KrisKras

Ik heb nooit Cryo's ghad dus ik weet niet hoe datgaat, maar je zou gewoon even kunnen bellen en de vraag bij Geertgen zelf neer kunnen leggen. Succes!

Lieve Guusje, heel veel sterkte van nog een kinderloze moeder die weet wat je doormaakt... KrisKras

Ik denk dat daar wel verschil in zit.. het is heel erg als je geen 2e kindje kan krijgen, maar het geluk van een eerste kindje is er wel! Dat zijn lichte verzachtende omstandigheden (denk ik). Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat het verdriet van het niet kunnen krijgen van een 2e kindje ook enorm groot kan zijn! Maar helemaal geen kindje betekent nooit moeder, nooit oma, nooit moederdag enz enz.. accepteren dat je met zijn tweetjes moet blijven. Dat heb je met 1 kindje natuurlijk allemaal niet erbij te verwerken... Sterkte voor iedereen die in dit topic schrijft, want het verdriet ligt wel heel dicht bij elkaar..

Medusa, ik kon geen topic vinden dus bij deze open ik hem hier. Van harte gefeliciteerd met jullie zoontje R.olf!! :uecgVftZ91767265::love7: Liefs KrisKras

Dank jullie wel meiden..

Koekka, veel succes! Wat mij op de been heeft gehouden tijdens de laatste poging is de gedachte dat er meer vrouwen in de laatste poging zwanger zijn geraakt. Als ik angstig was of in paniek, probeerde ik iets anders te gaan doen en weer aan die gedachte denken dat ook ik in de laatste poging zwanger zou kunnen raken. Wat mij ook geholpen heeft is te denken: Tranen zijn nog niet nodig, die kan ik laten als het echt afgelopen is...dan is er genoeg tijd voor rouw en verdriet. Nu is er nog hoop! Denk vaak aan je emmie, en visualiseer hoe het zich innestelt.. Het zijn maar tips meis, echt helpen kan ik je niet want dan had ik er gewoon voor gezorgd dat je zwanger zou worden...;) Maar ik weet hoe moeilijk en zwaar deze laatste poging is, je bent niet alleen... Succes!! KrisKras Als je vragen hebt, of je hart moet luchten, mag je het gerust laten weten.

Hoi Raba, ik werd meteen toegelaten, maar ik had dan ook meteen een voorstelverhaal meegestuurd. Je kunt het adres vinden op www.zeerherkenbaar.nl Als je die verstuurd hebt wordt je vrijwel meteen toegelaten. Ik vind het een heel fijn forum...veel herkening, ik hoop je daar terug te zien.. Liefs KrisKras

[video=youtube;cr-E7h0Ro7U]

Gisteren kon ik er niet over schrijven/praten.. Ik heb bloed gezien..het is over. Ik heb zoo vreselijk hard gehuild, de hele middag, de hele avond en mezelf in slaap gehuild. Heb nu een enorme koppijn. Als ik naar boven loop dan zie ik het 'kleine' kamertje...wat nu altijd een rommelkamertje zal blijven...geen kinderkamertje. Dat snijd door mijn hart. De wieg op zolder, waar mijn zusjes en nichtjes in hebben gelegen en klaar stond, wachtend op een volgend kindje...kan weer terug naar mijn vader... Geen geboortekaartjes of gelukkige mensen om me heen die me feliciteren en in de wandelwagen willen kijken... Dat zijn de dingen die nu door mijn hoofd flitsen. Het is een chaos, letterlijk een chaos in mijn hoofd. Hoe nu verder, voor altijd met zijn tweetjes.. mijn wereld is uiteen gespat...

Het lijkt onmogelijk om te kunnen slapen vannacht.. lig wakker, te draaien.. te denken, piekeren. Ik stel me voor hoe onze sprankeltjes zich ontwikkelen in mijn buik, wanneer ze innestelen, waarom ik geen 'teken' voel.. Ik stel me voor...dat ik een mama ben, mag zorgen voor ons kleine wondertje. En tussen deze mooie voorstellingen heen komen er hevige vlagen van angst..dat er aan onze droom abrupt een einde komt.. Dan barst ik in tranen uit, en ben ik bang dat de buren wakker worden van mijn heftige tranen. Ik kan het niet stoppen. Ik ga naar beneden, drink wat water.. voel me ziek van ellende, van angst. Ik zoek afleiding maar het lukt me niet. Ik hoop dat deze blog mij helpt om mijn gedachten hier te laten zodat ik straks toch een beetje slaap kan vatten. Ik voel me zo machteloos, heb totaal geen controle over mijn toekomst op het moment. Ik droom van een prachtige test, met twee streepjes. Kan alleen maar kijken naar de foto van ons sprankeltje...in de hoop dat die er nu heel anders uit ziet en zich lekker aan het nestelen is... Een heftige emotionele achtbaan. Waar moet ik in vredesnaam met mijn leven naartoe...wat als die dag komt dat ik ongesteld wordt en dus de dag dat het waarheid wordt... ik nooit een mama mag zijn.... Ik ben zo vreselijk bang...ik kan het niet vertellen hoe bang...zo bang...

Uit de 6 follikels kwamen 5 eitjes waarvan 2 bruikbaar en bevrucht... morgen horen we of ze door zijn gedeeld en hebben we een evt. terugplaatsing. Dank jullie wel voor het medeleven!

Vanavond voor de laatste keer spuiten, ja want ik heb goed nieuws! Na 6 maanden teleurstellingen omdat er telkens maar twee van de 6 follikels groeiden, zijn ze nu alle 6 doorgegroeid en mogen we a.s. vrijdag onze laatste ICSI poging gaan benutten! Het brengt dubbele gevoelens met zich mee.. blijdschap dat het eindelijk zover is, angst...want wat als....ik nooit moeder wordt.. Vanavond spuit ik mijn laatste Gonal-f..de laatste Decapeptyl. Missen zal ik het niet, maar toch zal er een soort leegte ontstaan. Geen klokje meer zetten, geen botte naalden, niet meer met mijn tasje overal naartoe en de spuit in de koelkast leggen. Morgen spuit ik mijn laatste pregnyl. Alles voor het laatst. Het is nu erop of eronder, hierna geen kans meer op een kindje voor ons...onze laatste kans..

[TABLE] [TR] [TD]13-12-2010 - Weer een oud en nieuw zonder zicht op een nieuw leven..[/TD] [TD][/TD] [/TR] [/TABLE] Wat zie ik daar tegenop. Elk jaar meer.. 2009 zou ons jaar worden...dat beloofden we elkaar met oud en nieuw toen we na bijna een jaar 'oefenen' nog geen kindje hadden gekregen. We waren in dec. 2008 al naar de dokter geweest maar hadden besloten in 2009 nog eens te gaan en verder te laten onderzoeken. 2009... het jaar dat ons een klein hummeltje zou gaan brengen. Maar helaas, niets was minder waar. Voordat we het wisten was het al weer oud en nieuw 2009 - 2010. Misschien zou 2010 ons jaar worden, met tranen in onze ogen zagen we een lichtpuntje ontstaan omdat we in 2010 de TESE zouden ondergaan. Dit zou toch wel de oplossing zijn? 2010 wordt het jaar dat wij een babykamertje mogen inrichten.. Maar helaas, niets was minder waar. Voordat we het in de gaten hebben is het al weer oud en nieuw 2010 - 2011. Geen cyclus meer in dit jaar waardoor alle kansen op een klein hummeltje voor ons in 2010 al weer zijn verkeken.. En dit oud en nieuw staan we met nog dikkere tranen en wensen we elkaar toe dat 2011 ons jaar wordt waarin we misschien wel via IVF-D/ICSI-D een kindje mogen verwelkomen.. 2010 was een zwaar jaar.. een jaar waarin we meteen op 12 januari al bruut afgesneden werden van het idee dat we samen een kindje konden krijgen. Het was een zware, moeilijke tijd. De beslissing om verder te gaan met donorzaad. Pas na de tweede IUI kon ik het een beetje loslaten. Nu speelt het eigenlijk geen echte rol meer. Mijn vriend is de papa, en ik zie het niet meer als donorzaad. Elke maand de teleurstelling, een jaar lang alleen maar teleurstelling.. dat is me erg zwaar gevallen. En dan heb ik het nog niet over de twee jaren daarvoor van teleurstellingen gehad. Nee, het laatste jaar is me eigenlijk het zwaarste gevallen. Ik zie best op tegen 2011.. IVF/ICSI. De kansen zijn aanzienlijk groter op een kindje... maar het proces, de teleurstellingen, en wetende dat dit onze laatste stap zal zijn maakt het zwaar. Ik wens iedereen een fijn oud en nieuw toe.. ik ervaar het al een aantal jaren niet zo prettig. Voor mij is het stilstaan bij telkens een jaar met veel verdriet en uitkijkend op een jaar met veel verdriet en teleurstelling. Waar vind ik de kracht weer om erin te geloven... Pijnlijker kan haast niet...op eerste kerstdag ongesteld worden..weer een poging mislukt en nog wel een IUI met 5 follikels! Vorig jaar om deze tijd schreef ik de bovenstaande blog.. en nu, wordt het al weer 2012. Nog steeds staan wij met lege handen. 2011 was een zwaar jaar als ik het heb over het vervullen van onze kinderwens. Een mislukte IVF/ICSI-D, een cryo die de ontdooiing niet heeft overleefd. Een tweede ICSI-D zonder resultaat en een derde ICSI is er nog niet eens van gekomen omdat ik een low responder ben. Toch heeft onze laatste ronde in 2011 ons verrast met 5 follikels! Een ICSI is dus nog mogelijk...al heb ik er niet zo veel vertrouwen meer in. De laatste keer IUI met 5 follikels zonder enig resultaat...Ik weet zo langzamerhand niet meer waar ik de hoop vandaan moet halen. Toch was 2011 voor ons ook een bijzonder jaar. 11-11-11 om 11 uur was ons grote moment en zijn wij getrouwd! Het voelt heerlijk om getrouwd te zijn met deze man. Dat maakt me gelukkig voor een deel. Maar helaas vult zelfs dit bijzondere huwelijk het gemis van een kindje niet op. 2011, ik zei dat het een jaar van afsluiting zou worden.. maar nu 2012 er aan komt voelt het alsof het zo snel is gegaan.. en afscheid nemen kan ik nog niet.. vooral nu ik weet dat er toch nog 5 follikels kunnen groeien en er dus misschien toch nog een laastste ICSI kans in zit,. We gaan dus nog even door.... Net zoals oud en nieuw 2008, oud en nieuw 2009, 2010 zie ik nu weer op tegen oud en nieuw 2011.. 4 lange jaren achter ons en wie kan mij vertellen hoeveel jaar ik nog moet wachten?

11 0ver 11 is net te krap, maar om 11 uur trouwen we inderdaad ;)

Daar ben ik wel aan toe.. na al deze jaren van teleurstelling op teleurstelling ben ik wel toe aan iets positiefs! Toen wij in 2009 besloten om te gaan trouwen was dit al ontstaan uit dit gevoel. We hielden ontzettend veel van elkaar, en dat wij kinderloos zijn en hoogstwaarschijnlijk ook blijven.. heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht. Mijn lieve God, wat houdt ik veel van deze man! Wat hebben wij toch veel mee moeten maken, wat is het toch moeilijk en hard. Nu na twee jaar komt de grote dag steeds dichter bij. We hebben al veel leuke voorbereidingen getroffen en proberen er beiden vollop van te genieten. Na weer een mislukte poging afgelopen week was ik intens verdrietig en hebben wij ons serieus de vraag gesteld of we hier wel mee door willen....of kunnen gaan. Het sloopt ons, elke maand weer die enorme teleurstelling. Ik was zo kapot en verdrietig dat ik niet kon werken, heb alleen maar gehuild en had letterlijk hartzeer. Langzaam probeer ik weer op te krabbelen.. heb de dokter gebeld voor een afspraak met een psycholoog die ons kan gaan begeleiden bij dit stuk.. de afsluiting. Zaterdag werden we door onze vrienden verrast en zijn we de hele dag en avond op sleeptouw genomen. Ons vrijgezellenfeestje!! Dat was super gezellig! Voor het eerst in tijden heb ik weer een beetje genoten, en men zei tegen mij dat de lichtjes in mijn ogen weer voor het eerst schijnen. Ja.. die lichtjes zijn al een hele tijd ver te zoeken geweest.. Mijn vriend en ik hebben ons maar een even lekker in het nieuw gestoken, dat geeft een goed gevoel.. ik voel me weer iets vrouwelijker..aantrekkelijker.. ik wil zo graag weer een beetje leven. Er zijn zo veel mooie dingen in het leven, mijn vrienden die zo'n feest organiseren voor ons, famillie die ook zo uitkijken naar onze bruiloft. Ik geniet er van..en het doet me zo goed te weten dat mensen zo veel om ons geven! Maar helaas vult het niet dat ene gemis op. Ik voel me vaak ontzettend alleen met mijn gevoel. Nu even geen hormonen meer, even geen kinderwens...maar de komende maand genieten van ONS! Ik hoop dat ik dit alles een beetje los kan gaan laten en genieten van ONZE dag op 11-11-11!

Een gedicht gevonden in een oud topic hier op de site. Ik heb het naar voren gehaald omdat ik me er erg in herken, en het hier met jullie wil delen: Alleen Ik zit in de kamer en kijk om me heen, Ik zie mijn partner maar toch ben ik alleen. Alleen met mijn woede en al mijn verdriet, Ik probeer niet te huilen want als hij dat ziet. Vraagt hij me "waarom" en dat kan ik niet zeggen, Ik wil hem niet kwetsen door steeds uit te leggen. Dat ik aan onze kinderwens zit te denken, Aan het kind wat ik hem niet kan schenken. We zijn allebei kinderloos, het is 'ons' probleem, Maar ook samen zijn voelt soms heel alleen...

Oh jee, dt is niet zo mooi dt het niet zo goed gaat met jou en de baby. Ik zal een op zoek gaan naar het november topic.. Vandaag is bij mij weer een ICSI afgeblazen, ee waren nu maar twee follikels van redelijk formaat, dus... Maar weer een escape IUI.