Ga naar inhoud

Net zwanger, piekeren en slecht slapen


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hallo dames,

 

Ik ben zwanger geraakt via IVF en ben daar heel dankbaar en blij om. Het was best een lange weg met 5 terugplaatsingen, maar gelukkig ben ik het traject (met uiteraard wat ups en downs) goed doorlopen.

Nu ben ik een persoon die vaak beren op de weg ziet en van daaruit geneigd is te gaan piekeren. Nu ik zwanger ben, had ik gehoopt bevrijd te zijn van het gepieker (het meeste gepieker ging de afgelopen jaren over de onvervulde kinderwens), maar dat kan ik helaas nog niet zeggen. Ik ben erg bezig met de veranderingen in mijn lijf, vind het spannend en voel mij onzeker. Ik vind het lastig om om te schakelen van ongewenst kinderloos en nu aankomend moeder. Het lijkt wel alsof ik al die ziekenhuisbezoeken, puncties en hormonen een plek moet geven en daar voel ik mij vervolgens rot onder (je hebt nu toch wat je wilde, zeik niet!) Ik slaap daardoor (en volgens mij door de hormonen die door mijn lijf gieren en zorgen voor een onrustig lijf met gekke dromen) slecht en voel mij daardoor angstig over de toekomst. Het is denk ik een tijd waar ik doorheen moet, maar ik vroeg mij al piekerend :icon_smile: af of er mensen zijn op dit forum die dit herkennen? Wellicht wat tips van ervaringsdeskundigen?

 

Dank alvast!

 

Daantje

Geplaatst

Daantje.

 

Het is heel herkenbaar hoor!! Ik denk dat iedereen die via de medische weg zwanger word

dit heel goed herkent!!

Eerst al die (jaren van) spanning om zwanger te worden, en je denkt alleen maar aan een

positieve test.....

vervolgens héb je een positieve test, en dan kom je er achter dat je er helemaal nog niet

bent!!! Want 'als' de zwangerschap maar goed gaat en zo leef je van periode naar periode,

ook in je zwangerschap... 'als' dit maar goed gaat, 'als' dat maar goed gaat!!

en daarbij, al die weken, maanden, jaren van verdriet en terleurstelling veeg je écht niet

zomaar van tafel als je eenmaal zwanger bent!!

Je hebt dit net achter de rug, dat moet langzaamaan gaan slijten hoor!!

En zelfs nu ik 37 weken zwanger ben, kan ik me het verdriet nog maar al té goed voor me

halen wat ik n jaar geleden nog voelde...snap je?!! je kruisje is niet ineens weg ofzo, want je hebt

dit nu eenmaal allemaal mee moeten maken!!

 

Genieten van je zwangerschap komt écht wel.....alleen moet je er eerst ff naar toe groeien

en het 'oude' langzaamaan gaan slijten!!

Probeer je eigen te richten op de leuke dingen van een zwangerschap!! blader is door n leuk tijdschrift,

of google is op internet bij babybites hoe je kindje er nu uitziet...zulke dingen.... langzaam maar zeker

zal je gaan merken dat in je zwangerschap ook alles wat meer 'tastbaar' gaat worden....iets wat je nu nog

mist!! en dat maakt het voor nu nog zo onzeker he?!!

 

Nou, k hoop dat je er wat aan hebt!! k herken het helemaal hoor, en vele met mij!! Het genieten komt vanzelf wel...

gun jezelf daar gewoon de tijd voor. Vergeet ook niet dat je lijf vol hormonen zit, eerst door de behandelingen, en nu

van je zwangerschap!!!

 

Probeer jezelf op de leuke dingen te gaan richten... en k wens je een hele voorspoedige zwangerschap toe!!

Geplaatst

He Tweety,

 

Bedankt voor jouw bericht! Ik herken erg wat je schrijft en het is inderdaad een goed idee om mij op leuke dingen van de zwangerschap te richten. Door het neerslachtige gevoel ben ik eigenlijk vooral aan het doemdenken en piekeren (vooral in de nacht) en heb ik dat nog maar weinig gedaan.

 

Jij bent alweer 37 weken zwanger, het einde in zicht! Succes met de laatste loodjes!

 

Daantje

Geplaatst

Hoi daantje,

 

Helaas zooooooo herkenbaar !! Ik had altijd gedacht euforisch te zijn als ik eenmaal een positieve test in handen zou hebben.... Ik ben ook heel blij, maar ik ben ook heel bang geweest de afgelopen maanden! Ik ben even ver als tweety, zij kent het ook!

 

Ik zit nu via mijn telefoon, maar ik zal morgen wat uitgebreider reageren...

Ik begrijp iig precies wat je beschrijft... Je bent niet gek hoor!!

 

Probeer ook een beetje te genieten, denk er aan hoe bijzonder het is wat je te wachten staat... Je mag genieten en die angsten.... Tja... Die heb je nou eenmaal door wat je hebt moeten doorstaan! Die gaan echt niet zomaar weg en niet iedereen zal ze kunnen begrijpen.

 

Ik heb erg veel steun van de meiden uit het november topic gehad, die begrijpen mij als geen ander! (en mijn man dan... De schat!)

 

Succes & liefs, judith

Geplaatst

Daantje ik had dat ook. Zwanger worden is zoiets anders dan zwanger zijn. Zeker als dat eerste zo lang heeft geduurd. Van icsi en ivf wist ik inmiddels ook alles, maar zwanger zijn was compleet nieuw. Je valt ook in een sorot gat van al die ziekenhuisbezoeken, naar helemaal niks en zonder begeleiding thuis zitten afwachten. Ik vond er gewoon echt geen barst aan. Ik was moe, onzeker, misselijk, moe...had ik al gezegd moe? ;-) Wat mij hielp was hier ten eerste gewoon aan toegeven en het ide loslaten dat ik op een roze wolk in de zevende hemel moest zitten. Natuurlijk was ik blij, maar de onzekerheid was gewoon groot en dat is heel logisch. We zijn zo gewend aan teleurstelling. Elke keer wapen je je twee weken lang weer voor een tegenslag, je houdt er continue rekening mee dat het mis kan gaan. Dat zit nu zo vast in je systeem, dat is er echt niet zomaar uit. Daar is eerst mer bevestiging voor nodig. Niet voor niets dat we hier allemaal zo idioot veel testen (niet doen overigens, helpt niks ;-))!

 

Een paar mogelijke tips:

- Als je niet te veel moeite hebt met Engels kun je deze CD van Zita West proberen http://www.zitawest.com/buy/cds/pregnancy/ . Het zijn ontspanningssessies speciaal gericht op prille zwangerschap, die mij de tweede keer erg goed hebben geholpen.

 

- Probeer leuke dingen te lezen/kijken over zwangerschap. Dus niet al die boeken waarin alleen alles wordt opgesomd wat mis kan gaan, maar bijvoorbeeld een leuk tijdschrift. Of een namenboekje. Of kijk eens een beetje op internet rond naar kamertjes. Natuurlijk is dat allemaal doodeng, maar je bént nu zwanger en dan is het logisch om daar een beetje mee bezig te zijn. Je hoeft niet direct in de positiekleding te duiken ;-) maar gewoon een beetje rondneuzen in de leuke dingen van het zwanger zijn...daar is niks mis mee. En als het misgaat, dan ben je toch wel helemaal stuk, of je nu wel of niet naar behangetjes hebt gekeken.

 

- Praat erover. Hier op het forum, maar evt ook een keer met een maatschappelijk werkster of psychologe of arts uit het ziekenhuis. Ik heb zelf spijt dat ik destijds niet aan de bel heb getrokken en raad het echt iedereen aan. Zwanger zijn is voor ons een soort shock toestand. Je hoopt het wel, maar verwacht het niet. Het is haast een omgekeerd sterfgeval zeg ik wel eens. Bovendien moet je je lijf, dat al die jaren zo heeft tegen gezeten, nu opeens vertrouwen. Dat is ook niet niks.

 

Kortom: ik denk dat veel meiden het hier herkennen en dat het ook heel logisch is. Ik vind persoonlijk dat je bj een zwangerschap na ivf een beetje aan je lot wordt overgelaten, eigenlijk zou je na en positieve test meer begeleiding moeten hebben. Maar daarvoor is dit forum er dan :-)

Geplaatst

Aanvullend op Henne haar bericht, wat mij momenteel helpt: Wordfeud spelen! :-))

 

Ik heb de iphone naast bed en als ik wakker lig ga ik lekker puzzelen. Leidt me af en als ik oogjes zwaar voel worden, hop weg weer dat ding. Fijne is dat ik geen lamp aan hoef of er vanwege onrust echt uit ga, behalve 3x per nacht voor plassen. Na de positieve test is het weer de volgende hobbel, tot de 1e echo. Pas als de bevestigingen vaker komen, dan komt het vertrouwen ook wel. Zij het met mate, gezien ons aller ervaring hier.

 

Hoe dan ook: van harte met je zwangerschap, dat die maar mooi mag verlopen met een bezegeling aan het eind!

Geplaatst

Wat henne zegt is een goeie!! Heb ik ook veel gedaan: tijdschriften lezen en naar positief geladen dingen kijken... Zoals kamertjes en babyspulletjes! De angstige en onzekere kanten van zwanger worden zijn zo sterk... Richt je op de positieve dingen van zwanger ZIJN! (dat helpt iig een beetje...)

Geplaatst

Hoi dames,

 

Bedankt dat jullie de moeite hebben genomen om te reageren.

Het is inderdaad gek dat er niks bestaat wat vrouwen in deze positie begeleidt na een positieve test. Ik vind het ook lastig in de omgang met mijn omgeving. Zij zijn zo blij, hebben ook al die tijd in spanning gezeten, en kunnen mij eindelijk feliciteren met mijn zwangerschap. Ik ben nu een zwangere en niet meer die vriendin, dochter, collega die in een IVF trject zat. Ik krijg kleine presentjes en mensen gaan ervanuit dat het nu wel goed zal komen. Ik zit nog veel meer in de fase van 'eerst zien en dan geloven' en laten we niet te hard van stapel lopen, waardoor ik mijzelf weer negatief vind, ondankbaar.

Ik ben dan wel lang bezig geweest met het IVF traject, maar ik ben gaandeweg een beetje uit het oog verloren welk doel ik hiermee voor ogen had. Het klinkt misschien gek, maar ik had er helemaal niet meer bij stil gestaan dat ik dus daadwerkelijk zwanger zou worden en dus 12 weken misselijk en moe zou zijn. Mijn doel was dat het zou lukken. Dat die embryo gewoon eens zou blijven zitten! Ik merk dat ik erg moet wennen aan het idee dat het ook betekent dat ik moeder ga worden. Ik ben denk een beetje in shock!

En dan al die veranderingen in mijn lijf, inderdaad Henne die ongelooflijke moeheid, ik heb denk even ruimte nodig om mij aan te passen aan mijn nieuwe rol, gekke lichaam, twijfels en onzekerheden.

Fijn dat jullie dit herkennen en bedankt ook voor de tips. Ik ga eens stiekum in een leuk baby magazine kijken en wellicht een beetje fantaseren over de toekomst...

 

Testr, jammer genoeg geen mobiel waarop ik dat spelletje kan spelen, maar een geestdedend spelletje voor in het nachtelijk uur is wel een idee. Alles wat ik nu doe, bezorgt mij een misselijk gevoel in de nacht ( de series die ik kijk achtervolgen me, de mindfull cd geeft mij een misselijk gevoel en alles wat ik lees in mijn streekroman komt terug in mijn koortachtige dromen).

 

Loslaten en mij overgeven aan de moeheid is inderdaad iets wat ik moeilijk vind. Ik ben zo gewend om mij staande te houden met al die hormonen (gonal, deca) en mijn leven niet teveel in het teken van IVF te zetten, dat ik mij nog verzet tegen de zwangerschapskwalen. Ook omdat ik dan tenminste niet zoveel aandacht krijg als zwangere!

Als ik mij zo blijf voelen heb ik er inderdaad over nagedacht eens met iemand te praten. Gelukkig ben ik wel open, dus ik praat er ook over met mijn man en vriendinnen. Dat lucht op en zorgt voor meer begrip.

En hier op het forum herkenning vinden is ook heel fijn!

 

Daantje

Geplaatst

Ik heb ook aan alles meegedaan vwb de blije doos, moeders voor moeders en zwangerbox en weet ik veel wat allemaal... Misschien wel om mezelf te overtuigen!Het voelde erg lang heel onwerkelijk en ik leefde van echo naar echo...Een vriendin van mij (jaja is ook wat bekoeld sindsdien) zei tegen mij: ik zou zo vergeten dat jij zwanger bent geraakt na al die behandelingen, zo gewoon zwanger ben je.... (zij zelf zwanger na 2 maanden proberen) Nou.... Ik kan je vertellen dat ik dat NIET vergeten ben...Ik denk ook dat bijna iedereen die dit ondergaat wel iemand uit zijn omgeving kwijtraakt door onbegrip voor de situatie... Vond ik erg moeilijk maar dat laat ik maar gewoon los... Ik focus mij nu op het kindje dat er aan komt!

Geplaatst

Ik belde op een gegeven moment iedere paar dagen iemand op om het te vertellen. Dat maakte het echter. Wel alleen heel goede vrienden hoor. Mensen waarvan je weet dat ze je steunen, ook als het mis zou gaan.

Geplaatst

Daantje, jouw verhaal is heel herkenbaar. De buitenwereld verwacht nu dat je onverdeeld gelukkig bent. Je bent natuurlijk ook gelukkig met de positieve test, maar vooral de eerste drie maanden zijn nog erg onzeker. En juist omdat de weg naar de zwangerschap zo lang is geweest, wil je haar koste wat kost niet verliezen. Ik zou beginnen met het kopen van een tijdschrift over zwanger zijn. Eerst lekker inlezen en vooral de leuke dingen lezen. Verder volg ik de eerdere reacties van de andere dames.

Ik ben zelf ook nog lang onzeker geweest en zelfs na de 20 weken echo van afgelopen vrijdag blijf ik toch nog wel een beetje onzeker. De hele zwangerschap blijft spannend, maar probeer er vooral van te genieten. Hoe meer de tijd verstrijkt en het goed blijft gaan, hoe beter dat vanzelf zal gaan.

Geplaatst

Hee Daantje,

 

Heeeel herkenbaar je gevoel!! Had verwacht dat ik een gat in de lucht zou springen en mega mega blij zou zijn als ik eenmaal een positieve test in mijn handen zou houden. Tuurlijk was ik ontzettend blij met een positieve test, maar het voelde zo raar....ik was down, neerslachtig, ontzettend negatief en doodsbang dat het mis zou gaan. Krijg nu weer rillingen....

Het is ook echt omschakelen...jaren lang probeer je zwanger te worden en probeer je je in te stellen op teleurstelling. Teleurstelling dat de ivf poging niet lukt....en dan ineens issie toch positief, je test. Zo onwerkelijk.

Maar het komt goed echt! Als je de eerste 12 weken hebt gehad gaat het langzaam aan iets beter. Echt onbezorgd zwanger zijn, zijn moeders die zo lang in de molen hebben gezeten nooit volgens mij. Keek elke keer uit naar de nieuwe controles en echo's e.d.

 

Houd vol meid! Hoop dat je je snel wat lekkerder voelt.

 

Liefs Anne

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden