Kitje

Dat bedoelde ik dus @Siepie precies wat @Hanniebal zegt. Destijds toen ze intens verdrietig was over dat ene matige eitje en de weinige kans die ze dacht te hebben, hebben wij haar ook opgepept en dezelfde woorden gezegd als tegen jou, heb vertrouwen mop, dat is alles wat je kunt doen.... Hij blijft zitten, of niet, it's a lucky shot, een prachtig wonder. Jeetje 34 weken alweer Hanan, aftellen nu dan tot je je prachtige dochter in je armen kunt houden. Dan kennen wij elkaar ook alweer een hele poos, ook al is het dan online. Die zelfbescherming snap ik wel Simoon, dat is ook logisch, je wil je voorbereiden op een teleurstelling zodat het niet al te hard aan komt. Heel herkenbaar voor mij, ik doe dat zelf ook. Morgen al lekker op tijd de terugplaatsing dan, ik hoop zo dat deze ene Emmy het fantastisch gaat doen. Wordt een spannend nachtje zo voor je, ik hoop dat je een beetje kunt slapen. Fingers crossed!

Ja, hij moest mee @Siepie hem daar laten was totaal geen optie, geen haar op mijn hoofd die eraan dacht hem in dat bakje daar te laten staan. Dit oh zo gewenste manneke hoort bij mij, in mijn hart, mijn leven en mijn tuin. En zo kan ik inderdaad op mijn eigen manier in mijn eigen omgeving afscheid van hem nemen en af en toe eens naar hem kijken. Ik wil hem het weekend gaan begraven. Heb een klein kistje gekocht waar hij mooi in past en een mooie steen, gewoon een natuurstenen hartje, niks geks. Met de tekst... Wish you were here... Zakelijke en praktische antwoorden zijn op zich ok als deze de uitslagen bevatten van de bloedtest en placenta onderzoek. Maar niet als hier weer fijntjes gewezen wordt op mijn leeftijd en op het feit dat het risico op een miskraam nu eenmaal nooit 0 is. DAT WEET IK NAMELIJK ALLEMAAL WEL! Ik kan me voorstellen dat het je niet zoveel vertrouwen geeft dat ze dat gezegd hebben Simoon, maar soms overleefd een embryo wel in de buik terwijl het daarbuiten minder kansen kreeg. Mensen worden zwanger van matige en redelijke embryo's en niet zwanger van toppers, het wil niet altijd wat zeggen. Probeer vertrouwen te houden, hoe moeilijk ook. Hoe laat heb je de terugplaatsing morgen?

Dankjewel lieve meisjes voor al jullie mooie woorden en meeleven. Dat hebben vaker mensen tegen mij gezegd @Hanniebal dat ik een boek moet schrijven. In het verleden schreef ik altijd vakantieverhaaltjes naar mijn familie, voornamelijk mijn vader en mijn tante keken er enorm naar uit om deze te lezen altijd wat het dan extra leuk maakte om die verhaaltjes te schrijven. Schrijven is voor mij een manier om verdriet te verwerken, dit ook omdat ik het soms nergens anders kwijt kan, ik ben al heel lang alleen en heb hele eenzame tijden gekend, het schrijven hielp mij een beetje daarin. Bedankt voor je complimentjes Hanan, ik ben ook heel blij dat ik jou en ook Simoon, Nina en Jennie heb leren kennen hier, ook al is het dan virtueel. Jullie hebben veel voor mij betekend de afgelopen tijd en zeker nu ook en de knuffel word in dankbaarheid aanvaard. Non stop huilen is precies wat ik doe Hanan, het verdriet is onbeschrijflijk groot en deze klap is nog veel harder aangekomen dan ik vooraf had kunnen bedenken. Dit kleine kereltje in dat bakje water te zien liggen is hartverscheurend. Ik was zo verschrikkelijk blij met dit kleine wondertje, ik had hem zo graag willen leren kennen en zal altijd zijn mama blijven, ook al was het maar zo kort. De begeleiding in het ziekenhuis was inderdaad geweldig @Nina79 en dat heb ik ze ook gezegd. Vooral de zuster in opleiding is veel bij me geweest en dat was zo een ontzettend lief ding en dat heb ik haar ook verteld. Zonder hen en mijn zusje weet ik niet hoe ik dit had moeten doen. Het voetafdrukje is helaas niet gelukt, zijn voetjes zijn ook zo ontzettend klein. Mijn zusje had wel foto's gemaakt toen ze dat aan het proberen waren, dat had ik niet eens gemerkt en dan zie je hoe liefdevol ze dat doen. En sterk ja, alleen zit ik nu wel over de limiet heen van wat ik kan hebben. Ook sterke mensen vallen om en ik sta heel wankel nu. Ik heb al heel veel ellende te verstouwen gehad, eigenlijk vond ik het nu mijn beurt voor wat geluksmomenten, maar die waren me niet gegund. Uiteindelijk zal ik ook wel weer uit dit dal klimmen en gaat ook dit verdriet wel ergens een plek krijgen, maar het voelt echt heel oneerlijk. Ze hadden in het ziekenhuis nog afspraken gemaakt voor bij de gynaecoloog, maar dat bleek dat mens van vrijdag te zijn, die niet zo heel veel empatisch vermogen had, dus omwille van haar veiligheid heb ik toch maar vriendelijk verzocht om mijn afspraken bij een andere gynaecoloog in te plannen, want ik denk dat als deze mevrouw 1 verkeerd woord zegt dat ik haar aanvlieg..... Ze hebben me nu ingepland bij de gynaecoloog die gistermorgen de medicatie bij mij had ingebracht. Die heeft mij ook gezien, wat moet ik bij een vreemd mens die mij nog nooit gezien heeft? Vanmorgen heeft de verloskundige nog gebeld, zij is zich ook rot geschrokken en had geen woorden. Vrijdag komt ze nog eventjes langs, bij mij thuis. Wat balen @Siepie dat er maar 1 eitje doorgegaan is met delen. Hopelijk is dit dan wel een hele sterke en je hebt er maar eentje nodig, maar je hoopt altijd op wat meer. En kan me heel goed voorstellen dat het een grote domper voor je is en een bittere teleurstelling ook. Ik zou ook morgen laten terugplaatsen, zeker omdat je daar nu in je eentje in zelfisolatie zit. Zo vlug mogelijk terug naar huis, naar je man en kinderen, ik snap je helemaal. Ik duim voor je dat deze ene het goed blijft doen en donderdag lekker met je mee naar huis vliegt!

Dan nu hoe het mij vergaan is vandaag.... Het is uiteindelijk allemaal heel snel gegaan, ik ben zo rond een uur of 13 gaan plassen, dat moest op een po zodat als het kindje eruit zou vallen, het niet in de wc zou vallen, er gebeurde niks, maar bij afvegen zat er wel een beetje roze aan mijn wc papiertje. Ik had na het inbrengen van die pillen een licht zeurende buikpijn, beetje als ongesteldheid, maar het was niet heel heftig ofzo, was op zich goed te doen. Iets na half 2 kwam de zuster weer binnen om te vragen hoe het ging, ze ging op haar gemak op een stoel erbij zitten en vroeg ook of ik nog naar de wc was geweest. Terwijl ik haar aan het vertellen was over mijn plasbezoekje voel ik ineens wat stromen, dus ik zeg tegen haar, oh, ik voel wat stromen ik denk dat het begonnen is nu en meteen er achteraan voel ik een hele guts en dat zei ik ook tegen haar. Ze keek eventjes en ze zei ja, er is best wat bloed ik ga even de dokter halen. Die kwam samen met die andere zuster binnen en ik moest zo huilen, de wetenschap dat dit kindje daar dadelijk ligt deed onbeschrijflijk veel pijn. Mijn zusje kwam bij me zitten en hield mij in haar armen, zij hield het ook niet droog en omdat zij daar zat heeft ze alles gezien. De dokter vroeg of ik het goed vond dat ze me onderzocht en daarna heeft ze me inwendig onderzocht en terwijl ze er weer uitging voelde ik wat mee komen. Dus ik zeg tegen haar, je hebt het kindje meegenomen he? Ja, zegt ze, ik heb het kindje. Het lag onder aan mijn benen en ze heeft daarna geprobeerd de placenta eruit te halen maar dat lukte niet. Daarna hebben ze het kindje in het bakje water gelegd en vroeg ze of ik het wilde zien. Met die placenta er nog in en alles onder het bloed met die dokter tussen mijn benen hoefde dat niet, dus ik zei, doe maar straks. Ik vroeg aan de zuster hoe het kindje eruit zag en toen zei ze, het is een heel mooi kindje, helemaal af, mooi roze. Ik kreeg een inwendige echo om te zien hoeveel er nog in zat, de hele placenta dus. Daarna wilde de dokter weer opnieuw pillen inbrengen om de placenta eruit te laten komen, maar terwijl ze dat deed zakte die een beetje en toen kon ze die pakken. Ze vroeg me een beetje mee te duwen en toen kon ze zo de placenta eruit halen. Hij kwam er in zijn geheel uit en ze hebben hem bekeken. Er was niks geks aan te zien, hij was een stuk groter dan het kindje, rood en goed doorbloed, ook de goede grootte voor bij dit kindje. Ze hebben een stukje opgestuurd ter controle. Daarna hebben ze mij mijn kindje gegeven, in het bakje water. Het is inderdaad een heel mooi kindje, ik zag er niks aan wat niet klopte en ze kon ook zien dat hij nog niet zo heel lang geleden overleden was. Omdat hij in het water lag, had hij de houding in de baarmoeder weer aangenomen. Met de beentjes opgetrokken en een handje in de zwaaistand. Alles zit erop en aan, hele kleine handjes en vingertjes, voetjes van 1 cm klein en we konden ook zien dat het een klein jongetje is. Hij is ongeveer 10 cm klein. Ik mag hem bij laten schrijven bij de gemeente zodat hij bestaan heeft en mijn zusje heeft foto's van hem gemaakt. Zij vond het heel heftig ook en zal ook even bij moeten komen hiervan denk ik. Daarna kreeg ik nog te horen dat ze al een aantal resultaten van de bloedonderzoeken had gehad en dat daar niks geks was uitgekomen. Over 3 weken en 6 weken moet ik terug voor controle en dan krijg ik de rest van de onderzoeken te horen, maar ze zei dat ik me erop moest voorbereiden dat er ook niks uit kan komen, meestal is dat zo. Het ziekenhuis heeft mijn huisarts gebeld en verloskundige, die schrokken zich een hoedje. Daarna hebben ze mijn bloeddruk nog gemeten die was wat aan de lage kant (122/58) maar was voldoende om naar huis te mogen. Het bloedverlies was niet teveel en daarom mocht ik tegen het eind van de middag naar huis. De zuster in opleiding zei nog tegen mij, ik hoop zo dat ik je hier nog een keer terug zie, met een gezond en levend babietje.... Ik ben nu dus thuis, al eventjes, mijn moeder is een pan nasi komen brengen en mijn jongste zusje heeft maandverband meegebracht. Mijn zoontje heb ik mee naar huis genomen, die hoort hier bij mij en niet daar in een bakje water in het ziekenhuis. Ook al wordt hij dan gecremeerd met lotgenootjes, ik wilde hem daar niet achterlaten. Hij staat hier nu in de koelkast en binnenkort geef ik hem een mooi plaatsje in mijn tuin, zodat ik een gedenkplekje voor hem kan maken, want hij was zo ontzettend welkom hier in mijn huis en hart. Ook mijn moeder en mijn jongste zusje hebben mijn zoontje gezien, mijn zusje vond het zo erg, ze moest ervan huilen. Lichamelijk heb ik niet zoveel last meer, heb erna nog wel wat krampen gehad, maar die zijn nu ook weg. Ik voel me leeg en mijn hart huilt, dit hartzeer zal nog een poos duren.....

Jeetje @Siepie wat een toestanden zo zeg, lange reis achter de rug, via Lithouwen.... Wel een opluchting dat je alsnog hebt kunnen gaan, je bent iig daar, dat is al heel wat. Die self isolatie klinkt inderdaad heel naar en eenzaam, zeker als je man morgen terugvliegt en jij daar in je eentje zit. Alleen maar op de kamer blijven en doorgeven wat je wil eten voor ontbijt klinkt idd niet echt heel gezellig. Ik hoop zo voor je dat de testen niet onverwacht positief uitpakken. Je hoort idd soms van die verhalen, maar probeer vertrouwen erin te hebben dat ze gewoon negatief zullen zijn. De enige test die negatief hoort te zijn ook toch? De volgende test is hopelijk een positieve, maar dat gaat ook geen coronatest zijn dan. Waarom hebben ze maar 3 follikels geprikt eigenlijk? Je had er toch een stuk of 5? Waren die andere 2 niet meer goed meegegroeid dan? Wel super dat ze alle drie bevrucht zijn, hopelijk gaan ze goed doordelen en dan strakjes 2 netjes terug en eentje in de vriezer.... Ik hoop het zo voor je! Dat bloedverlies is inderdaad normaal, ik heb dat ook een keertje gehad na een punctie, gaat vanzelf over, geen zorgen om maken. Sophie had me ook een appje gestuurd dat ze het vreselijk voor me vind en ik kan haar altijd appen zei ze, ik heb haar vanavond een update gestuurd, ik zal het zo ook nog hier neerzetten. Het lucht mij op erover te kunnen schrijven en vertellen, ik mocht van de zuster ook niet opkroppen en van mijn moeder mocht ik me ook niet opnieuw compleet afsluiten van alles en iedereen om te proberen dit verdriet weg te stoppen, ik zal het zo in een nieuwe post zetten. Het is misschien wel confronterend, dus ik kan me ook heel goed voorstellen dat je het niet wil lezen, dan skip mijn volgend bericht. Maar voor mij lucht dit wel op, daarom zet ik het hier wel neer en ik hoop van ganser harte dat eenieder van jullie dit nooit hoeft mee te maken.

Dankjewel lieve meisjes Ik heb vanmorgen te horen gekregen dat ik `welkom` was dus ik ben in het ziekenhuis nu. Mijn zusje is bij me, ze is nu net eventjes een wandelingetje maken, maar ze is al die tijd bij me gebleven, echt geweldig. Ik lig op de kraamafdeling, maar heb een kamer helemaal aan het eind van de gang en mijn kamer is ook op slot, ze kunnen er niet zomaar in. Ik maak gelukkig weinig mee van de vreugde van anderen (die ik ze echt wel gun maar voor mij erg confronterend is nu) De zuster heeft mijn hele dossier bekeken vantevoren en ze wist precies hoe of wat. Er is ook een assistent bij, een meisje die zich specialiseerd in de verloskunde, maar wel al volledig verpleegkundige is. Als ik dat niet fijn vond, dan moest ik dat aangeven. Ik vond het niet erg, ze is erg kundig en heel erg lief. De hoofdzuster heeft nog 1 andere patient, maar ze zei er meteen bij dat als het hier mis gaat dat ze die andere patient overdraagt, ze zijn hier de hele dag alleen voor mij en dat voelt wel heel erg fijn. Vanmorgen hebben ze bloed afgenomen voor allerlei onderzoeken, een hele rij stickers en buisjes. Het was nog goed zoeken naar een geschikte ader omdat ik ook een infuus heb, althans de voorbereiding ervan voor als ik bloed bij moet hebben. Ze wilden het infuus niet in mijn elleboogplooi doen, maar de rest van mijn aders zijn goed verstopt. Uiteindelijk wel gevonden. Iets voor 10 uur hebben ze de medicatie ingebracht, heb een lichte buikpijn, maar verder komt er nog niet veel op gang. Rond 14 uur komen ze weer met nieuwe, iedere 4 uur. De zuster vertelde me dat ze het kindje in een bakje water legt als het geboren is en dat ik het vast mag pakken en alles, wat jij ook zei Nina. Ze gaat er foto's van maken en ze gaat ook proberen of ze er een voetafdrukje van kan maken. Ik mag het zelfs laten bijschrijven bij de gemeente als ik dat wil, zodat dit kindje echt bestaan heeft. Ook mag ik bepalen wat ik daarna ga doen, ik mag het mee naar huis nemen of laten cremeren met lotgenootjes, ik krijg dan ook te horen op welke dag ze dat gaan doen als ik daarvoor kies. Verder is me aangeraden om een stukje placenta op te laten sturen voor onderzoek, of het daar aan gelegen heeft, ik kan ook het kindje laten onderzoeken, maar dat wil ik niet. Ze komen regelmatig binnen om te kijken hoe het met me gaat en nemen echt de tijd voor me om naar me te luisteren. De hoofdzuster heeft zelf ook ooit een miskraam gehad met 14 weken en ze weet hoe verdrietig dit is. Ze zouden van hier af ook mijn huisarts inlichten en de verloskundige. Die zullen ook wel schrikken denk ik, was er 3 weken geleden nog met een top echo... En nu lig ik hier.... Ik ben echt intens verdrietig, maar gelukkig niet alleen en voel me gesteund door zowel het ziekenhuis als mijn familie, vrienden en ook jullie. Bedankt lieve meisjes dat jullie er voor me zijn, het sleept me door deze rottige periode heen. Het zal nog wel wat tijd nodig hebben om dit een plekje te geven, maar te weten dat dit hele kleine kindje ook echt behandeld wordt als een kindje doet zoveel goed, het betekende voor mij zoveel en was zo vreselijk welkom, afscheid te moeten nemen valt me zwaar en doet heel erg veel pijn.

Dankjewel lieve @Jennie80 het is niet erg dat je niet weet wat je moet zeggen. De juiste woorden zijn moeilijk te vinden in een situatie als deze.... Het feit dat jij en de andere meiden er zo voor mij zijn, ook al is het digitaal, doet me al zoveel. Vanmorgen heeft mijn zusje superlief die pil opgehaald die ik moet slikken, dat had de apotheker uiteindelijk dan toch nog geregeld. Heb de gebruiksaanwijzing gelezen, het haalt de werking van progesteron weg en is de eerste stap richting de miskraam. Het gaat afschuwelijk zijn deze te moeten slikken. Gelukkig heb ik superveel steun aan mijn moeder, zusjes, vriendin en mijn 2 lieve collega's die er al van wisten. Ze hebben me allemaal al gebeld, geappt, uitgenodigd, het helpt me door deze moeilijke periode heen. Mijn jongste zusje heeft zelf een miskraam gehad, dus helaas weet zij hoe het voelt. Daarna kreeg ze 3 gezonde kindjes. Ik had het ook anders gehoopt voor mezelf, vond het zo mooi en bijzonder dit samen met Nina te kunnen doorlopen ook. Wat ik extra pijnlijk vind is dat de kansen nu nog kleiner zijn geworden of het ooit nog lukt. Ik heb nog 2 cryo's en als die op zijn is het klaar en moet ik me erbij neerleggen dat het niet meer weggelegd is. Daar durf ik nog even niet aan te denken eigenlijk. Vandaag net zo een klotedag gehad als gister, ik heb nog steeds geen buikpijn of bloedverlies, het voelt zo dubbel. Ik had een afspraakje staan met mijn vriendin voor een hapje te eten vrijdag. Ze belde me vanmiddag en ik heb haar gezegd dat ze het gewoon moest laten staan en dat als ik het lichamelijk aan zou kunnen toch dat hapje wilde gaan eten met haar. Ze zei dat ze blij was dat ik dat toch wilde, dat ik niet zo er doorheen zit dat ik niks meer wil doen, maar voor nu voel ik gewoon dat ik intens verdrietig ben, maar ook de behoefte voel om ergens naar uit te kijken. Dat verdriet kan ik bij haar gewoon hebben en ik schiet er niks mee op om mezelf te gaan zitten verdrinken in mijn eigen verdriet. Ik krijg er mijn kindje niet mee terug, het verdriet zal nog wel een poosje blijven, maar met gaan zitten kniezen op de bank wordt het echt niet minder. Dat mag ik dit hele weekend doen van mezelf, kniezen en feeling sorry for myself en mezelf het meest zielige meisje ter wereld vinden, maar daarna moet ik dan toch weer verder gaan met mijn leven en het een plekje geven. Dat gaat me ook wel lukken, het kost een beetje tijd. Anyway, hoe is het nu met jou Jennie? Voor jou is het allemaal ook niet makkelijk. En @Siepie hoe is het met je follikels? Waren ze nog wat gegroeid en wanneer ga je nu naar Riga? Ik ben het ff kwijt. Maandag dacht ik? Was het nog gelukt met een vlucht vanuit Duitsland? Als je er heen gaat of al bent doe ze maar veel groetjes van mij, vooral Sophie, ze is zo lief voor me geweest altijd. Nou meisjes, ik blijf jullie gewoon volgen hoor, al ben ik er mss niet meer zoveel, ik moet ff kijken het gaat de komende dagen. Maar laat mijn ellende jullie niet weerhouden om jullie eigen verhaaltjes en geluksmomentjes of andere momentjes te delen. Life goes on ook al zit ik nu in zak en as, daar kom ik ook wel weer uit.

Dankjewel lieve @Nina79 en lieve @Siepie Ik heb besloten een sms te sturen naar mijn zusjes en toen belde mijn jongste zusje al vrij snel op dat ze eraan kwam, onderweg had ze mijn andere zusje ook opgehaald en ze waren hier allebei en ze hebben me ook ff een stevige knuffel gegeven, dat had ik toch wel nodig. Ik merk dat het verdriet toch wel heel groot is. Ze waren beide in chock en vonden het heel erg voor mij. Ik heb ze ook de echo laten zien van 2,5 week geleden, het filmpje, ze konden niet geloven dat dit beweeglijke kindje er nu niet meer is en ze konden zich compleet verplaatsen in mij dat ik dit nu niet meer heb zien aankomen. Het was wel fijn dat ze er waren. De gynaecoloog heeft alleen de plastische dingen verteld, ook nog even ingewreven dat de kans op een miskraam nooit 0 is. Nee, NATUURLIJK weet ik dat die niet 0 is maar als je een kindje op een echo ziet kopje duikelen en een sterk hartje hoort en ziet kloppen, een kindje dat het overduidelijk naar de zin heeft, dan hou je er echt TOTAAL geen rekening mee dat het alsnog mis kan gaan, ondanks dat iedereen wel WEET dat het kan, je hebt alleen geen leven als je op die manier zwanger bent en denkt. Verder heeft ze me de keus gegeven tussen een curettage (hell no!) of die pillen dan en vertelde ze dat je dan krampen krijgt en dat het 1-2 dagen kan duren, dat er veel bloedverlies kan zijn en dat soms niet alles eruit komt en je alsnog een curettage kunt krijgen, nou ja, dat zien we dan wel weer. Verder werd ik er nog fijntjes op gewezen dat het niet zo handig was dat ik vanmorgen niet meer langs het laboratorium was gegaan om bloed te prikken om mijn O negatief bloedgroep te bepalen, want ze mogen me anders geen bloedgroep als HUN laboratorium dat niet had getest, want ja, ze mogen niet afgaan op een briefje (van officieel bloedlaboratorium wat ik altijd in mijn portemonnee heb zitten just in case omdat ik nu eenmaal geen positief bloed mag hebben) want nu moest ik dat maandag OOK nog doen. Het zal best, ik wilde naar huis, naar mijn mama, me huilend in haar armen storten en dat is ook precies wat ik gedaan heb en de rest van de dag heb ik ook gehuild en nu huil ik weer. Het voelt inderdaad als een rouwproces wat ik nu moet doormaken. Bedankt Nina voor je waardevolle tips, dat wist ik allemaal niet. Ik had dit wel willen vragen want ik denk dat ik mijn kindje wel graag wil zien en ik wil het ook niet bij het afval van het ziekenhuis dumpen. Zij kunnen het dan wel een vruchtje vinden maar het is voor mij een kindje. Er zitten armpjes aan en beentjes en voetjes en handjes, het is helemaal compleet klein minimensje. Ik had ook al gegoogeld en iets gevonden over in een bakje water leggen, dus dat ga ik wel vragen of dat mag en dan wil ik het graag meenemen naar huis en een mooi plekje geven in de tuin ofzo. Ik hoef er geen hele begrafenis of crematie van te maken, maar ik wil er wel echt afscheid van nemen. Mijn zusje zei ook nog van misschien kunnen ze ook wel zien of het een jongetje of een meisje is. Mijn ene zusje heeft ook aangeboden om mee te gaan, ze kon eventueel van dienst ruilen zei ze. Mijn moeder had ook al gezegd mee te willen gaan, dus dat is fijn. Mijn vriendin appte me net ook nog, ze moest zo aan me denken en vind het zo onwerkelijk. Ja, ik ook, een mokerslag dat is het, andere bewoordingen heb ik er niet voor. Een kutdag idd Siepie, echt een kutdag en het moeilijkste gaat nog komen. Lief dat jullie er voor me zijn, ik waardeer het enorm, het doet me goed zo gesteund te worden in dit immense verdriet. Toen mijn vader overleed ging ik echt kapot van verdriet en ik dacht echt serieus dat niks dat ging overtreffen, nou, dit komt er akelig dicht bij in de buurt. Ik denk niet dat ze het onderzoeken Siepie waar mijn kindje aan overleden is, het is ook nog zo klein, ik denk dat je dat haast niet kunt zien. Maandag zal ik het allemaal wel horen, hopelijk heb ik geen horkzusters.... Ik stuur ze allemaal weg hoor als ze zich zo gedragen net als die gynaecoloog. Dan heb ik er liever geen zusters bij, je kunt lief voor me zijn of ophoepelen maar ik heb nu ff geen behoefte aan betweterij en gezemel. Maar goed, dat zien we maandag dan wel. Voor nu ga ik maar proberen te slapen.......

Dank lieve @Hanniebal voor je lieve woorden en het feit dat je me toch even hebt laten lachen vandaag om het appelig kijken, zag het ff helemaal voor me, jij die zich groot houdt en een appelig kijkende vriend naast je die je het liefst op zijn hoofd wil timmeren omdat hij zo appelig doet... Het was nog een vrouw ook, die gynaecoloog, ik uitte mijn twijfels over die kinderaspirine die ik had moeten slikken, ik heb allemaal goede echo's gehad, ik slik dat en mijn kind is dood, nou volgens haar kwam dat daar absoluut niet door, maar ja, ik was toch ook al boven de 40,. zemel de zemel en de baarmoeder zemel de zemel. Waarom dit kindje ineens is overleden dat weten we niet, maar ik hou het op domme pech en wat jij zegt een mysterie waarom de een wel en de ander niet. Destijds toen ik nog met de eigen eitjes bezig was gaf de gynaecoloog mij 2-5 % kans, ik hoorde daar helaas niet bij, dan ga je een ander traject in, raak je zwanger en is de kans dat het mis gaat minder dan 2% en hoor ik er wel bij. Dat waren dan de verkeerde kleine procenten, had liever bij die eerste groep gehoord. Maar ja, lieverkoekjes worden niet gebakken zei mijn vader altijd. Klopt, het eitje was niet van mij, het was van een donor, zij is 30 jaar en heeft 3 gezonde kinderen zelf, het zaadje was van een jongeman geboren in 1994. Ik heb toen 2 embryo's teruggeplaatst gekregen en eentje is blijven zitten. alle echo's waren goed, zelfs vorige week nog en het moet vlak daarna mis gegaan zijn dan. Het ligt ook idd meestal niet aan de baarmoeder, die is nog heel lang heel goed en mijn bms was tijdens de tp 11 dus ook goed. Ik heb nog 2 cryo's daar in de vriezer, maar momenteel met die kut corona die weer overal oplaait is reizen niet heel makkelijk om te reizen en ik weet nu al dat als ik die laat terugzetten dat ik dan compleet a relaxed ga zijn de halve zwangerschap. Hoef er nu niet over te beslissen gelukkig. Iemand zei me toenstraks dat ik niet te streng voor mezelf moet zijn en dat mijn lichaam een zwangerschap echt nog wel aan kan, dat dit domme pech is en alleen maar bewijst dat het nog wel degelijk kan. Ik denk dat ze daar wel gelijk in heeft, dus ik zie wel hoe ik er over een poosje over denk. Voor nu ben ik alleen maar gewoon kei verdrietig. Ik heb wel besloten mijn zusjes hierin te delen, ik had hen nog niks verteld, maar mijn moeder gaf aan mee naar het ziekenhuis te willen. Alleen heeft zij ook 2 honden en kan zij niet een hele dag wegblijven bij de honden, ik maak het voor haar heel erg onmogelijk om er voor mij te zijn als ze niet mijn zusjes voor een lift richting huis of ziekenhuis zou kunnen vragen, alleen hulp en steun aannemen is voor mij heel erg moeilijk. Het is idd wat jij zegt, het is een heel eenzaam proces wat bijna niemand begrijpt en omdat ik altijd gewend ben alles alleen te doen dacht ik dit ook wel ff alleen door te maken, maar dat valt toch vies tegen. Het gaat idd zoals jij net zei, ik moet maandag om 7 uur naar het ziekenhuis bellen (afdeling verloskunde, jeuj, lekker met de neus op de feiten) en als het dan nog steeds kan dan moet ik me om 8 uur melden. Ik krijg dan idd pillen om de miskraam op te wekken, maar omdat ik de 10 weken gepasseerd ben mag dit niet thuis en moet ik in het ziekenhuis blijven tot het eruit is, het wordt dan een soort van mini bevalling omdat er ook al een placenta is. Omdat er vaker dan meer bloed verlies is dan voor de 10 weken en ze zeker willen weten dat alles eruit is moet dat allemaal in het ziekenhuis. Het kan 1-2 dagen duren, dus zodoende is het ook moeilijk om iemand mee te nemen, kan in enkele uurtjes gepiept zijn, maar kan ook lang duren. En dan bestaat nog de kans dat niet alles eruit komt en ik alsnog een curettage moet. Ik kon ook kiezen voor een curettage en geen pillen, maar dat voelde zo niet goed, mijn kindje laten wegzuigen! Op zaterdag moet ik dan al een pil slikken, dus had de gynaecoloog heel handig een recept gestuurd naar de apotheek in mijn dorp. Dus ik daarheen met jankgezicht. Zegt het meisje aan de balie, hebben ze je wel verteld dat er een eigen bijdrage op is? Het zal best, like I care. Ze had die pil niet, maar die kon ik dan morgen ophalen, die moest ze bestellen. Prima, dus ik weer weg. Ben net weg, belt de apotheker op. De medicatie was voorgeschreven door een gynaecoloog... Ja, dus? Maar hij had die pil niet en als die die moest bestellen kreeg die er 3 en dat kostte geld, Ik kon beter even wat ziekenhuizen afbellen om te vragen of ze daar ergens in een apotheek die bij het ziekenhuis was misschien 1 pil lag. Ik had echt zoiets van wtf? Beste meneer, ik heb een kutdag vandaag, maandag ga ik bevallen van mijn dode kindje, zaterdag moet ik die pil slikken van de gynaecoloog, het interesseert me geen ene moer waar die pil vandaan komt of wat die kost, maar IK GA ZEKER GEEN ZIEKENHUIZEN BELLEN Dus, Dat was duidelijk, de meneer ging braaf 3 pillen bestellen. Dat gezemel, daar had ik dus echt geen zin in zeg, jeetje. Alsof ik zin heb om op vrijdag om 17.45 uur naar ziekenhuizen te bellen of daar een pil ligt toevallig. En als het niet lukt dan heb ik morgen niks en verschuift de hele handel op naar woensdag. Als het dan toch foute boel is, dan ben ik er liever ook meteen vanaf. Heb ook nog contact gehad met de clinic, zij vonden het verschrikkelijk om te horen en ook zij geven aan dat ik het beter zo snel mogelijk kan laten doen dat ik de juiste beslissing heb genomen hiermee. Gaan zitten afwachten met zon zwaard boven mijn hoofd van wanneer gaat het eruit komen zie ik echt niet zitten.

Dankjewel lieve meiden voor jullie lieve woordjes, ondanks alles doen die me toch goed. Ik ben nog steeds in complete chock en ongeloof. Voor het eerst ging ik naar een echo zonder zenuwen, ik keek er zelfs naar uit, alles ging zo goed. Het was een keiharde klap, echt een mokerslag. En dan ben je daar, helemaal alleen en moet je daarna naar huis rijden, helemaal alleen. Heb me zelden zo eenzaam gevoeld als vanmorgen. Zojuist heeft de gynaecoloog gebeld, begon te zemelen over dat de kansen dat het mis gaat nu eenmaal nooit 0 zijn en ja ik was toch ook al boven de 40. Tuurlijk joh gooi het ff op mijn leeftijd en geef me een nog kloteriger gevoel dan ik al had. Toen ik mijn twijfels opperde over die kinderaspirine was dat natuurlijk niet waar, nee, dat was compleet veilig. Oh, nou 25 augustus had ik nog een kloppend hartje, ik begin daarmee en nu zit ik met een dood kindje, vind het toch op zijn minst frappant. Anyway, heb dus besloten dat ik niet wil gaan zitten wachten tot het vanzelf op gang komt, om een aantal redenen, namelijk dat zwaard wat nu boven mijn hoofd hangt te bungelen van er gaat iets vreselijks gebeuren maar ik weet niet wanneer, maar ook praktisch, ik heb nu eenmaal geen partner die me op elk uur van de dag naar het ziekenhuis kan rijden en als het vanzelf begint dan mag ik niet meer rijden, hoe kom ik dan daar? Thuis mag niet als je verder bent dan 10 weken ivm bloedverlies dat behoorlijk kan zijn, dus ik moet ervoor naar het ziekenhuis. Dan heb ik liever dat het opgewekt wordt, dan kan ik het enigszins plannen en zelf naar het ziekenhuis gaan en dan doe maar liefst zo vlug mogelijk. Dus toen kon het maandag. Moet zometeen bij de Apotheek een pilletje gaan halen wat ik morgenavond dan moet slikken en dan maandag om 8 uur in het ziekenhuis melden. Hopelijk gaat het een beetje vlot, maar het kon ook pas de volgende dag, dus misschien moet ik een nacht blijven. Zojuist het werk maar geappt dart ik er maandag niet ben.... En dinsdag ook niet.

Lieve meisjes, vanmorgen heb ik een echo gehad en ik type dit berichtje terwijl de tranen over mijn wangen rollen.... Er was geen hartje meer, mijn babietje is overleden, waarschijnlijk vorige week al, ze hebben het gemeten op 12 weken 2 dagen. Ik ben echt heel erg verdrietig nu, heb er niks van gemerkt, geen buikpijn, niks. Ging voor het eerst zonder zenuwen naar de echo en ik keek er zo naar uit om die kleine te zien. Het was afschuwelijk, ik loop al 2 uur te huilen, ben beland in een ware nachtmerrie....

Nou die mooie embryo's had je de vorige keer ook @Siepie ze moeten alleen wel een maandje of 8 blijven zitten.... Of iig minstens eentje.... Oh haha ja dan loop je met je bms al voor, ik geloof dat het minstens 7 moet zijn, dus dat is echt top bij je. Ja, ga ik wel vragen vrijdag, want ik vind het ook nogal krom, een verloskundige in het ziekenhuis heeft op mij geen meerwaarde tov een verloskundige in mijn eigen dorp en een assistent gyn al helemaal niet eigenlijk. Het was een aardige (en knappe) jongeman hoor en wat hij vertelde klonk plausibel, maar was me door de verloskundige ook al verteld. En ik snap ook best dat ze het zien als een risico zwangerschap, maar zo lang er geen dingen mis gaan is er mijns inziens niks aan het handje. Ik voel me top (alleen kak ik savonds nog steeds in) en behalve de suiker die 0,1 hoger was dan gewenst was de rest ook goed, dus ik kies er dan liever voor om niet in doemscenario's te gaan denken van wat er allemaal misschien wel mis zou kunnen gaan. De meeste zwangerschappen gaan gewoon goed en toen ik jong en in mijn 20's was lag mijn zoon plotsklaps met 34 weken op mijn buik te kijken, dus tja, leeftijd wil ook niet alles zeggen. Het meisje dat een paar dagen later naast mij kwam te liggen (zelfde leeftijd als ik destijds) kwam rennend binnen omdat haar kind er bijna uit viel. Haar vriend rende in voetbaltenue rond want die was van het voetbalveld geplukt en kon nog net zijn 32 weken jonge kindje opvangen wat eruit viel toen hij de verloskamer binnen kwam rennen.... Dus, ik wil maar zeggen.... het kan ALTIJD mis gaan, ook als je jong bent. En ook die vroeggeboorte wordt mijns inziens veel te spastisch over gedaan, tuurlijk was het beter voor hem als hij langer binnen was gebleven, maar hij heeft er niks mee geleden hoor, hij hoefde niet eens in de couveuse, dronk zelf zijn melkjes en 11 dagen later mocht hij al mee naar huis, ontwikkelde zich normaal, kletste me de oren van het hoofd nog voor die anderhalf was en heeft een goed stel hersens, zijn vroeggeboorte.... het is zoals het is... Er was geen reden voor, geen oorzaak, hij had er gewoon zin in denk ik. Maar af en toe doen ze net alsof die met 24 weken geboren was ipv 34.... Net als die risico's op twins. Mijn behandelend arts hier in NL raadde me destijds aan om eentje te laten terugplaatsen omdat de slagingskansen zo hoog waren, toen ik naar Riga ging. Toch liet ik 2 terugzetten en ik ben achteraf zooooooo blij dat ik dat gedaan heb. Wat nu als ik de "verkeerde" had laten terugzetten dan had ik weer terug gemoeten en nu ben ik zwanger van eentje. Soms moet je eens een risicootje nemen om te bereiken wat je wil. Anyway, zit weer allemaal te zemelen, lol. Ja, die tandarts was prettig zijn reactie, boren zonder verdoving kwam niet eens in hem op en uitstellen zo lang als mogelijk is vond ik ook een goed plan. Goed in de gaten houden en om de 3 maanden controle ipv 6. Contact opnemen als ik wel pijnklachten krijg. Hij zei dat hij bij zwangere vrouwen liever geen verdovingen doet, tenzij het echt niet anders kan, nu kon het wel anders, dus dan geen verdoving, even geen geboor.

Wat balen zeg @Siepie Het zag er zo veelbelovend uit en dan groeien ze ineens minder hard.... Hopelijk trekken die 2 kleinere nog bij, maar ik heb ook rijpe eitjes gehad uit follikels van 12/13 mm dus laat je niet ontmoedigen als ze kleiner zijn hoor. Je BMS is top! Mijne was 11 bij terugplaatsing en dat vond de dokter al heel erg goed, dus dat bedje is alvast gespreid. Ik blijf voor je duimen hoor, dat ze vrijdag nog ff een spurtje maken die follikels van jou. Ja, vrijdag naar het ziekenhuis, maar niet naar de gyn, heb eerst een echo en daarna moet ik bij de verloskundige van het ziekenhuis komen. Vandaar ook dat ik zoiets had van, ok en wat is de meerwaarde dan behalve dat ik fijn weer een echo krijg? Achteraf bleek ook de gyn waar ik vorige keer was geweest een assistent gyn te zijn, vond hem ook al zo jong... Dacht die zal wel jong koppie hebben dan ofzo. Maar goed, ik snap dat dan niet helemaal, moet naar het ziekenhuis vanwege een risico zwangerschap en dan moet ik bij een assistent gyn en bij een verloskundige? Zal wel aan mij liggen dan, maar ik niet begrijp? Anyway, wel weer fijn even de kleine te kunnen zien, hopelijk wil die even stil liggen dan voor een meting en ligt die niet weer dubbelgevouwen en koppeltje te duikelen (al is dat wel ontzettend leuk om te zien!) Vanmorgen naar de tandarts geweest, had een gaatje (in mei al) en dat moest gemaakt, had ik een afspraak staan in eerste instantie net na terugplaatsing, maar toen vond ik die verdoving een dom plan, dus verzet naar eind juli, maar toen bleek ik zwanger, dus ff overlegd met mijn vriendin die mondhygieniste is en daarnaast een orthomologe studie heeft gedaan (schrijf je dat zo? Vitamines en mineralen iig) maar zij raadde het ernstig af. De vk zei dat ik wel verdoving mocht maar dan zonder adrenaline. Uiteindelijk voelde het toch niet goed en boren zonder verdoving ook niet, dus verplaatst naar eind september. Belt de tandarts vanmorgen op dat die een uitvaller had, of ik mss in de gelegenheid was daarheen te gaan. Dus ik maar gegaan, denk ik kan het maar gehad hebben. Lig ik daar in die stoel, vraag ik aan hem welke verdoving hij gebruikt want ik mag geen adrenaline. Hij zet de stoel weer in de zitstand en komt bij me zitten. Of ik die vraag stelde vanwege iets medisch? Want dan was het wel handig als ik hem vertelde waarom ik geen adrenaline mocht zodat hij de juiste behandeling kon geven. Ehhm ja, een zwangerschap, een klein wondertje... Och zegt hij, wat leuk, proficiat, nou zegt hij, dan gaan we dat even helemaal anders doen, want ik ga met dit wondertje geen risico's lopen, hoe klein dan ook, ik ga die kies eventjes goed bekijken en we gaan die reparatie zo lang mogelijk uitstellen. Dus de stoel weer in de ligstand. Hij bekijkt alles goed, nou, dit durf ik nog wel 3 maanden uit te stellen hoor, kom over 3 maanden maar terug, dan bekijken we het opnieuw en als je tussendoor klachten krijgt dan moet je wel bellen. Dat voelde toch fijn zo'n meedenkende tandarts.

Jeetje @Jennie80 wat een bizar verhaal is het toch! En die ego post is natuurlijk helemaal prima, daar is dit forum toch voor. Ik heb wel echt met je te doen zeg, jeetje, daar zit je toch echt niet op te wachten op zulke toestanden. Het enige dat je dan "blij" om mag zijn is dat het geen bbz is en dat je die vervelende medicijnen niet hoeft te nemen. Hopelijk zet het dan nu verder door zodat je het kan afsluiten. Helaas geen tips voor je, ik wil je wel graag een dikke knuffel geven want ik vind het echt heel rot voor je. @Siepie hoe was het bij jou gister? Follikels lekker gegroeid en morgen naar Riga? Ik duim voor je hoor dat alles gaat zoals gepland.

Denk dat je daarmee de verstandigste keus hebt gemaakt @Siepie vanaf Duitsland zou ik ook doen, geeft je iig de zekerheid dat je het land in mag en dat je ook een tp hebt, ik ga voor je duimen dat alle eitjes nog een mooi spurtje maken en dat je een paar prachtige emmy's hebt. Je gaat er denk ik weer 2 laten terugplaatsen dan net als de vorige keer? Met hopelijk nog een enkele in de vriezer als reserve die je hopelijk niet nodig gaat hebben. Flexibele tickets zijn wel handig, dan kun je altijd nog zien wat je doet. Ik zou ook tot dag 5 wachten, het geeft een iets grotere kans dat het blijft plakken (wat ik er zo van meekrijg op internet) omdat het dan sterke embryo's zijn ofzo dacht ik. Ja, het is wel fijner zo, voel me eigenlijk heel fit nu wat op zich prettig is want ik moet hier ook alles alleen doen, dus dan valt moeheid niet echt mee om alles ook rond te krijgen hier, haha. Vandaag precies 13 weken, jeetje, we gaan gewoon de vierde maand al in! Ga dat idd overleggen van die gedeelde zorg, dat ik alleen op de consulten kom bij de gyn en bij de echo's en dat ik de rest hier in mijn dorpje doe. Zie eigenlijk de meerwaarde van een verloskundige in het ziekenhuis niet zo in, een verloskundige is een verloskundige in mijn ogen en als er iets is, dan is mijn eigen verloskundige ook kundig genoeg om te handelen of door te sturen. Maar het scheelt me een boel reistijd (en parkeergeld ) Afgelopen week ook de blije dozen aangevraagd bij Prenatal en Kruidvat, die hebben ze ook nog steeds, wat grappig. En een rompertje om bij de Zeeman op te halen. Van mijn moeder heb ik een superlief knuffeltje gekregen, zo lief! Het begint nu allemaal wel echt te worden. Van mijn zoon heb ik toch wel eea bewaard, heb de kinderwagen nog want dat vond ik een hele fijne en het badje en dan verder nog wat kleertjes die ik bewaard had omdat ik die mooi vond en ook het beddegoed heb ik nog. Op een of andere manier kreeg ik het niet voor elkaar om alles op te ruimen. Moet wel een nieuw babykamertje gaan kopen want dat heb ik niet meer, maar dat vind ik alleen maar leuk om te doen. En verder heb ik alles nog, de kruikjes, de borstkolf, het campingbedje (dat ook bewaard omdat mijn zusje nog kleine kindjes heeft, dus das handig als ik ooit moet oppassen). Binnenkort eens alles gaan uitzoeken en kijken wat er nog bruikbaar van is. Is wel een goede smoes Siepie, daar trappen ze wel in denk ik. En als het dan gelukt is kun je ze de waarheid vertellen. Goh, wat hoop ik toch dat het je lukt, zeker omdat het de laatste poging is. Nog maar een paar nachtjes dan voor je Siepie, dinsdag de echo om de follikels te meten en donderdag vliegen! De duimen gaan weer draaien hoor!

Ja, hahaha @Siepie, die zijn zo wisselvallig als het weer.... Pubers.... Snap ik ja, dat je er moeite mee hebt dat je er geen invloed op hebt, ik vind dat zelf ook altijd heel lastig. Ook dat je het niet zo ziet zitten om daar een week alleen te zitten, je kan er weinig doen vanwege deze hele situatie, dan zit je daar maar in je upje. Ik was er maar kort natuurlijk, dat scheelt wel. Maar ja, aan de andere kant, stel nu, dat je terug vliegt en de situatie veranderd ineens zo drastisch dat je 2 dagen later niet meer terug zou mogen vliegen? Dan liggen je eitjes daar en kun jij er niet heen. Wat je zou kunnen doen is voor een vrijdag vliegen. Die lijst in Letland wordt iedere vrijdag bijgewerkt, dus als je zorgt dat je donderdag dan daarheen vliegt dan zit je safe. Je moet er waarschijnlijk toch op vrijdag zijn dan als het zo goed blijft gaan met de eitjes groei, dus dan vlieg je donderdag heen, kijk je vrijdag naar de lijst en als Duitsland dan nog steeds geel is, dan kun je op en neer vliegen, maar als het rood is, dan zou ik daar blijven. Dat zou je kunnen doen. Op dag 3 terugplaatsen zou je ook kunnen vragen idd, hier in NL plaatsen ze heel vaak terug op dag 3, ik heb altijd 3-daagse terug gehad. Het 'nadeel' dat er aan zit is dat als je dag 5 terug krijgt dat die dan iets grotere zwangerschapskans bieden dan 3-daagse. Maar ook van 3-daagse kun je heel goed zwanger worden hoor, want soms heb je ook weleens dat een embryo dan niet verder groeit in een kweekschaaltje, maar dat het wellicht wel een kans had gehad in de baarmoeder (ergens gelezen). En qua smoes.... Tja, een vakantie in je eentje klinkt idd niet logisch in deze tijd, maar wellicht kun je iets maken van wat Nina ook zegt? Iets met je werk ofzo? @Nina79 wat een leuke coming out zeg! Jij bent gewoon verloskundige! Wat leuk. Ik had al wel zon vermoeden dat jij iets in die richting deed of iig zeer medisch onderlegd bent op dat gebied, want toen jij me oppepte na die bloedingen zei je precies wast mijn verloskundige ook had gezegd. Ik vind je heel vaak heel kundig overkomen en je weet er zoveel van, dat pluk je niet zomaar ff van internet af. Dus dit is een bevestiging van wat ik al wel vermoedde. Ik weet nog wel dat je ooit hebt gezegd dat je met babies werkt idd, toen dacht ik nog dat je op een kinderdagverblijf werkte ofzo, maar daarvoor wist je teveel van dit soort dingen af. Kan me wel heel erg goed voorstellen dat dit voor jou zo ontzettend confronterend moet zijn geweest. Al die happy zwangeren en jij wil zo graag en dat lukt dan maar niet, wat een verdriet moet je gehad hebben zeg en wat ontzettend knap dat je dan toch gewoon je werk hebt kunnen blijven doen. Al die blije mensen op consult, echo's bekijken en dan kun je nu zelf je eigen echo's bekijken. Dat was ook zo'n dingetje waardoor ik dacht, heh, werkt die bij een verloskundige praktijk ofzo, toen je zei van dat je zelf wel even zou gaan kijken. Toen had ik al zoiets van oh, die heeft gewoon de beschikking over eigen echo apparatuur want anders had je wel iets over baby watcher vermeld dat je die gehuurd had ofzo. Je hebt ons mooi in het ootje genomen zeg, maar wel erg leuk een verloskundige onder ons. Ja, dan kan ik me wel voorstellen dat je het kunt zien op de echo ja, jij weet precies waar je naar moet kijken en je wil ook alles goed zien enzo, dan kun je dat deel moeilijk niet zien. Wij leken kijken braaf naar wat de verloskundige aanwijst en zien alleen dat wat zij zegt, maar ja, voor jou is dat natuurlijk een uitgemaakte zaak. Vanaf 14 weken is dat toch dat je het kunt zien? Daar ben je al bijna! Voor wat betreft de gedeelde zorg wat jij voorstelt, dat heeft mijn verloskundige idd ook voorgesteld dat dat ik dat zou kunnen bespreken tijdens mijn afspraak vrijdag. Kijk dat ik naar het ziekenhuis onder controle naar de gyn moet dat snap ik dan wel, maar zie het nut van de verloskundige daar niet zo in. Precies omdat ik dan weer het hele verhaal moet vertellen en bij de verloskundige hier hebben ze mijn hele medische geschiedenis. Ook de geschiedenis van mijn zoon en zijn vroeggeboorte destijds dat hebben ze ook allemaal, ook van de huidige zwangerschap, de resultaten, de bloedingen, ze kennen mij en weten hoe en wat. Daarbij komen zij op mij kundig genoeg over dat als ze ook maar enige twijfel hebben als het niet goed zou gaan dat ze me direct zouden doorsturen. Verder voel ik me gewoon echt heel goed, de vermoeidheid is wat minder geworden, maar ja, daar valt wel mee te leven, gewoon wat minder doen en vroeg naar bed, maar verder voel ik me echt goed, dus dat is voor mij dan wel een indicatie dat het allemaal lichamelijk gezien niet zo'n vaart loopt. Ik ga het dus zeker voorstellen, dat ik dan enkel de afspraken bij de gyn doe in het ziekenhuis en dan bij de verloskundige in mijn dorp de afspraken die bij een verloskundige moeten. Dat ik nu vrijdag een extra echo krijg vind ik geen straf trouwens Fijn dat je ff hebt kunnen uitslapen, zo vroeg wakker als je laat naar bed gaat is idd niet fijn. Rust doet je goed dan he? Hoe is het verder met de andere meiden? @Hanniebal nog steeds rond en gezond? @Jennie80 hoe gaat het nu met jou?

Ja, klopt @Siepie ben in goede handen en die extra echo vind ik totaal niet vervelend. Het is zoals het is en ik had eigenlijk ook al wel verwacht dat ik naar het ziekenhuis zou moeten voor de controles, het is nu eenmaal een risico zwangerschap. Positief blijven valt me niet altijd mee hoor, maar ik doe mijn uiterste best. Ik ben zelf ook wel benieuwd hoe die reageert, ik kan het zelf niet inschatten. Mop nooit sorry zeggen voor een klaagzang, daar zijn we toch voor? Voor de mooie verhalen, maar ook als het wat minder gaat of als je ff wat kwijt moet. Ik kan me zo goed voorstellen dat je nu compleet in de stress ligt, ik vind het zo rot voor je ook en ik weet precies hoe jij je voelt. Zo machteloos en zo graag willen en compleet afhankelijk zijn van wat men besluit zonder dat je daar ook maar 1 klein beetje invloed op kan uitoefenen. Ik heb ook ff gekeken naar de situatie, Nederland is idd rood, Wizzair zou ik nu niet eens kunnen boeken, pas vanaf 1 september, Balticair kun je wel boeken. Als ik jou was, zou ik het risico niet nemen en vanaf Duitsland vliegen. Duitsland is geel, dan mag je er zeker in, waarschijnlijk wel met quarantaine, maar wie controleert dat? En ik zou daar blijven, niet terug vliegen, wat als de situatie veranderd? Dan liggen je eitjes daar en kun jij niet naar de eitjes? Is voor mij natuurlijk makkelijk gezegd, want het kost jou je vakantiedagen enzo, maar als je de mogelijkheid hebt... Daar blijven! Ik vind het echt zo rot voor je dat je nu WEER in de stress moet liggen, WEER niet relaxed. Probeer het toch voor zover mogelijk cool te houden, is lastig, I know, maar het is voor jou en je eitjes echt beter als jij zo relaxed mogelijk bent. Wat een gedoe zo zeg! Wel mooi nieuws van de follikels, 5 is op onze leeftijd toch echt wel een mooie score, liefst heb je er 15 natuurlijk, maar met Menopur heb je kwalitatief wel betere eitjes (zei de arts in NL tegen mij) en als ze nu al zo goed groeien, dan heb je zeker wel een paar die groot genoeg zijn. Ze groeien bij jou mooi geleidelijk, ik had altijd 1 of 2 grote en de rest kleintjes waardoor mijn kansen zo vreselijk klein werden. Maar bij jou gaan ze mooi gelijk op, 13 mm op dag 6 is echt netjes, hopelijk trekken die 2 kleinere ook nog bij. Je BMS is ook top, dat zal nog wel wat dikker worden de komende dagen, dan heb je een mooi bedje voor je baby. Ik wens jou zoveel succes en geluk Simoon! Het is je zo gegund en ik duim en bid voor je dat je eitjes mooi blijven groeien en dat je kunt GAAN. Keep the fingers crossed. Enneh, als je wil klagen, mopperen, wat dan ook, gewoon doen hoor, ik ben er voor je (en de rest ook vast wel). We stick together hier, in good times and bad times. X

Gisteravond gebeld door het ziekenhuis dat zij toch de zorg voor mijn zwangerschap gaan overnemen, want ze zien het als een risico zwangerschap. Baal er eigenlijk wel een beetje van want nu moet ik telkens 20 minuten rijden ipv lekker in mijn eigen woonplaats en zie eigenlijk niet zoveel meerwaarde eraan. Maar goed, als zij het beter vinden dan doe ik dat maar braaf. Dus vanmorgen gebeld om daar de afspraken in te plannen en de vk gebeld om daar de afspraak af te zeggen. Moet nu op 4 september naar het ziekenhuis voor een echo (dat dan weer wel leuk ) en daarna gesprek met, jawel, de verloskundige van het ziekenhuis..... Dan wordt het eerste trimester besproken, maar ja, behalve 2 bloedingen valt er niet zo heel veel te bespreken. Ik zou ook nog informatie krijgen over het verloop verder. Dan de 18e controle bij de gynaecoloog.

Hier ook even een paar drukke dagen achter de rug, dus daarom ff wat minder op het forum. @Siepie sorry zeggen als je ff niet online bent hoeft natuurlijk niet Iedereen heeft het weleens druk en zo met dit forum ook zo is het druk hier, en zo is het een paar dagen weer rustig. Wat een toestanden zo voor jou met Letland he? Echt balen dat overal het aantal besmettingen weer oploopt zodat het allemaal weer onzekerder wordt. 14 dagen quarantaine is idd wel lastig te realiseren, dan zou je er wel 3 weken moeten vertoeven om dat voor elkaar te krijgen. Met een test is dat ondervangen dan en dan hoef je niet in quarantaine? Hou wel ff goed de site van Riga Airport in de gaten of er landen geweerd worden dan, Letland is er best streng in. Destijds toen ik ging liep er bovenin op de site een balkje met rode letters daarin werden landen genoemd die vanwege te hoge besmettingsgraad Letland niet in mochten en landen die er wel in mochten maar in quarantaine moesten 14 dagen. Inmiddels begonnen met spuiten dan, hopelijk heb je lekker veel eitjes dit keer en mooie bevruchtingen met hopelijk nog eea in de vriezer. Ik ga iig weer stevig voor je duimen! Overmorgen de echo dan, dat schiet ook al op. Wanneer ga je naar Letland? Ik heb geen zwangerschapsdiabetes trouwens Siepie, dat is pas als de suikerwaarde nuchter 7,0 of hoger is. Waardes tm 6,0 zijn goed en van 6,1 - 6,9 moet je opletten dat het geen diabetes wordt, maar dit kun je nog omlaag krijgen door minder suiker in te nemen. Daarbij is het ook een momentopname en ligt het maar zo'n klein beetje boven de normale waarde, het kan er ook al mee te maken hebben wat je de vorige dag gegeten hebt. Voorlopig maak ik me er nog even niet druk om. Met mijn vorige zwangerschap had ik geen verhoogd suiker, toen was alles perfect. Ja, ben de 12 weken alweer voorbij nu, ik hou 13 weken aan als einde eerste trimester, dus zondag zie ik dan als de eerste dag van het tweede trimester. Het lijkt wel alsof de tijd nu veel sneller gaat dan toen ik nog vooraan in het traject zat. Naar Riga lijkt alweer zo lang geleden, maar ik weet het allemaal ook nog heel goed ja. En de enorme opluchting toen ik er eindelijk was en de dokter die me gewoon de hand schudde en me zei, I am so happy to finally see you in Riga en me op mijn been klopte. Aan de ene kant lijkt het nog maar zo kort geleden en aan de andere kant ook weer een eeuwigheid. Mijn zoon weet nog altijd van niks, hij is vandaag begonnen op zijn nieuwe school. Wilde het gesprek bij de gynaecoloog nog ff afwachten en dan daarna gaan vertellen, ook aan familie en vrienden. Dus dat gaat binnenkort dan toch gebeuren. De afspraak bij de gynaecoloog was gister, aardige jonge (knappe ) dokter die me van alles uitlegde over die kinderaspirine. Hij vertelde dat de bloedvaatjes wat stugger worden als je ouder wordt en dat dit ook op de placenta uitwerking kan hebben, dat die dan op het laatst minder goed werkt. Door die kinderaspirine die ook bloedverdunnend werkt zou je dat voor een deel kunnen ondervangen, daarnaast verkleint het de kans op zwangerschapsvergiftiging waar ik dus een vergroot risico mee heb. Dit moet ik dan vanaf nu gaan gebruiken tm de 36e week. Om die reden wordt ook de groei van de baby goed in de gaten gehouden, of dit allemaal volgens schema gaat en hij/zij goed blijft groeien. Verder wil hij de suikertest herhalen rond de 24 weken, dan moet ik nuchter prikken, een suikerdrankje drinken en dan nog een keer prikken en dan kijken ze hoe mijn lichaam reageert. Hij maakte zich niet zo heel erg druk over die 0,1 verhoogd, hij zei ook, het is een momentopname. Het was niet dusdanig hoog om er heel veel zorgen om te maken, dus ik probeer nu zelf gewoon beetje te letten erop dat ik niet teveel suikers eet (wel moeilijk lol) Hij zei ook dat hij niet de 40 weken voorbij wil gaan met de zwangerschap, vanwege de mogelijke mindere placenta dan tegen het eind, maar dat ik dan voor de 40 weken waarschijnlijk ga ingeleid worden als de baby er nog niet is, tussen 39 en 40 weken wordt dat dan waarschijnlijk. Ook gaat hij de mogelijkheid onderzoeken of ik wellicht de gehele zwangerschap progesteron moet blijven gebruiken, dit om mijn baarmoeder rustig te houden en zo te proberen een eventuele vroeggeboorte te voorkomen, omdat er destijds met mijn zoon geen reden voor gevonden is, waarom hij te vroeg kwam. Hopelijk houdt ik deze dan tot iig 37 weken binnen. Nadeel is dan wel dat ik die vieze bollen dan moet blijven gebruiken, eentje per dag, geen drie. Heb hem wel gevraagd of er een mogelijkheid is om pilletjes te slikken? Dat doe ik liever dan die rotbollen. Maar goed, als het moet dan moet het. Hij ging ook overleggen of ik bij de verloskundige mag blijven of naar het ziekenhuis moet voor controles. Daar zou die me nog over bellen gister, maar dat heeft die niet meer gedaan, dus het zal wel bij de vk blijven dan (hoop van wel). Verder nog bloeddruk gemeten, dat was heel gedoe, want het apparaat meette een hele gekke waarde. Dus nog een keer en nog een keer, arme arm..... Uiteindelijk naar een andere kamer, ander apparaat, andere arm en toen kwam er idd eenzelfde waarde uit als bij de vk vorige week. Daarna 2 beurse armen... Ook nog echo gehad, kleintje zag er goed uit, maar lag lekker dubbelgevouwen dus van meten geen sprake. Lekker eigenwijs is die grapte de dokter nog. Hij gaf ook aan dat ik de leeftijd van de embryo moet aanhouden, dus de uitgerekende datum is nu definitief gezet op 7 maart. Voorlopig even geen afspraken meer nu, eerstvolgende is bij de vk over 4 weken. Verder voel ik me nog altijd supergoed, het is dat ik gezien heb dat er wat groeit in mijn buik, maar zo voelt het nog altijd niet. @Nina79 ja, schelen maar 3 dagen, want de datum is dus 7 maart. Wel erg leuk dat we zo dicht bij elkaar zitten he? Niet dat het nu veel uitmaakt, 3 of 5 dagen. Inmiddels de 12 weken gepasseerd, ik vind het soms nog steeds niet te geloven. Wat leuk dat je het eindelijk je vriendinnen hebt kunnen vertellen. Ik had toch graag een vliegje geweest om stiekem mee te kijken naar die reacties. Mooi eigenlijk dat je die corona dan compleet vergeet he? Dat ging ook zo toen ik mijn moeder mijn allereerste echo fototje liet zien met 7 weken. Tranen met tuiten terwijl ze me omhelsde. Zo zie je wat emoties met een mens doet en hoe hard je eigenlijk die knuffels nodig hebt soms he? Hoe menselijk het is om iemand een knuffel te geven en hoe compleet tegennatuurlijk het is om dat niet te doen nu. Ben wel benieuwd of je gevoel klopt. Ga je het vertellen of hou je het voor jezelf? Ik ga geen geslachtsbepaling doen, ik hou het lekker als een verrassing. @Jennie80 wat ontzettend balen zeg bij jou. Dan is het niet gelukt en krijg je dit er ook nog eens bij, daar zit je toch helemaal niet op te wachten. Wist niet eens dat zoiets kon, ik vind het echt heel rot voor je. Ik hoop echt dat je lichaam het deze week zelf nog regelt, zodat je niet nog meer gedoe krijgt en weer verder kunt.. Bizar ook dat je lichaam gewoon nog steeds zwangerschapshormonen blijft aanmaken.

Dankjewel meiden! Ik ben zo blij en opgelucht, de verloskundige zei ook nog, dit is gewoon een happy kindje die zich goed voelt, dus niet zoveel zorgen meer maken. Ik ga het nu proberen los te laten en meer te genieten. @Nina79 bedankt voor de info, ik had dat ook ergens gelezen toen ik nog in begintraject zat en bij eerste afspraak vk heb ik dat ook aangegeven toen ze vroeg naar errste dag laatste menstruatie, toen heb ik gevraagd of dat zinvol was omdat ik precies de bevruchting weet, namelijk 14 juni en terugplaatsing de 19e, dan kom je op 7 maart en dst had ik zelf ook berekend. De eerste verloskundige zei dat ze toch die menstruatie datum gingen gebruiken, en dat was 2 juni en dan kom je op 9 maart. Ik heb dat een paar keer aangegeven omdat ik het gek vond dat ze die menstruatie datum aanhielden, maar daar werd ean niet echt op gereageerd, dus toen had ik zoiets van, dan wacht ik die termijnecho maar af, dan komt er dat wel uit en toen lag die kleine dubbelgevouwen ondersteboven en kon ze niet goed meten.... Vandaag belde ze terug dst ze toch uit gaan van 14 juni bevruchting met uitgerekende datum 7 maart 2021.

Gelukkig @Jennie80 dat je niet die hele zware kuur hoeft te doen, maar toch balen dat het nu zo gaat. Hoop dat het aanslaat idd, want als het dan toch niet gelukt is dan wil je ook gewoon weer ongesteld worden en door met de volgende ronde. Dit soort gedoe zit je dan echt niet op te wachten. Het is al zo'n zwaar traject en dan krijg je er nog eens extra toestanden bij ook. Hopelijk heb je niet al te veel bijwerkingen van de medicijnen en doen ze hun werk. Vind het echt heel rot voor je. Ze hebben niet gezegd wanneer ik weer suiker moet laten checken, dat wordt dan besproken met de gynaecoloog volgende week. Misschien dan een suikervrij dieet, dat gaat wel een uitdaging worden want ben mega zoetekauw..... Maar idd, alles voor beebje. Vanmiddag de termijn echo gehad. De echo was heel goed, het kindje lag ondersteboven en was heel beweeglijk, hij was leuk aan het kopje duikelen en ze kon aan de ontwikkeling zien dat het een kindje van ongeveer 11 weken is. 2 Armpjes en 2 beentjes en bijna 4 cm, maar ze kon hem of haar niet zo goed meten omdat die zo beweeglijk was. Heb ook het hartje gehoord, was zo mooi, het ziet er allemaal heel goed uit. Ze zei dat ik nu echt moest gaan genieten van de zwangerschap want de kans dat het nu nog mis gaat is zoooo klein. Ik ben er heel erg blij mee, was toch weer zenuwachtig voor die echo. Oh, en ik heb voor het eerst een uitwendige echo gehad! Met zo´n klodder koude zooi op je buik. Ze wist alleen ff niet zo goed welke uitgerekende datum ze nu aan moest houden, als ze kijkt naar de leeftijd van het embryo zou het 7 maart zijn, maar als ze kijkt naar eerste dag laatste menstruatie dan is het 9 maart. Dat zou ze nog bespreken met de rest van de verloskundigen en laat ze mij nog weten. Ik ga voor nu dan maar uit van 9 maart wat ze in eerste instantie hebben gezegd. Volgende afspraak is met 16 weken, maar heb eerst nog volgende week de afspraak bij de gynaecoloog. Ik ben een blij mens

Oj, dat klinkt niet fijn @Nina79 van de salade is wel vet balen, maar denk gewoon toeval en iets verkeerd gevallen ofzo. Dat wat jij beschrijft, die steken en druk is precies wat ik ook voel, ik heb ook geen idee wat het is, maar het is zeker niet aangenaam. Ik hoop ook dat het dan de baarmoedergroei is, heb ook geen idee wat het anders kan zijn. En vermoeidheid komt ook mede door het weer, die warmte en dan snachts je bed uitdrijven, helpt niet mee om uitgerust aan de dag beginnen. Gelukkig wordt het vanaf morgen minder heet. Heb hier nu alle deuren tegen elkaar open staan, lekker windje nu. Ff de warmte proberen eruit te krijgen, ruim 28 graden binnen, pfff. En die klaagmodus.... Die hoeft niet uit hoor, ik zit ook constant te klagen over de bloedingen en onzekerheid... Thanks @Hanniebal ik weet dat nog van jou idd dat die onzekerheid nog heel lang bleef. De bloedingen helpen bij mij dan ook niet mee en bij ieder pijntje, krampje of ander dingetje ben ik meteen bang dat het mis gaat, ook al weet ik ergens diep van binnen wel dat die kans minder dan 2% is... Maar ja.... Dat is niet 0.... Voel me soms echt een onzeker schaapje, terwijl ik normaal gesproken helemaal zo niet ben. Zal ook wel door de hormonen komen denk ik. Ah, ok, das helder van de magnesium baden, helpt het tegen krampen snachts? Jezelf maar zo gemakkelijk mogelijk maken idd. Wat fijn dat de afspraak en 3D echo goed gegaan waren en dat je zoontje het leuk vond. Balen wel dat je meisje ook sprekend op je man lijkt, hahaha, moest er wel om lachen, zag je al helemaal blij, hah, fijn, een meisje, die lijkt vast op mij... oh, toch niet... Die lage bloeddruk is top hoor, ze zien liever een bloeddruk die aan de lage kant is, dan aan de hoge. Enige nadeel is dat als die echt laag wordt, dat er een klein risico is op flauwvallen, maar als dat niet gebeurt, dan niet druk om maken hoor. Dat van het inleiden hebben ze tegen mij ook gezegd, denk dat dat standaard is boven de 40, hoorde Nina er ook al over. Ik zie het tegen die tijd wel hoe het gaat enzo. Ga me er nu nog maar ff niet druk om maken. Vind dat toch altijd zo bijzonder dat ze nu al gewicht enzo kunnen inschatten. Dat is iig een mooi eindgewicht, dat is fijn. Ook fijn te weten dat ze mooi op schema ligt qua groei. Jij kan zoetjes aan gaan aftellen dan, nog minder dan 9 weken, jeetje. IJzerpilletjes is wel verstandig idd, met de bevalling straks verlies je toch wat bloed, als het dan maar net aan is zou je bloedarmoede kunnen krijgen en dat is ook niet wenselijk, kun je beter voor zijn idd. Ik had gister bloedtesten gehad, ze hebben HB, schildklier en suiker getest. HB was top, schildklier was ook goed, maar suiker was net ietsje boven de maximum grens. Het mocht max 6,0 zijn en ik had 6,1 dus dat willen ze nu in de gaten gaan houden. Werd geadviseerd gezond te eten en niet teveel zoetigheid.... En dat valt niet mee.... Dat gezond eten lukt prima hoor, maar ben wel een zoetekauw.... Maar ja, nu loop ik weer risico op zwangerschapsdiabetes en dat is ook weer niet wenselijk....

Dat heb ik toch ff opgezocht @Nina79, een Mola zwangerschap, daar had ik echt nog nooit van gehoord, maar weer wat geleerd vandaag.... Nee klopt, meer kans wil zeker niet zeggen dat het ook gebeurt en overgrote deel gaat gewoon goed. Snap ik ja, dat je liever de natuur zijn gang laat gaan, ik laat het afhangen van hoe het gaat, als ik die 38/39 weken uberhaupt al haal. Ja, maak me wel beetje zorgen erom idd, vanwege die bloeding denk ik bij elk pijntje en krampje....Het zal toch niet mis zijn? Ik hoop ook dat het de groei van de baarmoeder is dat drukkende gevoel in mijn buik. Ben echt een onzeker gansje geworden zeg, jeetje. Kan niet wachten tot het maandag is en ik er duidelijkheid van heb. Die bloedingen steeds helpen ook niet mee tegen de onzekerheid. Succes morgen @Jennie80 hoop dat het goed uit gaat pakken voor je.

He @Jennie80 wat maf allemaal zeg. Fijn dat het iig geen bbz is en dat de echo er verder goed uit zag enzo maar wat ontzettend maf dat de hcg waarde dan blijft stijgen en dat de cellen blijven door delen, je vraagt je dan toch af wat er dan allemaal deelt.... Hoop het ook voor je, dat je lichaam het zelf kan oplossen en het seintje geeft van hey, dit is geen zwangerschap want die medicatie lijkt me geen pretje zoals je het beschrijft en 3 maanden wachten is al helemaal niet wenselijk. Wat een toestanden zeg, daar zit je toch totaal niet op te wachten. Dus vrijdag weer terug, nou, hopelijk gaat de waarde zakken, als het dan toch niet goed is, dan maar zo snel mogelijk terug naar normaal zodat je een volgende poging kunt wagen. Sterkte Jennie, knuffel!

Ben ook benieuwd