Kitje

Sorry @Aslyn ik hoop niet dat ik je een slapeloze nacht heb bezorgd, maar ik ben wel blij te lezen dat ik je even uit je depri dagje heb kunnen halen ik moest wel lachen om al je berichtjes, vond het wel heel leuk te lezen die enthousiaste berichtjes van jou. Ik ben het wel eens hoor met Jennie dat je een heerlijk wijffie bent. Zo open en direct. Maar je hebt het wel goed gelezen mop en die knuffel had je me gewoon mogen geven ook hoor, op sommige momenten schuif je bepaalde regels gewoon lekker aan de kant, althans, ik wel. Dankjewel ook @Jennie80 en @Axelle voor jullie berichtjes, ben wel benieuwd wat voor vermoeden jij dan had Axelle? Dan hier een soort van samenvatting van mijn traject. Ik heb wel echt moeten stoppen vanwege de financieen vorig jaar, weer zo'n smak geld bij elkaar zien te sparen dat lukte mij gewoon niet op korte termijn en toen was er een engel en die leende mij geld en kon ik toch nog 1 laatste ultieme poging doen. Ik heb er toen voor gekozen om niet terug te gaan naar Letland, want ik wilde iets compleet nieuws, compleet anders dus ik heb de afgelopen tijd gebruikt voor research en onderzoek en wat de beste clinic voor mij zou zijn, ook hier op het forum gekeken wat anderen nog zeiden, in mijn 'oude' contacten gekeken en uiteindelijk heb ik gekozen voor Cyprus. Daarmee maakte ik het me wel heel moeilijk want ik mocht er niet eens heen, Nederlanders waren persona non grata daar, maar goed, ik kies nooit voor de makkelijkste weg. Uiteindelijk kwamen er berichten dat het land toch weer meer en meer open zou gaan en hebben we gegokt om toch vast te beginnen. Ik moest eerst een maand 'aan de pil' dus ik had zoiets van mjah, als het dan last minute gecanceld wordt dan stop ik met de pil en ga ik de volgende maand weer proberen, dat had niet echt effect op je lichaam, maar stel dat het wel kan en ik heb die pil niet geslikt dan sla ik mezelf voor het hoofd dat ik niet gegokt heb. Op de verjaardag van mijn zoon kwam dan eindelijk het bericht dat ik erheen mocht, ik moest wel 14 dagen in quarantaine, maar ik mocht tijdens de quarantaine naar de clinic voor de terugplaatsing en ik mocht ook in die 14 dagen terug naar huis vliegen. Quarantaine is quarantaine daar, niet half zoals hier in Nederland, ik moest dus naar een bepaald hotel, kreeg daar eten, dat werd voor de deur neer gezet, er kwam niemand de kamer opmaken zoals je gewend bent in hotels en ik mocht mijn kamer ook niet uit, tenzij dat voor een bezoekje naar de clinic was, ik mocht dus ook buiten niet wandelen, ik heb me nog nooit zo verveeld! Anyway, ik heb dus op 27 april een terugplaatsing gehad van 2 embryo's (5 daagse blasto) en ik heb nog eentje in de vriezer. Als deze 'op' zijn is het wel echt klaar, dus ik hoop en bid dat ik dit kindje(s) wel mag krijgen. Ik wilde het anders en kreeg het ook anders, ik heb compleet andere meds dan de meds die ik voorheen kreeg, geen bollen, geen Duphaston, geen Estrofem (fijn dat ik juist daarvan nog een complete apotheek heb liggen hier, maar goed), ik moet nu Crinone gel inbrengen, Progynova slikken en Protulex spuiten. 28 april ben ik terug naar huis gevolgen, weer dwars door alle regels heen, heb dat toch maar weer mooi geflikt en omdat ik de terugplaatsing pas heel laat kreeg (pas op dag 27 van mijn cylcus) heb ik dus van begin af aan in spanning gezeten want de menstruatie kon voor mijn idee ieder moment doorbreken. Afgelopen zondag zag ik bloed aan de inbrenghuls waar ik die gel mee moest inbrengen en dacht ik dat het over was, ik heb dit bloed een aantal keer gespot bij het inbrengen van de gel op zondag, maandag en dinsdag en woensdag was het weg, ik snapte er niks meer van. Donderdag moest ik naar mijn werk en zei mijn collega dat ik er zo moe uit zag, ik was ook wel echt een slappe dweil, maar goed, die medicatie kan ook van alles veroorzaken. Van de clinic moest ik bloedtesten laten doen op 8 en 10 mei, maar dat kan niet op 8 mei want het ziekenhuis doet alleen maar bloedtesten maandag tm vrijdag, dus toen hebben ze gezegd dat ik dan 7 en 10 mei die bloedtesten moest doen. Daar waren ze ook heel stellig in, een urinetest was uit den boze (want vinden zij onbetrouwbaar) dus ik heb gister maar braaf die bloedtest gedaan, dat was dus 10 dagen na terugplaatsing. Het is allemaal dus nog heel erg pril. Omdat ik mezelf wilde voorbereiden op wat er uit de bloedtest zou komen heb ik gister zelf vooraf een urinetest gedaan en deze was positief. Het was geen knaltest, maar ik hoefde ook niet te turen en ergens in de verte een streepje te ontdekken, daarbij zat ik nog maar op dag 10. Ik zal de foto toevoegen. Daarna heb ik een potje zitten huilen op de wc en ben ik naar het ziekenhuis gereden voor die bloedtest. Mijn HCG waarde was 110, ik was gister 4+1, van wat ik op internet kon vinden klopt die waarde wel met wat het moet zijn voor die termijn. Ik moet nu maandag weer terug om bloed te prikken en dan moet die waarde ongeveer verdriedubbeld zijn volgens de clinic. En dan krijg ik daarna te horen wat de volgende stap dan moet gaan zijn. Ik ben zelf ook nog vol ongeloof, hoop en angst en ik hoop en bid dat de waarden maandag goed zijn. Maar wilde het wel vast met jullie delen, jullie waren destijds zo lief voor mij toen ik moest stoppen.

En ehm, eigenlijk heb ik ook nog wat op te biechten hier..... Ik ben namelijk, heel stiekem, toen niemand het merkte, vanmorgen naast jou op het 'in verwachting' bankje gaan zitten @Aslyn

Das wel zuur zeg @Aslyn hele lap tekst weg... Gelukkig is alles goed met je, ik maakte me een beetje zorgen wel omdat je zo stilletjes was, maar dat kwam dus door de tekst die ineens kwijt was. Anyway, blij wat van je te horen. Mijn teksten zijn niet medisch onderlegd, dat is enkel mijn eigen ervaring wat ik hier neer kledder, maar goed, als je het als een soort van naslagwerk gebruikt voor je eigen ervaring dan is dat prima toch? Mopje laat je niet gek maken, ik snap zo goed hoe jij je voelt, het is al eens mis gegaan, maar voor zover mij bekend was het ook bij jou dikke domme pech, kan iedereen overkomen, het overkwam jou, dat maakt je nu heel kwetsbaar tijdens deze zwangerschap, maar probeer toch om er een beetje van te genieten, hoe moeilijk ook (hoor wie het zegt trouwens ) Nachtmerries kunnen bij een zwangerschap horen, dat heb ik namelijk vaker gehoord dat mensen tijdens zwangerschap heel levendig of eng dromen en niet iedereen heeft klachten. Ik kan je zo 10 mensen opsommen (mezelf incluis) die geen klachten hadden of hebben tijdens zwangerschap en er fluitend doorheen gerold zijn, ook zwangerschappen die gewoon goed gingen. Op internet vind je allerlei verhalen die alle kanten op gaan, de verkeerde kant en de goede kant met dezelfde of andere symptomen. Eigenlijk zou je dat niet moeten doen, maar ja, dat doen we denk ik allemaal. Wat fijn dat je een dagje eerder terecht kunt, 10 mei dat is maandag al, nog maar 3 nachtjes slapen en dan ga je hopelijk een heel fijn bericht krijgen. Ik snap zo goed dat je er bang voor bent, zelfde mevrouw, eerste keer ging meteen mis, maar ook daar kan ik zo verhalen van opsommen van mensen die daarna een gezond kindje kregen, zoals mijn eigen zusje. Haar allereerste zwangerschap verliep net als bij jou, happy de peppy ging ze met 8 weken voor haar echo, niks gevoeld, niks gemerkt, ze was helemaal alleen, haar man kon er die dag niet bij zijn.... Ik heb slecht nieuws, het hartje klopt niet, volgens de metingen al 2 weken niet, ze was in tranen en kreeg een jaar later een kerngezonde dochter en daarna nog 2 zoontjes. Jij kunt niks met zo'n verhaal, net als ieder ander, maar er is echt hoop hoor, echt. Niet depri zijn, dat is niet goed voor jou en voor de kleine. Je bent in verwachting, dat is iets moois, iets bijzonders, iets fijns, maar ja, dat kunnen wij je allemaal wel zeggen, dat moet je zelf gaan voelen. Probeer anders ook aan te geven je angsten, dan mag je wellicht vaker langskomen voor een echo, echt doen hoor want je moet niet verdrietig en depri zijn nu, het is zoiets moois.

Lieve @Aslyn hoe gaat het daar bij jou? Het is zo stilletjes, hopelijk gaat het goed met je? Als ik me niet vergis is dinsdag de echo? Ik kan me zo goed voorstellen dat je je zorgen maakt, dat je bang bent en ik hoop zo dat die zorgen en angst allemaal voor niks zijn en dat je een prachtig kloppend hartje gaat zien. @Heleen79 Hoe was je gesprek geweest? Hopelijk heeft het duidelijkheid en perspectief geboden voor je. Nog een weekje @Paulma en dan is voor jou ook de testdag daar. Die tweede week is altijd zo zenuwslopend he? Toi, toi, toi voor een positieve test volgende week!

Even uit nieuwsgierigheid @Paulma maar waarom wil je eigenlijk je embryo's laten doorgroeien tot dag 5? Want als ik dan zo lees dat ze ingevroren zijn op dag 4 en dan het ontdooien overleven en alweer aan het doordelen zijn, dan gaat dat iig goed. Niet ieder embryo bereikt dag 5, terwijl het wellicht wel overleefd had in de baarmoeder. Alleen de allerbeste en allersterkste embryo's bereiken dat stadium. Dus dan zou het kunnen dat er tussen dag 4 en dag 5 nog een enkel embryo afvalt daardoor. Kan ook zomaar dat ze allemaal wel doorgroeien hoor, maar dat is wel wat ik er zo van gelezen heb (en heb destijds veel gelezen, want ik beetje een controlfreak en wil altijd precies weten hoe en wat). Anyway, het kan zeker geen kwaad het te bespreken met de dokter en dan kun je altijd nog beslissen hoe en wat. Dat verhaal van de arts om alleen 2 gelijkwaardige embryo's terug te plaatsen klinkt idd vrij plausibel. Dan zou ik daar ook geen risico mee nemen idd dat een goede dan evt mee getrokken wordt door een mindere, maar wellicht kan het ook andersom? Dat een mindere blijft zitten door de goede? Ach het blijft giswerk bij dit. Het klinkt iig wel logisch om 2 gelijkwaardige embryo's terug te plaatsen. Ja, dat 'risico op meerlingenzwangerschap' riedeltje krijg je meteen, met alle gevaren en risico's van dien, vaak maken ze het zo onaantrekkelijk mogelijk om maar te zorgen dat je er eentje terug laat plaatsen, maar op onze leeftijd is het risico op een tweelingzwangerschap niet zo heel erg groot, daarbij gaan HEEL VEEL tweelingzwangerschappen gewoon goed en is het (vind ik dan) aan jou om te beslissen of je het risico neemt of niet. Het is goed dat ze je erop wijzen, maar ik heb inmiddels ervaren dat doctoren ook drama kunnen maken om niks. Valt wat van te zeggen van het AMC dan idd waarom zij niet de kwaliteit benoemen, maar toch zou ik het wel willen weten. Natuurlijk komt het voor dat een matig of redelijk embryo uitgroeit tot een gezond kindje en dat een fantastisch embryo niet blijft zitten. Daar houden we allemaal rekening mee, ook weten we allemaal dat we er niet in kunnen kijken en dat een embryo er aan de buitenkant fantastisch uit kan zien maar toch van binnen tegenvalt, dat weet je nu eenmaal nooit, ook niet dat er garanties zijn, het is en blijft menselijk weefsel, maar velen willen het denk ik toch weten, dan weet je beetje hoe of wat en kun je kansen inschatten. Dat een embryo blijft ontwikkelen is natuurlijk het allerbelangrijkste en wanneer zij kijken is ook maar een momentopname, een uur later kan alles er weer anders uit zien en het ene embryo ontwikkeld zich nu eenmaal vlotter dan het andere. Nou, dat uitrekenen was niet zo heel moeilijk Paulma, gewoon ff 9 maanden optellen bij nu en dan kom je begin 2022 uit. Een 8 delige jongen... Dat klinkt grappig. 14 mei, nog 10 spannende daagjes voor je dan. Ik vond altijd die eerste week wel meevallen, dan gebeurde er toch niet zoveel, maar die tweede, die was echt killing. En iedere keer nam ik me voor om zen te blijven, lukte nooit Heb overigens mezelf altijd wel aan de testdag gehouden, 1x heb ik een dagje eerder getest, maar verder telkens op de dag dat ze zeiden. Maar lees vaak hier dat meiden toch eerder testen, snap ik ook wel, je wil duidelijkheid (voor zover je dat kunt krijgen). Door die medicatie krijg je idd symptomen die bij zwangerschap ook kunnen horen, dat maakt het idd tot een mindfuck. Ik werd vaak ook niet ongesteld daardoor, dan krijg je toch hoop die dan weer de bodem ingeslagen wordt. Het is en blijft een lastig traject helaas. Ik zal voor je duimen dat je 14 mei een positieve test in handen hebt Dat lijkt me niet fijn dat je pas op de dag van de tp te horen krijgt hoeveel embryo's er ontstaan zijn @Heleen79 dan kun je je ook nergens op voorbereiden en dat is nu net zo belangrijk in dit traject. Je kunt natuurlijk vantevoren wel bedenken wat je zou willen, maar als het ziekenhuis je die kans niet geeft wordt het lastig. Ik snap heel goed dat je goed chagrijnig ervan bent geworden, 17 eitjes waarvan 11 rijp is echt een hele goede score, ik ben hier nu al een poosje hier op dit forum en eerlijk gezegd hoor ik zulke aantallen alleen maar bij meiden onder de 40. Ik vind het raar dat er dan van de 7 embryo's niet 1 cryo over blijft. Snap heel goed dat je daar wel op gerekend had en dan is het een grote teleurstelling en tegenvaller, zeker als je ook nog eens zo ziek ervan geweest bent, dan heb je toch zoiets van, nou, heb ik het daar nu allemaal voor gedaan? Om uiteindelijk met niks over te blijven? Vind het niet zo'n heel fijne werkwijze wat jij zo beschrijft, ook dat je van het kastje naar de muur wordt gestuurd doordat er 2 ziekenhuizen bij betrokken zijn, nee je moet daar zijn, nee daar, om gek van te worden van zoiets. En dan tegen jou zeggen dat je dat eerder moet regelen terwijl niemand je wat verteld, ik vind het niet zo heel klantvriendelijk (of patientvriendelijk dan in deze) als ik dat zo hoor allemaal. Dat van die brief, dat je later een brief krijgt met hoeveel cryo's er zijn heb ik bij meer ziekenhuizen gezien, dat is wel vrij standaard. Vind die indeling ook wel raar, topper, redelijk, enz. Alsof er tussen topper en redelijk niks in zit ofzo? Hebben ze niet een kwaliteit goed dan? Tussen topper en redelijk zit best een groot verschil, tenminste als ik het dan even ga vertalen in cijfers wat je vroeger op school kreeg, dan stel ik me voor dat een topper een 9 of hoger heeft en redelijk, wat is dat, een 6,5 ofzo? Matig is dan een 5,5 en dan heb je onvoldoende daarna. Maar tussen een 6,5 en een 9 zit een groot verschil. Een 8 bijvoorbeeld is best goed, maar geen topper (in mijn ogen dan) maar die wordt dan onder de toppers geschaard? Rare indeling. Ik snap heel goed dat je meer en duidelijkere informatie wil, het zijn toch zeker JOUW embryo's hoezo wordt daar dan allemaal zo geheimzinnig over gedaan? Ik snap dat niet, wees gewoon open en duidelijk als ziekenhuis zijnde, dat schept een stuk minder verwarring. Ik vind die optie van je vriend ook helemaal geen verkeerde eigenlijk, de 8 cellige invriezen en 2 7 cellige terugplaatsen. Al hanteren veel ziekenhuizen wel het beleid van, de beste(n) gaan we het eerste terugplaatsen, dus weet niet of je dat er doorheen zou krijgen, maar je kunt het zeker bespreken. Het klopt idd, als je veel dingen niet weet kun je ze ook niet bespreken. Het is een lastig en ingewikkeld traject waar je in stapt en helaas leer je pas al doende hoe en wat. Daarom vind ik dit forum ook heel waardevol, er staat veel info op en je kunt veel dingen bespreken met andere meiden die eenzelfde soort traject doormaken als jij, ervaringen vergelijken of iemand komt met een optie waar jij nog niet aan gedacht hebt. Goed dat je alvast andere opties bekeken hebt en een intake hebt gehad bij Nij Geertgen, dat bespaart je een boel tijd als je toch wil overstappen, dan heb je dat alvast gehad. Een AMH van 3,34 is heel erg goed! Ook die heb ik nog van niemand hier in de 40 plus groep gezien. Ter vergelijk, ik had destijds een AMH van 0,4. AMH is de waarde van de hoeveelheid aan eitjes die je nog hebt. Destijds heeft de arts tegen mij gezegd dat 0,4 niet zoveel was, maar niet onmogelijk. Bij een waarde van onder de 0,1 wordt het heel erg door ze afgeraden nog wat te doen want dan wordt de kans, die al niet heel groot is, vrijwel nihil. Ik ben in behandeling geweest bij Geertgen in 2018 en begin 2019, helaas ben ik daar niet zwanger geraakt, ik was gewoon echt te laat. Succes vanmiddag met je gesprek, hopelijk levert het je wat op! Succes @Axelle met je nieuwe poging! Wat fijn te lezen dat je toch weer voor een nieuwe poging gegaan bent. Dat lange schema met Triptofem heb ik ook ooit eens gehad. Ik duim voor je, dat je veel eitjes mag hebben en veel embryo's! Voor wat je betreft je vraag over de kosten. Er zit een verschil in de kosten voor IVF en ICSI (ICSI is duurder). Ik meen mij te herinneren dat een IVF poging rond de 2000-2500 Euro kost en daar komt de medicatie dan nog bij, dat was toen voor mij ook rond de 1000 Euro, dus ik zou zeker wel een bedrag van 4000 Euro ervoor reserveren voor IVF en medicatie. ICSI is dacht ik een 500 Euro duurder dan IVF, ik heb dat niet gedaan omdat ik dat met donorzaad geen toevoeging vond. Ik heb destijds mijn medicatie gewoon ingediend bij de zorgverzekering en daarvan een groot deel vergoed gekregen. Dus dat zou ik zeker proberen als ik jou was, gewoon indienen, ze kunnen het afwijzen natuurlijk, maar bij mij hebben ze toch een groot deel van de medicatie betaald destijds. De IVF poging heb ik wel moeten betalen. @Paulma je bent in herhaling gevallen Nou meisjes op de wachtbankjes en bezig met de behandeling, allemaal heel veel succes gewenst!

Welkom @Heleen79 wat leuk om te lezen dat je via google op dit topic beland bent. Nooit sorry zeggen hoor voor je verhaal, jij wil niet weten wat voor boekwerk ik hier al neergekladderd heb ik de periode dat dit topic bestaat. Dat is nu juist het fijne ervan, je kunt hier alles kwijt wat je kwijt wil en vind altijd wel een luisterend oortje van iemand die iets soortgelijks mee maakt als jij. Als je wat minder piep bent loop je idd vaak tegen een hoop moeilijkheden aan die je wellicht niet of veel minder hebt als je jong(er) bent. Sowieso zitten veel met hun laatste eitjes, dus dat maakt het allemaal extra spannend. Dat jij nog lekker veel eitjes hebt is dan op zich wel een opsteker maar wat ik wel raar vind is dat je dan maar zo weinig embyro's ervan hebt? Heeft het ziekenhuis ook aangegeven waarom er maar telkens zo weinig overblijven? Bedoel, 17 eitjes en dan niet eens cryo's ? Dat vind ik toch wel bizar. Balen dat de test negatief bleek, ik zelf deed ook nooit eerder testen, precies ook om die reden, dan is de hoop ook weg, of je gaat weer denken ja te vroeg getest. Bij mij was echter wel altijd, roze afvegen is einde verhaal helaas. De laatste poging die ik gedaan heb werd ik helemaal niet ongesteld, maar had ik ook een kei negatieve test, duurde toen best wel lang voordat ik ongesteld werd, mijn hele lichaam was van de wap door al die hormonen en bollen. Het was wel k.. Want juist als je niet ongesteld wordt, heb je hoop, of wil je hoop hebben, want eerlijk gezegd voelde ik zelf al aan dat het mislukt was toen. Als ik dan jouw verhaal lees dan zet ik daar toch wel vraagtekens bij eerlijk gezegd, 1 embryo uit 12 eitjes? 7 embryo's maar geen cryo's? Ik vind dat toch wel bizar weinig, wellicht is het idd een goed idee om een second opinion in een ander ziekenhuis te vragen. Voor wat betreft je leeftijd, bij Nij Geertgen kun je zonder problemen terecht, zij behandelen vrouwen, mits voldoende eitjes, tot hun 45e verjaardag, dus tm 44 kun je daar nog terecht. Ik ben er zelf onder behandeling geweest, dus ik spreek in deze uit eigen ervaring. Indien je nog voor vergoeding in aanmerking zou komen dan is dit tot en met je 42e dus voor je 43e verjaardag. In principe zou je dan ook bij elk ziekenhuis nog terecht moeten kunnen, maar wellicht hanteren ziekenhuizen ook eigen regels. Als je niet meer in jouw ziekenhuis terecht kunt, weet dan dat er nog heel veel ziekenhuizen zijn waar je WEL terecht kunt op je 42e. Voor wat betreft je vraag over het invriezen en de kwaliteit van de embryo's. Van wat ik begrijp heb je telkens op dag 3 dan de tp gehad en dan is 7 of 8 cellen helemaal prima. Ik heb zelf 6 en 7 cellige terug gehad op dag 3. Dit vertel ik dan ook weer uit eigen ervaring, dus is niet medisch onderbouwd. Maar wat ik begreep is dat een embryo op dag 2 gemiddeld genomen 4 cellen moet zijn en op dag 3 ongeveer 8. Het ene embryo ontwikkeld zich wat vlugger dan een ander embryo daarbij zijn het moment opnames. Ze kijken op een bepaald moment van de dag en dan is het zoveel cellig, maar hadden ze bijvoorbeeld een uurtje later gekeken dan was die misschien alweer gedeeld. Ik kreeg bij Geertgen altijd te horen de kwaliteit en hoeveel cellen het is. Zij hanteren cijfers eraan, 1 tm 4 waarvan 1 zeer goed is, 2 is ook nog goed en 3 of 4 heb je liever niet. Een 3tje zou nog bij kunnen trekken, maar een 4 is eigenlijk gedoemd te mislukken. Ik lees bij jou alleen hoeveel cellig, maar niks over de kwaliteit ervan. Dus ik ga er vanuit dat ze er verder geen score aan hebben gegeven. Er zijn ook ziekenhuizen die werken met A-B-C-D trouwens. Dan over het invriezen. Alleen hele goede sterke embryo's kunnen ze invriezen, dit omdat de wat mindere kwaliteit het ontdooien niet overleefd. Dan word je in feite blij gemaakt met een dood musje. 6 Cryo's maar gaan allemaal dood bij ontdooien (ik noem maar ff een aantal) dat wil je ook niet. Dus om teleurstellingen te voorkomen vriezen ze enkel embryo's in waarvan ze denken dat die het overleven. Het invriezen is bij elk ziekenhuis anders, bij Geertgen vriezen ze in op dag 5, maar er zijn ook ziekenhuizen die op dag 3 of 4 invriezen. Je zou dat kunnen navragen als je op zoek gaat naar een ander ziekenhuis bij het intake gesprek hoe hun beleid hierin is. Zeker als je het zelf moet gaan betalen dan is het extra belangrijk dat je ergens heen gaat waar je je prettig voelt en waar je vertrouwen hebt dat zij zorgvuldig om gaan met je embryo's. Het idee hebben dat je ze verkwist hebt lijkt me een heel akelig idee. Allerlei potentiele kansen weg gegooid. Ik vind het ook een beetje raar dat van die 3 7 celllige die jij de laatste keer had niet 1 enkel embryo goed genoeg was om in te vriezen. Die van 5-6 lopen idd een beetje achter, maar die hadden ook nog wel bij kunnen trekken. En mss stomme vraag, maar waarom heb je er niet 2 laten terugplaatsen? Dan had je iig dubbele kans gehad. Dat recht heb je als je 38 jaar of ouder bent, om er 2 te laten terugplaatsen. Ze zullen dan zemelen over risico op tweeling, maar dat is een heel klein risico en JOUW beslissing om te nemen of je dat wil lopen of niet. En niet de beslissing van de arts. Zeker als je ook nog eens het idee hebt dat ze je embryo's onnodig weg gooien. En over de matige(re) embryo's lees voor de grap het verhaal van Hanniebal maar eens, in ditzelfde topic heeft zij begin oktober 2020 haar verhaal geplaatst, een verhaal vol hoop van een hele dappere vrouw van begin 40 die een gezonde dochter kreeg terwijl de dokter haar maar heel weinig kans gaf, ze had een matig en een redelijk embryo, ff terugzoeken in dit topic naar begin oktober 2020 of op Hanniebal haar naam klikken en dan het bericht zoeken, echt, als je dat leest, het is zo hoopgevend! Sterkte iig met alles en hopelijk vind je snel een beter plekje met het gewenste succes. Ja, ik vond het fijn dat ze me zo persoonlijk bericht had @Paulma en dat ik me gehoord voel want had er zon enorm rotgevoel aan over gehouden. Vind het ook heel prettig dat ik nu gewoon haar kan mailen als ik zo ver ben en niet weer hoef te bellen. Wellicht ga ik er nu ook wel eerder weer mee aan de slag, want ik ken mezelf en dat bellen had ik huizenhoog tegenop gezien, bang weer zo'n stelletje onkundige medewerkers te treffen. Wat fijn dat je alsnog 9 eitjes had en gelukkig ook een mooi aantal embryootjes en een hele mooie terug. Jij hebt de tp met 3 dagen gehad toch? Dan is 8 cellen perfect! Hopelijk groeit de rest lekker door en kunnen die allemaal de vriezer in, just in case, maar we gaan natuurlijk hopen en bidden dat deze mooie 8 cellige lekker doorgroeit tot een mooi gezond kindje begin 2022. In het buitenland (maar ook op sommige plekken in NL) vriezen ze op dag 5 in omdat alleen hele sterke embryo's dag 5 bereiken. Vaak vallen er tussen dag 3 en dag 5 ook nog een aantal af en de sterktsten blijven over, die vriezen ze dan in omdat die ook een reeele kans hebben om het ontdooien te overleven. Sommige ziekenhuizen gaan dan in het midden zitten op dag 4. Het is geen onrealistisch verzoek van jou als je vraagt of ze die nog even willen laten doorgroeien tot dag 5. Meestal zijn het op dag 4 Morula's en op dag 5 Blastocysten, maar ook daar heb je weer gradaties in, namelijk een vroege blasto, een gewone maar ook blasto's die al bijna uit de schil willen komen, je zou ze kunnen vragen om ze te laten doorgroeien tot 'gewone' blastocysten, dat stadium bereiken ze meestal op dag 5, maar soms op dag 6. Maar ik hoor ook wel goede verhalen over mensen waarvan de embryo's op dag 3 zijn ingevroren en die dat ook gewoon overleefd hebben, sterker nog, een gezond kind van hebben gekregen. Ik zou je zorgen hierom zeker bespreken. Voor nu zal ik duimen voor je dat ze je morgen zeggen dat ze alle 5 ingevroren kunnen worden, hopelijk heb je ze niet nodig, maar het is toch fijn te weten dat je nog wat achter de hand hebt. Het is idd een fijn resultaat want nog niet zo heel lang geleden zag het er niet zo heel hoopvol uit voor je en kijk dan nu. Ben zo blij voor je dat het toch goed kwam uiteindelijk. En dan nu op het wachtbankje tot de test. Wanneer mag je testen? Proficiat @Onzefamilie3 en veel sterkte en succes gewenst!

Dankje @ruby2021 dat is lief van je Wat rot dat je de plannen even on hold hebt moeten zetten, maar gelukkig geeft je lichaam je die tijd nog wel. Aan beide kanten 6 eitjes is een super net aantal wat ook wel aangeeft dat je nog lang niet op het eind zit. Dan kun je beter nu die tijd nemen en de beren verslaan die je nu prive eventjes in de weg lopen dan dat je een traject in gaat dat wellicht gedoemd is om te mislukken omdat je nog met die beren ligt te worstelen. Dat is zonde van de pogingen ook, je kunt ze dan beter nog eventjes bewaren. Ook de dokter kan wel heel goed inschatten hoeveel tijd je nog hebt. Ik wens je veel succes en sterkte (als je dat nodig hebt) met dat wat je nog even moet aan gaan. Intussen heb ik een berichtje ontvangen van de gemeente waar ik mijn klacht had ingediend over de gang van zaken toen ik de akte van overlijden wilde opvragen voor mijn zoontje. Ze schrijft dat ze mijn openhartigheid hierover enorm heeft gewaardeerd en dat ze het enorm betreurenswaardig vind hoe alles verlopen is. Daar biedt ze ook haar excuses voor aan. De situatie is blijkbaar ook in het team besproken zodat dit in de toekomst niet meer gebeurt. Niet dat ik er nog wat aan heb, maar goed, wellicht dat ze dan wat empathischer zijn met anderen. Ze schrijft ook dat dit niet de normale gang van zaken hoort te zijn en telkens doorverbinden worden om dan het trieste verhaal telkens opnieuw te vertellen is zeker niet wenselijk. Ze hadden een terugbelverzoekje moeten maken voor diegene die WEL weet wat te doen (zoals ik ook gemeld had) dat had ik prima gevonden, ik had er immers geen haast mee, wilde enkel eea in gang gaan zetten voor hem, dat verdiend die kleine gewoon, bestaansreicht. Ze schrijft ook dat ik er helaas wel echt voor moet langskomen en dat ik dat kan doen als ik daar aan toe ben. Ik hoef nu niet meer te bellen want ik heb een rechtstreeks mailadres gekregen van diegene waar het over gaat, dus ik kan diegene dan gewoon een mailtje sturen. Wat fijn is, want dan hoef ik niet bang te zijn WEER niet gehoord te worden of door mensen te woord gestaan te worden die totaal niet weten wat te doen in een pijnlijke situatie als deze. Ik laat het voor nu nog eventjes, maar ik ga het over een poosje wel weer oppakken allemaal.

Dank @Aslyn voor je compliment, fijn te horen dat mijn epistels toch graag gelezen worden, ik kladder er soms zo'n hoop neer.... Dat heb ik wel vaker gehoord dat mensen vinden dat ik er meer mee moet doen, boeken schrijven heb ik ook al gehoord, maar dat zie ik mezelf toch niet snel doen, columns schrijven echter lijkt me wel leuk. Ik heb me op schrift altijd beter kunnen uitdrukken dan met woorden, ik schrijf ook veel van me af, dat is mijn manier van de zaken verwerken. Volgens mij is Monique toch niet meer van Andre Hazes? Die waren toch weer uit elkaar? Maar goed, zij is bekend, mensen willen graag berichten lezen van bekende mensen denk ik. Het was een hele nare ervaring idd, de mevrouw van mijn eigen gemeente was zo lief en zo empathisch dat dit echt een koude douche werd. Ik heb het daarom maar ook weer even gelaten, het heeft ook geen haast verder, daarbij wil ik momenteel liever niet naar gemeentehuis gaan ook, dus het zij zo. Ik wacht nog even de reactie ook op mijn klacht af. Nou, precies dat dus, het hebben van 1 kind is zo kostbaar en voor sommige mensen de grootste wens, dat is niet 'maar' dat is fantastisch. Het is vaak de domheid van mensen om zich zo uit te drukken, mensen beseffen ook vaak niet wat voor verdriet er schuil kan gaan achter het wel of niet hebben van kinderen. Van dat granaatappelsap gaan verschillende geruchten de ronde, ik heb ook eens ergens gelezen dat het niet goed zou kunnen zijn, maar ik lees ook heel veel (veel meer) berichten dat het juist wel heel goed is en dat het goed is voor het opbouwen van het bms. Nina (van het forum hier) heeft het ook gedronken destijds. Ik heb het ooit eens geprobeerd, maar vond het niet te nassen, dus ik zelf zou het niet snel drinken. Je moet gewoon doen waar je je goed bij voelt Aslyn. Er gaan veel fabeltjes rond of dingen die niet compleet waar zijn. Zo is bijvoorbeeld bekend dat ananas de bevalling zou kunnen opwekken, dus eten mensen tijdens de zwangerschap tot de 37 weken vaak geen ananas, maar om dat op te wekken moet je minimaal 8 ananassen per dag eten, dat doet niemand, dus kun je rustig een plakje ananas eten, maar als je je daar niet goed bij voelt, dan doe je dat niet, simple as that. Ik ga geen terrasje pakken van 12-18, dat schiet niet op, ik wacht wel tot het weer op een 'normale' tijd kan. Ging altijd met een vriendin hapje eten en terrasje erna, maar ik denk dat dat nog wel een hele poos duurt. Erg jammer want ik mis het enorm. Het leven is zo saai zo he? Ik snap heel goed dat je voorzichtiger bent nu, je voelt je zo kwetsbaar ook en wil geen enkel risico lopen, zeker na onze ervaring en traject. Mijn zoon is al 18 intussen trouwens, een volwassene volgens de wet en volgens hemzelf, ik denk daar nog net ff wat anders over, maar goed. Nee, dat is niet normaal hoor dat het streepje lichter wordt de eerste weken, ik dacht dat het tot week 15/16 zoiets alleen maar oploopt en daarna zou het dan weer afnemen geloof ik. Vandaar ook dat je moeders voor moeders ook alleen maar kunt doen tot die tijd want daarna is het HCG niet genoeg meer blijkbaar. En dat degenen die ziek worden meestal na 3/4 maanden minder ziek zijn, ziek word je van het HCG namelijk, sommige mensen kunnen daar niet goed tegen en anderen kunnen er beter tegen en worden niet of nauwelijks ziek. Die knaltest ziet er zeer veelbelovend uit, geen twijfel mogelijk ook. Ik had toen in juli ook precies zo'n test. De eerste keer dat ik testte was die al heel duidelijk, maar toen was het teststreepje nog ietsje lichter dan het controle streepje, maar een week later had ik ook 2 van die dikke strepen die even donker waren. Ik zal lekker voor je blijven duimen hoor dat je een goede echo hebt binnenkort!

Oh, hahaha, let je ff niet op is er intussen een half boek gepend hier Dat snap ik wel @Aslyn dat je liefst zo snel mogelijk een echo wil. Maar het hartje gaat pas rond de 6 weken kloppen, dus eerder heeft niet zoveel zin, dan zie je alleen een vruchtzakje en geen hartje. Dan ga jij je daar een hele week heel erg druk om maken of het allemaal wel goed zit. Wachten tot 11 mei lijkt forever, het is niet voor niks de verlengde wacht weken natuurlijk. Na een positieve test is het echt niet over met wachten en de zenuwen, die blijven en zijn mogelijk nog erger. Afleiding is de beste remedie hiervoor, maar ja, dat weet iedereen hier in dit traject. Keep the faith! Dankjewel lieve @Jennie80 voor je woordjes richting mij. Het is precies dat waarom ik hem wilde laten registreren, zo erken ik zijn bestaan, hij is er geweest en dat is dan ook gewoon officieel zo. Helaas ben ik tegen een bureaucratische muur opgelopen hiermee en heb ik het weer even laten liggen. Ik moest bij de gemeente waar hij geboren is een akte van overlijden opvragen om deze te verstrekken aan mijn eigen gemeente. Dus ik daarheen gebeld, ik ben 4x doorverbonden en kon telkens opnieuw het (nog steeds pijnlijke) verhaal uitleggen aan iemand die het niet snapte. De een na laatste die ik aan de telefoon kreeg moest notabene al mijn antwoorden herhalen naar een ander. Hoe ver was je in de zwangerschap? 14 weken... En dan tegen een ander... 14 weken. Om vervolgens weer een vraag te stellen. Ik irriteerde me hier aan en vroeg haar of ze me kon doorverbinden met iemand die WEL wist wat te doen want ik was er klaar mee zo. Zegt ze, ja degene die daarover gaat is druk. Ok, prima, dan laat je ff terugbellen als diegene niet meer druk is ofzo, het heeft geen haast maar wil het wel een keer geregeld hebben. Moment, plop weer in de wacht. Toen kreeg ik de vierde aan de lijn die WEER vroeg waar ik voor belde. Toen ze me vroeg of het kindje uberhaupt geleefd is ben ik boos geworden. Nee, ik heb 14 weken lang met een klomp cellen in mijn buik rondgelopen, nou goed? Ja natuurlijk leefde die, ik heb hem zien kopjeduikelen en zijn hartje gehoord en ineens was hij dood. Maar kennelijk heeft niemand van jullie in de gaten hoe moeilijk dit gesprek voor mij is. Het antwoord was, hiervoor moet u een afspraak maken en langskomen. Het stoom kwam uit de oren werkelijk waar, als ze voor me had gestaan had ze het niet overleefd. Ik heb er nog uit kunnen brengen, ik zie wel wat ik doe en heb de telefoon erop geklatst. Daarna heb ik woedend schriftelijk een klacht in gediend over deze gang van zaken. Ik bel godverdomme niet om een verlopen rijbewijs! Het was zo'n enorm verschil met de ontzettend empathische mevrouw die mij vanuit mijn eigen gemeente had gebeld de dag ervoor. En zij wist OOK niet hoe het voelt want ze had zoiets nog nooit meegemaakt zei ze. Ik heb haar een mailtje gestuurd dat ze in de andere gemeente vinden dat ik een afspraak moet maken en dat ik dat momenteel nog eventjes niet kan. Dat is geen probleem, neem je tijd, ik verneem het wel van je als je er klaar voor bent. Onbegrijpelijk dat je in deze tijd voor zoiets moet langs gaan naar het gemeentehuis, maar wat me het meest verdrietig heeft gemaakt is de muur van onwetendheid en onbegrip wat ik kreeg. Enkele dagen later kreeg ik een mailtje van iemand die mijn klacht op zich had genomen. Ze vroeg me of ik haar kon bellen, want ik had geen nummer achtergelaten. Expres niet, want ik had even geen behoefte meer eraan. Ik heb haar beantwoord en mijn verhaal verteld. Ze schreef in haar mail dat ze alleen nog afgelopen vrijdag aanwezig was en dan weer pas begin mei ivm vakantie. Ik heb haar vrijdag geantwoord (had het een paar dagen laten liggen) dus ik verwacht pas een antwoord ergens begin mei. Hopelijk heeft deze mevrouw iets meer empathisch vermogen dan haar collega's. De eerstvolgende die het verlies van mijn zoontje ook maar enigszins durft te bagatelliseren duw ik een foto van hem onder de neus. Misschien dat ze dan eens snappen dat we het hier over een MENSJE hebben, een MENSJE wat leefde, wat een kloppend hartje had, een klein jongetje, mijn jongetje, mijn zoontje, mijn kereltje wat niet mocht blijven. Wat rot dat je even een rotperiode gehad hebt Jennie, ik snap zo goed hoe het voelt. Wij allemaal hier snappen die gevoelens, als het anders gelopen was dan.... Het doet pijn en dan moet je ook gewoon even lekker de tijd nemen voor jezelf. Je bent geen verantwoording schuldig hoor waarom je op de only read modus bent overgeschakeld. Het is toch een proces met ups en downs die we door al die hormonen ook nog eens veel minder goed kunnen handelen dan normaal. En jij hebt het destijds ook behoorlijk voor de kiezen gehad met alles toen. Ben je momenteel nog ergens mee bezig Jennie? Met een nieuw traject? Hopelijk voel je je inmiddels ook beter. Fijn te lezen dat het intussen wat beter gaat tussen jou en je man @Aslyn Hormonen doen echt gekke dingen met een mens hoor, Misschien is de afstand die er nu is tussen jullie juist wel ff goed, kunnen jullie beiden even tot rust komen. Hoef jij je niet meer te irriteren aan zijn gebrek aan empathisch inlevingsvermogen en hij hoeft niet op eieren te lopen omdat een vrouw vol hormonen veranderd in een onherkenbaar schepsel dat alle redelijkheid verloren lijkt te hebben. Ook jij hebt ff een boel te verstouwen nu, je uitgerekende datum, het feit dat je nu een kindje had kunnen hebben, de nieuwe zwangerschap, de blijdschap daaromheen en de angst het (weer) te verliezen, het verdriet om het kindje dat niet mocht blijven. Een nieuwe zwangerschap haalt dit verdriet niet weg, maar brengt wel nieuw vreugde en iets om naar uit te kijken. Het is geen vervanging voor, maar een aanvulling. Het kindje wat niet mocht blijven zal je nooit vergeten en zal altijd in je herinnering blijven. Ook jij bedankt voor je lieve woordjes aan mij Aslyn Dan ff over het schoonmaken, ik zou gewoon iedere dag een klusje doen Aslyn want een vies huis is ook niet wenselijk. Je kunt toch moeilijk nog 7 maanden compleet niks doen? Het klopt dat ze in het buitenland andere dingen zeggen dan in NL. Zo zeggen ze hier, je mag gewoon alles doen, geen probleem. En in buitenland zeggen ze juist dat je veel rust moet nemen, niet mag sporten en geen ramen mag lappen, maar ze zeggen OOK niet, doe compleet niks en lig op de bank in een vies huis, Wat ik destijds in Riga aan regels kreeg was het volgende. Ik mocht niet meer sporten, maar wel zwemmen en wandelen, fietsen liever niet. Wandelen vonden ze zelfs heel erg goed, iedere dag half uurtje of een uurtje wandelen is top zeiden ze daar. Ik mocht niet zwaar sjouwen en geen zwaar werk doen. De ramen mocht ik niet lappen. Huishoudelijk werk mocht ik wel gewoon doen maar dan rustig aan en geen 'grote schoonmaak' gaan houden. Maar de was, stofzuigen, een lapje over je huisraad heen halen dat was geen probleem zo lang je maar niet dat een hele dag doet en tussendoor rust neemt. In de tuin werken met handschoenen aan. Proficiat @Paulma met je huwelijk! Wat een leuk nieuwtje en helemaal in deze rare tijd. Fijn om te horen dat je een fijne dag hebt gehad en nog heel veel fijne dagen en jaren met je kersverse echtgenoot gewenst! Dat heb ik ook gehoord ja dat het voor de slagingskans geen verschil maakt of je een tp hebt in natuurlijke of kunstmatige cyclus. Ik snap ook heel goed dat je nu wat anders wil proberen omdat de vorige keren niet gelukt zijn. Je wil toch het gevoel hebben dat je alles eruit gehaald hebt wat er in zit he? Fijn dat je arts er verder open voor stond om wat anders te proberen, ipv weer hetzelfde. Wat handig dat je een paar goede hulplijnen hebt. De meesten van ons zijn toch afhankelijk van de eigen arts en dr. Google.... Een second opinion is nooit verkeerd en wat die arts zegt kan ik me ook heel erg in vinden, over het behandelplan en kwestie geluk. Denk dat het grootste deel van geluk afhankelijk is eerlijk gezegd. En van dat een embryo er aan de buitenkant prachtig uit ziet niks wil zeggen, daarvan heb ik ooit eens een filmpje gezien van een fertiliteitsarts die dat vrij simpel uitlegde en dat de kwaliteit alleen bepaald wordt optisch aan de buitenkant en wel wat wil zeggen, maar niet alles. Je kunt namelijk niet IN een embryo kijken. Daarbij zijn er legio voorbeelden van perfect ogende embryo's die niet blijven zitten en matige embryo's die uitgroeien tot een prachtig kindje. Denk dat het verlies van een kindje altijd wel blijft hangen Paulma, daarom heb ik die info over het registreren ook gedeeld, zodat degenen die het niet wisten er wel wat mee kunnen doen als ze dat willen. In zo'n situatie is dat heel persoonlijk of je er wat mee wil doen, maar bij de meeste mensen is het niet bekend dat je er ook wat mee kunt doen als je dat graag wil. Nou, jouw afspraak is dan ook weer bijna intussen @ruby2021 hopelijk wordt het niet weer verzet. AMH van 1,5 is volgens mij helemaal niet verkeerd, ik had maar 0,4 jij zit toch een stukje hoger. Dan heb je nog wat meer eitjes, dat zou fijn zijn zeg. Wat raar eigenlijk @Aslyn dat je dan weer opnieuw met 150 moest beginnen ipv 225. Je zou toch denken dat ze daar dan meteen mee beginnen? Ik had zelfs 300 destijds (dat is het maximum wat ze in NL voorschrijven). Maar goed, 6 embryo's is lekker om te hebben, een mooi aantal. Dat je geen symptomen hebt wil precies niks zeggen hoor, niet te druk om maken. Sommigen hebben alle symptomen die er maar zijn en anderen hebben niks en hobbelen zo door de zwangerschap heen. Al is het voor jou wellicht wel prettiger iets van symptomen te hebben, al is het maar een vleugje misselijkheid zo iedere dag een keer, dat geeft je het gevoel van oh ja, ik ben zwanger. Afwachten mop, dat is in dit traject, we wachten en wachten van de ene mijlpaal tot de andere en in de tussentijd proberen we niet gillend gek te worden ervan. Overigens, een knaltest wil niet perse iets zeggen, maar het zegt wel dat er HEEL veel HCG in je urine zit. Als ik kijk naar de fototjes die je gestuurd hebt, dat is bepaald geen knaltest. Het loopt dus op en dat is een goed teken. Wat goed dat je kiest voor granaatappelsap ipv het sigaretje. Hopelijk blijf je het zo goed volhouden, echt top hoor! Knap, want stoppen met roken is moeilijk, zelfs bij een hele grote kinderwens. Dat krijg jij er dan ook nog extra bij, naast alle stress die je al hebt ook nog het sigaretje moeten missen, denk dat het dat voor jou dan nog wat moeilijker maakt, maar wees trots op jezelf dat je het zo goed doet! Ja, haha, dat doen mensen @Paulma als mensen gaan trouwen dan kunnen er kindjes komen. Alsof dat de enige reden zou zijn om te trouwen, of dat je ongetrouwd geen kindjes kunt krijgen. Naieve opmerkingen idd, maar toch voor sommige mensen wellicht pijnlijk. Mensen weten niet beter. Ik ben nooit getrouwd dus ik heb die vraag nooit gehad. Wel deze en die vond ik altijd heel vervelend. Heb jij MAAR 1 kind? Hoezo MAAR? Weet jij wel hoeveel mensen een moord zouden doen voor 1 kind? En weet jij wel hoe graag ik er 2 of 3 had gehad? En hoeveel verdriet ik erover heb gehad dat mijn kind alleen bleef? En voor 2020 wees ik mensen enkel erop dat het hebben van 1 kind een groot geluk is en niet 'maar" De laatste keer dat iemand mij vroeg of ik MAAR 1 kind heb was echter in oktober 2020. Deze meneer vraagt dit nooit meer aan iemand. Ik heb hem namelijjk gezegd ik heb 1 levende zoon inderdaad. Hij trok zijn conclusie uit mijn antwoord en zei, oh, sorry, dat wist ik niet. Nee, dat had de goede man ook niet kunnen weten, maar vraag dat niet zo! Laat het 'maar' weg zeg. Een kind mogen krijgen is een groot goed. Wat balen zeg @Linda003 dat je negatief getest hebt. Het blijft toch altijd een verdrietig momentje, zeker als je weet dat je niet zomaar ff verder kunt. Ik dacht dat je met acpunctuur minimaal 3 maanden vantevoren moet beginnen, dit om de baarmoeder in de juiste balans te krijgen. Ik hoor ook goede verhalen over baarmoeder massage, dat is dacht ik wel 1x, net voor een tp, of mss ook een keer net voor een punctie, maar dat weet ik niet precies. Het kan je helpen al is het alleen maar om relaxter te zijn. Baadt het niet dan schaadt het ook niet. Sterkte meis, hopelijk krijgen jullie snel een nieuwe kans! Ik dacht dat Pesa een ingreep is waarbij ze de zaadjes rechtstreeks uit de ballen van de man halen @Paulma dit doen ze als de kwaliteit minder goed is volgens mij, dus dan hoeft de man geen kwakje in te leveren zoals bij 'gezond' zaad. De kwaliteit zou dan beter zijn als ze het rechtstreeks eruit halen. Het schijnt voor de man geen fijne ingreep te zijn iig en met de Covid situatie nu zullen ze zulk soort operaties wel uitstellen, er is (voor hun) immers geen noodzaak, dat voor ons iedere maand telt doet kennelijk niet te zake. Ik snap heel goed dat je teleurgesteld bent Paulma met de helft van de vorige keer. Het is ook een groot verschil. Als anderen zich daardoor voor het hoofd gestoten voelen dan is dat iets van hun en niet van jou. Jij had op meer gerekend, dus jij bent teleurgesteld nu, heel logisch. Idd kun je het dan beredeneren door te zeggen dat je er maar eentje nodig hebt. Maar een paar extra kansjes in de vriezer geeft een heel prettig idee. Jeetje @Nina79 je kleine meid alweer 10 weken oud, wat gaat dat snel zeg! Kan me heel goed voorstellen dat je nu tijd te kort komt en dat dan een forum als dit erbij in schiet. Zo'n kleine dame slokt een boel van je tijd op, logisch ook wel. Zo te lezen gaat het goed met jullie, daar ben ik blij om. En je weet wat ze zeggen he, 9 maanden ontzwangeren, je zit nog vol hormonen en dan worden veel vrouwen redelijk ontoerekningsvatbaar en labiel, schijnt erbij te horen, vreemde gewaarwording als je normaliter zo niet bent. Ik heb me destijds ook verbaasd hoe ik kon veranderen van een nuchter mens in een labiel persoon. Het gaat over Nina, duurt ff, maar er komt een dag dat je je weer gewoon NIna voelt. Sneu voor je man dat je even geen model echtgenote bent, maar hij zal er wel mee leren leven. Daarbij is deze toestand niet voor altijd, maar tijdelijk. Dat zal hij zichzelf ook wel beseffen denk ik. En die nachtvoeding en gebroken nachten, het is allemaal tijdelijk. Daarom mogen wij vrouwen ook zo lang met verlof, dat hebben we keihard nodig. Moet je je voorstellen dat je de afgelopen weken ook nog had moeten werken zeg, dan hadden ze je echt bij elkaar kunnen vegen. Geniet maar lekker van je kleine meid!

Daar hoef je ook niet nu iets over te beslissen @Aslyn en dat moet je ook niet doen nu, daarvoor ben je nu veel te emo. Dit kun je ook over een half jaar doen, of over een jaar, of over 6 jaar, het kan altijd, dus als je de behoefte voelt kun je dat doen en voel je die behoefte niet dan laat je het zoals het is. Ik wilde het graag delen met jullie zodat jullie weten dat de mogelijkheid er dus wel is, want dat weet niet iedereen en wordt ook lang niet altijd verteld. Voor sommigen kan het troost bieden en anderen hebben er niks mee. Je weet nu waar je de info kunt vinden en de mogelijkheden en dat is all you need to know op dit moment. Jij 'moet' je nu gewoon lekker bezig houden met dit kindje, het gezond op de wereld zetten en genieten van al het moois dat dit kindje je gaat geven, de geluksmomentjes koesteren en opslaan, maar dat ga je vast wel doen. Jij schrijft hier dan wel leuk 'ik heb helemaal geen symptomen' maar vervolgens ben je zo emo als wat met de huilbuien en heb je vreetbuien. Dat kan allemaal ook voor een deel door je situatie komen, maar zeker ook door de hormonen die door je lichaam gieren, dus ehm... symptomen... Zeker wel! Daarbij wil het wel of niet hebben van symptomen precies niks zeggen, maar goed, dat weet eenieder hier ook wel. Sommigen hangen 9 maanden kotsend boven de plee en anderen hobbelen vrolijk door en hebben nergens last van. Waarom is dat dagelijks testen niet goed dan? Als het jou de zekerheid en blijdschap geeft die jij nodig hebt dan zie ik er niks fouts aan. Het enige wat je in je achterhoofd zou 'moeten' houden is dat er in deze fase heel veel mis nog zou kunnen gaan en het enige 'voordeel' van niet te vroeg testen is dat als je op de dag test dat het zou moeten en het is in de tussentijd mis gegaan dat je dat dan niet geweten zou hebben en dat een te vroege test wellicht vals negatief zou kunnen zijn waardoor je teleurgesteld bent terwijl je wel zwanger bent. Maar dat is bij jou niet het geval want je hebt een positieve test, dus ben je in verwachting en we gaan er gewoon vanuit dat het dit keer goed gaat, dat je over een maandje of 8 een lief klein kindje in je armen hebt, zoals het hoort. Als jij je er beter bij voelt gewoon morgen weer een testje doen en de rest van de week ook en dan vrijdag blij met dikke strepen op de test een afspraak maken voor de echo. Beter die test doen dan gaan lopen stressen want een keertje over een stripje piesen is een stuk beter voor beebje dan de stresshormonen. Probeer te genieten mop, maak je niet druk over wat wel of niet zou moeten of horen, doe wat goed voelt voor jou, eet wat je lekker vind, jank als je dat wil, laat de sigaretjes links liggen en GENIET van dit wondertje, moeilijk na wat je meegemaakt hebt, maar echt, geniet! Knuffeltje voor jou!

Ja, dat zeiden ze in het ziekenhuis tegen mij @Aslyn dat kun jij ook doen voor jouw kindje als je dat zou willen. Voorheen was dat enkel mogelijk na de 16 weken, maar een paar jaar geleden is die wet veranderd en mogen alle levenloos geboren kindjes worden bijgeschreven zodat hij/zij bestaan heeft en dit mag ook met terugwerkende kracht. Dus ook alle kindjes die voor die wetswijziging levenloos geboren zijn mogen alsnog worden aangegeven. Het heeft verder geen consequenties maar het is puur voor jezelf dat achter jouw naam je kindje vermeld staat. Dit mag dus ook als je je kindje bent verloren met bijvoorbeeld 6 weken zwangerschap en niet weet of het een jongetje of meisje is/was. Het enige wat je nodig hebt is een brief dat je een miskraam gehad hebt van de gynaecoloog, dus bewijs dat je hij/zij er was en daarmee moet je gaan naar de gemeente waar je kindje geboren is, dan kun je een akte van overlijden laten opmaken en deze heb je nodig om hem/haar te laten bijschrijven. Ik moet er een extra stapje voor ondernemen omdat mijn zoontje in een andere gemeente geboren is dan waar ik woon, maar als het in dezelfde gemeente is dan is het wellicht iets gemakkelijker. De ontzettend vriendelijke en meelevende mevrouw die ik aan de telefoon had vanmorgen condoleerde me met mijn verlies en dat vond ik zo fijn, dat ze gewoon ook zijn bestaan erkende door me te condoleren. Ze vertelde me ook dat ze mensen aan de balie had gehad die een kindje verloren waren in de jaren 60 en daar huilend stonden dat ze eindelijk de erkenning kregen voor hun kindje. Dus weet dat die mogelijkheid er is Aslyn, het is persoons gebonden, dus als je man dat ook wil doen moet hij het zelf aanvragen, jij kunt het alleen voor jezelf doen en hij voor zichzelf, jij kunt dat niet doen namens jullie beiden. Hier vind je meer informatie erover: https://www.rvig.nl/brp/registratie-levenloos-geboren-kinderen-in-de-brp#:~:text=Ouders die dat wensen%2C kunnen,niet in deze basisregistratie voorkomt. Ook voor andere meiden fijn te weten die ooit een kindje verloren zijn, je kunt hem/haar laten registreren dus. Bizar he, dat wij zonder het te weten op precies dezelfde dag zo een slecht nieuws kregen. Dat schept ergens dan toch wel een band en helaas weten we allebei hoe moeilijk en verdrietig zoiets is. Dat wat jij schrijft herken ik wel heel erg, ik dacht ook dat ik het ergste wel zon beetje gehad heb, maar ik heb toch wel echt een ontiegelijke kak tijd gehad eind februari/begin maart, ook nu heb ik het soms nog weleens moeilijk ermee. Hij had er gewoon al moeten zijn, ik had moeten genieten van mijn verlof en mijn kindje en in plaats daarvan moet ik gewoon werken en gaat het leven gewoon door alsof er niks is gebeurt. Mijn zoontje heeft een naam gekregen ja, deze naam heb ik ook doorgegeven aan de gemeente, de mevrouw vanmorgen noemde ook zijn naam, ze had het niet over het kindje, of het vruchtje (zoals in het ziekenhuis) maar ze noemde hem gewoon bij naam, ik vond het heel mooi en heel bijzonder, ze was ook zo lief die mevrouw. Hormonen doen rare dingen met je mop, ik snap heel goed dat het je emotioneel maakt. Het is ook niet niks wat we meegemaakt hebben, van high in the clouds naar dikke diepe put, dat zijn emoties die zo ver uit elkaar liggen, dat kun je bijna niet bevatten. Ik ben ook heel dankbaar voor de 2 maanden ultiem geluk die hij me heeft mogen geven en de 4 weken voorpret en hoop na de terugplaatsing en in de wachttijd, ik ben dankbaar voor het feit dat ik hem een paar keer op beeld heb mogen aanschouwen, dat ik hem heb zien kopje duikelen in mijn buik en zijn hartje heb mogen horen, die kostbare geluksmomentjes neemt niemand mij ooit nog af. We moeten verder en we moeten ermee leren leven, dat gaat met ups en downs, met een lach en een traan. Je angst snap ik heel erg goed, je bent toch bang dat het weer mis gaat, maar probeer het een beetje los te laten. Stress is niet goed voor beebje. Wanneer was eigenlijk je echte testdag? Dat is nog niet toch? Zal ergens halverwege deze week zijn denk ik? Dank voor je virtuele hug Aslyn, no worries about me hoor, ik heb een klein lichtpuntje gevonden somewhere in the darkness dus met mij komt het allemaal wel in orde.

Wow wat een goed nieuws lees ik hier @Aslyn wat fijn voor je en het is je zo ontzettend gegund. Zo zie je maar dat de wonderen gewoon gebeuren zelfs als je het niet verwacht. Ik kan me heel goed voorstellen dat je momenteel ff niet zo lekker gaat, zo rond de uitgerekende datum valt het niet mee en dan is het extra fijn als je zo een mooi nieuws hebt. Wat rot dat je relatie niet lekker loopt, ik hoop dat jullie er uit komen samen en dat jullie samen voor dit kindje kunnen gaan zorgen. Je bent sterk genoeg om dit alleen te kunnen, maar als er een mogelijkheid is om het samen te doen dan is dat wel fijner denk ik, aangezien dat in eerste instantie ook de bedoeling was. Dat je gerookt hebt op de dag van de tp moet je je maar even niet teveel zorgen over maken mop, het is nu eenmaal zo en je kunt het niet terugdraaien of weghalen. Hopelijk lukt het je om gestopt te blijven, een mooiere reden om niet te roken kun je bijna niet vinden, maar ik weet ook dat met roken stoppen niet makkelijk is. Balen van je vakantie, maar in lockdown gaan zitten in Curacao heb je ook weinig plezier aan. Je krijgt er iets prachtigs voor terug, hopelijk kunnen jullie volgend jaar een keertje met zijn drietjes gaan. Hopelijk kunnen jullie nu hij een poos weg moet voor zijn werk alles op een rijtje zetten en bedenken hoe jullie verder willen. Probeer je er niet te druk over te maken, het is zoals het is, stress is niet goed voor beebje. Laat het los en probeer te genieten van dit kleine wondertje dat nu aan het groeien is. Wat fijn ook dat de test duidelijker wordt, met het toenemen van HCG zou dat ook zo moeten zijn, fijn dat je die bevestiging dan ziet op de test. Dus eind van het jaar een prachtig kindje voor jou! Proficiat Aslyn! Ik ben heel blij voor jou. @Linda003 Succes vandaag met de tp. Dus over 2 weekjes voor jou ook testen. Spannende daagjes nu voor jou. Ik ben intussen bezig geweest om mijn zoontje bijgeschreven te krijgen bij het brp, zo zal hij altijd aan mij verbonden blijven en heeft hij bestaan, maar dat is ook nogal een gedoe. Om hem bijgeschreven te krijgen moet ik eerst een akte van overlijden hebben en dat moet dan in de gemeente waar hij geboren is, moet ik speciaal voor naar het gemeentehuis, beetje belachelijk in deze tijd dat ik zoiets niet online kan doen. Daarna kan ik die spullen dan toesturen naar een contactpersoon binnen mijn gemeente, dit kan wel volledig digitaal als ik dat wil. Deze mevrouw had mij hierover gebeld omdat ik gisteravond een contact formulier hiervoor had ingevuld. Het was overigens een hele fijne, betrokken mevrouw. Vanwege de hoge cijfers heb ik nu besloten het allemaal maar weer te laten rusten want ik zie het nu niet zo zitten naar een gemeentehuis te gaan, dat doe ik dan liever als alles weer een beetje genormaliseerd is. Heb dit dan ook maar vast aan deze fijne mevrouw doorgegeven die reageerde van dat het allemaal prima was en dat ze vanzelf alles zag verschijnen als ik daar klaar voor was. Nou meiden, succes met alles en ik lees wel weer hoe het verder gaat met jullie en de rest!

Ah, ok, dat is op voorhand dan, zodat je een beetje weet waar je staat @ruby2021 Dat is wel een slim plan, dan weet je iig hoe en wat, maar hopelijk is het niet nodig en gaat je cryo goed. Heb je de onderzoeken inmiddels gehad? Het verhaal van Hanniebal is mooi en hoopvol, daarom heb ik er naar verwezen. Ik weet nog dat ik haar getroost heb toen zij terug kwam van terugplaatsing met geen enkele hoop. Dat we haar moed hebben zitten inpraten hier op het forum en dat ze vooral hoop moest houden, want ze waren toch teruggeplaatst. En zie daar, het wonder geschiedde. Ze geven een klassering aan een embryo zoals het er van buiten uit ziet, daarbij heb je embryo's die een gemiddelde kans hebben op succes, embryos met een boven gemiddelde kans en embryo's met een lager gemiddelde kans en embryo's onbruikbaar.... Dat de kans kleiner is, wil niet zeggen dat er geen kans at all is. Ze weten ook niet hoe een embryo zich verder ontwikkeld en eentje die er aan de buitenkant dan als redelijk of matig uit ziet kan zich in de buik toch goed ontwikkelen en een embryo dat er geweldig uit ziet kan op niks uit lopen. Het is precies wat jij zegt, een loterij, geluk hebben. Bij een traject in het buitenland krijg je over het algemeen veel meer en ook langere tijd medicatie, dit is per clinic wel verschillend wat ze voorschrijven. Ik heb zelf de indruk dat sommige clinics dan wel meer naar de persoon an sich kijken ipv een standaard protocol aflopen zoals vaak in NL. Hier zijn ze minder scheutig met medicatie, ook met de progesteron medicatie wat ik ergens wel raar vind want het kan geen kwaad als je progesteron krijgt toegediend terwijl je zelf genoeg aanmaakt, een overschot aan progesteron schijnt geen kwaad te kunnen, dus waarom niet uit voorzorg dan toch voorschrijven? Ik hoop voor je dat je arts naar je wil luisteren en meedenkt. Op je 41e kun je echt nog wel een goede kans hebben op succes hoor (kijk naar Hanniebal, kijk naar Nina). Het is per persoon verschillend hoeveel hormonen je nog hebt en wanneer de fase intreedt die we allemaal niet willen, de fase waarin de kansen heel erg klein gaan worden. Er zijn echt nog best wel veel vrouwen van 40-45 die succes hebben, al moet je dat dan ook weer niet als meetstaaf gebruiken want ieder lichaam is anders. Dan nog over je enige goede cryo.... Ik snap heel goed dat je daar voorzichtig mee bent, maar een cryo in een diepvries heb je ook niet zoveel aan Tegenwoordig zijn ze heel ver met het ontdooien en overleven bijna alle cryo's dit proces. Heb vertrouwen erin dat dit goed gaat en laat hem of haar lekker terug zetten (morgen dacht ik?) Het juiste moment komt eigenlijk nooit want je kunt altijd wel iets bedenken waardoor het minder goed uit komt. Drukke periode, druk met werk, je moet juist een kamer witten, ik noem maar wat voorbeelden. Gewoon ervoor gaan en have faith! Dan je vraag over de teleurstellingen, bij mij wisselder dat nogal, de eerste keer was het balen, maar ik had nog kansen, de derde poging was ik heel verdrietig toen het mislukte, vooral omdat ik niet ongesteld was geworden en een klein beetje hoop had. De miskraam die ik gehad heb op 14 weken hakte er enorm in en ik kan met geen pen beschrijven hoe verdrietig het me maakte en dan mijn allerlaatste kans met de allerlaatste cryo's toen wist ik eigenlijk al dat het mislukt was, ik voelde dat zo, de negatieve test was een bevestiging van wat ik zelf al voelde, ik was er wel verdrietig om, maar hield er toch rekening mee. Het blijft een heel lastig en emotioneel proces zoiets, vooral ook omdat je volgepropt wordt met hormonen, jezelf niet goed bent. Je zweeft lange tijd tussen hoop en vrees en daar gaat ieder anders mee om denk ik. Ik wens je veel succes met je toekomstige terugplaatsing!

Welkom @ruby2021 spannend voor je dan binnenkort een cryo terugplaatsing. Je hebt al eerder ICSI gehad dan met een verse denk ik? Ik vraag me wel af waarom je dan in Zwolle eerst weer goedgekeurd moet worden voor de terugplaatsing van een cryo die sowieso al van jou is? Voor een cryo terugplaatsing doet je AMH toch ook helemaal niet ter zake? Dan is juist van belang de dikte van je bms en de kwaliteit van je baarmoeder en of je verdere hormoonhuishouding en lichamelijke conditie een beetje op orde is. Een cryo terugplaatsing mag in Nederland nog tm je 49e! Dus jij met je 41 jaar bent zeker nog niet uit de tijd hoor en laat je dat ook niet wijsmaken. Wat een gezever toch weer. Voor wat betreft je 'laatste kans' een matige cryo wil zeker niet zeggen dat deze kansloos is, lees het verhaal van Hanniebal maar eens, ook in dit 40 plus forum, zij is in oktober bevallen van een dochter die geboren is uit een matig of redelijk embryo. Ze had er 2 terug gekregen en volgens de dokteren was ze vrijwel kansloos. Natuurlijk geeft een 'goed' embryo hogere slagingskansen, maar een 'matig' embryo is niet per definitie kansloos. Dat ze een 'slechte' ingevroren hebben vind ik overigens wel gek. Dat ze in NL vaak standaard protocollen hanteren is ook wel mijn ervaring, ze wijken hier en daar wel iets af, maar waar ze in het buitenland veel meer onderzoeken en veel meer medicatie voorschrijven vinden ze dat in Nederland "niet nodig" Van wat ik zelf gezien heb her en der zijn ze in NL enorme fan van terugplaatsing in de natuurlijke cyclus, wat op zich ook prima kan als je nog een regelmatige menstruatie en eisprong hebt. Je moet dan je meten wanneer je je eisprong hebt en dit doorgeven, dan wordt op de juiste dag een embryo terug geplaatst en dit kan dan innestelen, omdat je een gewone eisprong hebt gehad denkt je lichaam dus gewoon hey, zwanger en doet wat het moet doen net als dat je gewoon op de natuurlijke wijze zwanger was geworden. Als je geen eisprong hebt gehad, moet je je lichaam de eerste weekjes foppen met medicatie omdat je geen boordnodige progesteron hormonen aanmaakt, vandaar dat je dan die gezellige bollen krijgt die je 3x daags van onder naar binnen mag frommelen. Die progesteron aanmaak wordt vanaf de 12e week zwangerschap overgenomen door de placenta en vanaf dat moment zeggen ook veel NL ziekenhuizen dat de medicatie niet meer nodig is en dat je mag stoppen ermee, je lichaam maakt het immers zelf gewoon aan. Buitenlandse ziekenhuizen laten je er vaak veel langer mee doorgaan. Wat de juiste wijze is weet ik niet, denk dat je gewoon je gevoel moet volgen in deze. Wat ik wel geleerd heb is dat het schijnbaar niet 'erg' is als je teveel progesteron hebt, maar dat te weinig ervan wel erg is want dan blijft de zwangerschap wellicht niet in stand. Daarom willen veel meiden in dit traject liever wel die medicatie, al is het alleen maar voor hun eigen gemoedsrust. Ik zelf heb nooit een cryo terugplaatsing in de natuurlijke cyclus gehad, alleen in kunstmatige. Succes gewenst iig! En als je wat kwijt wil, daar is dit forum voor

Dat is mooi @Paulma dat de menstruatie inmiddels is doorgebroken, dan kun je weer verder vanaf nu. Gek he, dat je dan uitkijkt naar de menstruatie terwijl je die normaal gesproken verfoeid. Weet je intussen al iets meer of je deze maand mag verder gaan? Nee, dat nut zie ik ook niet zo @Axelle ze zeiden toen ooit eens tegen mij dat IUI ook goede kansen geeft en dat de kansen niet heel veel kleiner zouden zijn dan met IVF maar als je hier zo al wat langer op het forum bent dan zie je toch echt andere verhalen. Meiden die al 6 of meer IUI's hebben gehad en dan meteen de eerste of tweede keer met IVF zwanger worden is hier echt geen uitzondering. Ik denk dat ze een IUI willen doen omdat het minder belastend is voor jou. Een punctie is toch een grotere lichamelijke belasting dan het inbrengen van het mannelijk deel.... Voor de kosten maakt het alleen uit voor de zorgverzekering, geloof niet dat ze zich daar zo druk over maken eerlijk gezegd. Heb je later deze week nog een gesprek?

Jeetje @Axelle wat een domper moet dat geweest zijn voor je. Ik kan me heel goed voorstellen ja dat je nu slecht gemutst bent, is het allemaal voor niks geweest, het prikken, de punctie. Vind het heel rot voor je. Waarom gaan ze een IUI doen eigenlijk? Daar zie ik het nut dan niet zo van in, maar goed, ik ben geen dokter. Ik wens je veel sterkte toe en hopelijk dat de frisse boswandeling je iig goed heeft gedaan. Dikke knuffel voor jou!

Succes morgen @Axelle met de punctie, hopelijk 3 follikels en 3 mooie eitjes om te bevruchten. Alle andere meisjes die ergens mee bezig zijn, ook veel succes!

Nou, precies dat dus @Paulma als je heel bewust de keuze maakt om alleen een kindje op te voeden dan draai je ook de hand niet om voor 2 tegelijk, het zal wellicht wat drukker zijn dan met eentje en de een of de ander zal wat meer geduld moeten hebben en een paar minuten langer bleren voordat er eten in gestopt wordt, maar daar worden kinderen echt niet slechter van hoor. Ik vind niet dat een arts op basis van dat iemand alleenstaand is even kan beslissen dat je dan maar eentje terugkrijgt, dat kun je niet maken. Dat is aan degene die de opvoeding gaat doen zou je zeggen toch? Als je door de hele psychische mangel bent gehaald en door het medisch team 'geschikt' bent bevonden dan moet je later niet verschil gaan maken omdat iemand geen partner heeft. Wat jouw man zegt klopt helemaal, statistisch gezien heb je iets meer kans op succes als je er telkens eentje laat terugzetten. Ik heb dat toen ook gezien met mijn poging in Letland, ze gaven me ongeveer 41% kans op succes bij het terugplaatsen van eentje. Dus als je er dan 2x1 laat terug zetten heb je 2x 41% kans, terwijl als je er 2 tegelijk laat terugzetten je dan 51% kans hebt op succes en binnen die 51% kans had ik dan dus 15% kans op twins. Maar er zijn ook kanttekeningen aan, om een embryo te kunnen invriezen moet het echt een toppertje zijn. Dus waar ze nog weleens een middelmatige verse terugplaatsen zullen ze een middelmatige niet invriezen omdat de kans dan vrij groot is dat deze het ontdooien niet overleeft en dan blijf je alsnog met niks achter. In het geval dat ze dus niet kunnen garanderen dat ze alle embryo's kunnen invriezen zou ik ervoor kiezen om er dan liever 2 te laten terugplaatsen om zo geen kans te 'verspillen' maar dat is ieder haar vrije keus. Hoe jonger je bent hoe groter de kans op hele goede embryo's en hoe groter ook de kans dat er verschillende kunnen worden ingevroren. Maar als je wat ouder bent wil het ook echt totaal niet zeggen dat je dan dus ook geen embryo's hebt om te laten invriezen. Er zijn plenty meiden van 40+ die wel 4 of 5 cryo's hebben. En er zijn ook genoeg meiden die zeggen, ik wil er absoluut maar eentje terugplaatsen omdat ik liever geen tweeling wil krijgen, of om wat voor reden dan ook, maar als de wetgever bepaald dat als je zelf mag kiezen als je ouder bent dan 38 dan vind ik niet dat een dokter dan maar ff moet zeggen, nou mevrouw, u bent single dus u krijgt er maar eentje, dat is niet fair en niet zoals het in de wet beschreven staat. Ook is het per arts verschillend, waar de ene nog tegen mij zei, ja, je moet er juist 2 terug laten zetten want je kansen zijn zoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo vreselijk klein (lekker bemoedigend ook vooral) zegt een ander, maar wat nu als je dan zwanger bent van een tweeling en beide kindjes met 26 weken verliest? Het is waarschijnlijk je laatste kans.... Wat is wijsheid daar in? Nou in ieder geval niet de persoonlijke antieke mening van die dokter! Pfoe ik kan er nog boos over worden zeg, man man man, jij mag er maar eentje want je bent single, wat een hork! Ik had idd ook paracetamol genomen Paulma, vantevoren al 2 en daarna nog een keer 2. Maar wellicht had jij ook meer last omdat die ene eierstok diep lag dan. Ik keek daar ook nooit zo tegenop, meer tegen die morfine eigenlijk omdat ik er zo woozy van werd, vond dat een gek gevoel. Drugs ja, schijnt verslavend te zijn, maar ik zou dat toch niet dagelijks zo willen hoor, moet er niet te denken alle dagen in nevelen gehuld te zijn zeg, jeetje. Nee, je mag echt niet naar huis rijden, hebben ze dat wel tegen je gezegd @Axelle? Dat je iemand moet meebrengen daarvoor? Want rijden is echt geen optie daarna. AMH is een cijfer dat je krijgt ter berekening van je eicelvoorraad, dus hoe lager die waarde, hoe slechter je er voor staat qua aantal eitjes. Ze kunnen dat zien in je bloed. Als je nog heel jong bent dan heb je een hele hoge waarde en als je onder de 0,1 zit met die waarde dan kun je het shaken en is je kans vrijwel 0. Onder de 2 is laag geloof ik dus mijn 0,4 was niet volstrekt kansloos maar ook alles behalve kansrijk zeg maar. Er was een heel klein kansje, die heb ik gegrepen en helaas mislukt. Klopt ja, dat ze garantie geven dat maakt het risico op compleet blut en met lege handen achter blijven wat minder. En ze garanderen een BABY en geen zwangerschap zoals sommige andere clinics. Er zijn er wel een paar meer die een garantieprogramma bieden maar die beloven je dan een zwangerschap. Ok, leuk, ik heb een zwangerschap bereikt, maar geen baby, wel een bult verdriet, dus voor mij is het dan een mislukte poging en geen gelukte, mijn doel is namelijk niet een zwangerschap, maar een baby en om die baby te verkrijgen zul je eerst een zwangerschap moeten zien te bewerkstelligen, maar die zwangerschap is een middel om dat doel te bereiken en geen doel op zich. Anyway, dat embryodonatie programma kost een slordige duit, je krijg 4 kansen en als het binnen die 4x niet lukt dan krijg je alle centjes terug (behalve die van de medicatie en reizen enzo) ik heb ze gevraagd hoeveel mensen ze terugbetaald hebben, dit was slechts 5%. Dus 95% van de mensen in dat programma heeft daadwerkelijk een baby gekregen. De meesten hadden 2 pogingen nodig zeiden ze, maar sommigen hadden geluk en waren na 1x al klaar. Dan ben je blut maar heb je wel een baby. Je moet dan eerst naar Rusland voor allerlei onderzoeken en ff de centjes aftikken voordat je vertrekt. Uiteraard moet je je precies houden aan de afspraken, moet je gezond leven en doen wat zij zeggen. Dus als ze een hysteroscopie aanraden dan moet je die ook ondergaan. Zit allemaal in het pakket hoor dus zijn geen extra kosten. Dan kun je dus een baby uitkiezen uit hun enorme bestand, ze hebben een vrieskist vol met cryo's en dat zijn dan cryo's speciaal gemaakt voor dat programma dus geen left overs van andere stellen, maar echt top of the bill, top embryo's. Soms kun je ook voor verse kiezen en als er niks voor je bij ziet kun je 2 andere poppetjes uitkiezen, dan maken ze voor jou met die poppetjes een embryo en krijg jij de allerbeste. Lukt het niet, dan kun je de volgende keer 2 andere poppetjes uitkiezen en lukt het wel dan krijg je de mogelijkheid geboden als je 12 weken zwanger bent om de overige cryo's die er ongetwijfeld zijn in te laten vriezen en bewaren voor jou. Dat zijn wel extra kosten en een volgende keer kun je weer aftikken, want eenmaal een baby is programma ten einde, dus of dat nu lukt binnen 1 keer of 4 keren dat maakt dan niet uit, je krijgt 'teveel betaald' niet terug. Het is een mooi programma hoor, maar ja, ik heb geen 16.000 Euro liggen (en daar komt dan nog reis en verblijf bij van 2x 5 dagen, medicatie, visum, dus tel er rustig nog maar 2000 bij op) en ik kan ze ook niet lenen zoveel. Afbetaling doen ze niet aan (nergens in het buitenland trouwens) dus als je het geld hebt, dan is het echt een top programma. Olga Clinic zit in Sint Petersburg dat is vlakbij Scandinavie, daarom richten ze zich daar zo op. Daar wonen veel rijke mensen ook denk ik.... Maar je kunt er vanuit daar vrij makkelijk komen, met de boot ook. Je kunt vanuit NL ook daarheen, op een medisch visum mag je erheen reizen. Ze hebben een enorme pool aan donoren voor eitjes en zaadjes, te kust en te keur en je kunt ook gebruik maken van de Deense donorbanken. Ik heb me destijds alleen gericht op het embryo adoptie programma maar ze hebben ook een eiceldonatie progrramma, dat kost dacht ik 24.000 Euro, nog veel duurder. Ik zit er financieel echt niet slecht bij hoor, maar voor zon bedrag moet ik 2 jaar sparen. En leningen krijg ik niet want ik heb al leningen lopen van de verbouwing die ik gedaan heb, dus ik zit al aan mijn max van wat ik kan lenen. Dus zoveel geld dat krijg ik met geen mogelijkheid op korte termijn bij elkaar. Heb je het wel en word je geaccepteerd in dat programma, dan is de kans heel groot dat je succesvol gaat zijn want ze gaan echt alle mogelijke moeite voor je doen. Verder zijn ze erg aardig, reageren snel, bekijken alles goed, het is echt een goede clinic, maar duur, zo duur.... Het is idd goed om een plan B te hebben Paulma, dat geeft ook rust met je eigen programma, te weten dat als het niet lukt dat het niet het einde van een wens hoeft te zijn is fijn, maar vooralsnog voor jou echt nog niet aan de orde hoor. Idd eerst eens die tweede ICSI gaan doen en hopelijk geeft het jou succes. Qua leeftijd zit je echt nog niet aan de max en zijn de kansen best nog wel reeeel dat het gaat lukken. Afwachten en geduldig zijn is iets dat je heel goed leert in dit traject.... Dat doe je heeeel erg veel... Afwachten, geduldig wezen... Heel stressvol voor een ongeduldig totaal niet afwachtend tiepje zoals ik, lol. Anyway, nog even geduld dus voor je. Wat ik altijd zo maf vond ook, dat je dan zo graag ongesteld wil worden, nou hop, laat maar komen dan kan ik weer verder. Terwijl normaal gesproken dat je denkt van mjah, blijf maar weg, getsiederrie.

Graag gedaan hoor @Axelle fijn dat de optie (die ik ook gewoon van dit forum gejat heb, ooit eens ergens gelezen) als intelligent maar onbruikbaar beschouwd werd... Vanwaar dat die dat resoluut van de hand wees eigenlijk? En de reden waarom ze er 'maar' eentje willen terugplaatsen bij jou vind ik eerlijk gezegd vrij belachelijk. Dus als je met 2 bent dan 'mag' je wel 2 terug laten plaatsen? Wat denkt zo'n arts dan? Dat de partner baan opzegt en mee komt moederen/vaderen? Die gaat toch gewoon naar zijn/haar werk en dan zit jij dus alsnog overdag met 2 kindertjes, alleen in de avond zou je dan hulp hebben, maar als je borstvoeding gaat geven dan kan die je ook alleen het kind of de kinderen aanreiken.... Vind het een zeer idiote en ouderwetse redenering, alsof je dat niet zou kunnen als je alleen bent, bizar, ik zit met de oren te flapperen hier en het maakt mij ook boos. Want invriezen kan alleen maar met hele goede embryo's, wat nu als ze daar niet goed genoeg voor zijn? Maar wel terug geplaatst hadden kunnen worden? Dan heb je embryo's onnodig verspild. Ik refereer even terug aan het verhaal van Hanniebal, ik durf wel te stellen dat ze haar embryo's niet hadden ingevroren destijds met een matige en redelijke embryo, ze heeft ze allebei laten terugplaatsen, er is er eentje blijven zitten van de 2, wat nu als ze de 'verkeerde' had laten terugplaatsen? Dan had ze nu geen dochter gehad hoogstwaarschijnlijk, want het juiste embryo was dan niet ingevroren geweest waarschijnlijk en had ze nu met lege handen gezeten. Daarbij is de kans op 'onze leeftijd' dat ze allebei blijven plakken heel erg vreselijk klein. Het kan echter wel, maar de kans is vele malen groter dat er 'slechts' eentje blijft plakken. Of als ik mezelf even als voorbeeld stel, met de eiceldonatie, dus met jonge verse eitjes en een goede mannelijke donor, heb er 2 terug gekregen, er bleef er eentje zitten, nou ik had een veel grotere kans op een tweeling destijds hoor, namelijk 15%! Het kan mij zo boos maken hoe onzorgvuldig en makkelijk sommige artsen over een delicate kwestie schijnen te denken. Zeker als je 2, 3 eitjes hebt, dan wil je toch ALLE kansen benutten die er zijn? Het is je recht overigens Axelle, als je boven de 38 jaar bent dan mag je er 2 laten terugplaatsen. Ze zullen het je waarschijnlijk afraden onder het mom van risico op twins, maar je mag dat echt gewoon eisen. Het zijn toch zeker JOUW eitjes! Sterker nog, tegen mij zeiden ze destijds met de eigen eitjes zelfs dat het een heel goed plan was er 2 terug te laten plaatsen, want de kans dat het uberhaupt lukte was zoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo klein, dat risico op een nog veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel kleinere kans op twins wilden ze wel nemen. Laat je niet zomaar het riet insturen hoor, als jij er echt 2 terug wil dan voet bij stuk houden. Wellicht heb je een andere arts met de terugplaatsing en dan kun je het daar nogmaals aangeven. Je moet ook een formulier invullen waarbij jij je voorkeur aangeeft, dus als jij er 2 wil, dan 2 invullen. Ik vind dat niet aan een dokter om dat voor jou te beslissen. Dus dat, I rest my case..... Fijn wel dat er nu 3 follikels gezien zijn, dat is toch een upgrade van 50% tov de eerste echo... De helft meer dan eerst. Ik hoop zo dat er ook 3 mooie rijpe eitjes in zitten. Zaterdag de punctie al, dat schiet lekker op en dan dinsdag de terugplaatsing? Dat gaat spannend worden voor je. Snap je gevoel heel goed van ernaar uit kijken en er tegenop zien. Zo voelde dat voor mij ook, maar zeker als ze maar 3 follikels kunnen aanprikken dan ben je echt met een paar minuutjes klaar. Ik had ook morfine, maar die krijg je pas net vantevoren. En ik kon ook meekijken hoe de follikels weggezogen werden. Ik snapte toen ik die morfine had gehad ook ineens heel goed waarom ik niet mocht terug rijden zelf, want ik voelde me een beetje whoozy daarvan, voelde vreemd maar niet onprettig ofzo. Na de punctie werd ik naar een kamertje gebracht waar ik een kopje thee kreeg en waar ik in een gemakkelijke stoel nog een half uurtje moest rusten en tijdens dat halve uurtje kwam de dokter me dan vertellen hoeveel eitjes die gevonden had. Dan kreeg ik een brief mee met informatie en als ik me goed genoeg voelde dan mocht ik naar huis. De volgende dag werd ik dan gebeld of en hoeveel bevruchtingen er waren. Probeer je zo goed mogelijk te ontspannen tijdens die punctie, dat werkt het beste, maar ik vond het allemaal niet zo heel erg pijnlijk. Ook daarna niet, beetje beurse buik voor een dagje en beetje moe van de morfine, beetje bloedverlies gehad ook, maar dat mocht ook geen naam hebben en dan verder na een nachtje slapen was ik weer helemaal het vrouwtje hoor. Valse hoop geven is natuurlijk nooit goed, maar alle hoop de grond in boren vind ik ook niet de juiste manier eigenlijk. Je kunt best reeel zijn zonder iemand meteen de grond in te stampen. Tegen mij werd destijds gezegd dat ik 3-5% kans had, dat was heel weinig, maar als ik niks deed had ik 0% kans. Mijn AMH was destijds ook vrij laag, ik had 0,4 wat ook wel paste bij mijn leeftijd en ze zemelden ook iets over binnenkort de overgang blabla. Nou, ik ben nu 2 jaar verder en er is nog altijd geen spoor te zien van de overgang. Mijn (jongere) zusje heeft hier al wel last van en ik zie dus een groot verschil met haar. Waar zij dus zeer onregelmatig ongesteld is nu, slaat maanden over of is weken achter elkaar ongesteld, dan weer 4 maanden niet en dan weer 3 maanden regelmatig, ben ik nog altijd netjes iedere 26-28 dagen ongesteld. Als ik een uurtje met haar klets dan heeft ze in dat uur wel 7x haar vestje uit en aan gedaan van de opvliegers. Ze kan geen trui meer aan hebben want als ze het warm krijgt MOET die uit, dat staat natuurlijk gek met een trui, dus heeft ze t shirt met vestje aan, zitten we midden in de winter zit zij ineens in dr tshirt want het is zoooo warm. Al dat wat zij heeft heb ik echt totaal geen last van, zelfs geen voortekenen. Balen dat je met Olga ook niet echt verder gekomen bent, bij mij ging dat ook zo idd, embryo donatie was de beste optie. Eigen eitjes had ik toen al zelf op mijn te dikke buik geschreven na 3 mislukte IVF pogingen, ze raden daar eigenlijk altijd embryo donatie aan als je single bent omdat je dan toch mannetje en vrouwtje beide nodig hebt en dan kunnen ze de beste match maken. Ik ben er destijds ook niet mee door gegaan, vanwege 1 de prijs en 2 precies wat jij zegt, de maakbaarheid. Toen bij mij de eerste keer eiceldonatie werd benoemd heb ik direct al geroepen, nee, dat wil ik niet. Totdat ik op het punt kwam dat het de enige optie bleek, eigen eitjes vrijwel uitgesloten was en je dan dus je droom moet opgeven. Ging ik informatie opvragen over pleegzorg en adoptie om vervolgens tot de conclusie te komen dat als ik dat zou kunnen dan kon ik toch ook houden van een kindje dat ik zelf gedragen en gebaard had? Dat dan biologisch gezien niet van mij is, maar wel in mijn lichaam is groot gegroeid, door mijn geboortekanaal naar buiten is geglibberd, gevoed is door mijn placenta, mijn melk drinkt en door mij word opgevoed. Wat is er precies niet van mij aan dan? Dat ene celletje waar het mee is begonnen? En toen dacht ik van een kindje dat zo lang al bij mij is, in mij is, uit mij komt, dat is toch gewoon van mij? Who cares waar dat eitje vandaan is gekomen, het is in mijn lichaam geplaatst dus het is van mij, dus toen ben ik toch vol voor eiceldonatie gegaan uiteindelijk. En ik kan je wel vertellen toen het meteen de eerste keer gelukt was en ik daar met 7 weken op dat scherm een kloppend hartje zag heb ik zo gehuild van opluchting en voelde ik zoveel liefde voor dit kindje dat ik al niet eens meer dacht aan het feit dat het biologisch gezien niet van mij was en het verdriet dat ik om hem had (en heb) is immens groot, het had voor mij geen enkel verschil gemaakt of dit kindje nu van mijn eigen eitje of het eitje van een ander was, hij was een droom die werkelijkheid werd en die me ruw ontnomen is. Dit kindje was zo ontzettend welkom, ik had er van gehouden met heel mijn hart en net zoveel als van mijn levende zoon die wel uit mijn eitje is gekomen destijds. Natuurlijk moet ieder doen wat goed voelt voor haar, ik geef alleen weer hoe het voor mij voelde en gevoeld heeft. Het is een proces waar je in mee groeit en waar je ook aan toe moet zijn. En weet je, Axelle, jij schrijft het had anders moeten zijn, ik had andere prioriteiten moeten stellen, slimmer moeten zijn, eerder traject op moeten starten, zo moet je dat niet zien meis. Het leven loopt nu eenmaal niet altijd over geplaveide paden en sommige mensen moeten harder knokken dan anderen om uberhaupt op een pad te komen dat beter loopt dan drijfzand, neem jezelf niet kwalijk dat het voor jou zo gelopen is, het is zoals het is. Eerder was het voor jou niet het juiste moment nu is het dat wel. Het is zoals het is, heb geen spijt en kijk naar de toekomst. Succes gewenst alvast met de punctie, ik zal voor je duimen, voor 3 hele mooie embryootjes en een prachtig mooi kindje aan het einde van dit jaar.

Je kunt ook op iemand haar naam klikken @Paulma en dan vind je ook de berichtjes terug, dan zie je de eerste paar regels van ieder berichtje en kun je op het berichtje klikken om het te lezen. Ze schreef toen dat berichtje nav mijn dramatische miskraam (of nou ja, zo voelde het voor mij dan) en dat kwam bij mij toen wel binnen. Haar kracht en doorzettingsvermogen wat zij daarmee uitstraalde. Ze heeft een poosje mee gebabbeld hier op het forum en ik weet nog dat ze ook geschreven heeft dat ze verschillende miskramen had gehad ook, ook wat later in de zwangerschap, rond 11/12 weken dacht ik dat ze schreef toen. Maar van haar dochter was toen idd de tweede poging gelukt. Ze was onder behandeling in Belgie toen en ik weet nog dat we haar toen allemaal hebben zitten opbeuren na die tp. Ze was zo verdrietig, de doktoren daar waren zo negatief, ze wilden zelfs met haar stoppen toen maar hadden dan toch maar een matig en een redelijk embryo terug gezet, waren de enige twee die ze had toen uit haar punctie. Dus ja dan probeer je toch op dit forum om iemand daar doorheen te trekken en te steunen en moed in te praten. 1 van die embyrootjes die zo weinig kans van slagen hadden is haar dochter geworden, maar ik weet wel dat ze nog heel lang bang is geweest dat het mis zou gaan, denk dat ze pas echt opgelucht kon zijn toen haar dochter veilig en gezond in haar armen lag. Haar bericht gaf dan ook wel weer hoop, zie je wel, het kan dus allemaal wel. Niet dat je je nu daarop moet blindstaren, ieder mens is anders en reageert anders, zo ook met embryo's natuurllijk. Ik heb ooit eens een filmpje gezien van een IVF arts, ik meen dat het staat op de site van eggdonationfriends.com (staat heel veel info op trouwens, ook voor 'gewone' IVF behandelingen) maar dat ging dus over het bepalen van een goed embryo. Hij zei, we kunnen dan aan de buitenkant wel veel zien, maar we kunnen er niet in kijken. Vergelijk het met een tomaat, je gaat naar de markt en koopt een mooie glanzend rode tomaat, ziet er zo heerlijk en sappig uit, echt de allermooiste die er bij lag en dan bijt je erin en blijkt die aan de binnenkant toch net iets minder fris te zijn als dat die aan de buitenkant leek. Beetje stomme vergelijking misschien maar zo is het precies. Een embryo wordt dan beoordeeld op hoeveel cellen die heeft en hoe de verdeling is en of dat allemaal volgens boekje verloopt, zoveel cellen op dag 3 en op dag 5 een blasto, maar cellen kunnen zich ook vernieuwen en verbeteren, dus een embryo dat er op het eerste oog wat minder fraai uitziet kan uiteindelijk toch uitgroeien tot een gezond kindje en een prachtig mooi perfect uitziende niet. Het blijft menselijk weefsel waarvan lastig te voorspellen is wat het gaat doen. Ik denk dat we allemaal wel aan een dergelijk traject beginnen omdat we denken dat dit de oplossing biedt op het 'probleem' dat wij hebben. Helaas werkt dat niet zo, voor sommigen wel en voor anderen niet helaas. Je moet er ook wel zo in staan, anders hou je dat niet vol, maar die teleurstelling iedere keer is zwaar. Er is idd nog meer dan genoeg om hoopvol voor te blijven. Sommige mensen zijn jaren bezig voordat het lukt en anderen hebben meteen prijs. Je weet het niet, iedere maand is het weer een nieuwe loterij, lukt het of lukt het niet? Dat een eerste poging niet gelukt is wil niet zeggen dat een tweede keer ook niet lukt. Ik snap je heel goed Paulma dat bij iedere 'mislukking' de hoop verder weg lijkt dan ooit en dat het toch weer opnieuw beginnen veel van je vraagt, toch zou ik sowieso alle pogingen die je vergoed krijgt benutten, zodat je later geen spijt krijgt dat je het toch had moeten doen. Maar goed, nu nog niet teveel over nadenken idd. Bij mij werd altijd de kwaliteit van de eitjes wel benoemd, maar ieder ziekenhuis of clinic heeft een andere manier van waarderen. Sommigen zeggen klasse 1 -4 anderen hebben a-b-c-d. Er zit ook weer verschil tussen of je een 3 daagse of 5 daagse hebt want bij een blasto komt er ook weer een cijfer bij de letters die ze daarvoor gebruiken, dus bijvoorbeeld 3AB dat staat dan ook weer ergens voor. Die 3 staat dan voor hoever het embryo in ontwikkeling is, 3 is dan bijvoorbeeld een vroege blasto, 4 een blasto en 5 is eentje die al uit de schil aan het komen is, ik noem maar ff een voorbeeld he, maar zoiets is het. Die A staat dan voor de kwaliteit van de cellen die het embryo moeten gaan vormen en die B voor de kwaliteit van de cellen die later de placenta gaan vormen. Maar deze waardering gaat dus pas in op 5 daagse embryo's. Van wat ik ervan begrepen heb geeft een 1 of 2 en A of B een bovengemiddelde kans op zwangerschap waarvan 1 meer dan 2 en A meer dan B en geven 3 en C een ondergemiddelde kans op zwangerschap en 4 en D moet je eigenlijk gewoon niet willen, dat zou dan vrij kansloos zijn. Toch worden er mensen zwanger van een Ctje en niet zwanger van een Atje. Dus ik zou er niet teveel aan ophangen aan die waardering van embryo's. Het is leuk te weten dat je een goede hebt, maar ook daarbij komt een dosis geluk, nestelt die in of niet... En je kunt er weinig aan doen om het te bevorderen. Anyway, doe wat goed voelt voor jou daarmee. Ja, het eten daar zal vast erg lekker zijn, ben toch wel een liefhebber van rijstgerechten enzo. Maar het kolossale gevoel dat ik er zou hebben daar zou ik me zeer ongemakkelijk bij voelen. Zo ieder zijn voorkeuren he? Het zal er vast prachtig mooi zijn en och wie weet bedenk ik me nog wel ooit.... Ja, dat doen ze soms schuiven in NL, met de pil kunnen ze veel beter je menstruatie en eisprong regelen. Het voelt gek om aan de pil te gaan als je zwanger wil worden, maar ik heb het meer gehoord hoor. Ze willen je wel de juiste zorg kunnen geven en als er dan teveel dezelfde cyclus hebben als jij dan proberen ze dat een beetje te spreiden. Op zich wel logisch maar geeft ook wel onrust wanneer gaat het dan beginnen? Ik heb in Nederland en Letland nooit de pil hoeven slikken, in Letland hadden ze sowieso geen wachtlijsten dus ik kon toen gewoon beginnen wanneer ik wilde, ik had een cryo toen en bevroren eitjes daar in de vriezer, vanwege de last minute cancelling toen vanwege Covid, dus ik hoefde alleen maar alles klaar te maken voor de tp toen. Maar spannend dan voor je, menstruatie afwachten en dan hoor je vanzelf wel hoe en wat dan weer. Dus eind van de week of begin volgende week is er vermoedelijk meer duidelijkheid dan voor je? Wordt een kerstkindje dan als je dan mag starten....

Gelukkig @Axelle dat de bijwerkingen van de Gonal F weer weg getrokken zijn. Die Cetrotide vond ik geen fijn spul, ik heb dat 1x gehad, ik hoop dat het niet nodig is voor je, want dat je gewoon lekker zwanger wordt dit keer, maar de volgende keer kun je ook vragen om een ander schema zonder Cetrotide. Er zijn namelijk heel erg veel verschillende prikschema's en wat voor de een fantastisch werkt, werkt voor de ander minder goed. Ik ben natuurlijk geen dokter, maar dat er maar 2 goed doorgegroeid zijn komt denk ik niet door het beetje geklungel met de Cetrotide, dat is namelijk het spul wat je eisprong tegenhoudt en de Gonal F is het spul waar de eitjes van groeien dacht ik, maar goed, ben geen dokter, dus wellicht heb ik het fout. 2 Eitjes is idd niet zoveel, je had ook nog kunnen kiezen voor een escape IUI, dan telt het niet als IVF poging, maar dit is alleen zinvol als ze denken dat je een volgende keer meer kunt hebben wellicht. Tegen mij is ook gezegd dat het beschadigd kan raken en alle negatieve dingen opgesomd zodat ik vaak alweer half huilend van ellende het compleet niet meer zag zitten, maar in vogelvlucht hierbij mijn eitjes historie (dus mijn eigen eitjes) Ik had namelijk ook nooit veel, dus is vergelijkbaar met jou Axelle. 1. 4 Follikels 2 grote van ruim 20 mm een kleine van 12 en eentje van 15, zaten 4 rijpe eitjes in, de volgende dag 2 hele mooie bevruchtingen, op dag 3 de tp van 2 embryo's klasse 1 en 2 ( zeer goed en gewoon goed) en er bleek nog een derde alsnog bevrucht te zijn geweest, deze hebben ze nog even opgevolgd omdat die iets achter liep op die andere 2, maar bleek achteraf toch niet goed te zijn. Bevruchtingsresultaat 75% 2. 3 Follikels, 2 grote, 1 kleinere, in alle 3 zat een rijp eitje en alles was bevrucht, ik had een klasse 1, 2 en 4 (die laatste niet wenselijk, te slecht), 2 terug geplaatst, die laatste hebben ze nog even opgevolgd, maar bleek niet goed, had ik al verwacht gezien de klasse 4 (dat is het laagste bij Geertgen). Bevruchtingsresultaat 100% 3. 2 Follikels, in beide een rijp eitje, 1 bevruchting klasse 1. Bevruchtingsresultaat 50% Dus je ziet, ook uit weinig eitjes kun je procentueel gezien prima resultaten krijgen. Helaas volgde er geen zwangerschap uit. Mijn eigen eitjes lieten zich prima bevruchten middels IVF, dus geen ICSI. Een bms van 9 mm (niet cm, lol) is idd heel prima, het meest wenselijk is tussen 7 en 12 mm (heb ik me laten vertellen). In Letland werden ze van de metingen van mijn bms heel blij altijd (eerste keer 9, tweede keer 8). Je kunt je BMS ook nog een kleine extra boost geven door tarwekiemoliecapsules te slikken (dr. Vogel) of het drinken van granaatappelsap (de 100% sap versie zonder toevoegingen) dit zou een goede invloed hebben op je bms. Hoe was je tweede echo geweest? En je gesprek met Olga? Benieuwd wat jij ervan hebt gevonden, die gesprekken heb ik ook allemaal gehad namelijk. Eigen eitjes is idd het meest wenselijk, maar als het echt niet wil lukken, dan is het fijn te weten dat er andere opties zijn. Ze zijn daar idd heel kundig en zullen alles uit de kast halen om het tot een succes te brengen. Ze willen immers geen geld terug betalen en nemen ook alleen maar mensen aan die een redelijke goede kans op succes hebben. Dus als ze je daar accepteren dan weet je eigenlijk al wel dat ze je een goede kans geven. Ze hebben maar 5% van de mensen terug hoeven betalen, dus dat geeft al het grote kans op succes aan. Voor mij is het financieel helaas niet haalbaar daar. Ik heb al mijn spaargeld er al doorheen gejaagd en helaas kan ik ook geen geld lenen, maar als het je lukt dan is het zeker het proberen waard. Het geeft namelijk aan beide kanten een fijn gevoel, namelijk dat zij denken dat het gaat lukken en dat als het toch niet lukt, je je geld terug krijgt. Risico eraan is dat als het meteen de eerste keer al lukt dat je dan heel veel te veel hebt betaald en je dan dus wel aan die lening vast zit. Ik zelf heb idd alles goed doordacht, uitgeplozen en uitgezocht, gekeken waar ik me het fijnste voel en wat voor mij het beste te doen was. Reizen naar Letland was niet zo duur, een retourvlucht was ik 140 Euro voor kwijt en dat was nog duur. Met een beetje mazzel vind je vluchten voor 3 tientjes enkele reis.... Verblijf daar ook niet duur zowel in levensonderhoud en hotelkosten niet. Dat waren voor mij niet de grootste kostenposten iig. En och, verre vakanties en reizen... Ik zou het in deze tijd niet willen ook, ik ga wel weer reizen als dat weer op 'normale' wijze kan, dus voor 2020, dan kun je die centjes idd beter in het traject steken, dan heb je er hopelijk heel veel geluk voor terug.. Die hoopvolle verhalen wat jij vertelde Axelle die kennen we hier allemaal ook, sterker nog, lees voor de gein het verhaal van Hanniebal maar eens terug in ditzelfde topic. Wat zij heeft doorstaan om haar dochter te krijgen (oktober 2020 geboren) en hoeveel moeite en geld het haar gekost heeft. Echt respect hoor, ze kreeg zo weinig kansen die laatste keer met haar 2 embryo's, eentje matig, eentje gemiddeld, nou 1 van die is wel een gezond meisje geworden. Ze heeft een heel mooi stukje geschreven in 1 van haar laatste berichtjes, het steekt veel mensen echt een hart onder de riem. Ik snap je gevoel over mannen Axelle, ik deel je mening daarin. Ben ook geen 'mannenhater' maar heb teveel teleurstellingen gehad daarin en ben teveel pijn gedaan ook. Voor mij is dus enkel nog maar een gewone vriendschap mogelijk voor mannen, maar de andere opties daar heb ik mijn hartje voor gesloten. Overigens was er wel een man in beeld toen ik zwanger raakte van mijn zoon, echter heb ik die al buiten gekiept nog voordat mijn zoon 3 werd gezien de dingen die hij deed mij compleet kapot maakten, ik ga er verder niet teveel op in, maar hij bleek een narcist en dat zijn geen fijne mensen om in je leven te hebben. Om te voorkomen dat ik zou eindigen in een gesticht heb ik voor mijzelf (en mijn zoon) gekozen en ben ik alleen verder gegaan. Hij was dus geen bewuste keuze om alleen op te voeden, ik ben destijds in die situatie beland terwijl ik toch echt anders voorzien had. Omdat ik echt een k.. tijd heb gehad toen hij klein was, wilde ik het heel graag nog eens over doen. Nu zonder zorgen, zonder verdriet en zonder misselijke kerel die probeert mij het leven zo zuur mogelijk te maken op de achtergrond. Een kindje van mij en van mij alleen dat ik met niemand hoef te delen, waar ik geen zorgen om heb (behalve de normale zorgen die iedereen heeft) en onbezorgd genieten van de tijd dat hij of zij klein is, dat dus. Ik heb er eentje groot gekregen met heel veel zorgen, sores en toestanden, dat zou me dan ook wel lukken zonder al die extra bagage want nu zou ik het bewust alleen zijn gaan doen, ipv dat je denkt het samen met iemand gaat doen maar alleen achterblijft om wat voor reden dan ook. Ik heb eigenlijk altijd de stelling gehad, ik heb liever spijt van dingen die ik WEL gedaan heb dan dat ik later in bejaardenhuis zit en denk, 'had ik maar' en dan spijt heb van alle dingen die ik niet heb gedaan. Living on the edge is wel een beetje wat ik altijd gedaan heb, met alles en ik stap ergens meestal in de volle overtuiging in. Vaak als een kip zonder kop. Dit traject is eigenlijk het enige wat ik helemaal tot in den treure heb uitgezocht en waarvan ik iedere stap precies wist hoe en wat. Normaal gesproken gaat dat bij mij zo niet, dan denk ik oh, ja, top idee, gaan we doen, zonder over de consequenties na te denken, beetje onbezonnen soms, behalve dan met dit. Raar eigenlijk hoe een mens in elkaar steekt soms. Dankjewel lieve @Aslyn voor je berichtje. Het heeft me idd wel bezig gehouden, de uitgerekende datum, meer dan ik vantevoren gedacht had eigenlijk wel. Dus jij gaat op reis binnenkort? Waar gaat de reis heen? Wat dapper dat je alleen gaat ook. Dat is dan zo'n beetje rond de datum dat jij eigenlijk was uitgerekend denk ik? Scheelde week of 6 met jou toch? Dus dan zit je ergens 2e 3e week april dat jij uitgerekend was denk ik? Wanneer heb je je tp? Ik zal voor je duimen dat je dan heel erg blij en gelukkig op reis gaat. Hoe lang ga je weg eigenlijk? Je had je aangemeld toch voor interview. lol, gezien, de hoeveelheid vragen dat ik op je afvuur. Ik ga binnenkort ook op reis trouwens. Aaah, ok, dus draagmoeder met jouw eitje niet dat van je zus dan @Paulma Nee, dan snap ik hem. Dat kan ik me wel voorstellen dat dat in NL aan allerlei regels gebonden is en niet zomaar mag ook. Voor zoiets zul je dan ook naar buitenland moeten vrees ik (daar kan vrijwel alles) maar zul je diep voor in de buidel moeten tasten denk ik. Maar met jouw baarmoeder is toch niet zoveel mis ook dacht ik? Maar dat onderzoek met je zus is dan idd zinloos helaas. Weet niet hoe ze dat zouden kwalificeren, maar wat ik wel weet is dat ze in NL aanraden niet meer dan 3x een keizersnede te doen. Freya idd niet wetenschappelijk wellicht maar vind je wel heel veel zeer nuttige info op. Heb die site ook al vaker geraadpleegd. Denk dat in deze tijd elke bestemming waar je heen gaat vliegen een lastige is. Je kunt veel landen wel heen, ook buiten EU, maar zijn zoveel regels waar je dan aan moet voldoen. Allerlei testen die je moet doen en quarantaine een X aantal dagen, maar Hongarije kun je wellicht met de auto heen rijden, dan is het misschien wat makkelijker. Maak je er een round trip Europa van ofzo, ik zeg zomaar wat geks. En bijzondere bestemmingen kunnen vaak de leukste zijn. Sowieso leuk omdat je neef er woont, dan ga je vaak hele andere dingen van het land en de omgeving zien als dat je er als toerist rondloopt. Ik heb zelf juist niks met Indonesie, Japan, China, wellicht vanwege de petit mensen die daar wonen en de enorme olifant dat ik me dan zou voelen, ik heb niet zoveel zin om daar dan een soort van bezienswaardigheid te zijn, maar wellicht denk ik er te negatief over. Mijn persoonlijke voorkeur gaat meer uit naar Caribisch gebied, USA en de Nederlandse antillen dat soort dingetjes. Maar ik zou ook nog weleens naar bijvoorbeeld IJsland willen, lijkt me prachtig mooi of een nacht in zo'n ijshotel slapen in Noorwegen of zweden ofzo, met sledehonden op een slee in een dik pak sneeuw, lijkt me allemaal fantastisch. Ach, een mens mag dromen he? Eind van de week ongesteld dan Paulma en dan weer prikken? Dus dan heb jij ergens half april punctie dan vermoedelijk? Nou meisjes succes allemaal met de behandelingen. Goed dat er weer eea aan vooruitzicht is. Ik zal meeduimen voor goede resultaten.

Ik denk niet dat het een groot probleem is @Axelle dat je het eerste prikje naast je navel hebt gezet ipv er onder. Destijds is tegen mij gezegd dat ik onder de navel moest prikken maar dat was wel een heel gebied waar ik dan kon prikken, dat mocht ook een beetje links of rechts zijn, zo lang je maar onder je navel bleef, en ze raadden aan iedere dag op een ander plekje te prikken, het was best een groot gebied wat beprikt mocht worden, eigenlijk precies dat wat @Paulma ook beschrijft. Het prikken vond ik zelf reuze meevallen, die Cetrotide vond ik niet fijn trouwens, kreeg daar jeuk van. Heb de eerste ronde die ook gehad maar de tweede ronde had ik wat anders, iets ook wat minder nauw kwam qua tijd. Dokter Wissman is idd een ontzettend vriendelijke man en als je onder de 43 bent dan is het denk ik een hele fijne arts. Mij stond het toen tegen dat hij telkens over mijn leeftijd begon, daar was ik op den duur klaar mee. Maar hij is erg kundig en menselijk. Hij heeft bij mij ook een keer de punctie gedaan en een keer een tp, bij de punctie vond ik hem prettig, rustig en stelt je erg op je gemak. Bij de tp werd ook zonder veel gedoe 2 embryo's terug geplaatst, dat was hij volledig met mij eens om er 2 terug te zetten toen. Waarom niet terug naar Riga, daar heb ik verschillende redenen voor, die ik best wil delen. De grootste reden is eigenlijk dat zij werken met locale donoren, Riga is niet zo een heel vreselijk groot land dus is de donorpool niet zo heel groot om in te vissen, qua uiterlijk zijn Letlanders wel vergelijkbaar met NLers, dus op zich vind je wel mensen daar met dezelfde looks als die ik heb, maar je hebt nu ook weer niet heel vreselijk veel keuze. Verder werken zij met vrouwen die zelf al kindjes hebben, ivm bewezen fertiliteit en pertinent niet met studenten. Dat vind ik op zich een prima reden, maar dat betekend dat de donoren daar wel iets 'ouder' zijn dan in andere landen. Mijn donoren die ik daar gehad heb waren 30 en 33 jaar, dat is natuurlijk helemaal niet oud, maar hoe jonger de donor hoe groter de kansen. Als ik dit nog een keer zou kunnen doen, dan zou dit echt mijn allerlaatste kans zijn, mijn geld is op, ik zou het dan uit alle hoeken bij elkaar moeten schrapen en gaan lenen, dan wil ik dus ook een zo hoog mogelijke kans hebben en zou nu mijn voorkeur uitgaan naar een jongere donor, liefst tussen de 25 en 29 jaar, die hebben ze daar bijna niet. De donoren die ik gehad heb zouden nu dus ook alweer een jaar ouder zijn, dus 34 en 31 jaar. Nogmaals, dat is helemaal niet oud, maar als je er een heleboel geld voor betaald dan wil je wel een zo hoog mogelijke kans op zoveel mogelijk hele goede eitjes en als je voor hetzelfde geld een donor van 25 of 26 jaar kunt krijgen dan zou ik dat nu liever doen eigenlijk. Verder de enorm tegenvallende reactie op mijn dramatische miskraam in september, of nou ja, eigenlijk de geen reactie. Het is best traumatisch geweest voor mij en dat er daarna nooit meer aan me gevraagd is hoe het met me ging viel me zo tegen. Ook toen ik daar was in november is er met geen woord over gerept. Ze waren super vriendelijk hoor en geen moeite is teveel als je in het traject zit, ze denken heel goed mee en komen echt ook met goede oplossingen, ze willen echt wel dat je waar voor je geld krijgt, dus toen mijn ene donor te weinig eitjes had (7 maar ipv de beloofde 12) kreeg ik verschillende opties aangeboden om toch aan 12 eitjes te komen en dat mocht ik zelf kiezen. Ook toen ik bloedingen heb gehad tijdens mijn zwangerschap kreeg ik meteen reactie op mijn appje dat ik stuurde aan mijn contactpersoon wat ik moest doen enzo. Zo lang je in het traject zit hebben ze alle aandacht voor je en het contact gaat snel en goed, je krijgt echt heel snel antwoord op appjes, zelfs op zondagen en savonds laat. Maar als je uit het traject valt dan hoor je compleet niks meer. Nu is dat niet perse een dealbreaker want dat zal bij elke andere clinic ook wel zo zijn. In november heb ik toen nog een tp van cryo's gedaan, toen kreeg ik exact hetzelfde protocol als de eerste keer. En toen dacht ik later, wat als dit protocol voor mij misschien niet het juiste protocol is? Als ik dan weer naar Letland zou gaan, dan weet ik nu al dat ik weer datzelfde protocol ga krijgen. Ik zou dan nu toch liever een ander protocol willen uitproberen, misschien werkt dat wel beter. Dat weet je allemaal ook niet natuurlijk, maar ik zou dan echt compleet anders gaan doen, nieuwe ronde, nieuwe kansen zoiets. Andere donor, andere clinic, ander land, andere meds, met misschien wel het juiste resultaat. Destijds heb ik heel veel onderzoek gedaan naar heel veel landen en clinics. Als ik het geld zou hebben, dan zou ik naar Olga gaan in Rusland, ik heb met hun contact gehad, ook met een arts en ik was daar door de screening gekomen voor het garantieprogramma, dat hadden ze met mij aangedurfd. Ik zou dan gekozen hebben voor het embryo donatie programma, dan heb je 4x een tp en als het niet lukt krijg je al je geld terug. Ze vertelden dat ze maar 5% van de mensen hebben hoeven terug betalen, wat wil zeggen dat 95% van de mensen die deel hebben genomen aan een garantie programma een baby hebben gekregen, de meeste mensen hebben 2 pogingen nodig gehad, er waren er ook die maar eentje of 3 of 4 hadden gehad. Maar ik heb zoveel geld niet en kan daar ook niet aan komen, dus dat hield voor mij op. Ik denk dat ik nu zou kiezen toch voor een land als Griekenland of Cyprus, daar hoor ik hele goede verhalen over. Ondanks dat ik niet op Grieken of Cyprusmensen lijk hebben ze vaak wel een hele grote donorpool met ook mensen die niet daar wonen. Spanje is ook een goede optie, maar dat is een stuk duurder weer dan Griekenland of Cyprus. Als ik je nog een tip mag geven @Axelle schrijf de komende tijd alle vragen die je te binnen schieten op in een schriftje en neem dat mee naar je afspraken. Er komt zoveel op je af tijdens dit traject, je wordt overdonderd met informatie en daarnaast gaan ook de hormonen en rol spelen in je lichaam. Het is helemaal niet gek om tegen een arts te zeggen dat je even je schriftje erbij wil pakken omdat je wat vragen hebt genoteerd. Schrijf de antwoorden erbij of vraag of je het gesprek mag opnemen met je telefoon zodat je het thuis kunt naluisteren. Dat je er weinig over praat in je omgeving snap ik heel goed, ik deed dat ook niet. Dan is dit forum heel fijn, hier kun je gewoon je verhaal kwijt bij mensen die precies weten hoe jij je voelt en waar je doorheen gaat. Andere mensen snappen het vaak ook niet, of leggen onbedoeld druk op je met meelevende vragen. Ik zeg altijd in dit traject, doe wat goed voelt voor jou en voor sommigen is dat met veel mensen erover praten en voor anderen is dat helemaal niet praten en alles wat er tussenin zit. Hoe gaat het nu verder met je? Een weekje aan het prikken nu, hopelijk binnenkort dan de punctie, maar wellicht eerst nog een aantal echo's om te bekijken hoe alles groeit bij je. Ja, reizen zit er helaas voorlopig niet in @Paulma daarnaast is mijn zoon inmiddels op een leeftijd dat die niet meer met zijn moeder tripjes in de buurt wil maken, maar toch vandeweek wel begon over de vakantie die we in Jamaica gehad hebben (2x zijn we daar geweest) en dat hij daar toch nog wel heel graag een keer naar terug wil en dan konden WE dit nog eens doen en dat. Dus dat vond ik dan toch wel erg leuk dat hij dat dan dus met mij nog een keer wilde doen. Iemand zei me eens, als de bestemming maar leuk genoeg is dan gaan ze nog lang graag mee hoor, dat blijkt wel. Denk dat als ik hem voorstel om te gaan kamperen in Drenthe dat ik dan wel alleen kan gaan Ik snap heel goed dat je bepaalde informatie niet met iedereen wil delen, veel mensen snappen het ook niet en de dooddoeners kan ik ook heel geirriteerd op reageren. Ook die vraag 'heb je er nog vertrouwen in' vind ik een hele confronterende, ik weet niet of ik dat zo zou vragen. Het is echt een heel lastig en delicaat traject waar mensen soms jaren in zitten for no reason en anderen meteen de eerste keer prijs hebben. Een soort van loterij lijkt het soms wel en het is niet te beredeneren waarom het bij de een meteen lukt en bij de ander telkens niet. Of waarom sommige mensen jaren bezig zijn en dan ineens toch prijs hebben. Wat een ontzettend lief aanbod van je zusje zeg! Waarom mag dat in NL niet eigenlijk? Ik weet dat commercieel draagmoederschap verboden is, maar uit naastenliefde zou dat toch moeten mogen lijkt mij? Wat mij destijds verteld is (door dokter Wissman) is dat het bms meestal niet het probleem is, als je wat ouder bent, maar dat het embryo stopt met doordelen. Mijn bms was altijd top, maar toch bleef er nooit eentje plakken. En toen ging ik over op eiceldonatie en was ik meteeen zwanger. Helaas ging het mis, maar het was wel gelukt in eerste instantie. Dus dat was voor mij wel veelzeggend eigenlijk. De Decapeptyl die jij beschrijft Paulma is denk ik hetzelfde als Cetrotide die Axelle moet prikken. Want dat hield de eisprong tegen, die Cetrotide. Zij zal daarom niet ook Decapeptyl hebben vermoed ik. Cetrotide was ook een rotspuitje, ik heb het zelf ook gehad, ik had Menopur ipv Gonal, maar dat was hetzelfde als Gonal, ook een flinterdun naaldje wat ik amper voelde, maar die Cetrotide had ik echt een hekel aan. Ik heb nooit vocht vastgehouden en eerlijk gezegd had ik ook weinig last van de hormonen, ik kon het prima hebben. Dus jij over een week of 2 ook weer in de race dan? Spannend wordt het dan voor je weer. Ik keek ook nooit zo uit naar die prikjes enzo, maar je hebt wel het idee dat je zinvol bezig bent en ff uit de wachtmodus mag. Het gaf mij iedere keer toch weer hoop, die me dan op de been hield. Helaas bij mij uiteindelijk niet het gewenste resultaat, maar velen hier krijgen het wel voor elkaar. Nou meiden, succes met alles!

Dat kan ik me voorstellen @Paulma dat je niet alles gelezen hebt, ben je toch ff zoet mee, met 37 pagina's denk ik. Heftig, och, verdrietig, ja, dat zeker. Geleerd heb ik er zeker van, veel harde lessen ook wel helaas. Het werd mede door die hele Covid situatie wel een heel moeilijk traject uiteindelijk met veel teleurstellingen en verdriet. Ik merkte wel dat het me veel energie kostte om tussen hoop en vrees te leven, niet te weten waar ik aan toe was en wanneer iets wel weer zou kunnen. Het was echt afschuwelijk dat alles last minute toch niet door ging. Je kijkt er zo naar uit. Helaas meer meiden hier die dat meegemaakt hebben, ook in NL behandelingen die werden uitgesteld, het was zo verdrietig allemaal voor iedereen. Ik vond het vooral cru voor mezelf dat deze lastige rit dan ook nog zo eindigde en dan ook nog nadat de grootste gevarenzone voorbij was. Die keer op 4 september dat ik naar het ziekenhuis ging voor de intake en echo was ik voor het eerst niet zenuwachtig, ik was blij om mijn kindje te zien, de boodschap dat hij niet meer leefde kwam keihard binnen, echt een mokerslag. Ondanks het enorme verdriet wat ik om hem had en nog altijd heb ben ik wel heel blij geweest dat hij er eventjes geweest is. Ik heb toch 2 volle maanden, van 2 juli tm 3 september een heel groot geluk gekend, ik was echt over the moon van blijdschap en voor het eerst in hele lange tijd was ik echt gelukkig weer.. Het geluk duurde maar heel kort helaas, maar toch had ik het niet willen missen. Afgelopen zondag heb ik een kaarsje voor hem gebrand, dat was mijn uitgerekende dag. Hij was 100% zeker niet geboren die dag want ze wilden hem met 39 weken gaan halen als hij niet uit zichzelf gekomen was, maar het is de enige tastbare datum die ik heb. Wat rot dat jij het ook meegemaakt hebt en dat je daarna nog al die toestanden hebt gehad met de curettage enzo. Een kindje verliezen is altijd zo verdrietig zonder sores al en dan krijg je ook al dat gedoe er nog bij. Tegen mij is dat ook gezegd, het is toch gunstig te weten dat je wel zwanger kunt worden. Tja, dat wist ik al, ik heb immers ook een levende zoon, dus dat ik een zwangerschap kan dragen tot minimaal 34 weken was mij wel bekend. Vind dat zon dooddoener altijd, je hebt er namelijk geen bal aan, je blijft immers met lege handen achter. En dat het een keer gelukt is wil ook niet zeggen dat het dan daarna wel gaat lukken. Daarbij is je doel niet zwanger worden an sich, maar een baby te krijgen. Als je wel zwanger wordt maar het gaat telkens mis dan blijf je ook met lege handen achter. Domme opmerking vind ik dat van zon arts. 2 Jaar is al best een poos, ik snap heel goed dat het moeilijk is om positief te blijven. En dan deze onzekere rottijd ook nog erbij, dat maakt het niet makkelijker ook. Toch is dat het enige dat je kunt doen momenteel, proberen om positief te blijven en hoop te houden. Ooit heb ik ergens gelezen, je mag de moed verliezen als je maar nooit je hoop verliest. Een waarheid als een koe, maar zo moeilijk ook soms in een traject wat vol zit met teleurstellingen (vaak). Je had wel prima resultaten idd met je eitjes en aantal bruikbare embryo's. 4 stuks is wel echt netjes en dat biedt iig perspectief en hoop voor de toekomst. Jammer dat het allemaal op niks uitgelopen is uiteindelijk. Die gevoelens die jij hebt tov anderen die het wel lukt (en zo snel ook nog) kan ik heel goed begrijpen, net als iedereen hier op dit forum. Ook de jaloerse gevoelens, waarom zij wel en jij niet? Hele menselijk en heel begrijpelijk en totaal niks om je voor te schamen. Als je ze wil uiten, dan uit ze hier lekker, denk dat iedereen hier die gevoelens herkent en er hetzelfde over denkt als jij. Geen charmante gevoelens... Wel menselijk.... Begrijpelijk. Neem het jezelf niet kwalijk als je dat denkt en voelt. Een gezonde levensstijl is idd niet de enige factor die mee telt of het wel of niet lukt. Denk dat de grootste factor gewoon een hele grote dosis geluk is. En daarnaast kun je je kansen verkleinen door ongezond te leven, of vergroten door gezond te leven (net hoe je het ziet). Iedereen weet wel dat roken, drugs, alcohol, veel overgewicht de kansen op een zwangerschap verkleinen. Velen van ons zullen proberen om zoveel mogelijk kansverminderingen uit te sluiten en gezond te leven. Het voelt dan heel oneerlijk als mensen die super ongezond leven dan zomaar plots zwanger worden, of mensen die helemaal niet goed voor een kind kunnen zorgen om wat voor reden dan ook, die dan toch een kind krijgen. Probeer er idd een beetje een middenweg in te vinden, leef gezond zoals bij jou past, in de strenge leer houdt ook geen mens lang vol. Om eerlijk te zijn is mijn BMI volgens de statistieken niet gezond. Ik zit boven de 25 ermee, maar volgens de onderzoeken die ik gehad heb na mijn miskraam ben ik kerngezond. Nou, als dat cijfertje dan het enige is wat beter moet, dan is dat maar zo, ik ga me er allemaal niet meer druk om lopen maken. Nobody is perfect en ik al zeker niet. Bij mij gaat het op zich wel ok verder, heb natuurlijk lief en leed gedeeld hier met een aantal meiden, dus mijn nieuwsgierigheid hoe het dan met iedereen gaat wint het dan toch nog steeds. Momenteel is reizen sowieso lastig Paulma, maar als ik de financiele mogelijkheden zou hebben dan zou ik compleet opnieuw beginnen en niet meer terug gaan naar Riga. Hoe is het verder met iedereen hier?

Van wat ik begrepen heb @Paulma is dat als je een tp in natuurlijke cyclus hebt dat je dan gewoon een eisprong hebt zoals anders, daarom moet je die ovulatietesten ook doen, zodat zij op precies het juiste moment het embryo kunnen plaatsen. Op het moment dat je de eisprong gehad hebt gaat jouw lichaam al progesteron aanmaken en als dan het embryo geplaatst wordt en innestelt dan klopt dit met de bevindingen van je lichaam. Met een tp met medicatie loopt dat anders, hoe het medisch allemaal zit weet ik ook niet precies, maar omdat je dan geen eisprong of op een ander moment een eisprong hebt dan krijg je lichaam niet het seintje progesteron aan te maken en moet je dat dus kunstmatig toedienen. Iets kunstmatig toedienen werkt prima op zich maar is lastiger te reguleren dan dat je lichaam dat zelf doet. Dan weet je lichaam precies hoeveel het moet aanmaken en op welke momenten. Maar met medicatie geef je het op bepaalde momenten. Wat ik begreep is het heel belangrijk dat het progesteron level niet teveel schommelt en zeker niet te laag mag worden, want dat geeft de grootste kans op een succesvolle zwangerschap. Van sporten daalt de progesteronwaarde in je lichaam en daarom wordt dat bij vrijwel elke buitenlandse clinic ten zeerste afgeraden. Enkel wandelen en zwemmen mag. Buitenlandse clinics werken over het algemeen ook met hormoon gestimuleerde terugplaatsingen. In Nederland proberen ze heel vaak ook in de natuurlijke cyclus te doen. Wat op zich ook prima is. Dat geeft een natuurlijker verloop van de zwangerschap en zou je na innesteling eigenlijk ook een 'gewone' zwangerschap hebben, net als iemand die op de natuurlijke wijze zwanger is geworden. Dan zouden de 'gewone' regels ook voldoende moeten zijn in feite, 'regels' die iedere vk voorschrijft. Niet roken, niet drinken, gezond eten, goed voor jezelf zorgen, rust nemen indien nodig en sporten mag prima maar ga dan niet tot het gaatje. Dus lekker bewegen in de sportschool op aangepast programma, maar geen marathons lopen of sporten zoals boksen of kickboksen. Wat jij zegt, gewoon gezond verstand gebruiken dus. In Nederland zeggen ze dat idd, je mag alles doen, behalve dan de bepaalde dingen die bij iedereen bekend zijn beter niet te doen. Ook de vk hier zei dat ik prima mocht gaan sporten, geen enkel probleem. Toch heb ik er destijds voor gekozen het niet te doen, ook al miste ik het wel enorm. Gelukkig was het wel lekker weer en kon ik wandelen (hou ik helemaal niet van) en zwemmen, dus had ik wel iets van beweging. Parachute springen zou ik idd ook niet zo snel doen, maar ik wens toch ook niet in een gouden kooitje te gaan zitten 9 maand lang. Probeer er gewoon een middenweg in te vinden die voor jou werkt. Ik heb er destijds voor gekozen geen cola te drinken vanwege de caffeine en geen thee met theeine erin. Er is keus genoeg in andere thee soorten zonder dat die ik ook lekker vind. Dat zijn aanpassingen die je prima kunt doen. Maar 9 maanden lang geen huishouden of ramen lappen, tja, wie doet het dan? Dus gewoon op rustig tempo mijn ding gedaan en dat ging prima. Het moet wel een beetje leefbaar blijven voor jezelf. Dus als jij lekker kunt genieten van een stukje geen pure chocolade dan moet je dat lekker eten. Dat glaasje wijn als een tp nog lang niet gebeurt kan ook echt geen kwaad denk ik hoor. Je kunt namelijk toch nooit alles precies 100% goed doen en alle risico's uitsluiten, je kunt enkel je best doen. Het schijnt wel zo te zijn dat als je vooraf al een gezonde leefstijl had, dat je dan wel ietsje grotere kans hebt op succes omdat je lichaam dan in optimale conditie is, maar ik lees en hoor ook genoeg verhalen van mensen die helemaal niet gezond leefden en toch zwanger raakten. Het is een dosis geluk ook wat meespeelt. En dat glaasje granaatappelsap lekker drinken hoor. Het is gezond en als je het lekker vind, gewoon doen. Ik geloof dat een optimaal bms tussen de 8 en 12 mm is. Dus 10 is supergoed. Het minimum wat je nodig hebt is 7 dacht ik. Ehm, ik heb de afgelopen anderhalf jaar wel veel gedeeld hier op het forum, je kunt er wel eea van terugvinden, maar dan moet je wel veel lezen. Wat ik gemerkt als grootste verschillen tussen NL en Letland waar ik geweest ben is eigenlijk voornamelijk het rust moeten nemen en niet mogen sporten, verder vond ik ook de tp heel anders gaan, in NL zetten ze het terug en dan kun je meteen weer gaan. Ook zetten ze als je er 2 laat terug zetten 2 in 1 rietje en hop plop daar zitten ze. In Letland hebben ze 2x een rietje binnen gebracht en eentje zat aan de ene kant van mijn bms en de ander aan de andere kant. Dat gaf iets meer kans zeiden ze daar. Verder moet je na de tp op je rug blijven liggen met je benen omhoog, een half uurtje, in NL moet je direct weg. Na een half uurtje moet je gaan plassen, dit mag je niet ophouden en daarna mag je gaan en in feite alles doen wat je voorheen ook deed, behalve sporten of zwaar lichamelijk werk, sjouwen. Ook moest ik de bollen veel langer gebruiken, in NL zeggen ze tot positieve test of soms tot 12 weken. Maar pas met 12 weken gaat de placenta de aanmaak van progesteron overnemen, dus ik persoonlijk zou zeker vragen of je bollen mag gebruiken tm 12 weken als je een hormoongestimuleerde tp hebt gehad. Bij mij hebben ze de bollen voorgeschreven tm week 16 en daarna afbouwen tot week 20. Verder kreeg ik ook Estrofem (voor het aanmaken van een goed bms) en Duphaston, dit is ook progesteron. Ik heb geen punctie gehad daar, maar puncties worden in het buitenland vrijwel altijd onder volledige narcose gedaan (dat zou mij niks lijken trouwens). Oh, en GEEN wachtlijsten, dus je kunt gewoon de eerstvolgende ronde beginnen en direct weer door. Je moet wel eea aan bloedtesten doen vooraf, maar dat is in NL ook. En de clinic waar ik geweest ben wilde ook een uitstrijkje. En tegenwoordig moet je dan ook een negatieve test kunnen tonen enzo, het is niet makkelijker geworden helaas. Dat zijn wel de grootste verschillen, verder gaat het grotendeels hetzelfde als in NL Verder kan het protocol ook verschillen per clinic, dus hoeveelheid medicatie en welke medicatie precies. Dan verder nog de antwoorden op je vragen mbt mijn zwangerschap en waarom deze high risk was. Long story short. Ik ben te laat begonnen hiermee, waardoor ik zelf niet meer zoveel eitjes had. Ik heb 3 IVF pogingen gedaan in NL in september en november 2019 en januari 2020. Allen mislukt. Cryo's heb ik nooit gehad. Daarna ben ik overgestapt op eiceldonatie omdat ik wel heel graag nog een kindje wilde en het voor mij niet perse van mijn eigen eitje hoefde. Ik heb toen heel veel onderzoek verricht naar welk land ik dan heen zou gaan en dat is uiteindelijk Letland geworden. In maart 2020 zou ik daarheen vliegen, maar 3 dagen voor mijn tp ging Letland op slot en werden alle vluchten gecanceld. Ik kon er dus niet heen. Van deze donor had ik maar 1 embryo helaas en ze had ook niet zoveel eitjes als beloofd. Omdat de clinic vond dat ze mij niet hebben kunnen geven wat ze beloofd hadden (de donor had veel minder eitjes dan besproken was) mocht ik deze donor nog een keer laten stimuleren, een ander donor kiezen of 8 bevroren eitjes van weer een andere donor nemen. Ik heb toen gekozen voor die 8 bevroren eitjes. Uiteindelijk kon ik er in juni 2020 wel heen en hebben ze de eitjes bevrucht, hier waren 3 embryo's uitgekomen en ik heb er 2 terug gekregen toen, ik ben zwanger geraakt van eentje. Een eiceldonatie zwangerschap wordt zowel daar als in NL gezien als high risk. Wat in feite betekende dat ik van de vk naar de gynaecoloog werd overgedragen. Je hebt een grotere kans op zwangerschapsvergifiging, dus dat moet goed in de gaten gehouden worden. Helaas is mijn zoontje met 13 weken zwangerschap overleden en ben ik moeten bevallen van hem op 7 september 2020. Dus ja, ik ben wel zwanger geraakt, maar helaas zonder happy end. Ik was er kapot van. Mijn zoontje heb ik mee naar huis genomen en begraven op 12 september. Het was een prachtig kindje, alles zat erop en eraan, maar zo klein. Er is niks gevonden, ik ben compleet binnestebuiten gekeerd, heb zon beetje elk onderzoek gehad wat ze konden bedenken, maar volgens de gynaecoloog was ik kerngezond en in goede conditie. In de placenta van mijn zoontje zijn ook geen chromosomale afwijkingen gevonden. Met andere woorden, het was dikke pech. In november 2020 heb ik nog de tp van de overige 2 cryo's kunnen doen, maar dit is helaas mislukt en toen waren mijn mogelijkheden op. Het spaargeld was ook op want dat werd allemaal niet vergoed en zonder geld kom je niet ver. Helaas dus geen happy end hier. Laat je echter niet ontmoedigen want er zijn hier op dit forum legio voorbeelden van meiden waarbij het wel gelukt is. Zo is Hanan in oktober bevallen van een prachtig meisje terwijl de dokter haar maar weinig kans op succes gaf met een matig en een redelijk embryo en in februari Nina ook van een meisje met haar allereerste IVF behandeling. En zij hebben bij mijn weten ook niet in een gouden kooitje gezeten tijdens hun zwangerschap. Klopt ja, dit traject is veel wachten en eindeloos veel geduld hebben. Fijn dat je iig weer verder mag eind maart en niet terug opnieuw op een wachtlijst moet. Hier in NL zijn ze dol op mensen op wachtlijsten plaatsen op een of andere manier. Slim om dingen te onderzoeken, mbt het bloedverlies wat je hebt rond de 21e dag. Soms kan een andere wijze succesvoller zijn ook, je weet maar nooit. Je schrijft iets over mits voldoende embryo's had je niet zoveel embryos de vorige keer?

Welkom @Paulma voel je vrij om te schrijven wat je maar wil hoor. Ik heb zelf het topic aangemaakt in het 40 plus forum omdat ik daar zelf toe behoor (ook al vind ik mezelf nog best een jonge blom, lol), maar natuurlijk is iedereen hier welkom om mee te komen schrijven. Het is idd een fijne actieve groep geworden waarin we lief en leed delen, tips uitwisselen en nou ja, gewoon ons eike kwijt kunnen. En ervaringsdeskundigen, zo zie ik mezelf niet hoor. Ik heb alleen van mijzelf de irritante gewoonte dat als ik ergens aan begin dat ik dan ook ALLE ins en outs wil weten, dat is dus met alles wat ik doe en onderneem, daar loopt mijn hoofd dan weer van over, want ik onthou dan dus ook vrijwel alles dus dan krijg je een vol en druk hoofd. Ik moet dat dan kwijt en dan val ik jullie er maar mee lastig Dat met niemand over willen praten herken ik wel Paulma, ik heb dat zelf ook, ik heb mijn hele traject geheim gehouden voor mijn complete omgeving, heb slechts 1 vriendin ervan verteld, maar had toch behoefte er met anderen over te spreken en hier kan dat fijn anonmiem. Ook heb ik hier veel herkenning gevonden en steun gevoeld, voor mij voelde (en voelt) dat prettig. En zo is ieder hier voor haar eigen reden, de een om alles vol te kledderen met tekst, de ander voornamelijk te lezen en alles wat er tussen in zit. Dr. google kun je beter niet teveel raadplegen Palma, maar dat weet je zelf ook wel. Ik maakte mij ook gek daarmee en ben daar toen mee gestopt. Ben daarna gaan doen wat voor mij goed voelde en dat was eigenlijk gewoon 'normaal' leven, als ik in een glazen kooitje moet gaan zitten dan raak ik daar zo gestresst van dat het ook weer niet goed is, dus laat mij maar lekker mijn ding doen. Voor wat betreft het sporten, ik sport normaal gesproken ook 3-4x per week, dit omdat ik anders mijn gewicht heel moeilijk op peil kan houden. Dat de sportschool dicht is, is voor mij heel lastig, want ik heb dat echt nodig om op gewicht te blijven en liefst nog meer af te vallen. En wandelen of fietsen of thuis sporten beschiet niet eigenlijk, maar ja. Vanuit de clinic in Letland waar ik geweest ben mocht ik na een tp absoluut niet sporten, dit had dan te maken met pieken en dalen in het progesteron level in mijn lichaam. Als je sport dan daalt het level en dan krijg je teveel schommelingen. In mijn persoonlijke situatie was dat niet goed omdat ik die progesteron dus zelf niet aanmaak vanwege het traject. Maar heb je bijvoorbeeld in tp in je natuurlijke cyclus gehad dan is dat helemaal niet van toepassing omdat je dan gewoon zelf die progesteron aanmaakt. De vk zei tegen mij dat ik gewoon kon sporten, toch heb ik ervoor gekozen dit niet te doen omdat mijn zwangerschap een high risk pregnancy was, dus dat deed ik dan maar niet, in plaats daarvan ging ik dan maar een half uurtje wandelen. Verder heb ik gewoon gezond gegeten, gemberthee gedronken, koffie drink ik sowieso al niet en roken en drinken deed ik ook niet. Ik heb gewoon salades gegeten en heerlijk koud drinken in de zomer. De magnums smaakten me ook prima overigens. Als ik daar zo enorm mee bezig moet gaan zijn dan maak ik mezelf gek. Dus heb ik geprobeerd een balans te vinden in wat voor mij goed voelt en te doen is en wat niet. Dat granaatappelsap heb ik meer van gehoord, zowel goede dingen als slechte dingen. Nina die 2 weken geleden bevallen is van haar dochtertje heeft het gedronken destijds volgens mij. Het zou bijdragen aan een dikker bms, maar als je een TE dik bms hebt (dikker dan 15 mm) dat schijnt ook weer niet goed te zijn, maar ik heb nog nooit iemand gehoord hier die dat had. En als het je prima smaakt, gewoon lekker een glaasje drinken dan hoor iedere dag, het is gezond spul ook nog. Dat van warme handen en voeten en ook warme buik heb ik ook weleens ergens gelezen. Ik heb daar niks mee gedaan, ook omdat ik in de zomer zwanger raakte dus toen was het van zichzelf warm genoeg. De clinic gaf aan mij de volgende regels door. Ik mocht tot de testdatum niet zwemmen, in bad, in sauna, zwaar tillen, sex hebben, geen zwaar huishoudelijk werk. De hele zwangerschap mocht ik niet sporten, ramen wassen, zware werkzaamheden verrichten. Ik mocht wel wandelen en zwemmen, fietsen liever niet, maar was niet zo heel vreselijk erg als ik een keertje een klein stukje ging fietsen. Verder gezond eten, veel rust nemen, goed voor jezelf zorgen, dingen eigenlijk die je van jezelf al zou doen. Ik had het meeste moeite met het niet mogen sporten. Die gesprekken heb je in NL altijd na een mislukte poging. Als er geen bijzonderheden zijn dan willen ze idd gewoon van je horen of je nog verder wil of niet. Of ze gaan je wijzen op dingen die je zelf heel goed weet (je bent oud, je hebt weinig eitjes, je hebt weinig kans, dat zeiden ze tegen mij, alsof ik dat niet wist ofzo) en waar je eigenlijk niet zo op zit te wachten. Het voelt idd als wasting van tijd als je telkens maar overal zo ellenlang op moet gaan zitten waxhten. Wachten op een gesprek om door te geven dat je verder wil, wachten of je uberhaupt verder mag of op een wachtlijst moet, dat soort geneuzel, waar je totaal geen trek in hebt als je niet zo heel vreselijk veel tijd meer hebt. Met 39 heb je nog eventjes, maar ook geen zeeen van tijd meer, dus dat snap ik heel goed. Je wil gewoon verder ermee. Maar jullie gaan dan voor poging 2 nu en mag je nu de eerstvolgende menstruatie weer starten dan? Of moet je ook weer wachten? Wachten doe je veel in dit traject.... Om gek van te worden.