morgen komt de verloskundige langs, toen ze me dinsdag belde vroeg ze of ik het goed vond dat ze even langs kwam. Ze vond het anders ook zo rot om het zo af te sluiten. Ik vond het wel goed, ik snap ook wel dat zij het ook rot vinden en ook iets willen afsluiten. Wellicht komen er nog vragen bij me op die ik haar kan stellen. Ze is heel lief voor me geweest altijd. Heb ook besloten dat ik vanaf maandag weer een paar uurtjes ga werken, vanuit huis. Even kijken hoe het gaat en geeft ook afleiding enzo. Nou Jennie, hopelijk is alles snel weer op orde in je lichaam en heb je niet teveel last van de curettage. Siepie, hopelijk niet misselijk en emotioneel meer (al zijn dat toch ook wel dingen die je over 2 weken mss wel wil voelen....) en veilig thuis bij je man en kinders. Hou Emmy lekker warm en iedere dag half uurtje wandelen. Schijnt goed te zijn voor de doorbloeding en de innesteling bevorderen. Of het waar is, geen idee, maar wandelen is sowieso goed voor je..... Het verklaarde iig bij mijn zusje waarom ze mij opeens wandelend tegen kwam. Ik hou niet zo van wandelen en ineens liep ik daar te wandelen een paar maandjes geleden. Was natuurlijk niet de bedoeling dat ik die tegenkwam, maar ja. Zij heel verbaasd aan mijn moeder... Kwam ons Kit nog tegen, was aan het wandelen... Wat vreemd. Mjah, was goed voor de doorbloeding... Weer een lap tekst, op een of andere manier is kort en bondig wezen onmogelijk voor mij...

Fijn @Siepie dat hij er in zit, toch een hele opluchting en een kans. Ik dacht ook hetzelfde als Nina, een plakkertje, dus als die dat nu bij jou ook doet is het goed he? Een 4 cellige op dag 2 is prima hoor, volgens mij hoeft die pas op dag 3 naar 6 of 8 cellen te gaan. Morgen samen lekker naar huis, naar man en kinders en dan wachten en hopen. Wanneer mag je testen? Over 14 dagen? Spannende weekjes nu voor je. Ik zag het op de site staan @Nina79 die thee, ik denk niet dat ik het zou kopen, maar vroeg het me gewoon af, van helpt dat dan. Er is zoveel te koop en te vinden op het internet, je kan jezelf helemaal gek maken ermee denk ik met alle hulpmiddeltjes, maar ik denk zelf eigenlijk dat het geen van allen helpt en dat je gewoon geluk ermee moet hebben. Als je gezond leeft en geen dingen doet die schadelijk zijn voor het kindje dat is in mijn ogen voldoende, maar ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die alles willen aangrijpen. Een tweeling verliezen met 20 weken klinkt inderdaad heel erg heftig, jeetje. Echt een nightmare! Dat is ook wat dit zo heftig maakt, je gaat van mega gelukkig naar inktzwart triest, dat is zo een groot verschil. Ik was over the moon van blijdschap met dit kindje en dan ineens zit je in zo een enorm diep dal, dat is vooraf bijna niet te bevatten hoe heftig dat is. Ik heb geen instagram, had gegoogeld en zag de website, maar daar stonden ze niet op. Met mij gaat het vandaag enigszins, volgens mijn moeder klonk ik wat minder down, mjah, zo voel ik me niet, maar hoe hard ook, het leven gaat door. Dus langzamerhand maar weer op gaan pakken want ik denk dat hoe langer ik ermee wacht, hoe moeilijker het wordt. Dit drama is wel goed voor de lijn overigens, ben al 3 kg kwijt (en was er maar 1tje bijgekomen tot nu toe), dus dat is dan -2. Ga nu proberen dit door te zetten want er mag eigenlijk best flink wat af en nu heb ik daar eventjes de tijd voor, ik las ergens dat overgewicht ook een miskraam kan veroorzaken, is nu wel beetje mosterd na de maaltijd en of het daar dan aan ligt weet je ook niet natuurlijk, maar.... Sinds vandaag komen die cryo's regelmatig voorbij in mijn gedachten en die zijn daar niet voor niks denk ik. Mijn moeder en mijn zusjes staan allemaal achter mij als ik ze laat terugplaatsen hebben ze gezegd en ze vinden allemaal eigenlijk ook wel dat ik het niet zomaar moet opgeven, mezelf kennende ga ik dat ook niet doen. Dit kleine kereltje ga ik nooit vergeten en zodra ik er aan toe ben ga ik hem bij de gemeente aangeven, zodat hij bestaan heeft. Hij hoort bij mij, ik heb 2 kindjes, 2 prachtige mennekes, maar eentje mocht ik niet leren kennen. Iemand stuurde me dit: and you now have a little angel forever looking over you..... Zo probeer ik het dan maar te zien, een klein engeltje, ik hoop stiekem dat hij mijn vader gevonden heeft in de hemel en dat hij veilig is bij opa. Ik ben helemaal niet gelovig, maar dit soort gedachtes brengen me troost. Voor dit hele traject was ik al wel begonnen met afvallen of iig gezond leven. Daarna kwam die hele corona shit en kon ik niet meer naar de sportschool. Rennen, wandelen en fietsen is niet zo mijn ding en met deze eenzame periode van afstand houden deed de kilo's geen goed, ik kwam alles wat ik met veel moeite was kwijtgeraakt gewoon weer bij (ook doordat ik weer veel te veel snoepte enzo). Dus binnenkort maar weer naar de sportschool en die 5 (nu nog 3 dan) kilo er weer af, maar liefst nog meer. Dan ben ik lichamelijk in optimale conditie, of ik nu wel of niet verder ga, dat is sowieso goed he? Nou Simoon, de duimen draaien weer voor jou hoor!

Ja, heel toevallig idd @Nina79, ik vond de tekst zo mooi, het zegt precies hoeveel liefde ik voor dit kindje had en heb. En de beide sieraadjes vond ik erg bijzonder. Had die naam op die kaartjes gegoogeld, maar vond de sierraadjes niet terug. Wel allerlei andere dingen... Innestelingsthee.... Vraag me af of dat echt helpt...

Wat lief @Nina79 Ik vond op internet ook een mooie tekst.... Had ik bewaard en het is heel toevallig, maar dit het de printscreen die ik ervan gemaakt had.... 2 zielen, 1 gedachte....