Jump to content

wat nu ?


karinl
 Share

Recommended Posts

Hoi ,allereerst wil ik me graag even voorstellen, mijn naam is Karin 33 jaar.

Mijn man en ik hebben een dochtertje van 2 jaar en 4 maanden, waar we elke dag van genieten,mede daardoor willen we nog graag een kindje.

Ik ben van Luna spontaan zwanger geworden, nadat we 3 maanden ervoor besloten hadden om ervoor te gaan en ik dus gestopt ben met de pil.

Toen Luna een half jaar was ben ik weer gestopt met de pil, in de hoop weer zwanger te worden. Toen ik in juni 2012 nog niet zwanger was, toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts, hij heeft ons doorverwezen naar een gynaecoloog.

Eerste zaadonderzoek van mijn man was niet goed, de tweede gelukkig wel. Ik heb 31 augustus een kijkoperatie/curretage gehad, alles bleek schoon te zijn, geen poliepen ofzo.Ook hebben ze door mijn cyclus te volgen vastgesteld dat ik elke maand netjes een eisprong heb. Dus was de volgende stap een laparoscopie om te zien of mijn eileiders doorgankelijk zijn.Laparoscopie gehad op 18 januari 2013 met als uitslag :heel traag doorgankelijke eileiders.

Geen idee wat dat precies inhoud voor de volgende stap, we zouden namelijk gaan voor iui, maar weet niet na wat we nu weten of dat nog een optie is ,of dat de volgende stap nu ivf of iets dergelijks is .

En dat is dus nu mijn vraag, zijn er hier mensen die iets soortgelijks mee hebben gemaakt of meemaken ???

Link to comment
Share on other sites

Hoi Karin,

Wat vervelend allemaal voor je, maar welkom hier! Als je eileiders slecht doorgankelijk zijn, is de kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap groot, dus dan ben je waarschijnlijk aangewezen op IVF. Mijn eileiders zijn verkleefd, daarom zijn wij ook aangewezen op IVF, het komt dus vaker voor! Je kunt hier veel informatie, maar ook steun vinden. Veel sterkte in ieder geval!

Groet,

Floor

Link to comment
Share on other sites

Hi Karin,

 

Daar zullen we waarschijnlijk allemaal hetzelfde over zeggen: de behandeling is zwaar! Er zijn maar weinig vrouwen die de behandeling als een peuleschilletje ervaren (maar ze zijn er overigens wel!)

 

Je moet regelmatig naar het ziekenhuis voor echo's, dat is soms best lastig met werk; je moet jezelf iedere dag spuiten, op een gegeven moment zelfs twee spuiten per dag; de medicijnen hebben bijwerkingen - hoofdpijn, opvliegers, misselijk, moe, stemmingswisselingen, etc.; je moet een punctie ondergaan en dat is nou ook niet het allerleukste vooruitzicht; en ten slotte moet je eerst wachten op bevruchtingen en dan ga je de befaamde wachtweken in waarin je gaat wachten of het gelukt is. Die wachtweken zijn emotioneel het zwaarst. Sommige vrouwen houden het na één of twee keer voor gezien, andere vrouwen gaan jaren door (haha, ik ben daar één van, ik heb vrijdag embryo nummer 7 en 8 'opgehaald' sinds mijn zoontje!)

 

Ik zeg dit niet om je te ontmoedigen, maar het is fijn als je van tevoren plant dat je tijdens de IVF niet zo veel te doen hebt, zodat je rust kunt nemen als dat nodig is. Dat maakt in mijn beleving veel uit. En als het echt zo'n hel was, dan zouden niet zo veel vrouwen, zo vaak een IVF behandeling ondergaan, dus het is allemaal echt wel om overheen te komen, maar het is een zwaar traject, je krijgt het niet voor niks. Maar ik denk altijd maar zo, als het ons dan eenmaal is gelukt, dan zijn wij IVF-moeders nóg blijer dan andere moeders (sorry andere moeders, het is maar bij wijze van spreken, ik bedoel er niemand mee te kwetsen!)

 

Het komt vast goed en jij slaat je er vast ook door. Veel vrouwen hebben een hoop aan het forum tijdens de behandeling, dan kan je kletsen met lotgenoten, dat helpt!

 

Heel veel succes in ieder geval!

 

Liefs,

 

Floor

Link to comment
Share on other sites

Hoi ,allereerst wil ik me graag even voorstellen, mijn naam is Karin 33 jaar.

Mijn man en ik hebben een dochtertje van 2 jaar en 4 maanden, waar we elke dag van genieten,mede daardoor willen we nog graag een kindje.

Ik ben van Luna spontaan zwanger geworden, nadat we 3 maanden ervoor besloten hadden om ervoor te gaan en ik dus gestopt ben met de pil.

Toen Luna een half jaar was ben ik weer gestopt met de pil, in de hoop weer zwanger te worden. Toen ik in juni 2012 nog niet zwanger was, toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts, hij heeft ons doorverwezen naar een gynaecoloog.

Eerste zaadonderzoek van mijn man was niet goed, de tweede gelukkig wel. Ik heb 31 augustus een kijkoperatie/curretage gehad, alles bleek schoon te zijn, geen poliepen ofzo.Ook hebben ze door mijn cyclus te volgen vastgesteld dat ik elke maand netjes een eisprong heb. Dus was de volgende stap een laparoscopie om te zien of mijn eileiders doorgankelijk zijn.Laparoscopie gehad op 18 januari 2013 met als uitslag :heel traag doorgankelijke eileiders.

Geen idee wat dat precies inhoud voor de volgende stap, we zouden namelijk gaan voor iui, maar weet niet na wat we nu weten of dat nog een optie is ,of dat de volgende stap nu ivf of iets dergelijks is .

En dat is dus nu mijn vraag, zijn er hier mensen die iets soortgelijks mee hebben gemaakt of meemaken ???

 

Hoi Karin.. Wij hadden ook slechte eileiders.. Na het doorspuiten ervan toch 2 x iui gedaan daarna spontaan zwanger maar het is een buitenbaarmoederlijke zwangerschap geworden(bbz) Ik ben toen geopereerd. Ze hebben beide eileiders eruit gehaald. Omdat de andere eileider ook slecht was is er voor gekozen die er ook uit te halen. Kans op herhaling was erg groot. Ze hebben bij ons dus eerst wel geprobeerd iui. Maar mijn eileiders waren wel toegankelijk volgens hun! Trage eileiders kunnen volgens mij ook een verhoogde kans op een bbz geven.

 

Ik zou wel een gesprek aanvragen over de mogelijkheden! En na vraag doen over een bbz.

 

Succes en sterkte

Link to comment
Share on other sites

dank je wel floortje, doet me goed om te lezen, ik werk maar 15 uur per week en de rest van de tijd ben ik mama, mooiste beroep van de wereld!

daar door heb ik denk ik wel de rust die ik/wij nodig gaan hebben als ik dat zo lees, maar moet nu eerst maar even afwachten wat de arts te vertellen heeft, hebben 5 maart weer een afspraak.

ik merk idd wel dat het er over hebben op de een of andere manier wel oplucht en een luisterend oor of in dit geval lezend oog al helemaal, dus daarvoor bedankt!

Link to comment
Share on other sites

hoi remmir, ook jij bedankt voor je reactie.

ga ook zeker overleggen met de arst over hoe nu verder en bij deze ook idd vragen hoe dat zit met een bbz en hoe groot de kans daarop is in mijn geval,dank je wel.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Het blijft spannend....ik heb dus afgelopen vrijdag een bloed test gedaan en er is HCG... Maar het is maar 16. Dat is de ondergrens van wat ze willen zien. Dus komende woensdag weer bloed geven.... PFFFFF extra heftige verlengde wachtweken op deze manier!
    • Lieve dames! Ik ben een hele tijd afwezig geweest. Ik heb echt een pauze genomen was alles, zelfs toen mijn man en ik in februari hebben besloten nog 1 laatste poging in Brussel te willen ondernemen heb ik besloten er tot ik weer aan de hormonen ging er echt niet mee bezig te zijn. En dus ook hier niet te komen. Dat is best aardig gelukt moet ik zeggen, niet alleen het hier niet komen maar ook echt even los koppelen. Maar daardoor heb ik van alles gemist!! @Kitje zo fijn dat jij en je meisje elkaar steeds beter leren kennen, ze is inmiddels al 8 maanden ongeveer? Ik hoop dat je heerlijk van je meisje geniet 😍 en de combinatie met werken ook een beetje gaat. Ik kan mij voorstellen dat je er niet naar uit keek. Maar hopelijk heb je inmiddels wel een fijne balans. is die stomme collega er nog? Die je zo slecht trok aan het einde? 😉 of hadden de hormonen en vermoeidheid ook wat invloed? @Chrissy Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochter! Het blijft fantastisch dat jij "gewoon" via IUI dit wondertje hebt gekregen. Ik hoop dat het goed gaat met jullie @Heleen79 Wat ontzettend verdrietig!! Ik begrijp wat voor ontzettende rollercoaster het is geweest. Van ongelofelijk blij en opgelucht dat je zwanger kan worden tot ongelofelijk verdrietig dat het mis is gegaan. Helaas heb ik, en vele op dit forum vergelijkbare ervaring. Lukt het om ook kracht te putten uit het feit dat je zwanger kan raken? Of is dat nog te vroeg of misschien werkt dat voor jou niet zo? Ik hoop dat je inmiddels eventueel weer verder kan.  @Mini123 welkom, haha het recht om dat te zeggen heb ik bijna niet. Aangezien ik er nogal even tussenuit ben geweest. Maar.... misschien ben ik wel een relevante op dit moment voor je. Want ik ben in juli met mijn 4de ICSI traject gestart. Na 3 keer in NL, nu in België Brussel, Jette). Ik ben benieuwd waar je staat in je eerste ICSI traject en de resultaten tot nu toe zijn! Als je het leuk vindt hierover dingen te delen, of vragen te stellen. Dan lijkt mij dat gezellig. @Bailey2021 wat heerlijk dat je zwanger van twee meisjes bent! Inmiddels ben je denk ik al bevallen? Hopelijk is alles helemaal goed verlopen, is toch extra spannend met een Tweeling zwangerschap. Het lijkt mij heel bijzonder een tweeling, en op onze leeftijd extra top (als het medisch allemaal goed gaat) omdat het dan misschien lukt om 2 kinderen te krijgen waar onze leeftijd kan zorgen dat het na elkaar lastiger is. Ik hoop dat de meisjes lekker tot week 38 zijn blijven zitten en gezond en wel nu in je armen liggen. Korte status update van mijn kant. Misschien weten jullie nog dat ik in NL mijn 3 ICSI pogingen heb benut in 2020 en 2021. Ik heb twee keer een miskraam gehad (1 keer na een verse Terugplaatsing van ICSI 2), en 1 keer een Missed Abortion bij een natuurlijke zwangerschap 3 jaar geleden.  Mijn laatste ICSI poging in NL in december 2021 eindigde met een enorme domper, aangezien na een mislukte terugplaatsing van de twee verse embryo's de enige cryo die ik in december wilde laten terugplaatsen is niet goed ontdooid. Mijn man en ik hebben echt even de ruimte genomen om te overwegen wat we gingen doen. We hebben ook echt nagedacht om te stoppen na 5 jaar proberen en bijna 3,5 jaar medische molen en alle teleurstellingen. Maar we hebben ook gesproken om nog 1 laatste keer een poging te wagen. En omdat het totale traject zo stom eindigde met dat niet goed ontdooien en omdat we in de toekomst geen spijt willen hebben dat we het niet een keertje in het buitenland hebben geprobeerd. We hebben ook heel serieus gesproken over eventueel werken met donor materiaal (eitje of volledige embryo) maar daar heel bewust niet voor gekozen. Ik twijfel er niet aan of we net zo veel van een kindje hadden gehouden als dat wel succesvol zou zijn maar voor ons allebei bleek dat niet de route te zijn. We wilden het nog 1 keer met ons eigen materiaal proberen. En na een beetje onderzoek gekozen voor België, Jette in Brussel.  Ik kan niet zeggen dat ik het een war bad vind in België, dat had ik wel eens op een forum gelezen maar ik vond het vooral groot en onpersoonlijk. Eigenlijk veel meer dan het Nederlandse Ziekenhuis. En wat een ellende met file. ALTIJD file bij Antwerpen, vaak bij Breda en 1 keer al bijna twee uur vast gestaan tot we in Utrecht waren vanuit Amsterdam😒. We zijn bijna elke keer de nacht ervoor al in Brussel gaan slapen om geen file stress te hebben en we meestal ook al vroeg de afspraak hadden. Dus we hebben nu een 4de ICSI ondernomen en ik mag vrijdag een bloed test doen. Vreselijk spannend dus weer!!  IK heb allerlei extra onderzoeken ondergaan, en eigenlijk blijft de conclusie dat alles er goed uit ziet, mijn bloedwaarden, vorm baarmoeder, hoge AMH voor mijn leeftijd, sperma. Dus geen nieuwe inzichten. En eigenlijk bijna hetzelfde gedaan als in NL. Alleen een kort protocol waar ik in NL altijd eerst met de pil ben gestart en daarna relatief lang prikken en hormonen gebruiken. Hier begon ik gewoon met Gonal F (300, dat is ook een verschil) op dag 2 van mijn cyclus en had ik op dag 11 al een punctie. Er zijn 13 eicellen geoogst, 7 rijp, 5 bevrucht en op dag 3 nog 4 in de race. Eigenlijk was het plan tot dag 5 door te ontwikkelen maar het lab heeft er voor gekozen toch op dag 3 de verse TP te doen. Het was een A kwaliteit, 8 cellig en geen fragmentatie. De overige 3 lieten ze wel tot dag 5 door ontwikkelen. Ik moet nog te horen krijgen of en hoeveel dat gered hebben (ik verwacht 1 of 0). Ik heb wel veel meer pijn gehad dan in NL, omdat ik tegen over stimulatie aanzat. Maar gelukkig met rust, veel drinken en paracetamol was het beheersbaar..... Dit gaat onze laatste poging zijn. Ik merk dat ik dat ongelofelijk spannend vind. Aan de ene kant wil ik graag weten wat de status is, om het eventueel ook een plek te gaan geven. Aan de andere kant vind ik het zo eng dat ik dan met lege handen sta en ook de hoop een einde heeft. Dus lieve dames... weer spannend!! Liefs    
    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use