Aan wie vertel je dat je met ivf bezig bent?

[wens]

Lieve meiden,

 

 

 

Wat fijn dat er al zoveel meiden laten weten hoe jullie er mee omgaan. Ik lees wel dat het moeilijk blijft, als je 't wel verteld reageren mensen vaak niet zoals je hoopt/verwacht, maar anderzijds als je 't niet verteld is 't wel heel eenzaam. (Dit herken ik wel, er zijn momenten dat ik 't wel van de daken wil schreeuwen)

 

Uiteraard begrijp ik dat 't voor iedereen anders is waarom 't wel of niet te vertellen, maar vind het toch fijn een ieders mening/keuze te lezen, helpt me ook om 't voor mezelf op een rijtje te zetten.

 

Eigenlijk zou ik het ook graag tegen iedereen willen zeggen, maar m'n lief heeft daar veel moeite mee. Hij is bang dat mensen 't toch niet begrijpen en iedereen ons gaat vertellen wat ze van onze keuzes vinden en ons vervolgens in de gaten houden of we al zwanger zijn. Als ik zo jullie ervaringen lees, denk ik dat als ik 't zou vertellen ik toch eigenlijk hoop/verwacht dat mensen het zullen begrijpen en meeleven, maar dat je nooit van tevoren weet hoe mensen reageren en het ook wel eens heel erg tegen kan vallen.

 

Het belangrijkste vind ik dat m'n lief en ik het eens blijven, dus heb ik er vrede mee om 't tegen niemand te zeggen.

 

En gelukkig is m'n lief heel geduldig en begripvol en hebben we het veel over wat we allemaal doormaken en wat er door ons heengaat.

 

Ik ben er wel heel bang voor dat mocht 't uiteindelijk allemaal niet lukken, en we het wel tegen de mensen om ons heen vertellen, we dan ook geen medeleven kunnen/hoeven te verwachten omdat we 't al die tijd geheim hebben gehouden en onze familie zich wellicht buitengesloten voelt en het ineens wel heel rauw op hun dak zal komen omdat zijn wellicht denken dat we helemaal geen kinderen wilden.

 

(Maar ja, ik wil nog zeker niet van het worstcase scenario uitgaan, dus daar ga ik voorlopig ook niet aan denken!)

 

 

 

Ik ben wel blij dat ik 't in ieder geval tegen mijn werkgever gezegd heb, als ik tzt vrij nodig heb voor behandelingen dan kan ik gewoon eerlijk zijn. Want erover liegen kan (en wil) ik echt niet!! Als 't er weleens met mensen over gaat, dan draai ik er eigenlijk een beetje omheen, eigenlijk misschien wel in de hoop dat ze het vermoeden. Ben het soms wel zo beu dat mensen denken dat het een bewuste keuze is dat we geen kinderen hebben.

 

 

 

Ik vind 't in ieder geval heel fijn dat ik ook hier op 't forum 'm'n hart kan luchten en van gedachten kan wisselen. (Forgive me voor m'n emotionele lange teksten. 'k herken mezelf momenteel niet meer terug door die *#! Lucrin. Ik ben normaal altijd zo nuchter en nu... :sad2:)

 

 

 

Thanx meiden, voor jullie aanwezigheid en reacties.

[Sylvino]

Wij zijn hierin een open boek.

 

Ook met de mk wist bijna iedereen, ook onze werknemers, wat er aan de hand was.

 

Ben ook erg blij met die beslissing.

[corina]

Hallo,

 

 

 

Wij zijn ook heel open en eerlijk naar onze omgeving toe en dit hebben wij als erug positief ervaren gelukkig.

 

Want wij denken maar zo eerlijkheid duurt het langst.

 

 

 

Liefs Corina.

[Gast Mart]

Ik ben hier ook heel open in. Dan zijn de mensen in m'n omgeving in ieder geval op de hoogte van ons wel en wee.

 

Van nature ben ik niet een zeurkous en hou me meestal stil als ik iets mankeer. Dit heeft tot gevolg dat men denkt dat het altijd goed met me gaat en het ons voor de wind gaat.

 

In het geval van IVF heb ik dit willen voorkomen en heb ik van begin af aan verteld dat we hier erg veel verdriet van hebben. Mensen om ons heen respecteren dat en leven met ons mee. Voor mij is dat erg belangrijk.

 

Daarnaast voorkom je veel vragen over ons kinderloos bestaan...

[Gast Myron29]

Wij willen er in principe geen taboe van maken, maar zijn wel voorzichtig tegen wie we wat vertellen. Onze naaste familie weet ervan, mijn vriendinnen, onze werkgevers, en mijn collega's. Maar de collega's van mijn man weten niets. Over rotopmerkingen gesproken. Mijn collega maakte ooit de rotopmerking: "ach dan vraag je de buurman toch?" En een andere opmerking naar mijn man toe: "nou dan neem ik je vrouw nu mee naar boven en doe ik het wel even voor jou" Echt, wij waren zoooooo veschrikkelijk kwaad, dat we gewoon aan de grond stonden genageld en er geen woord meer uitkwam! En dan idd de meest voorkomende opmerkingen: ga lekker op vakantie, of laat het gaan, dan word je vanzelf zwanger, of: je hebt dan wel genoeg geld over en zorgen aan je hoofd.

 

 

 

Maargoed, al deze mensen die snappen volgens mij echt niet wat ze zeggen!

[Haai]

Wij zijn er redelijk open over.

 

 

 

Collega's zijn op de hoogte. Moet ook wel qua diensten ruilen en hormonaal monster dat ik regelmatig ben.

 

Sport: we zwijgen er niet over, maar lopen er ook niet mee te koop, maar als iemand een opmerking maakt over of het niet eens tijd voor ons zou zijn om een kindje te 'nemen' dan laat ik ze wel ff weten dat alleen pedo's kids nemen en dat er ook mensen zijn die elke dag weer hopen en wanhopen of ze ooit een kindje zullen mogen krijgen..

 

Vriend(innen) zijn ook op de hoogte.

 

Studiegenoten: 1 goeden studievriend. Verder heb ik gezegd tegen mensen dat ik wegens 'gezondheidsklachten voorlopig niet kan studeren' (= de ellende duurt nu al zo lang en ik KAN me simpelweg niet meer concentreren). Maar toen ik laatst toevallig een studievriendin tegen kwam en zij haar bezorgdheid liet zien en vreesde dat ik kanker zou hebben, heb ik haar wel ff gezegd dat het ivm IVF is.

 

 

 

Bij ons weet eigenlijk iedereen die het weet dat mijn lijf lastig is/doet.

 

Aan de ene kant vind ik het fijn dat we niet echt last van een taboe hebben, maar anderzijds... anderzijds zou ik het achteraf misschien wel prettiger hebben gevonden als mn vriend toen bij sport niet tegen een teamgenootje had gezegd dat het ons probleem was ipv wat er bij mij allemaal mankeert...

 

Toch een stukje taboe/schaamte??

[li80]

Ik heb het aan mijn vader en vriendin verteld, en mijn schoonouders en 2 van mijn beste vriendinnen. Op mijn werk weten ze nog van niks, ik stel het uit tot mijn contract weer verlengd is. Dit duurt nog 2 week, en daarna zie ik het wel. Ik denk dat ik het alleen aan de leidinggevende vertel

[Esk]

Eigenlijk zou ik het ook graag tegen iedereen willen zeggen, maar m'n lief heeft daar veel moeite mee. Hij is bang dat mensen 't toch niet begrijpen en iedereen ons gaat vertellen wat ze van onze keuzes vinden en ons vervolgens in de gaten houden of we al zwanger zijn. Als ik zo jullie ervaringen lees, denk ik dat als ik 't zou vertellen ik toch eigenlijk hoop/verwacht dat mensen het zullen begrijpen en meeleven, maar dat je nooit van tevoren weet hoe mensen reageren en het ook wel eens heel erg tegen kan vallen.

 

Het belangrijkste vind ik dat m'n lief en ik het eens blijven, dus heb ik er vrede mee om 't tegen niemand te zeggen.

 

 

 

In het eerste jaar (onderzoeken en IUI) hebben wij het ook tegen niemand gezegd, met name omdat manlief dat helemaal niet zag zitten. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik niet genoeg had aan fora en het echt kwijt moest aan iemand in het "echte" leven. Toen ben ik met m'n man om tafel gegaan en heb afgesproken dat ik het graag tegen mijn ouders en tegen mijn beste vriendinnen wilde vertellen. Dat heb ik ook gedaan en dat was een hele opluchting. Vooral toen bleek dat mijn beste vriendin nét begonnen was met ICSI (en ik daar ook niets van wist). Mijn baas wist het al langer, maar dat had te maken met het feit dat men zich af begon te vragen of ik iets ernstigs onder de leden had omdat ik zo vaak naar het ziekenhuis moest...

 

 

 

Anyway, uiteindelijk is de kring van mensen steeds groter geworden en werd het steeds minder taboe. Manlief wilde van niemand vragen hebben over hoe het ging, dat hebben we duidelijk gemaakt naar de mensen die het wisten en ik vond het juist fijn om wel te vertellen, maar wel als IK daar behoefte aan had. Toen dat eenmaal duidelijk was, was het heel fijn dat mensen het wisten. Ik heb eigenlijk maar 1 negatieve reactie gehad en dat was meer onwetendheid dan bewust kwetsend.

 

 

 

Of je het wel of niet verteld aan mensen en aan wie ligt in mijn optiek heel erg aan hoe je er zelf mee om kunt gaan en ermee om wilt gaan. De een wil gewoon liever het voor zichzelf houden en de ander is nou eenmaal meer open in dat soort zaken. Beide opties zijn prima, het moet passen bij jouw karakter.

 

 

 

O ja, je kunt best heel veel vertellen over je behandeling zónder dat mensen precies weten waar je zit in je behandeling. Wij hebben wel verteld wanneer we punctie hadden, maar niet wanneer de testdatum was... tenminste, niet aan iedereen. Zo was er toch nog een verrassingsmoment toen het raak bleek te zijn.

[wens]

Hoi Esk,

 

 

 

Wat fijn om te lezen dat jullie een deze dagen jullie wondertje in je armen mogen sluiten! Geeft altijd hoop om te lezen dat het ook positief kan lopen, op het forum lees je ook vaak dat 't helaas maar niet wil lukken, waardoor je soms de hoop verliest.

 

 

 

En tja, het is voor iedereen verschillend om te besluiten het wel of niet te vertellen en aan wie. Blijft voor iedereen moeilijk denk ik. Ik denk dat mannen hier vaak anders over denken dan vrouwen.

 

 

 

Alvast succes/ sterkte voor de bevalling. Weet je al wat 't wordt?

[Joke]

Hallo

 

 

 

 

 

 

 

Wij hebben er ook geen geheim van gemaakt , wij hebben een enorm grote familie en dat was altijd van en wanneer gaan jullie maar beginnen , of nog geen kindjes? zo constant en toen heb ik het verteld . De dag dat we het te weten kwamen hebben we enkel onze ouders op de hoogte gebracht maar bij die vragen van de familie enzo hebben we het dan niet meer verzwegen en dan maar verteld . Ben dan ook namelijk te weten gekomen dat een goede vriendin er ook mee bezig was ! mn ouders en schoonouders wisten altijd wanneer we een kans hadden . Maar in die wachtweken kwam het te lastig , de vragen van hoe voel je u , voel je u al zwanger . kwam er namelijk helemaal gek van . De laatste keer hebben we het aan niemand verteld ... enkel ons tweetjes wisten dat we een kans hadden en dat deed deugd , geen vervelende vragen ...

 

Wij zijn nu zwanger en wens het iedereen hier toe !!

 

 

 

 

 

 

 

Liefs Joke

[Esk]

Hoi Esk,

 

 

 

Wat fijn om te lezen dat jullie een deze dagen jullie wondertje in je armen mogen sluiten! Geeft altijd hoop om te lezen dat het ook positief kan lopen, op het forum lees je ook vaak dat 't helaas maar niet wil lukken, waardoor je soms de hoop verliest.

 

 

 

En tja, het is voor iedereen verschillend om te besluiten het wel of niet te vertellen en aan wie. Blijft voor iedereen moeilijk denk ik. Ik denk dat mannen hier vaak anders over denken dan vrouwen.

 

 

 

Alvast succes/ sterkte voor de bevalling. Weet je al wat 't wordt?

 

 

 

Ik vond/vind het moeilijker om "het" te vertellen aan mensen die mij na staan, dan aan "vreemden". Heel raar is dat.

 

 

 

Wat betreft je vraag: nee, wij weten nog niet wat het gaat worden en zijn inmiddels supernieuwsgierig. Van mij mag de bevalling beginnen...

 

 

 

Sterkte met alles in het traject en ik hoop dat je niet al te lang meer hoeft te wachten op je eigen zwangerschap (maar dat gun ik iedereen hier op het forum).