Jump to content

Ziek van progynova?


Floortje
 Share

Recommended Posts

Hallo dames,

Ik ben heel erg benieuwd of er meer dames zijn die zo ziek worden van de progynova die je moet slikken bij een cryo-behandeling. Het lijkt bij mij deze keer nog erger dan de vorige keer. Ik word moe, somber, nog eens somber, heel emotioneel en opvliegerig. Slapen lukt ook niet goed en ik heb gewoon een gevoel van algehele malaise. Persoonlijk spuit ik liever, daarvan word ik alleen maar moe en misselijk.

Omdat ik pcos heb kan ik geen cryo-behandeling in een natuurlijk cyclus doen, dus er zijn niet echt veel andere mogelijkheden, maar ik vraag me echt af of ik dit nog vaker ga trekken. Ik denk het eigenlijk niet. Zodra de bollen Utrogestan er bij komen wordt het geleidelijk wel wat beter, maar het blijft heel akelig.

Ik heb het in het ziekenhuis besproken en ze zeggen dat het niet heel vaak voorkomt, maar dat ik ook weer niet de enige ben.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, ook omdat ik me bijna afvraag of ik het verzin...

Liefs,

Floortje

Link to comment
Share on other sites

Hai Floortje,

Ik herken alles wat jij vertelt! Ik werd net als jij enorm depressief en moe van de progynova. Heb er dan ook voor gekozen om in ieder geval te proberen de cryo tp in een natuurlijke cyclus te laten plaatsvinden....en nu maar hopen dat dit lukt. Ik loop overigens in UMC Utrecht en daar hadden ze er niet echt iets zinnigs over te zeggen...behalve dan dat het lullig was voor me.....Ze zeiden dat ze deze klachten wel vaak hoorden over de pregnyl, maar daar heb ik dan weer helemaal geen last van gehad. Ik hoop dat je iets aan mijn informatie hebt.

Vrolijke groet,

Kirsten

Link to comment
Share on other sites

Hoi Kirsten,

 

Dank voor je reactie! Dat geeft zeker een beetje steun! Het is echt fijn te horen dat ik niet de enige ben, hoewel ik jou natuurlijk zou hebben gegund dat je nergens last van had! Ik ben echt zo depressief dat we in het ziekenhuis hebben besproken dat we niet meer voor een behandeling met progynova gaan. Ik kan amper blij zijn met de terugplaatsing, zo erg is het. Terwijl je het daar natuurlijk juist allemaal voor doet!!!! Echt heel ambivalent is dat.

 

Wat geweldig dat je het nu in een natuurlijke cyclus mag proberen. Weet je al wanneer dat gaat gebeuren? En heb je nog veel cryo's over? De verhalen die ik er hier op het forum over heb gelezen zijn heel positief. Ik kan me dat ook wel voorstellen! Het voelt natuurlijk veel 'echter' en het lijkt me ook fijn te weten dat je kindje geen last heeft van medicatie. Ik hoop voor je dat het een succes wordt en dat je gewoon hartstikke vrolijk zwanger raakt, in plaats van oververmoeid en depressief!

 

Een vriendin van mij is midden in de cryo behandeling gestopt met de progynova, want zij kreeg er fysieke klachten van. Ze had hele erge hartkloppingen en dat vond ze zo eng dat ze is gestopt. Terecht natuurlijk! Nu mag zij het ook in een natuurlijke cyclus proberen. Bij mij is dat geen optie, omdat ik helemaal geen cyclus heb door de PCOS. Dan kunnen we wachten tot we een ons wegen.

 

Wat grappig, ik had ook helemaal geen last van de pregnyl. En van het spuiten (puregon en decapeptyl) werd ik alleen maar moe en misselijk, maar dat was te doen.

 

Wat ik wel een beetje jammer vind is dat ze zich vaker een beetje van de domme houden over het medicijngebruik en de bijwerkingen. Toen ik tijdens de laatste verse behandeling in het weekend in het ziekenhuis belandde met zware galkolieken, moet ik zelf ontdekken dat dat (waarschijnlijk) door de medicatie kwam. Toen ik ze daar in het ziekenhuis op wees, zeiden ze dat ze dat heus wel wisten, dat de medicatie galstenen kan veroorzaken. Toen zei ik, 'Ja, maar wij wisten dat niet, dus fijn dat jullie het even hebben gemeld'. Het is natuurlijk niks ernstigs, maar je schrikt je wel wezenloos als je ineens zo'n koliek krijg en bovendien kruip je zowat tegen de muren op van de pijn.

 

Maar goed, genoeg gemopper en geklaag, ik ga mijn vrolijke noten weer van de grond oprapen en mijn moed weer verzamelen en proberen weer een beetje vrolijk te worden!

 

Dank voor je steun! En heel veel succes gewenst, ik ben benieuwd wanneer je mag voor de natuurlijke cyclus en wens je heel veel geluk.

 

Een (voorzichtig) vrolijke groet terug! ;-)

 

Floor

Link to comment
Share on other sites

Floor, wat vervelend dat je je zo beroerd voelt van de progynova. Ik had precies hetzelfde, werd er heel beroerd, moe en misselijk van en constant een grieperig gevoel. Van de puregon, deca en pregnyl had ik nooit last. Ik vond de eerste twee cryopogingen dan ook zwaarder dan de twee ICSI's zelf, de laatste cryo heb ik in eigen cyclus gehad met alleen pregnyl.

Erg vervelend dat de meest voordehand liggende oplossing voor jou geen mogelijkheid is.... Is er geen andere medicatie waarmee je toch een tp in kunstmatige cyclus zou kunnen krijgen (bijv met clomid)? Hoe dan ook heel veel sterkte... ik hoop voor je dat een volgende poging niet meer nodig gaat zijn!

Link to comment
Share on other sites

Hoi Miepie,

 

Bedankt voor je lieve reactie! Het lijkt me inderdaad heerlijk een cryobehandeling te kunnen doen met alleen pregnyl! Clomid is helaas ook al geen optie, want voorafgaand aan de IVF hebben we daarmee gestimuleerd, zelfs in combinatie met metformine en daar groeide niet eens één follikel op... In het ziekenhuis staan ze dus ook voor een uitdaging, maar we hebben afgesproken het rustig te gaan bespreken als deze poging niet lukt. Misschien verzinnen we nog iets anders.

 

Overigens heb ik je bijzondere verhaal gevolgd op het forum! Ik krijg steeds en lach op mijn gezicht als ik de foto van jullie prachtige drietal voorbij zie komen!

 

Ik ga inderdaad maar hopen dat een volgende ronde niet nodig is...

Link to comment
Share on other sites

Hai Floortje,

ik doe deze reactie vanaf mn telefoon,dus ik maak het niet te lang (irritant typen :)). Nogmaals herken ik me weer helemaal in jouw verhaal. Ik was ook zo enorm depri van de progynova dat ik niet eens echt blij kon zijn toen we erachter kwamen dat ik zwanger was....kon het niet geloven. Achteraf misschien maar beter,want de zwangerschap liep snel uit op n vroege miskraam. :( Natuurlijk was ik daar erg verdrietig over...maar wat een dubbel gevoel;,ondertussen zoooo blij dat ik kon stoppen met de progynova en die fantastische witte bolletjes (wat een gore meuk,kunnen ze daar nu niet eens iets anders op verzinnen?)...Pfff...dat waren moeilijk weken. Nu probeer ik er net als jij weer met frisse moed tegenaan te kijken en het allemaal positief te benaderen....dat lukt over het algemeen aardig goed..in ieder geval beter dan toen ik aan de progynova was:)...haha! Ben wel benieuwd in welk ziekenhuis je loopt trouwens...Hoor graag meer! En als ik tegen n vervanger van progynova aanloop dan laat ik het weten,vanzelfsprekend!

Vrolijke groet,

Kirsten

Link to comment
Share on other sites

Hoi Kirsten! Jeetje, wat herkenbaar inderdaad en ook ik zit nu even op mijn telefoon te tikken. Ik loop in het AMC en ik moet je zeggen dat ik daar eigenlijk heel positief over ben. Ze zijn heel aardig en meelevend, transparant, maken hele duidelijke afspraken, ik hoef nooit te wachten en ze zijn prima bereikbaar, via telefoon en mail. Met de verse poging en er bijbehorende spuiten heb ik medicatie gekregen tegen de misselijkheid en als je belt met 'zorgen' word je keurig te woord gestaan. Alleen die progynova kunnen ze niet echt vervangen schijnt. Alleen clomid zou een optie zijn, maar daar ben ik ongevoelig voor. Wat ik wel heel fijn vind is dat ze mijn klachten wel serieus nemen. Het is gewoon zo lastig met die akelige medicatie. Ik denk dat iedereen er in meerdere of mindere mate ziek van wordt, maar waar ligt het omslagpunt? Wanneer ga je zoeken naar alternatieven of zelfs stoppen? Dat is natuurlijk zo persoonlijk...Wanneer mag jij weer beginnen in je natuurlijke cyclus?Groetjes!Floor

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Lieve dames! Ik ben een hele tijd afwezig geweest. Ik heb echt een pauze genomen was alles, zelfs toen mijn man en ik in februari hebben besloten nog 1 laatste poging in Brussel te willen ondernemen heb ik besloten er tot ik weer aan de hormonen ging er echt niet mee bezig te zijn. En dus ook hier niet te komen. Dat is best aardig gelukt moet ik zeggen, niet alleen het hier niet komen maar ook echt even los koppelen. Maar daardoor heb ik van alles gemist!! @Kitje zo fijn dat jij en je meisje elkaar steeds beter leren kennen, ze is inmiddels al 8 maanden ongeveer? Ik hoop dat je heerlijk van je meisje geniet 😍 en de combinatie met werken ook een beetje gaat. Ik kan mij voorstellen dat je er niet naar uit keek. Maar hopelijk heb je inmiddels wel een fijne balans. is die stomme collega er nog? Die je zo slecht trok aan het einde? 😉 of hadden de hormonen en vermoeidheid ook wat invloed? @Chrissy Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochter! Het blijft fantastisch dat jij "gewoon" via IUI dit wondertje hebt gekregen. Ik hoop dat het goed gaat met jullie @Heleen79 Wat ontzettend verdrietig!! Ik begrijp wat voor ontzettende rollercoaster het is geweest. Van ongelofelijk blij en opgelucht dat je zwanger kan worden tot ongelofelijk verdrietig dat het mis is gegaan. Helaas heb ik, en vele op dit forum vergelijkbare ervaring. Lukt het om ook kracht te putten uit het feit dat je zwanger kan raken? Of is dat nog te vroeg of misschien werkt dat voor jou niet zo? Ik hoop dat je inmiddels eventueel weer verder kan.  @Mini123 welkom, haha het recht om dat te zeggen heb ik bijna niet. Aangezien ik er nogal even tussenuit ben geweest. Maar.... misschien ben ik wel een relevante op dit moment voor je. Want ik ben in juli met mijn 4de ICSI traject gestart. Na 3 keer in NL, nu in België Brussel, Jette). Ik ben benieuwd waar je staat in je eerste ICSI traject en de resultaten tot nu toe zijn! Als je het leuk vindt hierover dingen te delen, of vragen te stellen. Dan lijkt mij dat gezellig. @Bailey2021 wat heerlijk dat je zwanger van twee meisjes bent! Inmiddels ben je denk ik al bevallen? Hopelijk is alles helemaal goed verlopen, is toch extra spannend met een Tweeling zwangerschap. Het lijkt mij heel bijzonder een tweeling, en op onze leeftijd extra top (als het medisch allemaal goed gaat) omdat het dan misschien lukt om 2 kinderen te krijgen waar onze leeftijd kan zorgen dat het na elkaar lastiger is. Ik hoop dat de meisjes lekker tot week 38 zijn blijven zitten en gezond en wel nu in je armen liggen. Korte status update van mijn kant. Misschien weten jullie nog dat ik in NL mijn 3 ICSI pogingen heb benut in 2020 en 2021. Ik heb twee keer een miskraam gehad (1 keer na een verse Terugplaatsing van ICSI 2), en 1 keer een Missed Abortion bij een natuurlijke zwangerschap 3 jaar geleden.  Mijn laatste ICSI poging in NL in december 2021 eindigde met een enorme domper, aangezien na een mislukte terugplaatsing van de twee verse embryo's de enige cryo die ik in december wilde laten terugplaatsen is niet goed ontdooid. Mijn man en ik hebben echt even de ruimte genomen om te overwegen wat we gingen doen. We hebben ook echt nagedacht om te stoppen na 5 jaar proberen en bijna 3,5 jaar medische molen en alle teleurstellingen. Maar we hebben ook gesproken om nog 1 laatste keer een poging te wagen. En omdat het totale traject zo stom eindigde met dat niet goed ontdooien en omdat we in de toekomst geen spijt willen hebben dat we het niet een keertje in het buitenland hebben geprobeerd. We hebben ook heel serieus gesproken over eventueel werken met donor materiaal (eitje of volledige embryo) maar daar heel bewust niet voor gekozen. Ik twijfel er niet aan of we net zo veel van een kindje hadden gehouden als dat wel succesvol zou zijn maar voor ons allebei bleek dat niet de route te zijn. We wilden het nog 1 keer met ons eigen materiaal proberen. En na een beetje onderzoek gekozen voor België, Jette in Brussel.  Ik kan niet zeggen dat ik het een war bad vind in België, dat had ik wel eens op een forum gelezen maar ik vond het vooral groot en onpersoonlijk. Eigenlijk veel meer dan het Nederlandse Ziekenhuis. En wat een ellende met file. ALTIJD file bij Antwerpen, vaak bij Breda en 1 keer al bijna twee uur vast gestaan tot we in Utrecht waren vanuit Amsterdam😒. We zijn bijna elke keer de nacht ervoor al in Brussel gaan slapen om geen file stress te hebben en we meestal ook al vroeg de afspraak hadden. Dus we hebben nu een 4de ICSI ondernomen en ik mag vrijdag een bloed test doen. Vreselijk spannend dus weer!!  IK heb allerlei extra onderzoeken ondergaan, en eigenlijk blijft de conclusie dat alles er goed uit ziet, mijn bloedwaarden, vorm baarmoeder, hoge AMH voor mijn leeftijd, sperma. Dus geen nieuwe inzichten. En eigenlijk bijna hetzelfde gedaan als in NL. Alleen een kort protocol waar ik in NL altijd eerst met de pil ben gestart en daarna relatief lang prikken en hormonen gebruiken. Hier begon ik gewoon met Gonal F (300, dat is ook een verschil) op dag 2 van mijn cyclus en had ik op dag 11 al een punctie. Er zijn 13 eicellen geoogst, 7 rijp, 5 bevrucht en op dag 3 nog 4 in de race. Eigenlijk was het plan tot dag 5 door te ontwikkelen maar het lab heeft er voor gekozen toch op dag 3 de verse TP te doen. Het was een A kwaliteit, 8 cellig en geen fragmentatie. De overige 3 lieten ze wel tot dag 5 door ontwikkelen. Ik moet nog te horen krijgen of en hoeveel dat gered hebben (ik verwacht 1 of 0). Ik heb wel veel meer pijn gehad dan in NL, omdat ik tegen over stimulatie aanzat. Maar gelukkig met rust, veel drinken en paracetamol was het beheersbaar..... Dit gaat onze laatste poging zijn. Ik merk dat ik dat ongelofelijk spannend vind. Aan de ene kant wil ik graag weten wat de status is, om het eventueel ook een plek te gaan geven. Aan de andere kant vind ik het zo eng dat ik dan met lege handen sta en ook de hoop een einde heeft. Dus lieve dames... weer spannend!! Liefs    
    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use