40 plus zwanger en prenatale screening

[Gast Shanna42]

Zelf ben ik 42 en nu bijna zeven weken zwanger, volgende week ons eerste echo en consult met de gynaecoloog en dan komt natuurlijk ook de prenatale screening ter sprake, als alles tot zover goedgaat (maar ik blijf even positief).

 

 

 

Ik wil graag met jullie ervaringen delen, alhoewel wij nog moeten starten - en hopelijk is volgende week tot zover alles goed - wil ik me er toch graag op voorbereiden zover dat kan. Voordat ik zwanger was had ik zoiets van als het niet goed is dan weg laten halen maar als ik er nu over nadenk dan vind ik dat al erg moeilijk en wil het zelfs wegstoppen en helemaal geen testen doen, maar ja moet natuurlijk realistisch blijven en vriendlief is er natuurlijk ook nog.

 

 

 

Ben benieuwd naar de reacties en jullie gevoel/ervaring.

 

 

 

Liefs van Shanna

[Sen]

lijkt me inderdaad heel moeilijk Shanna, wat je zegt..liefst steek je bij wijze van spreken je kop in het zand maarja dat is natuurlijk niet realistisch en inderdaad je vriend heeft ook nog wat te zeggen. Maarja aan de andere kant ben je zo blij dat je zwanger bent en stel dat er dan iets niet goed is, dan zou je het weg 'moeten' halen.. dat klinkt zo ontzettend tegenstrijdig... moeilijk moeilijk moeilijk... Een vriendin van mij is nu (spontaan) zwanger na 13 jaar(!) zonder anticonceptie. Ze hebben besloten om geen enkele vorm van prenatale screening te doen omdat ze het zo'n wonder vinden dat ze alsnog spontaan zwanger is geraakt dat ze vinden dat dit kindje er hoe dan ook gewoon moet komen.. maarja dat is een keuze die ieder voor zich moet nemen natuurlijk. Zij is overigens 38 jaar dus wel iets jonger. Veel sterkte in je beslissing en als je gaat testen (en ook als je niet gaat testen) ik hoop met heel mijn hart voor jullie dat het kindje gewoon supergezond is.

[joy1]

Hoi, Ik behoor volgens mij tot een van de weinigen die niets testen. Ik wil gewoon niet weten wat het geslacht is maar ook niet of het evt. handicaps of beperkingen heeft. Ik heb ook niet het idee dat ik de kop in het zand steek. Ik ben toch niet van plan om abortus te doen dus weet ik niet wat de meerwaarde is van welke test ook. Bij mijn zoontje was er nog geen 20 weken echo. Bij mijn dochter wel en in de stoel bij de 20 weken echo vroeg ik me eigenlijk af wat ik er deed. Ongevraagd hoor je toch of alles in orde is zover ze dat kunnen zien en ik heb daar toch geen behoefte aan. Hoewel ik natuurlijk blij was met deze uitslag. Maar mijn insteek is over het algemeen, het komt zoals het komt. En dat geeft mij rust. Ik wens je succes met welke keuze je ook maakt. Groetjes Joy1

 

 

 

ps. En ik blijf je volgen want ik vind het zoiezo heel bijzonder dat je spontaan zwanger bent geraakt en als alles goed was gegaan met de laatste terugplaatsing, zou ik ook 31 dec. zijn uitgerekend. Toy, toy.

[Esly]

Hoi Shanna,

 

 

 

Ik zit zo ongeveer in hetzelfde schuitje als dat jij zit, het verschil is dat ik zwanger ben dmv IVF. Ook ik heb volgende week mijn eerste echo en ook ik ben er een 4 voorstaan (ik word over een paar maandjes 41). Ik heb er een beetje over nagedacht, maar me nog niet voldoende verdiept om een keuze te kunnen maken. Zoals ik er nu overdenk laat ik het over me heenkomen en zie wel op welk moment ik welke keuze maak. Ik ga ervan uit dat we volgende week een gesprek met de arts hebben en dat ook dit ter sprake zal komen. Om echt een keuze te maken heb ik toch wat meer informatie nodig. Ik ben dus ook benieuwd hoe anderen hierin staan.

 

 

 

Waar ik me op dit moment het meeste zorgen overmaak is dat ik zo enorm hoop een of twee mooie hartje(s) te zien kloppen. Het ene moment denk ik dat t wel goedzit, het andere moment word ik gek van onzekerheid en ben ik zo bang dat er geen leven te zien zal zijn......en nu de echo dichterbij komt wordt de angst bij mij alleen maar groter!

 

 

 

Heel veel succes en sterkte in het maken van je keuze.

 

 

 

Liefs Esly!

[Gast Shanna42]

@Joy goed van je dat je het op je af laat komen. Zelf heb ik dat gevoel ook wel. Ik weet niet of je mijn verhaal kent maar in het kort, we hebben eerst IUI gedaan, daarna Picsi in Icsi in Dusseldorf (we hebben toen poollichaamonderzoek laten doen op drie bevruchte eitjes, waarvan er dus 2 een chromosomenafwijking hadden, er is er 1 teruggeplaatst), toen ik niet zwanger was zijn we gestopt vanwege mijn leeftijd, dat hadden we voor die tijd al besloten. Ik wilde nog 2 maanden zonder pil om mijn hormoonhuishouding weer normaal te krijgen, en tot onze grote verbazing bleek ik dus meteen de maand erop spontaan zwanger, was al drie dagen overtijd en had er helemaal niet bij stilgestaan, niet eens een test in huis.

 

 

 

Nu voel ik dus eigenlijk hetgeen jij zegt, waarom zou ik nu wel zwanger zijn daar moet een reden voor zijn, en dan moet het eigenlijk ook gaan zoals het gaat, als het kindje een afwijking heeft dan moet het zo zijn. Maar aan de andere kant, kunnen we dan wel voor ons kindje zorgen als het straks ouder is en hulp nodig heeft, wij zijn dan toch al een heel stuk ouder.

 

 

 

En Esly ook in jouw stuk ga ik mee en Sen zegt eigenlijk precies hetzelfde, ik denk dat ik het maar gewoon op me af moet laten komen en ik neem aan dat we donderdag horen van de gyn hoe of wat. We kunnen natuurlijk altijd met de bloedtest beginnen en dan maar zien hoe verder.

 

 

 

Nu is het belangrijkste dat ik/we donderdag eerst ons kindje in leven zien, en een mooi hartje horen en zien kloppen. Dat is nu het belangrijkste. Genieten van de zwangerschap dat vind ik heel belangrijk.

 

 

 

Het komt volgens mij gewoon allemaal wel goed, hoe dan ook.

 

 

 

Liefs van Shanna

[Gast Sannie66]

Lieve Shanna,

 

 

 

Heb even moeten nadenken of ik wel zou reageren op je vraag en hoe dan te formuleren..

 

 

 

Zoals je weet ben ik nu 44 en zwanger van onze/mijn eerste kindje. 10 Weken vandaag alweer. 2 Echo's achter de rug en het gaat goed met ons poppetje (zoals je weet in 'ons' topic december).

 

 

 

Van tevoren natuurlijk besproken onder elkaar (mijn lief en ik), met een vriendin (ook moeder op latere leeftijd en verpleegkundige) en onze gynaecoloog of we het wel of niet zouden doen: prenatale screening.

 

Wij gaan dus voor de vlokkentest, dus geen combitest of tripletest (beiden alleen indicatie, dus te verwaarlozen volgens ons) en ook geen vruchtwaterpunctie. Waarom vlokkentest. Deze wordt vrij vroeg (week 11/12 in de zwangerschap) uitgevoerd en ok geeft wel een iets mindere acurate uitslag dan de vruchtwaterpunctie, maar deze laatste kun je pas erg laat laten uitvoeren waardoor de 20 weken grens 'in gevaar komt'. Keuze-vrijheid hebben we dan niet meer....als je begrijpt wat ik bedoel.

 

 

 

Wat willen wij met de info/uitkomst van de vlokkentest... eerlijk gezegd wordt het steeds moeilijker om deze vraag te beantwoorden. Kijkend naar mijn eigen leeftijd en de eventuele zorg voor een kindje met Down... poeh.. moeilijk...

 

Dan lees ik weer de verhalen van de zoon van Estrhalita en besef dat het erg mooi is om een leven, in welke gradatie dan ook te begeleiden in het proces naar volwassen worden e.d....

 

 

 

Kortom, wij laten de test uitvoeren om in ieder geval enigzins voorbereid te zijn... welke beslissing we dan eventueel nemen.... tsja, dat gesprek zullen we dan nogmaals moeten voeren ben ik bang...

 

 

 

Nb: besef dat dit je niet dichter heeft gebracht naar een beslissing die jullie nog (moeten) nemen... het blijft :blind:...

 

 

 

Knuffel!

 

Sandra

[Gast Shanna42]

Hee Sannie je reactie helpt me meer dan je denkt hoor, ik heb momenteel gewoon even heel erg behoefte aan reacties van anderen en hoe zij er over denken, met vriendlief hoef ik er nog niet over te beginnen die is nog heel afhoudend (denk zelfbescherming) wil eerst weten of alles goed is (dat het leeft), en volgens mij kan hij pas met 12 weken echt van deze zwangerschap genieten en dan blijft hij nog voorzichtig.

 

 

 

Ook jouw verhaal speelt vaak door mijn hoofd, alleen testen om te weten waar je aan toe bent, maar met de vlokkentest en vruchtwaterpunctie bestaat er weer een hele kleine kans op een miskraam en dan maakt dat me weer aan het twijfelen, de andere testjes geven weinig garantie maar ik denk als die dan goed zijn dan er gewoon voor gaan, en is er down of een andere chromosomenafwijking dan zien we wel wat er op ons pad komt.

 

 

 

Ik vind het erg fijn dat jullie allemaal reageren, al lijkt het dan niet zo, ik heb er erg veel aan. Kan weer verder met denken, alhoewel ik er ook nu even niet te veel mee bezig wil zijn en gewoon van het moment wil genieten. Maar ja als we donderdag het gesprek met de gyn hebben wil ik voor mezelf toch wel voorbereid zijn.

 

 

 

Thnx lieve meiden.

 

 

 

XS

[joy1]

Shanna, Wat bijzonder zeg. Ik had je verhaal idd. al in een topic gelezen en bedacht me, dat 'wil' ik ook meemaken..... Ik zal je vertellen wat de gyn. ons heeft verteld tijdens het eerste gesprek nadat ik zwanger bleek.

 

Ik weet nog dat de gyn. tegen ons zei dat ik recht had, i.v.m. leeftijd, op allerlei onderzoeken en natuurlijk wist ik door de jaren heen wat die onderzoeken betekenden. Ik , partner ook, wilden dat dus niet en we gaven dat ook tijdens het gesprek aan. Hij drong aan om toch folders mee te nemen zodat we er nog rustig over konden lezen om alsnog een beslissing te nemen.

 

Ik zei, als ik na al die jaren nu nog na moet denken wat ik wil......we waren er al zo lang uit. We hebben de folders laten staan en we hebben het er bij gelaten. Maar ik begrijp nu ook, sinds ik op dit topic ben, dat die beslissing dus voor velen heel moeilijk is en een dilemma. Ik heb ook eens gelezen dat iemand schreef, dan kies je er dus ook voor dat je een kindje met down krijgt......Dat vond ik onbegrijpelijk. Ik kies ervoor om niet alles te weten maar om te concluderen dat ik er dan om vraag...

 

Ik heb wel een levensvisie, dat er voor mij geen verschil bestaat tussen mensen .Ik weet uit ervaring, persoonlijk, fam. en werk, dat het leven met een handicap/beperking concequenties heeft in meer en mindere mate en dat het veel betekend , kan betekenen, voor het gezinsleven en dat de toekomst er evt. zorgelijk uit kan zien en dat het ook veel vragen op kan roepen. En natuurlijk maak ik me ook wel eens druk over 'kan ik het wel aan' maar....ik heb ook wel gemerkt door schade en schande dat een mens meer aan kan dan hij/zij denkt. (Al is het niet altijd makkelijk.)

 

Maar nogmaals er bestaat voor mij geen verschil tussen mensen en een ieder is even waardevol dus...voor mij geen testen. En dat ligt voor iedereen weer anders. En je moet doen wat goed voor jou is. Groet Joy1

[Gast Shanna42]

En natuurlijk maak ik me ook wel eens druk over 'kan ik het wel aan' maar....ik heb ook wel gemerkt door schade en schande dat een mens meer aan kan dan hij/zij denkt. (Al is het niet altijd makkelijk.)

 

Maar nogmaals er bestaat voor mij geen verschil tussen mensen en een ieder is even waardevol dus...voor mij geen testen. En dat ligt voor iedereen weer anders. En je moet doen wat goed voor jou is. Groet Joy1

Hee Joy ik maak me absoluut geen zorgen of ik (wij) het aankunnen. Als het op ons pad komt dan kunnen we het zeker aan en worden we er misschien juist alleen maar sterker van.

 

 

 

Maar mijn zorg is meer wat als een kind die zorg nodig heeft zeg maar zo een 30 jaar is, dan zijn wij 70 kunnen we dan nog wel helpen, gezien leeftijd (gezondheid), maar ja aan de andere kant dan weer een stemmetje er zijn ook "gezonde" kinderen die heel jong hun ouders verliezen en staan er dan ook alleen voor of moeten een vader of moeder missen. Niets geeft garanties in het leven.

 

 

 

Liefs van Shanna

[mira]

Hoi,

 

 

 

hier een berichtje van een 'ervaringsdeskundige'. Ik ben in okt 2009 op mjin 40e bevallen van een zoontje met down. Ik was zwanger van de 4e IVF. We hebben een triple test gedaan en daar kwam een kans van 1:100 uit voor down, maar dat was grotendeels gebaseerd op mijn leeftijd. De nekplooi en bloedwaarden waren heel acceptabel en binnen de norm. Ik heb ervoor gekozen geen verdere testen te doen, ook omdat er een risico van een miskraam mee gemoeid zou zijn. Daarnaast wisten mijn vriend toen ook nog steeds niet wat we zouden met een uitslag die down uit zou wijzen. Wij zijn er toen vanuit gegaan dat er 99% kans was op een gezond kindje. Het was wel een schok toen bleek dat onze zoon down had, maar we hebben het ook heel snel kunnen accepteren. We genieten enorm van onze kleine man en ik moet er niet aan denken dat hij er niet zou zijn. Tja en hoe het over een jaar of 30 gaat, dat zien we dan wel weer. Veel succes met de keuzes maken en natuurlijk gefeliciteerd met je zwangerschap. O ja, ik ben ook heel blij dat ik niet tijdens mijn zwangerschap wist dat Hidde down heeft: ik heb een nu een heerlijke, onbezorgde zwangerschap gehad!

 

groet van Mira

[joy1]

Hoi, Ik zie dat je het op twee manieren op kan vatten. Het 'ook' slaat op ik laat komen wat komt maar ik maak me 'ook' , daarnaast bedoel ik daarmee, wel eens zorgen. Niet dat jij je ook zorgen zou maken...Haha, grappig dat het zo is overgekomen. Ik hoop dat ik nu duidelijk ben? En dat je je zorgen maakt als je 70 bent en je kind 30. Nou, daar heb ik toevallig ook eens over geschreven hier op het forum! Ik zou het zo sneu vinden als ik er dan misschien niet meer ben en dat je kinderen je dan zo vroeg moeten missen. En dat is een zorg van mij waar ik eigenlijk het laatste jaar niet meer bij stil heb gestaan..maar nu opeens weer wel. Gaat ook wel weer over....maar het is waar wat je zegt dan is het een stukje toekomst waar je over nadenkt. En misschien nog meer stof tot nadenken met een kind wat meerzorg nodig heeft.

 

 

 

Ik ben ook blij met de reactie van Mira. Fijn dat je deze situatie zo ervaart! En je kijk op je zwangerschap van Hidde. (Mooie naam trouwens!!!!)

 

 

 

Joy1

[Gast Sannie66]

...Ik zou het zo sneu vinden als ik er dan misschien niet meer ben en dat je kinderen je dan zo vroeg moeten missen...

 

Lieverd, je weet ook dat andere factoren ervoor 'kunnen' zorgen dat moeders/ouders er niet meer zijn op een bepaalde leeftijd. Jij moet je mama nu al een poosje missen en ik ook (dit jaar alweer 12 jaar!)... vind het voornamelijk moeilijk dat ik de vreugde van mijn zwangerschap nu niet met haar kan delen...

 

 

 

Maar goed, deze reactie is gedeeltelijk :offtopic2:

[joy1]

Sannie, Dat is ook waar! Joy1

[Gast Shanna42]

Hoihoi

 

 

 

Gisteravond uitgebreid met vriendlief gesproken over de prenatale screening. Ik had het tijdschrift zwanger gekocht en daar staat alles heel overzichtelijk beschreven dus die erbij gehouden. En we zijn eruit. Ben nu wel zover dat ik toch een test wil, het gaat niet alleen om Down maar ook om chromosomen afwijkingen die niet met het leven verenigbaar zijn, er wordt met de vlokkentest en vruchtwaterpunctie veel meer onderzocht.

 

 

 

De keuze is op de vruchtwaterpunctie gevallen om de volgende reden, bij de vlokkentest kan een afwijking voorkomen dat het toch gezond is maar de test anders uitwijst, en de beeindiging gebeurt d.m.v. curretage. Bij de vruchtwaterpunctie is de uitslag altijd goed. Voor mezelf en voor het verwerken lijkt het me fijner om indien het mis is de zwangerschap te beeindigen door een bevalling op te wekken, dan kun je je kindje nog zien en er afscheid van nemen, dit lijkt me bij de vlokkentest door de curettage zo onwerkelijk.

 

 

 

Bedankt allemaal voor jullie reacties en ik hoop dat degene die testen allemaal een mooie uitslag van een gezond kindje(s) krijgen.

 

 

 

Liefs van Shanna

[joy1]

De tijd heeft ons ingehaald Shanna. (T.a.v. je zwangerschap.) Heel erg verdrietg he?Ik vind het wel een mooi topic want je leest en leert, als ik voor mijzelf spreek. Daarom dit topic even naar boven gehaald. Joy1

[Gast Shanna42]

Zeker die beslissing heeft de natuur zelf al genomen.

 

 

 

Goed dat je het topic naar boven hebt gehaald ik heb er in ieder geval veel aan gehad. Zo had ik ook een topic geopend voor het opwekken van de miskraam, met curettage of pillen en ook daar heb ik veel aan gehad, het is gewoon heel fijn om te lezen hoe een ander iets ervaart of meegemaakt heeft en je een beetje weet wat een ander kan verwachten.

 

 

 

Liefs van Shan