Jump to content

De MMM, wat doet het met je?


Aurora
 Share

Recommended Posts

Inmiddels zit ik op het wachtbankje na de eerste icsi. Ik merk dat ik het nu wel goed zat begin te worden. Weken van spanning en emotie... Geen dag waarop je er niet aan denkt... Zeg ik dag? Misschien is uur wel beter.

Wel merk ik dat ik veel heb overwonnen. Qua artsenbezoek, prikangst enzovoorts...

Ook is de relatie tussen mijn man en mij beter dan ooit en durf ik hem te betrekken in dingen die ik voorheen liever zelf opknapte. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen...

Link to comment
Share on other sites

Guest mymyselfand1

Hallo Aurora,

Wat 'fijn' dat je zoveel dingen hiervan hebt geleerd. Je hebt heel wat angsten moeten overwinnen. Dat vind ik echt heel goed van je.

Het icsi gebeuren vind ik ook een rollercoaster. Je komt van de ene emotie in de andere en je bent er bijna elke seconde van de dag mee bezig. Ook tijdens de "rustmaand" ervaar ik veel dubbele emoties. De relatie tussen mijn hubby en mij is er ook veel beter op geworden tijdens de mmm, maar ook in de periode voor de mmm was het al wel goed hoor. Al merk ik wel dat hij met andere emoties te kampen heeft dan ik. Maar dat zal het verschil wel zijn tussen man en vrouw.

Prikangst heb ik zelf geen last van, al was de eerste keer oefenen in het zh wel heeeeeel erg spannend en eng, maar de keren dat ik het thuis deed vond ik minder eng, en was blij als ik de spuit weer had gezet.

Ik wens jou (en je man) heel veel succes nog in de wachtweek. Ik hoop dat je binnenkort een mooie test in handen hebt!

 

Liefs My

Link to comment
Share on other sites

Na twee pogingen inclusief een cryo TP ( 5 embryo's terug geplaatst gehad) moesten wij begin december effe op de rem. Ik ben doodmoe. Wij zijn doodmoe. Zoveel spanningen, zoveel wachten, zoveel stemmingswisselingen, zoveel verdriet, zoveel tranen en boosheid. En nu hebben we weer een nieuwe afspraak staan bij de FA. We gaan voor nummer drie. Graag zelfs want het idee dat we kinderloos blijven doet zoveel zo vreselijk veel pijn dat we er alles aan gedaan willen hebben.

 

Onze relatie heeft het ontzettend goed gehouden zo ver. Gelukkig wel. We hebben ook best veel gelachen. Maar vooral heel veel gehuild. Als we weer ingehaald werden. Als het weer mis ging. Maar....drie maal is scheepsrecht toch?

 

Het forum is wel een belangrijke uitlaatklep voor me moet ik zeggen.

Kussen

Link to comment
Share on other sites

Hoi Aurora, ik dacht.. toch even een reactie geven. Ik snap het zo goed, wij hebben 5 jaar achter de rug met wachten, hopen, verdriet, hormonen, ziekenhuisbezoeken en afscheid nemen. Het waren 5 zware jaren en als ik kijk naar foto's van ons voor en nadat we met de MMM zijn begonnen, dan zie je dat het wel wat met ons heeft gedaan....

Maar hoeveel ellende we ook hebben meegemaakt, we zijn er samen sterker door geworden. We waren al een heel sterk team en dat zijn we nog meer geworden.

 

Met uiteindelijk een prachtig resultaat... Ik heb even getwijfeld of ik mijn handtekening wel zou plaatsen, want ik wil niet te confronterend zijn met de geboorte van onze zoon. Maar zo zie je ook wat een lange weg we hebben afgelegd en dat er dus soms hoop is en blijft!

 

Succes met alles en ik hoop dat deze eerste icsi lukt!

 

Zomer

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
    • @Hopefulness hoe is het afgelopen meis? Ik kon een tijdje niet inloggen en kan niet zien of ik wat van je berichten gemist heb.    
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use