Jump to content

Weer zwanger na miskra(a)m(en): zo onzeker en bang


Henne
 Share

Recommended Posts

Misschien is hier al wel een topic over, ik kon het zo snel niet vinden....

 

Gisteren heb ik, 12 dagen na de punctie, licht positief getest van onze 7e icsi (11e tp). Ik zou hartstikke blij moeten zijn, maar ik ben alleen maar heel erg bang. Bang dat het toch weer misgaat, dat we straks weer met lege handen staan, dat ik weer allerlei fysieke en mentale ellende moet doorstaan en bang dat ik dat niet meer trek....

 

Na de eerste miskraam was ik nog heel erg positief: ik kón zwanger worden. Dat gaf ons enorm veel hoop. Dat de volgende zwangerschap een bbz was, was echt een klap in ons gezicht. Was ik weer zwanger zat het niet goed. Het was ook nog eens een hele angstige periode, waar ik lang van heb moeten herstellen. Naast die twee officiële zwangerschappen heb ik meerdere keren licht positief getest en werd dan toch ongesteld. Al met al is het vertrouwen, maar zelfs ook de blijdschap, nu ver te zoeken.

 

Ik zoek bevestiging die ik niet krijg. Ik voel bijna niks (af en toe misselijk). Het lukt me niet om afleiding te zoeken maar heb ook geen rust. Heb helaas op het moment ook geen werk. En door mn hoofd spoken alleen maar doemscenario's: de test wordt vast steeds lichter, ik ga vandaag of morgen vast weer bloeden, het zit vast niet op de goede plek, mijn lijf gaat het vast weer afstoten, straks is het alleen een leeg vruchtzakje etc etc.

 

Iedereen die zwanger wordt na ivf is volgens mij enorm onzeker en terughoudend, dat is ook wel logisch, maar ik kan op het moment gewoon niet eens een beetje positief of blij zijn. Eerst zien dan geloven...ik geloof het gewoon ook echt nog niet. Ik voel me niet zwanger, ik voel me alleen maar onzeker en rot.

 

Zijn er meiden die na een of meerdere miskra(a)m(en) zwanger zijn en dit herkennen? Wanneer kregen jullie een beetje vertrouwen/geloof in de zwangerschap? En is er iets wat hielp om dat te krijgen/vast te houden?

 

Liefs,

Henne

Link to comment
Share on other sites

Lieve lieve Henne

 

Dat gevoel ken ik helaas.

Je leeft eerst na de 12 weken oja dat staat er in een boek 14 weken dan leef je daarna toe oja dan heb je ook nog de 20 weken en dan ga je wel genieten niet dus dan leef je na de 26 week dan is het levens vatbaar

Ik genoot wel maar niet zo als het moet en nu geniet ik op en top en hoef ik nog maar even

Kan je nagaan hier is het en x mis gegaan

Dan klinkt dit voor mij als schaamte maar durfde hier ook niet over te praten

 

Meid ik hoop en gun het je zo dat het allemaal goed mag komen het moet gewoon en het genieten ik hoop dat je jet op den duur beter kan dan ik

 

Hele dikke knuffel en ik hou je in de gaten

 

Liefs Jessica

Link to comment
Share on other sites

Hoi henne, helaas weet ik ook wat je op dit moment meemaakt :(

De onzekerheid is killing.

Ik ben pas een beetje zeker geworden met ongeveer 20 weken , en nog steeds ben ik bang.

Maar probeer te leven naar de mijlpalen in de zwangerschap, straks het hartje met 7 wk, dan de 12 weken , dan de 20 weken en dan de magische 26 weken (levensvatbaar) ik weet uit eigen ervaring dat dat makkelijker gezegt is dan gedaan. Maar probeer te genieten... Van elk moment!!

Hou je haaks!

Link to comment
Share on other sites

Lieve Henne,

 

Heel vaak heb ik jouw naam voorbij zien komen hier op het forum. Wat een lange weg leg jij af. En dan nu zwanger, maar niet blij.

Nou, hier nog zo iemand. Ik was zo onzeker toen ik zwanger werd, dat ik zelfs een beetje in paniek raakte. Ik schaamde me hiervoor ook nog eens dood voor familie en vrienden! Als een gek en ik op internet gaan zoeken naar lotgenoten( die er veel zijn hoor). Waar was die roze wolk?

Ik wil je meegeven dat je jezelf moet toestaan zo te voelen. Het is een logisch gevolg van het hele traject. Ja, natuurlijk wil je graag op de roze wolk zitten. Er zijn heel veel vrouwen die zich niet prettig voelen, maar op een of andere reden moet je blij zijn. Dat is gewoon extra moeilijk na wat jij allemaal hebt meegemaakt. Ik heb mijn gevoelens tegelijk met de zwangerschap meteen na de eerste positieve test kenbaar gemaakt en dat luchte wel op.

Er woedt een hormonenstorm in je lichaam. Je denkt wel dat je niks voelt, maar je lichaam is heel hard aan het werk hoor.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar zoek afleiding. Zeker als je veel thuis bent (ben ik ook). Veel wandelen, fietsen.

Die positieve gevoelens komen wel!

Ik heb een kaarsje voor jullie aangestoken.

Link to comment
Share on other sites

Ellie het is precies wat jij zegt: ik ben in paniek... In plaats van dat de misselijkheid en krampjes (die ik nu dus wel heb) me herinneren aan de eerste zwangerschap die in eerste instantie prima verliep en me dus gerust stellen, herinneren ze me aan de hel van de bbz. Opeens dat bloedverlies, me dood- en doodziek voelen, onzekerheid, angst... Die associaties zitten kennelijk in mijn onbewuste en komen nu in volle hevigheid naar boven. Ik loop gelukkig bij een goede psycholoog vanwege oa burnout-achtige verschijnselen. Kan er vanmiddag nog terecht dus hoop dat ik daarna wat rustiger ben en tegen mezelf durf te zeggen: je bent zwanger....

Link to comment
Share on other sites

Lieve Henne, eindelijk is het dan weer gelukt - en in plaats van blij zijn ben je alleen maar bang en onzeker. Wat enorm herkenbaar. En het vervelende is dat niets of niemand dat minder kan maken... het vertrouwen zal moeten groeien en dat gaat maar heel heel langzaam.

Na de eerste miskraam werd hard gezegd dat het gewoon domme pech was bij mij en ik was idd ook blij in elk geval te weten dat het kón. Na de 2e mk werd het moeilijk te blijven geloven dat het (zoals de dokters zeiden) gewoon dubbele pech was. Waarom zou het dan een volgende keer wél goed gaan? Toen ik voor de derde keer positief testte probeerde ik positief te zijn, maar dat was onmogelijk en mán wat was ik zenuwachtig toen ik bij nog geen 6 weken in de wachtkamer zat voor een echo. Zou er eindelijk een keer al wel meer te zien zijn dan een leeg vruchtzakje? Toen er ook twee duidelijke dooierzakjes zaten, kreeg ik een beetje hoop - want die had ik niet eerder zo duidelijk gehad bij 5.5w.

Maar wat hebben wij zitten brullen toen we met 7.2 weken eindelijk dat kloppende hartje te zien kregen - zo ver was ik nog nooit gekomen! En wat was ik pissig en verdrietig (in tegenstelling tot mijn man) toen er niet 1 of 2, maar drie hartjes bleken te kloppen. Ik vond het zó oneerlijk, want voor mijn gevoel kon dat niet goed gaan, was het gedoemd weer fout te zijn. Was ik eindelijk voor mijn gevoel echt zwanger, was het zo'n risicovolle zwangerschap. In de loop van de weken kreeg ik er steeds meer vertrouwen in, en inmiddels kruipen (na een heel lange weg na de vroeggeboorte) er drie dreumesjes om me heen.

 

Maar die angst, het niet durven vertrouwen op je lichaam en het kleintje dat in je groeit, de enorme angst wéér zo'n enorm verdriet te moeten gaan verwerken als het straks toch weer fout gaat - die is nog voelbaar en komt weer helemaal boven bij jouw verhaal. En dan hebben wij uiteindelijk nog zo'n veel minder lange weg hoeven bewandelen dan jullie....

Ik duim, hoop, bid dat het jullie ook gegund is, dat dit kleintje mag blijven en jullie eindelijk ook voor de buitenwereld ouders gaat maken.

 

Wat mij (ook in gesprekken met een psych) erg heeft geholpen is - ondanks mijn angst - proberen al 'contact' te leggen met de kleintjes in mijn buik. Klinkt erg zweverig, is het in zekere zin ook, maar door dat te doen durfde ik ook meer vertrouwen in ze te krijgen en kon ik me er beter bij neerleggen dat ze met z'n drieën waren. (Niet dat ik geen drie kinderen wilde ofzo; we zijn dolblij met ze, maar het heeft een tijd geduurd voor ik het niet meer als doemscenario voor weer een heleboel verdriet zag.) Ze hadden elkaar blijkbaar nodig.

Link to comment
Share on other sites

lieve henne,

 

In tegenstelling tot jou geloof ik er wel in.. maar ook ik begrijp je onzekerheid!

wanneer ga je weer een test doen? miss een digitale test? die testen pas vanaf 50hcg (toch??)

Ik was ik na de cryo tp ook onzeker en begon ik van alles te voelen:S en dacht ongesteld te worden.. maar hou moedt!!(had daarvoor een miskraam gehad met 7 wk)

 

ik ga een kaarsje voor je aansteken.. en blaas naar je alle positieviteit die ik hier heb!

 

dikke knuff

Desiree

Link to comment
Share on other sites

Hoi Henne,

 

Zo herkenbaar, al ben ik niet een vroegtester ;-)

Maar de gevoelens die je schrijft herken ik. En zelfs nu met 13,5 weken zwanger vind ik het mog steeds eng. Ik hou van mijn baby in mijn buik, maar de angst om hem/haar te verliezen blijft groot. Na 8 jaar, twee vroege miskramen en een miskraam van een tweeling met 8 weken ben ook ik beschadigd. Zelfs zo erg dat ik nu al 4 maanden ziek thuis ben vanwege een burn out.

 

Het advies dat ik je kan geven is laat je gevoelens toe en doe de dingen die goed voelen. We mogen bang zijn, verdrietig, moe en onzeker. We hebben te veel littekens en zelfs nog open wonden. Het genieten gaat echt wel komen. Zelf kan ik nu genieten als ik onze baby op de echo zie, dit houdt een a twee dagen aan en daarna overheerst de angst weer. Ik ben blij met de momenten dat ik kan genieten. Op de momenten dat angst regeert probeer ik ontspanningsoefeningen te doen en mezelf zo rustig mogelijk te houden. Bij mij helpt de gedachte dat deze emoties er mogen zijn, maar dat ik niet moet stressen want dat is niet goed voor de baby.

 

Henne, doe rustig aan. Niet teveel van je zelf eisen, maar proberen deze nieuwe verrassend enge maar ook mooie fase te ondergaan.

Veel sterkte, geluk en succes!

 

Xx Donna

Link to comment
Share on other sites

Hai henne,

 

Jouw gevoelens zijn errrrrg herkenbaar voor mij. Ik ben na 3x icsi en een miskraam zwanger geworden en ben inmiddels 28 weken onderweg. Ik heb in het begin alleen maar paniek gehad, genoot echt niet van het leven en het was puur een kwestie van overleven. Langzaam groeit het vertrouwen maar nog altijd heb ik om de dag paniekaanvallen 'schopt ze nog?' of dan ben ik weer bang dat ik weeeen krijjg enz. 'zucht'....het enige wat je kan doen is het nemen zoals het is, jezelf niet opleggen te moeten genieten, wellicht worden het 40 weken vol angst maar als dat resulteert in een gezond beebje weet ik zeker dat je het er voor over hebt:-)

 

Succes!!!

Link to comment
Share on other sites

Henne, ik hoop dat je vanmiddag een goed gesprek hebt gehad bij de psycholoog.

Burn-out achtige verschijnselen veroorzaken ook niet echt positieve gedachten. Ja, ik weet er alles van. Ik heb in febr. en mrt. thuis gezeten en ben nog niet volledig aan het werk.

Het gaat goed komen hoor met je gevoelens, welke kant het ook op gaat. Al zijn het kleine stapjes.

Link to comment
Share on other sites

Ik heb een hele zwangerschap in angst gezeten, maar had er ook vertrouwen, dat dubbele gevoel....

Een zwangerschap duurt negen maanden, de zorg begint ook bij het begin van je zwangerschap en zal voort blijven duren ook als je kindje er is, al staat er dan ook heel veel plezier en enorm genieten tegenover.

Henne, Ik lees dat dat je ook aangeeft dat je burnoutachtige klachten hebt.

Zorg nu heel goed voor jezelf en je kindje en kies daar voor.

Laat de rest van de wereld maar even voor wat het is, en zet jezelf bovenaan.

 

Ik heb een kaars voor je aangestoken!

 

Liefs Francis...

 

PS ik ben best een goed voorbeeld voor een 7de ICSI poging, al zeg ik het zelf....

Link to comment
Share on other sites

Hoi Henne, Wat een onzekere tijd maak je door! Kon je de tijd maar even vooruitspoelen. Ik weet niet hoe jij je voelt, wat het juiste is om tegen je te zeggen, want ik heb al die narigheid niet meegemaakt, maar ik kan me wel indenken hoe vreselijk dit wachten-afwachten moet zijn! Ik heb in april een miskraam gehad. Ik hoop dat ik in juni weer kan starten met de laatste cryo! Ik stond er afgelopen jaar positief in, maar na de mk is dit anders, en is het doodeng, en wil je eigenlijk niets voelen! Helaas moeten we hier doorheen! Meid, houd moed! Ik brand ook een kaarsje voor je, want wat hoop ik op een goede zwangerschap voor jou! Wat betreft bloedverlies, bij mijn eerste zs veel bloedverlies. Het zegt dus soms niets....maar dat hoef ik jou niet te vertellen! Liefs

Link to comment
Share on other sites

Dank jullie wel voor alle lieve en herkenbare reacties. Vind het gewoon wel erg fijn dat ik niet de enige ben die zich zo voelt. Was net bij de huisarts en die heeft ook nog een keer gezegd dat het echt helemaal niet raar is dat ik niet blij ben maar bang en dat ik me daar niet schuldig over moet voelen.

 

Het bruinverlies van gisteravond is tot nu toe daarbij gebleven. Ik hoop heel erg dat het wegblijft en van de innesteling is geweest. De test was vanochtend iets donkerder.... We wachten af.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Het blijft spannend....ik heb dus afgelopen vrijdag een bloed test gedaan en er is HCG... Maar het is maar 16. Dat is de ondergrens van wat ze willen zien. Dus komende woensdag weer bloed geven.... PFFFFF extra heftige verlengde wachtweken op deze manier!
    • Lieve dames! Ik ben een hele tijd afwezig geweest. Ik heb echt een pauze genomen was alles, zelfs toen mijn man en ik in februari hebben besloten nog 1 laatste poging in Brussel te willen ondernemen heb ik besloten er tot ik weer aan de hormonen ging er echt niet mee bezig te zijn. En dus ook hier niet te komen. Dat is best aardig gelukt moet ik zeggen, niet alleen het hier niet komen maar ook echt even los koppelen. Maar daardoor heb ik van alles gemist!! @Kitje zo fijn dat jij en je meisje elkaar steeds beter leren kennen, ze is inmiddels al 8 maanden ongeveer? Ik hoop dat je heerlijk van je meisje geniet 😍 en de combinatie met werken ook een beetje gaat. Ik kan mij voorstellen dat je er niet naar uit keek. Maar hopelijk heb je inmiddels wel een fijne balans. is die stomme collega er nog? Die je zo slecht trok aan het einde? 😉 of hadden de hormonen en vermoeidheid ook wat invloed? @Chrissy Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochter! Het blijft fantastisch dat jij "gewoon" via IUI dit wondertje hebt gekregen. Ik hoop dat het goed gaat met jullie @Heleen79 Wat ontzettend verdrietig!! Ik begrijp wat voor ontzettende rollercoaster het is geweest. Van ongelofelijk blij en opgelucht dat je zwanger kan worden tot ongelofelijk verdrietig dat het mis is gegaan. Helaas heb ik, en vele op dit forum vergelijkbare ervaring. Lukt het om ook kracht te putten uit het feit dat je zwanger kan raken? Of is dat nog te vroeg of misschien werkt dat voor jou niet zo? Ik hoop dat je inmiddels eventueel weer verder kan.  @Mini123 welkom, haha het recht om dat te zeggen heb ik bijna niet. Aangezien ik er nogal even tussenuit ben geweest. Maar.... misschien ben ik wel een relevante op dit moment voor je. Want ik ben in juli met mijn 4de ICSI traject gestart. Na 3 keer in NL, nu in België Brussel, Jette). Ik ben benieuwd waar je staat in je eerste ICSI traject en de resultaten tot nu toe zijn! Als je het leuk vindt hierover dingen te delen, of vragen te stellen. Dan lijkt mij dat gezellig. @Bailey2021 wat heerlijk dat je zwanger van twee meisjes bent! Inmiddels ben je denk ik al bevallen? Hopelijk is alles helemaal goed verlopen, is toch extra spannend met een Tweeling zwangerschap. Het lijkt mij heel bijzonder een tweeling, en op onze leeftijd extra top (als het medisch allemaal goed gaat) omdat het dan misschien lukt om 2 kinderen te krijgen waar onze leeftijd kan zorgen dat het na elkaar lastiger is. Ik hoop dat de meisjes lekker tot week 38 zijn blijven zitten en gezond en wel nu in je armen liggen. Korte status update van mijn kant. Misschien weten jullie nog dat ik in NL mijn 3 ICSI pogingen heb benut in 2020 en 2021. Ik heb twee keer een miskraam gehad (1 keer na een verse Terugplaatsing van ICSI 2), en 1 keer een Missed Abortion bij een natuurlijke zwangerschap 3 jaar geleden.  Mijn laatste ICSI poging in NL in december 2021 eindigde met een enorme domper, aangezien na een mislukte terugplaatsing van de twee verse embryo's de enige cryo die ik in december wilde laten terugplaatsen is niet goed ontdooid. Mijn man en ik hebben echt even de ruimte genomen om te overwegen wat we gingen doen. We hebben ook echt nagedacht om te stoppen na 5 jaar proberen en bijna 3,5 jaar medische molen en alle teleurstellingen. Maar we hebben ook gesproken om nog 1 laatste keer een poging te wagen. En omdat het totale traject zo stom eindigde met dat niet goed ontdooien en omdat we in de toekomst geen spijt willen hebben dat we het niet een keertje in het buitenland hebben geprobeerd. We hebben ook heel serieus gesproken over eventueel werken met donor materiaal (eitje of volledige embryo) maar daar heel bewust niet voor gekozen. Ik twijfel er niet aan of we net zo veel van een kindje hadden gehouden als dat wel succesvol zou zijn maar voor ons allebei bleek dat niet de route te zijn. We wilden het nog 1 keer met ons eigen materiaal proberen. En na een beetje onderzoek gekozen voor België, Jette in Brussel.  Ik kan niet zeggen dat ik het een war bad vind in België, dat had ik wel eens op een forum gelezen maar ik vond het vooral groot en onpersoonlijk. Eigenlijk veel meer dan het Nederlandse Ziekenhuis. En wat een ellende met file. ALTIJD file bij Antwerpen, vaak bij Breda en 1 keer al bijna twee uur vast gestaan tot we in Utrecht waren vanuit Amsterdam😒. We zijn bijna elke keer de nacht ervoor al in Brussel gaan slapen om geen file stress te hebben en we meestal ook al vroeg de afspraak hadden. Dus we hebben nu een 4de ICSI ondernomen en ik mag vrijdag een bloed test doen. Vreselijk spannend dus weer!!  IK heb allerlei extra onderzoeken ondergaan, en eigenlijk blijft de conclusie dat alles er goed uit ziet, mijn bloedwaarden, vorm baarmoeder, hoge AMH voor mijn leeftijd, sperma. Dus geen nieuwe inzichten. En eigenlijk bijna hetzelfde gedaan als in NL. Alleen een kort protocol waar ik in NL altijd eerst met de pil ben gestart en daarna relatief lang prikken en hormonen gebruiken. Hier begon ik gewoon met Gonal F (300, dat is ook een verschil) op dag 2 van mijn cyclus en had ik op dag 11 al een punctie. Er zijn 13 eicellen geoogst, 7 rijp, 5 bevrucht en op dag 3 nog 4 in de race. Eigenlijk was het plan tot dag 5 door te ontwikkelen maar het lab heeft er voor gekozen toch op dag 3 de verse TP te doen. Het was een A kwaliteit, 8 cellig en geen fragmentatie. De overige 3 lieten ze wel tot dag 5 door ontwikkelen. Ik moet nog te horen krijgen of en hoeveel dat gered hebben (ik verwacht 1 of 0). Ik heb wel veel meer pijn gehad dan in NL, omdat ik tegen over stimulatie aanzat. Maar gelukkig met rust, veel drinken en paracetamol was het beheersbaar..... Dit gaat onze laatste poging zijn. Ik merk dat ik dat ongelofelijk spannend vind. Aan de ene kant wil ik graag weten wat de status is, om het eventueel ook een plek te gaan geven. Aan de andere kant vind ik het zo eng dat ik dan met lege handen sta en ook de hoop een einde heeft. Dus lieve dames... weer spannend!! Liefs    
    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use