Jump to content

Pesa/icsi


Guest Mammie
 Share

Recommended Posts

Hallo allemaal,

 

wij hebben aanstaande maandag 28 nov de intake bij het MCK te Leiderdorp.

Mijn man is 12 jaar geleden gesteriliseerd in een vorig huwelijk en nu willen we samen een kindje en hebben we in overleg besloten voor

PESA/ICSI en niet eerst een herstel operatie.

 

Hij heeft 4 kinderen (waarvan 3 volwassen) uit een eerder huwelijk en ik heb een kind uit een vorige relatie.

Beiden kinderen wonen bij ons en nu willen we dus toch ons gezin uitbreiden.

Mijn man is zo'n 20 jaar ouder dan ik en had net als vele andere mannen niet gedacht ooit nog kids te willen of te gaan scheiden :misc_expressions-wh

 

Dus dan kom je in deze situatie.

Zou graag ervaringen uitwisselen met vrouwen in een soortgelijke situatie en/of ervaring met PESA/ICSI of het MCK.

Heb geen idee wat ik maandag kan verwachten en hoe lang zo'n traject duurt...

 

Zijn er nog vrouwen die ook net pas zijn gestart met het traject of binnenkort gaan starten?

Link to comment
Share on other sites

Hallo Mammie,

 

Ik zit in precies dezelfde situatie als jij, alleen dan een paar stapjes verder. Ik zit inmiddels in de wachtweken van onze eerste PESA-ICSI behandeling bij het MCK.

 

Mijn man is ook gesteriliseerd en heeft al kinderen uit een eerdere relatie. Ook ik heb al 2 kindjes uit mijn vorige relatie. Wij zagen een hersteloperatie ook niet zitten, maar hebben nog wel advies gevraagd aan de uroloog in Leiderdorp. Die rekende ons voor dat de slaagkans met een hersteloperatie voor ons even hoog zou zijn als met PESA. Dit heeft o.a. te maken met hoe lang de man al gesteriliseerd is en met de leeftijd van de vrouw.

 

De PESA is bij mijn man niet in 1 keer gelukt, dat was wel schrikken. Gelukkig werden er bij de tweede poging wel zaadcellen gevonden.

 

Bij het intakegesprek stelt de arts algemene vragen over je gezondheid, eerdere zwangerschappen, etc. Ik kreeg ook nog een echo om te kijken of ik nog wel actieve eierstokken had (ben 36 jaar). De volgende stap was dus een afspraak met de uroloog, eerst een voorgesprek en dan de PESA inplannen. Verder moet je allebei nog bloed laten prikken bij het MCK. Als de PESA geslaagd is kan je gaan starten met de ICSI. Bij mij kon het meteen in de eerstvolgende cyclus. Ze geven bij het MCK een duidelijke prikinstructie dus dat is prima gegaan.

 

Veel succes alvast, ik weet nog hoe spannend ik het eerste gesprek vond!

 

groetjes, Flyr

Link to comment
Share on other sites

Hoi Flyr

 

Mag ik vragen waarom jullie dan toch voor pesa kozen als de slagingskans even hoog ligt?

 

Hoelang na de intake konden jullie terecht voor de pesa?

 

@ nathalie

 

Ik had er al zitten lezen ja maar vind het altijd moeilijk om me in een bestaand topic te mengen :oops:

Link to comment
Share on other sites

We hebben niet gekozen voor een hersteloperatie omdat dat toch een grotere ingreep is dan PESA, met alle risico's vandien. Bovendien ben je als de hersteloperatie mislukt. wat je toch vaak hoort, evengoed aangewezen op PESA. Maar hoofdzakelijk dus omdat we een operatie niet zagen zitten. We willen graag een kindje van ons samen, maar we willen maar tot een bepaalse grens gaan om dat te realiseren, en voor ons ligt die grens bij PESA.

 

Bij ons zat er een kleine 3 maanden tussen de intake en de eerste PESA. Had zelfs nog wel eerder gekund maar onze vakantie zat er nog tussen.

Link to comment
Share on other sites

Hallo allemaal,

 

Ook wij willen dolgraag een kindje. Mijn man heeft bijna twee jaar geleden zijn sterilisatie ongedaan laten maken.

Na een jaar proberen toch maar weer naar de huisarts. Dat was in januari.

Nu aangekomen bij ziekenhuis nummer 3. Duurt (duurde) het bij jullie ook allemaal zo lang voor er wat gedaan werd?

We zijn bijna een jaar verder en eigenlijk is er nog helemaal niets gebeurd! Alleen vastgesteld dat het probleem ligt bij mijn man. De hersteloperatie is uiteindelijk niet gelukt, terwijl deze in eerste instantie wel gelukt leek.

De correspondentie tussen de verschillende ziekenhuizen verloopt ook niet echt lekker. Zo duurde het twee maanden voordat ziekenhuis 3 alle informatie van ziekenhuis 2 en zieknhuis 1 had. Een verwijsbrief heeft er meer dan een maand over gedaan om uitgetypt en ondertekent te worden.

Hang nu al ruim een maand elke week aan te telefoon!

Hebben jullie hier ook zoveel problemen mee?

Link to comment
Share on other sites

Hallo mammie,

 

Dit is heel in het kort een beetje ons verhaal.

 

Mijn man is in zijn vorig huwelijk ook gesteriliseerd. En na verloop van tijd wilden wij toch heel graag een kindje. Mijn man heeft eerst een hersteloperatie gehad in oktober 2008. In maart 2009 hoorden we dat de operatie niet succesvol was. Mijn man had lui zaad. We kregen te horen dat we aangewezen waren op IVF en we werden op de lijst gezet.

 

In mei 2009 hadden we een intake gesprek, en in de maand daarop werd er bloedonderzoek gedaan bij mijn man. Dit om te kijken naar de mannelijke hormonen en op het dragerschap van hepatitus-B, hepatitus-C en het HIV-aids virus. Nadat hij 'gezond' was verklaard was ik aan de beurt. Bij mij werd in juni 2009 eerst een inwendige echo gedaan om te kijken hoe alles er uit ziet. Toen werd een vlek ontdekt op mijn rechter eierstok. Dat bleek een cyste te zijn. Daardoor is er bij ons een hele tijd over heen gegaan omdat ik eerst geopereerd moest worden.

 

In januari 2010 kregen we te horen dat mijn man in maart 2010 in aanmerking kwam voor een Pesa-operatie. Dat is allemaal goed verlopen. Resultaat was perfect.

 

In april 2010 kregen wij de voorlichting. Daarbij heb ik ook voor het eerst een (proef)spuit in mezelf gezet, dus ik was nu overal op voorbereid. In mei 2010 heb ik de eerste Decapeptyl spuit gezet. In juni 2010 ben ik begonnen met Puregon en Utrogestan. Toen heb ik 4 follikelmetingen gehad (bij mij zat er een overstimulatie aan te komen), vandaar veel metingen. En in juni 2010 kreeg ik de punctie. In diezelfde maand zou ik dus ook de TP krijgen, maar vanwege overstimulatie is dit niet gebeurd.

 

Mijn lichaam moest eerst helemaal tot rust komen. In augustus 2010 ben ik begonnen met Progynova. En in augustus 2010 kreeg ik ook de eerste TP. In september 2010 hebben wij een negatieve test gedaan en in diezelfde maand kregen wij de tweede TP. En in oktober 2010 was het weer een negatieve test. In november werd mijn BMS afgebroken, waardoor er geen TP zou plaatsvinden. Eind november 2010 hebben we onze derde TP gehad. En in december 2010 mochten we weer testen ... ... ZWANGER. En mei 2011 bevallen (keizersnede) van een prachtig meisje (3 maand te vroeg), Esmee Angelina.

 

Liefs,

MBM

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
    • @Hopefulness hoe is het afgelopen meis? Ik kon een tijdje niet inloggen en kan niet zien of ik wat van je berichten gemist heb.    
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use