Jump to content

Kid.


Elin
 Share

Recommended Posts

ik geloof niet dat er iemand gebruik heeft gemaakt van donor hier.

 

 

 

Ik kan je er ook vrij weinig over vertellen. Wij hebben ooit, in het begin, ook het advies gehad om een donor te zoeken, of adoptie, op een andere manier zouden we geen kindje kunnen krijgen....

 

 

 

Later, na vele onderzoeken bleek de zaadkwaliteit van mijn man toch voldoende om icsi te doen.

 

En dat heeft geresulteerd in 2 pogingen, waaruit we een prachtige zoon hebben gekregen.

 

 

 

Welkom hier, en heel veel succes, hopelijk vind je antwoord op je vragen!

 

 

 

Over ivf en icsi kunnen wij je wel alles vertellen, dus als je iets wil weten.. ga je gang!

Link to comment
Share on other sites

Het zaad van mijn man is door vele oorzaken zo slecht dat zelfs isci geen hoop genoeg geeft volgens de uroloog.

 

 

 

zijn ene bal is vroeger niet goed ingedaald en die is geopereerd maar dat is verkeerd gegaan, op diezelfde bal zit een spatader.

 

 

 

de andere bal is een pendelbal, die schiet steeds terug in zijn lies waardoor de kwaliteit ook helemaal niets is.

 

 

 

Bij de eerste test kwamen alleen dode zaadcellen in beeld. De 2e test moet nog gedaan worden maar dat is alleen een formaliteit volgens de uroloog en moeten we niet van enig levend zaadcel uitgaan.

Link to comment
Share on other sites

dat is niet zo'n goed nieuws idd. Bij ons is ook gezegd dat er geen levende zaadcellen waren, we zijn toen zelf naar een acedemisch ziekenhuis gegaan, omdat we "er alles uit wilde halen wat er in zat" (grappige woordspeling..)

 

Daar vonden ze opeens wel goeie zaadcellen. geen idee hoe het kan, maar zaadkwaliteit kan sterk verschillen zeker als er een tijdje tussen zit. Roken, alcohol en stress heeft veel invloed. Mijn man heeft acupunctuur gedaan.

 

 

 

Of dat alles ook echt geholpen heeft weet ik niet, maar baat het niet, het schaadt ook niet..

 

 

 

Welk ziekenhuis ben je?

Link to comment
Share on other sites

hoi elin,

 

wat naar nieuws voor jullie!

 

lijkt erop dat niemand hier dit meegemaakt heeft. je bent heel welkom, dat spreekt voor zich, maar als je meer lotgenoten zoekt is er bij freya ook een forum volgens mij of kijk ns bij ivf-site.nl, ik weet dat daar meer mensen kid hebben gedaan of doen!

 

Succes,

 

Lis

Link to comment
Share on other sites

Dank jullie wel voor jullie reactie.

 

 

 

Ja we weten dat de kwaliteit erg kan veranderen, maar man rookt, niet drinkt niet en heeft geen stress en bovendien al een relatie van 20 jaar achter de rug waarbij ook nooit een zwangerschap is geweest terwijl ze al die 20 jaar geen anticonceptie hebben gebruikt en toch jaren lang geprobeerd hebben. Alleen zij durfden het destijds niet te laten onderzoeken en ik dus wel.

 

 

 

Met dit als uitkomst. Ik zal eens op bezoek gaan bij die site. En ach mochten we echt in het traject vallen van een donor dan kan ik hier mooi verslag doen toch?

 

 

 

We zijn in een regionaal ziekenhuis onder behandeling. Welke wil ik nog even niet kwijt dit omdat er misschien bekenden meelezen en we dit nog even niet aan iedereen willen vertellen.

Link to comment
Share on other sites

20 jaar geen resultaat, dan kan ik me voorstellen dat je er weinig vertrouwen in hebt..

 

Moeilijk hoor.

 

 

 

Geen probleem hoor, dat je niet wil zeggen welk ziekenhuis.

 

 

 

Ben wel benieuwd naar je verhaal, hoe kom je bv aan een donor, is die bekend of anoniem?

Link to comment
Share on other sites

ja natuurlijk, ik vind het leuk als je het hier schrijft! en een groot deel is wel hetzelfde...zo ongeveer. ik ben ook heel benieuwd hoe dat gaat, met een donor. hebben jullie al info?

 

julllie moeten nog een onderzoek? wat vervelend dat alles zo lang duurt he?

 

ook echt naar voor je hub, voor jullie beiden veel sterkte in dit moeilijke traject!

 

Lis

Link to comment
Share on other sites

We hebben nog geen donor, we wachten nog even deze 2e test af en bij net zo'n negatief resultaat gaan we op zoek naar een geschikte donor.

 

 

 

We weten wel dat we het dan via ZI zullen doen (zelf inseminatie) en dus niet via een ziekenhuis. Dan hebben we nog een beetje het idee dat we het 'samen' hebben gedaan.

Link to comment
Share on other sites

hey elin,

 

 

 

ik ken wel een meisje dat donorzaad(ja hoe zeg je dat?)

 

heeft gekregen via iui!!

 

volgens mij ging dat via een belgisch ziekenhuis..

 

maar ze woont zelf in nl

 

ik zakl een rond vragen hoe het nu precies zit!!

 

 

 

succes

 

 

 

groetjes rosalie

Link to comment
Share on other sites

Ja dat zeg je gewoon zo ja..

 

 

 

Ik hoor het wel vaker dat het via een belgisch ziekenhuis gaat, die halen het zaad uit denemarken, daar hebben ze niet zo'n lange wachtlijst, maar belgië is voor ons niet te doen.

 

 

 

Toch ben ik benieuwd naar haar verhaal.

Link to comment
Share on other sites

Ja 1% kans is ook een kans, maar we moeten wel realistisch blijven. De leeftijd van mijn vriend is dusdanig dat sommigen mensen al denken dat hij de opa van mijn dochter is. Dus wij willen na die bijna 2 jaar dat we nu bezig zijn niet nog eens jaren bezig zijn.

 

 

 

En aangezien ik een goede cyclus heb en van mijn dochter zeer snel zwanger ben geworden en mijn vriend geen onderscheid maakt tussen zijn zaad of dat van een ander is voor ons de keuze eigenlijk al duidelijk.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Leuk wel, mijn moeder denkt ook een meisje 😊 Ik vind het een fijne gedachte dat de kleine nu levensvatbaar is en dat de kansen op overleven elke dag en elke week groter worden. Ja, ik voel hem/haar elke dag bewegen, niet de hele dag door want die slaapt ook veel nog, ik voel de kleine voornamelijk als ik zelf rustig zit, op het werk regelmatig, maar ook savonds als ik op de bank zit, als ik zelf druk doende ben dan voel ik niks. Kan zo een paar uur lang niks voelen en dan ineens, hop dan is die er weer. Het voelt heel bijzonder, dit zo is voor mij ook wel nieuw. Ik heb wel een zoon, maar hem voelde ik pas heel laat ivm voorliggende placenta en toen ik hem eenmaal voelde was hij ook zo sterk al dat ik echte schopjes voelde, bij dit kindje heb ik de placenta op de achterwand liggen, dan voel je het veel eerder. Nu begon het met wat 'plopjes' ergens zo tussen week 16 en 17, maar daarna dagenlang niks, dus dacht dat het mijn darmen waren ofzo en toen een weekje later voelde ik 'geroezemoes' in mijn buik. Het is lastig uit te leggen wat je precies voelt, maar ja, gerommel dus allemaal en ik voelde dat alleen maar als ik heel rustig zat of lag. Dat geroezemoes werd wel steeds meer en toen ik de 20 weken echo had toen was echt duidelijk dat ik echt de kleine voelde. En toen zag ik ook zeer duidelijk op de echo dat die heel veel bewoog, de echoscopiste vond het een woelwatertje en hij of zij lag ook regelmatig in de weg met een arm of een been, moest ze weer even tegen mijn buik aan tikken zodat die weer ging verliggen. Die lag dus geen minuut stil, de hele 40 minuten dat ik daar naar die tv heb liggen staren, vol ongeloof lag die met de benen en de armen te wapperen en te zwaaien, lag ondersteboven, op de zij, onder in mijn buik op de rug met de benen omhoog, het was zo prachtig om te zien. Ik had dit ook nog nooit zo gezien en ik hoop, @Paulma dat jij en de andere meiden hier dat ook minstens 1 maal mogen meemaken want het is machtig mooi, ontroerend, fantastisch om te zien, ik heb geen woorden gewoon. Sinds een week of 2 voel ik echt duidelijke schopjes naast het geroezemoes en inmiddels voel ik de schopjes ook aan de buitenkant tegen mijn hand aan. Het voelt zo fijn en bijzonder dat ik dit allemaal nu veel vroeger voel dan met mijn zoon destijds. Alsof mijn lichaam zelf heeft bedacht dat ik dat wel nodig zou hebben nu. 😅 Ja, druktemakertje, is me nu 2x gezegd. Het werd ook gezegd bij mijn zoon toen die net geboren was en het bleek ook een druktemakertje te zijn, vol leven, heb er de handen vol aan gehad en ik vond het heerlijk, dus dat lukt me nog wel een keertje. Heb liever eentje vol energie die je moet afremmen dan eentje die je telkens aan moet duwen zeg maar. Ja precies dat Paulma, schadelijk is het zeker niet, het brengt jou tot rust wat ook heel fijn is en als het een klein beetje meehelpt, je weet maar nooit natuurlijk, dus lekker zo mee doorgaan, lekker genieten, relaxen en dan ga je topfit je derde poging in, dan sta je er gewoon goed voor en wie weet helpt het wel een beetje en heb je nu net dat ene beetje nodig om het wel te laten slagen. Ik ben deze poging heel erg op mijn eigen gevoel af gegaan, heb dus ook die Ascal geweigerd die ze me de vorige keer hadden voorgeschreven, ze kunnen me 100 keer zeggen dat de kleine niet gestorven is aan die Ascal, maar voor mij voelde het helemaal niet goed om dit weer te gaan gebruiken, ik had een gezond kindje en ik slikte die troep en hij ging dood, zo voelde het voor mij en zo zal het altijd blijven voelen, dus toen ze daarover begonnen heb ik letterlijk gezegd 'die troep slik ik nooit meer' vonden ze overigens ook prima hoor, want je bent natuurlijk vrij om iets wel of niet te willen. En zo heb ik ook aangegeven liever bij de verloskundige te blijven dan in het ziekenhuis. Voel me veel fijner bij die lieve meiden van de verloskundige praktijk, ik doe nu gewoon nog steeds wat voor mij goed voelt. Hoop moeten we altijd blijven houden Paulma en positief blijven ook, dat is verdomd moeilijk en valt niet altijd mee en ik ga heel hard voor jou meeduimen hoor, want ik gun het je zo!  
    • Ja, ze (ik ga er gewoon in mee dat het een meisje is) moet nog lekker een paar maanden blijven zitten. Maar toch erg fijn om te weten dat het kindje nu levensvatbaar is. Geeft toch wat rust. Voel je haar elke dag? Ik ben nog nooit verder dan 8,5 week gekomen dus heb nog nooit een kindje gevoeld van binnen. Het lijkt me zo bijzonder! En ze is dus een druktemakertje?! Maak je borst maar nat! hihi. Heb je al namen bedacht voor zowel een jongetje als meisje? Alles kan steeds concreter worden! Het is je mega gegund om dit allemaal te mogen ervaren en er van te genieten! Ik kijk precies zo aan tegen Accupunctuur. Ik geloof niet dat dit in eens het verschil maakt. Maar inderdaad schadelijk is het niet en omdat ik merk dat ik er zo ontspannen van raak is het perfect! Het voelt echt even als self-care.  Ik zal jullie laten weten hoe het proces verloopt! Maar ga er ook vanuit dat er een terugplaatsing zal zijn in oktober 😄 zo ver ik kan hou ik hoop en ben ik positief!  Knuffels      
    • Daar ga ik ook voor met jou @Paulma 3x scheepsrecht! Ik ga keihard duimen weer hoor voor jou en alle andere meisjes hier. Dat wordt idd vaak gezegd, is zwaarder als je 'ouder' bent, maar voor mij gaat dat niet op. Mentaal was het wel een hele rollercoaster hoor, maar dat komt natuurlijk door het traject en wat er vorig jaar is gebeurt, maar fysiek, nee, tot nu toe best wel een eitje eigenlijk tot nu toe, maar ja, ga de laatste maandjes in dus maar afwachten hoe dat dan gaat. 😅 Ik heb zelf heel sterk het gevoel dat het een meisje is, mijn moeder ook, maar meeste mensen lachen me keihard uit, meisje? Hell no, jij bent geen meisjesmama, jij krijgt een jongen. We zullen het zien. Ik heb het zelf niet stiekem gezien, met de 20 weken echo vroeg ze aan me vooraf of ik het wilde weten, toen ik zei van niet zei ze dat ze me dan ging vragen de ogen dicht te doen als ze in de buurt van dat gedeelte kwam zodat ik het ook niet per ongeluk wel kon zien, dus dat heb ik braaf gedaan en heb ook niet gespiekt. Ik weet het dus echt niet, ik hou wel van een verrassing. Vandaag is the big day, vanaf nu is de kleine levensvatbaar en zullen artsen alles in het werk stellen om de kleine te redden mocht die besluiten ik vind het mooi geweest, maar ik hoop dat die nog een maandje of 3 binnen blijft hoor. Vind het wel een fijne gedachte. Het (inmiddels zeer duidelijk) voelen van leven maakt wel dat de angst wat meer naar de achtergrond aan het verdwijnen is en dat ik er steeds meer vertrouwen in krijg, ik kan zo genieten van deze kleine druktemaker in mijn buik. Het is zo'n wonder en ik ben zo dankbaar dat ik dit in mijn allerlaatste poging toch nog mag meemaken. Ik kan soms gewoon niet eens de woorden vinden om uit te drukken hoe ik me voel. Wat spannend dat je weer onderweg bent Paulma. Die deca prikken vond ik ook niet fijn, hele vervelende spuitjes waren dat. Cetrotide vond ik ook vervelend, kreeg ik altijd jeuk van daarna. Ah, maandag echo, eitjes tellen, ik hoop dat ze er flink wat zien. Dan is het altijd nog afwachten hoeveel er mee gaan doen natuurlijk. 11 oktober punctie dus dat wordt dan half oktober een terugplaatsing (ik bekijk dat gewoon positief hoor Paulma 😊). Wordt spannende tijd dan iig de laatste weekjes van oktober voor jou, maar ik ga gewoon met je meeleven en meeduimen. Van acupunctuur hoor en lees ik vaak wel goede verhalen, je schijnt dat ook een maand of 3 vantevoren al mee te moeten beginnen, dus dat doe je goed, je bent mooi op tijd begonnen. Als het jou rust brengt dan heb je dat er al mee gewonnen. Of dat soort dingetjes helpen, dat zullen we nooit weten, maar kwaad kan het zeker niet. Ik heb mijn laatste poging ook alles uit de kast getrokken, geen acupunctuur, want dat mocht allemaal niet toen, dus daar had ik geen tijd genoeg voor, maar ik heb wel een baarmoedermassage laten doen en ook braaf daarna gedaan wat ze me geleerd had. Of het daardoor kwam of niet, dat zal ik nooit weten, maar ben wel zwanger en de kleine is ook nog eens blijven zitten. De massage is goed voor de doorbloeding wat een innesteling dan zou bevorderen en het maakt de baarmoeder ook warm en ook dat zou meehelpen. Ik had zelf echt nooit gedacht dat ik zoiets zou doen, maar ja, je probeert alles om het maar te laten slagen. Dus vooral doen waar jij je goed bij voelt Paulma, voor ieder is dat weer wat anders. En ook al zijn het op zichzelf misschien geen wondermiddelen, alle kleine beetjes bevordering kan helpen.  
    • Ja, mega dubbel! Maar eens, ik ga nu voor 3x is scheepsrecht!!💪 Fijn dat je je goed voelt en het best gemakkelijk af gaat. Super prettig en voor ons ook een mooi voorbeeld. Want je leest inderdaad wel eens dat het zwaarder is als je ouder bent, maar dat hoeft dus helemaal niet! Lekker af en toe op die wolk springen. Heb je al een gevoel of het een jongetje of meisje gaat worden? Niet stiekem iets bij een echo gezien? 😉  Ik snap helemaal dat die grens van levensvatbaar een mijlpaal is, met de ervaring die je hebt. Hopelijk ga je hierna alleen nog maar op je wolkje zitten en genieten! Ik heb de eerste drie keer Decapeptyl gezet, dit is zeker mijn favo spuit niet (als je daar al van kan spreken) maar ik ben weer onderweg! Morgen de laatste keer de pil en komende maandag de eerste echo. Dan hoor ik ook wanneer en hoeveel Gonal-F ik zal gaan spuiten. Als ik naar de twee eerdere ICSI pogingen kijk zal een eventuele punctie richting 11 oktober plaatsvinden. Let's see, eerst maar eens kijken hoeveel follikels er zichtbaar zijn en mee willen gaan doen. Ik doe trouwens al een maand of 2 wekelijks Accupunctuur. Ik merk dat ik er echt ontspannen van wordt en wil alles uit de kast halen...  Hoe is het met de andere dames?  Liefs voor jullie allemaal
    • Wat heb je dat mooi verwoord @Paulma alle gevoelens die je bij dit traject hebt en zo is het voor velen van ons denk ik. Het is gewoon een loodzwaar traject, mentaal en voor sommigen ook fysiek. Ik heb dat ook ervaren, zeker als je dan ook nog een miskraam moet doorstaan, dat maakt het allemaal extra heftig. Ik vond de mislukte pogingen ook heel verdrietig, maar die vielen in het niet bij het verdriet wat ik voelde na de miskraam. Dat zal voor jou ook zo voelen denk ik. Het is teleurstelling op teleurstelling en een bult verdriet en dat is echt zwaar. En als het dan wel gelukt is zelfs dan kun je er niet of minder van genieten omdat je bang bent dat weer te verliezen. Ik kan me heel goed voorstellen dat uitspreken ook heel verdrietig is en ergens een opluchting zodat je weer verder kunt met je leven dat toch enigszins on hold staat en in het teken van behandelingen en leven tussen hoop en vrees. Het voelt allemaal zo dubbel he? Hopelijk is 3x scheepsrecht voor je en gaat ICSI 3 jullie gewoon dat prachtige kindje brengen. Hoe ik me voel verder, nou ja, op zich wel goed nog steeds, de zwangerschap gaat me best gemakkelijk af, eigenlijk best wel hetzelfde als destijds met mijn zoon, heb ook niet het idee dat het zwaarder voor me is nu dat ik 'oud' ben. De roze wolk drijft hier steeds vaker voorbij en ik begin er steeds meer en meer vertrouwen in te krijgen, al bekruipt de angst me ook nog weleens. Dat ik al een hele poos leven voel helpt wel mee ook aan het vertrouwen en mijn buik is de laatste 2 weken echt mega aan het groeien. 😱 Nog een paar daagjes en dan heb ik de grens van levensvatbaarheid bereikt, dat is toch ook wel een mijlpaaltje hoor. Heb ook alles geregeld wat er te regelen viel, mijn verlof, mijn plan na mijn verlof, de kinderopvang, kraamzorg, kamertje is besteld en wordt over een paar weekjes geleverd, blije dozen gehaald her en der, dus ja, alles in kannen en kruiken hier 😊  
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use