Ga naar inhoud

wie allemaal in afwachting van TESE


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Nee, dat zijn geen leuke dingen! Logisch dat je je dan even minder happy voelt!

 

Maar... het is nog niet helemaal het einde, hoewel het nu een weg is die je eigenlijk niet wilt!

 

Heel veel sterkte!!!

 

 

 

Groetjessssssssssssssssss

  • Reacties 6,4k
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

hallo Paula,

 

 

 

voor jullie een spannende tijd die er aan komt dan. Je vertelde dat je slecht aan de telefoon geholpen bent, ik durf bijna te wedden dat het op de afdeling urolgie was, daar heb ik ook niet echt een goed gevoel van gekregen hoor.

 

 

 

Maar gelukkig waren we snel weer weg op die afdeling en op de fertiliteitsafdeling zijn ze echt super aardig. De uroluge in nijmegen (d'Hauwers) is wel echt een aardige vrouw en erg begripvol.

 

 

 

Ik wens jullie heel veel succes !!!!

Geplaatst

Hallo meiden,

 

wij hebben in januari de eerste afspraak/intake met de gyn. in het ziekenhuis waar ze tese gaan doen!!! We vinden het erg spannend en zijn blij dat er schot in komt...wat komt er na die intake...wat voor onderzoeken en hoe lange tijd zit er tussen voordat de operatie echt plaats gaat vinden?

Geplaatst

bij ons ging het heel snel, wij waren in april bij de urologe en in augustus is mijn man geopereerd. Dit had al in juli gekund maar dan moesten we vakantie annuleren en daar hebben we niet voor gekozen.

 

 

 

Dus als jullie eenmaal geweest zijn gaat het als een achtbaan.

 

 

 

Groetjes

Geplaatst

Ik mag eigenlijk de week van de kerst beginnen met spuiten als ik wil maar we hebben besloten om toch nog een maandje over te slaan. Ik ben bang dat ik anders mezelf voorbij aan het lopen ben.

 

 

 

Ik heb het toch soms best nog ff moeilijk dat de 1e poging niet gelukt is, dus vandaar. Maar volgend jaar (januari) gaan we er met volle moed tegen aan.

 

 

 

Hopen dat het volgend jaar voor ons allemaal ONS jaar wordt !!!

Geplaatst

Hoi meiden/dames,

 

 

 

Sorry dat ik ff offline was, drukke week achter de rug. 2009 wordt wel een spannend jaar. Sophie, wanneer gaan jullie voor het eerste gesprek?

 

 

 

Lucky-T: ik ben niet alleen op de afdeling urologie slecht geholpen. In eerste instantie belde ik naar de gynaecologen, na mijn verhaal werd ik doorverbonden met de IVF afdeling en daar mocht ik alles nog een keertje doen... helaas kreeg ik amper antwoord op mijn vragen en werd ik doorverbonden naar de urologie.

 

 

 

Helaas... die zijn 's middags niet telefonisch te bereiken.... volgende dag maar weer terug bellen. Daar kon ze me niet eens zeggen hoe lang we op de eerste afspraak moesten wachten! Misschien 3mnd, misschien meer. Weer doorverbonden naar de assistente van gynaecoloog, weer doorverbonden naar de assistente van IVF... Daar mijn beklag gedaan over het vele doorverbinden en de weinige antwoorden... weer doorverbonden met de assistente van gynaecoloog om de afspraken te maken... verbinding verbroken.

 

 

 

ZOEK 'T UIT DAN! :doh:

 

 

 

Antwerpen gebeld, 1 persoon aan de lijn gehad, veel uitleg gekregen, deze assistente kon voor mij een afspraak bij de uroloog en gynaecoloog maken TEGELIJK. Helemaal happy... :yeswink-1:

 

 

 

Ik vind het goed dat je even een pas op de plaats maakt en jezelf niet voorbijloopt. Kan je mij iets vertellen over die hormoonspuiten? Ook in vraag me af (net als Sophie): wat komt er na die intake... Wat voor onderzoeken en hoe lange tijd zit er tussen voordat de operatie echt plaats gaat vinden?

 

 

 

Groetjes,

 

Paula.

 

 

 

ps: hoe voeg ik zo'n onderschrift toe?

Geplaatst

Allereerst dan maar je onderschrift: bij gebruikersinstellingen en dan kiezen voor wijzig handtekening.

 

 

 

bij ons is het ongeveer zo gelopen: mijn man had een afspraak bij een assistent uroloog, na dat gesprek moesten we een afspraak maken voor een echo van de balzak, en er is terplekke bloed geprikt.

 

 

 

Na die uitslagen hebben wij telefonisch contact gehad met de urologe, die had alles goedgekeurd dat we in aanmerking kwamen voor TESE, en we zijn op de wachtlijst geplaats, dat was ongeveer april/mei.

 

 

 

In juni belde ze weer op om een afspraak te maken voor juli maar dat kwam niet uit met onze vakantie, dus is het augustus geworden. ca.2 of 3 weken na de operatie hadden we een afspraak met de fertiliteitsarts (daar waren we in april ook al een keer geweest, toen duidelijk werd dat er TESE zou worden gedaan).

 

 

 

En toen hebben we in september een uitleg van de behandelingen gehad en de spuitinstructie, en toen ben ik eind september begonnen met spuiten, 8 november getest maar helaas negatief.

 

 

 

Dus als hij eenmaal geopereerd is en de uitslag is goed, dat gaat het allemaal best snel. Over het spuiten moet je jezelf niet druk maken. Ik deed dat wel en dat bleek achteraf helemaal niet nodig. Het is zo'n klein prikje dat je er niets van voelt. Ik heb gelukkig ook erg weinig bijwerkingen gehad van de hormonen, ik was alleen erg moe.

 

 

 

De punctie is mij ook heel erg meegevallen, het spul wat ze je geven werkt erg snel, ik heb mn ogen dichtgedaan om het draaien van de kamer niet te hoeven zien, hahah. Maar erg pijnlijk was het voor mij niet. Je voelt het wel want helemaal verdoven kan niet maar ik heb het niet als vervelend ervaren. Daarna wel hevige menstruatiebuikpijn gehad maar dat is ook maar 1,2 daagjes.

 

 

 

Zo wat een verhaal..... mochten er nog meer vragen zijn hoor ik het wel.

 

 

 

Succes !!!!

Geplaatst

Dank je voor je snelle reactie en je uitleg! :happy:

 

 

 

Ik moet het gewoon allemaal even laten zakken en me tegen 26 januari er pas weer druk over maken... Opzich is het wel lekker om nu even een pas op de plaats te maken.

 

 

 

Ik weet ook niet of we voor mesa, tese of pesa in aanmerkingen komen. Maar dat zullen we dan daar wel horen.

 

 

 

Ik ben in ieder geval blij dit forum gevonden te hebben, doet me goed.

 

 

 

Groetjes,

 

Paula.

Geplaatst

Hey iedereen,

 

 

 

Zoals jullie onderaan kunnen lezen, zijn wij ook doorverwezen naar de TESE behandeling. Ik moet zeggen dat het nieuws dat er geen zaadjes zijn gevonden bij mij man, valt ons erg zwaar. Tegen ons is in eerste instantie gezegd dat wij nooit kinderen kunnen krijgen. Pas bij de gyn werd ons duidelijk dat er TESE bestaat. Ik heb toen de gyn gevraagd hoe hij onze kansen schat. Zijn antwoord was: 0% kan je natuurlijk nooit zeggen... SLIK

 

Bij mijn man is ook wel duidelijk waardoor hij geen zaadjes heeft: hij heeft meerdere operaties gehad daar beneden. Als baby is hij geopereerd aan een hypospadie, op 16 jarige leeftijd pas aan een niet ingedaalde bal en op zijn 20ste aan een liesbreuk. Dit zijn allemaal operaties waar risico's aan vast zitten, maar de artsen hebben toendertijd allemaal gezegd dat hij gewoon kinderen zou moeten kunnen krijgen. Beetje naief van ons, maar wij hadden dit slechte nieuws niet verwacht. Geen zaadjes is ook wel erg weinig.

 

 

 

Goed, dit dus ons verhaal in het kort... Maar wat ik mij afvraag is hoe gaan jullie allemaal om met dit nieuws. Wat betekend het voor jullie in het dagelijks leven? En hoe reageerd jullie omgeving?

 

Wat ik bij ons merk is dat mijn man en ik het allebei moeilijk vinden om ons verdriet aan elkaar te laten zien. We kunnen elkaar wel troosten, maar dat vinden we wel moeilijk. Als hij verdrietig is, wil ik hem troosten, maar het doet mij ook veel zeer om hem zo te zien. En visa versa. Ik merk dat ik vlucht in mn werk. Ik werk nu zo'n 40 uur in de week in de jeugdzorg en dat begint me nu wel te slopen. Jongeren merken ook dat je niet lekker in je vel zit en daar reageren zij ook weer op. Maar ja als ik werk, bestaat even ons probleem niet...

 

 

 

Ook hebben we wisselende reacties uit onze omgeving. Veel vinden het moeilijk om ook hun verdriet te laten zien (bv onze ouders en broers/zussen). Voor hun geeft dit nieuws hun ook verdriet...

 

Maar ik raak ondertussen ook mn beste vriendin kwijt, omdat ze absoluut niet begrijpt daar wij doorheen gaan. Ze kan er niet voor me zijn.

 

Gelukkig zijn er ook vriendinnen, soms uit heel onverwachte hoek, die opeens helemaal er voor ons zijn en precies begrijpen wat we nodig hebben: een schouder en afleiding!

 

 

 

Zo wat een lang verhaal! Nou goed, ben dus erg benieuwd hoe jullie hiermee omgaan...

 

 

 

Liefs, Janneke

Geplaatst

Hey Janneke,

 

 

 

Ik vind het heel moeilijk om er mee om te gaan. Ik ben heel open geweest naar een aantal mensen (vriendinnen / collega's) en dat deed me wel heel erg goed. Gelukkig leven ze enorm mee...

 

 

 

Maar als je te horen krijgt dat er geen zaad in het sperma zit, dan zakt de wereld even onder je voeten weg... ik had zin om keihard te janken. Ik wéét wel dat dit niet het einde is, maar het is écht een enorme tegenvaller. Dagen ben ik onrustig geweest en huilerig. Mijn beste vriendin wéét het nog niet eens... zij is van het type: als ik zwanger raak, rook ik gewoon door (bóós dat ik daarvan wordt).

 

 

 

Ook mijn partner heeft diverse buik operaties achter de rug, op 10jarige leeftijd aan zijn blaas en 2jr geleden een gecompliceerde liesbreuk operatie beiderzijds. Sindsdien is één van zijn ballen weg uit de balkzak...

 

 

 

Hij praat er niét over... :(

 

 

 

Als je wil, ik heb ook msn... mrs.smith82@hotmail.com

 

Groetjes en sterkte, Paula.

Geplaatst

Hallo meiden,

 

 

 

lucky wat een duidelijke uitleg, als het bij ons ook zo snel gaat straks dan is dat wel mooi!!!

 

 

 

paula, wij zitten ongeveer hetzelfde in het proces..we hebben eerst gesprek met de gyn en uroloog op 14 januari!!!

 

 

 

janneke, wij kunnen het ook niet makkelijk verwerken, er hangen helaas veel spanningen...we vertellen het ook aan vrienden, maar die reageren erg verschillend!! Maar ja we moeten het toch samen redden!!!

Geplaatst

hallo meiden,

 

 

 

nou wij zijn dus momenteel een grote stap verder in het proces waarin jullie je nu bevinden. Ik kan dus wel een beetje een beeld geven van hoe het er bij ons aan toe gaat maar het is natuurlijk nergens hetzelfde.

 

 

 

Toen wij hoorde dat er helemaal geen zaad werd gevonden was ik totaal in paniek. Onze droom, mijn droom om een gezin te hebben werd zomaar in de lucht gegooid. Ik heb echt alleen maar gehuild, het hielp niets en het luchte niet op maar het wel een normale reactie.

 

 

 

Toen de eerste schrik eraf was bleek dat het erg moeilijk te accepteren was en wij hebben dan ook ons er niet zomaar bij neergelegd. Bij ons was het verhaal nog even spannender omdat er bij ons een uitgebreid DNA-onderzoek werd gedaan om er achter te komen of mijn man een vorm van Cf heeft (taaislijmziekte).

 

 

 

Dat was een spannende en ook moeilijke periode, want als hij het had en ik drager zou zijn dan zouden we nooit samen kunnen krijgen, want het risico dat onze kinderen CF zouden hebben was dan veel te groot.

 

 

 

Gelukkig bleek dat hij een milde vorm heeft en dat ik helemaal niets in mn bloed heb, dus gelukkig is er een kans voor ons. Desalniettemin is het voor ons iedere dag weer moeilijk. De wens is zo groot en de kans is vele malen kleiner, maar er wordt ons in ieder geval een kans geboden en daar zijn we iedere dag toch ook weer dankbaar voor.

 

 

 

In het begin dacht ik hier stopt alles wij blijven kinderloos, maar momenteel kijk ik er toch heel anders tegenaan. We proberen positief te blijven ondanks dat onze eerste poging mislukt is. We hebben nog voor 2 pogingen zaad in de vriezer dus hopen dat de volgende poging gewoon gaat slagen.

 

 

 

Het praten over ons probleem hebben wij van het begin af aan gedaan, met elkaar maar ook met familie en vrienden. Wij hebben er voor gekozen om er geen geheim van te maken juist omdat wij het er zelf zo zwaar mee hadden. Nu begijpen ze ons in ieder geval een beetje, als er bijvoorbeeld bepaalde dingen zijn dat wij niet altijd even vrolijk zijn ofzo.

 

 

 

Ook vinden wij het erg moeilijk om van iedereen maar te horen dat ze zwanger zijn, we gunnen ze het wel heel erg maar het steekt je toch iedere keer. Je voelt je dan zo alleen en ongelukkig want waarom ik, waarom bij ons.

 

 

 

Maar dat is een vraag waar we geen antwoord op zullen krijgen. We gaan er gewoon voor en meer kunnen we niet doen.

 

 

 

Natuurlijk denk je er wel eens overna wat als het niet gaat lukken in 3 pogingen, hebben we geld om zelf een poging te betalen. En wat als het dan nog niet is gelukt?? We hebben het weleens over donorzaad maar dat is iets heel moeilijks, wat het is natuurlijk niets iets waar je t over wil hebben, je wilt het hebben over welke kleur de babykamer wordt.

 

 

 

Dus alles wat jullie voelen is normaal, en praat erover, hier of met elkaar.

 

Bij ons kunnen jullie in eider geval terecht want wij weten hoe het voelt.

Geplaatst

hallo allemaal,

 

ik ben een tijdje niet geweest. wij zitten nog in afwachting op de afspraak 16 januari in het amc voor een vaat echo. en 6 febr. pas weer naar dr meissner.

 

ik wil iedereen heel veel sterkte wensen. en ik hoop dat 2009 ons geluk gaat brengen!

 

soms is het heel slopend, je ziet zwangere mensen, op feestjes of verjaardagen, op het werk hebben de mensen het vaak over hun kinderen...

 

en soms het onbegrip van mensen, of mensen die stomme opmerkingen maken.

Geplaatst

we weten allemaal wel wat je bedoelt, je gunt het andere ook wel maar het is soms even moeilijk te bekroppen dat iedereen met een dikke buik loopt behalve wij.

 

 

 

Maar we gaan ervoor, het gaat ons ook lukken daar gaan we gewoon van uit.

Geplaatst

Hey meiden,

 

 

 

Ben 'blij' om jullie herkenbare emoties/gevoelens/gedachtes te horen! Ik stuit op veel ombegrip en dan is het prettig om te horen dat jullie het ook zo ervaren.

 

 

 

Paula: Wat lastig dat je vriend er niet over praat... Hoe ga je daarmee om? Mijn man en ik praten er ook niet veel over, het is gewoon te pijnlijk. Maar we voelen elkaar wel heel goed aan en dat is soms ook genoeg. Hebben jullie dat ook?

 

 

 

Sophie: Wij hadden 21 nov onze 1ste afspraak in het AMC. Onze 1ste afspraak met dr Meissner is 13 mrt. Tussendoor wordt er verschillende bloedonderzoeken gedaan. Bij mij mn hormonen op een bepaalde cyclusdag en bij mn man hormonen (FSH enzo) en Ychromosoom, om te kijken of er genetisch iets verkeerts is. Dat gen en DNA onderzoek duurt 3 maanden voordat de uitslag bekend is, dus daar moet je sowieso op wachten. Verder staat er een echo gepland van de balzak en zal dr Meissner ook nog een echo doen als we die afspraak hebben. Over de wachtijd kunnen ze nog weinig zeggen in het amc. Ze zijn afhankelijk van andere afdelingen (ok, verpleging, etc). Maar ik heb gehoord tussen de 3 en 6 maanden. Ik vind het wel moeilijk om zo'n lange tijd in onzekerheid te zitten... Maar goed eens zal er duidelijkheid komen!

 

 

 

Lucky-t: Wij proberen het ook idd open te gooien, maar dat wil nog niet echt lukken. Veel kunnen zich ook niet voorstellen waar we doorheen gaan. De meesten van onze vrienden hebben nog geen kinderwens, dus dan krijg je van die reacties: 'zonder kinderen kan het leven ook leuk zijn.' Uhmm... nou nee wij willen kinderen en doen daar erg ons best voor en wij gaan nu door een hel... Maar goed je kunt het ze af en toe ook niet kwalijk nemen, sommigen bedoelen het wel goed.

 

Wij proberen er idd ook over na te denken en te praten, wat als ze echt niets vinden... maar het blijft toch zo'n gevoelskwestie dat ik het idee heb dat je er ook pas echt over kan nadenken als je voor die keuze staat.

 

Ben iig blij om jou verhaal te horen, dat jullie er positief instaan, dat helpt mij ook een beetje een zonnige toekomst te zien. Er is natuurlijk nog een kans dat het bij ons ook gaat lukken en daar probeer ik nu een beetje me op te consentreren. :)

Geplaatst

Momenteel laten we alles gewoon even zakken (of is dat ontkenning?) en hebben we het er gewoon helemaal niet over. Sommige momenten kan ik er rationeel over nadenken en lijkt het of het me helemaal niet raakt (zelfbescherming?) en andere momenten kan ik wel janken.

 

 

 

Soms denk ik, laat ik maar negatief ingesteld zijn, dan kan het altijd meevallen, toch?

 

 

 

Groetjes!

Geplaatst

Paula, Sophie en Janneke,

 

 

 

Ook voor jullie dus spannende tijden.

 

 

 

Paula, ook hier ter zelfbescherming een negatieve "geestelijke"houding, echter blijft daar toch elke maand een hele stille hoop dat het misschien toch "gewoon"lukt, heel dubbel want je weet dat dat uitgesloten is.

 

 

 

Wel zou ik aanraden om er zo nu en dan een beetje over te praten met elkaar er komt een hoop op je af tijdens de onderzoeken.

 

En bespreek ook alvast het "worst nightmare scenario",hoe moeilijk dit ook is.

 

 

 

Wij hebben er trouwens bewust voor gekozen om het niet open te gooien, alleen mijn mans ouders zijn volledig op de hoogte, de rest van de fam ook van mijn kant weten wel dat we onderzoeken laen doen, maar niet hoe moeilijk het eigenlijk in feite lgt om daadwerkelijk van mijn man zwanger te raken.

 

Hier hebben wij voor gekozen omdat er voor ons al vrij snel duidelijk vast stond wie de eventuele donor zou worden en om te voorkomen dat mensen daar negatief tegenover komen te staan ook voor het kindje in de toekomst hebben we besloten om het stil te houden en zal het kindje in iedereen hun ogen (mocht de tese niet positief uitvallen) toch van mijn man zijn.

 

 

 

Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen en alvast een heel mooi en gelukkig 2009!

Geplaatst

Lieve meiden,

 

 

 

Jeetje, ik ben een tijdje niet op het forum geweest, maar wat is er veel gebeurd.

 

 

 

Een aantal meiden staan inmiddels op de wachtlijst voor TESE. Een spannende en toekomst bepalende operatie.

 

 

 

Ook wij hebben te maken gehad met TESE. Zal proberen uit te leggen wat het met ons gedaan heeft en hoe wij het ervaren hebben.

 

 

 

Sinds september 2006 zijn wij begonnen om te kijken of we een invulling konden gaan geven aan onze kinderwens. Na ruim een jaar hebben we besloten een afspraak te maken met de huisarts, die ons vervolgens weer verwees naar het ziekenhuis.

 

 

 

In het ziekenhuis kregen we een gesprek en moesten we beide bloedprikken. Gezien het feit dat mijn beide nichten ook IVF gehad hebben, dachten ze dat het misschien aan mij zou liggen. Ik moest terugkomen voor een echo en mijn man moest voor de zekerheid even zaad inleveren.

 

 

 

Op het moment dat wij kwamen voor de echo, informeerden we nog even of de uitslagen van mijn man al binnen waren.

 

 

 

De arts ging kijken en nam ons mee naar zijn spreekkamer. Daar zagen we het al op het formulier. GEEN zaadcellen gevonden in ejaculaat. Een klap in ons gezicht en we hebben de rest van het gesprek in een waas meegemaakt.

 

 

 

Eénmaal thuis gingen de tranen vloeien. Wat een schok, wat een ongeloof. Niets, nada noppes, zelfs geen dode of slecht bewegende zaadcellen. Ze dachten dat het kon komen, aangezien mijn man pas op late leeftijd (13) is geopereerd aan niet ingedaalde ballen. Een verwijzing naar het VU en heel veel succes kregen we mee. Daar sta je dan.. Aangedaan en op dat moment even een droom die in duigen ligt.

 

 

 

Wij hebben al snel besloten om onze familie en beste vrienden in te lichten. Niet om medelijden te vragen, maar meer om het feit dat ze weten wat ons bezig gaat houden de komende tijd. Je zal af en toe ontzettend verdrietig zijn, het is dan prettig dat je het niet hoeft uit te leggen. Je kan en mag dan ook een traan laten. Heerlijk! Wij zijn blij dat we het verteld hebben. Ontzettend veel steun krijgen we met elke stap die gezet moet worden..

 

 

 

Het VU deed ook 2x een semenonderzoek en ook daar bleek, niets! Ze stuurden ons door naar het AMC voor TESE. Ook mijn man moest allemaal onderzoeken laten doen. Echo, bloed (dna) etc. In de tussentijd heb ik ook de nodige onderzoeken laten doen. Dat zag er allemaal goed uit gelukkig. Bij mijn man hebben ze echter een afwijking gevonden in zijn DNA. Gelukkig kan het geen kwaad voor onze kinderwens.

 

 

 

Op de dag van operatie vonden we het beide ontzettend spannend. Eindelijk de onzekerheid voorbij, wat de uitslag ook zou zijn.. gelukkig was die positief en hebben we inmiddels de 1e ICSI er al op zitten.

 

 

 

In januari gaan wij beginnen aan onze 1e cryo poging..

 

 

 

Lieve meiden en mannen, het is een moeilijke en zware tijd, maar voor je het weet is de dag van operatie al daar! Ik wil jullie heel veel succes wensen en als jullie vragen hebben; be my guest!!

 

 

 

Dikke knuffel en heel veel liefs..

 

 

 

gerreber

Geplaatst

he gerreber,

 

 

 

hoe is het met jullie verder?? al een beetje bekomen van alle spanningen de afgelopen tijd?? We zijn al heel langzaam weer een beetje aan het opbouwen voor januari/februari, rond die tijd ergens zullen wij waarschijnlijk weer beginnen en een 2e poging wagen.

 

 

 

Ik hoop zo dat het ons beide gaat lukken. Het blijft iets moeilijks, nu ook weer een neefje van mij die papa wordt en een nichtje die mama wordt dus hier gaat de babyboom nog even door behalve bij ons, soms weet ik het even niet meer.

 

 

 

Waarom bij iedereen behalve bij ons, bleehhhh !!! Wat een ....dag.

Geplaatst

Ja, hier ook zo'n baaldag!

 

 

 

Ik kwam mijn buurvrouw van 2 huizen verder weer eens tegen. Zo'n dom wicht... Ze rookt, stopt met de pil, in 1x zwanger en BLIJFT GEWOON DOOR ROKEN! Zulke mensen zouden eens moeten beseffen hoeveel geluk ze hebben.

 

 

 

En dan voel ik mezelf heel verdrietig... :(

 

 

 

ps: Gerreber, heb je verhaal met aandacht gelezen, natuurlijk denken wij ook aan jou in januari. X

Geplaatst

hallo meiden.

 

soms is het allemaal moeilijk. zeker als je in onzekerheid zit en ook veel moet wachten.

 

gerreber: ik heb je verhaal aandachtig zitten lezen. mijn man heeft ook een niet ingedaalde zaadbal, maar ze hebben hem er nog nooit aan geopereerd. was niet nodig zeiden ze.

 

ik ben zo benieuwd wat eruit de tese operatie komt!

 

 

 

hier even een dip, kreeg op mn werk te horen dat er een collega zwanger is voor de 2e keer. iedereen natuurlijk enthausiast erover praten, en ja daar zit je dan al die verhalen aan te horen. iedereen begint dan over zijn kinderen en zwangerschappen etc. :crybaby2:

 

 

 

heel veel sterkte allemaal!!!

 

ik hoop dat 2009 ons veel goeds gaat brengen.

Geplaatst

Vind het ook moeilijk om te horen dat anderen zwanger worden, en wij niet... Vooral als het de eerste keer gelijk lukt. Er is nu ook een stel uit onze vriendenkring die zwanger zijn, maar je hoord ze er nooit onder, voor hen is het zo gewoon. 'ja kinderen krijgen dat gebeurd gewoon'. Ze zijn er niet dankbaar onder. En dat doet best wel pijn.

 

Mijn man heeft dus ook een niet ingedaalde bal, dus jou verhaal Gerreber geeft ons weer hoop! Ik wens jou en natuurlijk lucky-t veel succes met jullie volgende icsi poging! We duimen voor jullie :good1:

Geplaatst

Hoi dames,

 

 

 

Ja, je hebt zo van die dagen dat je enorm in een dip zit... Zondag had ik daar ook weer last van. Gewoon even nergens zin in (ja: janken). Ik laat het maar over me heen komen dan. Zoveel onzekerheid, wat kan wel en wat niet...

 

 

 

En als we doorgaan komen er nog veel meer spannende momenten bij. Veel wachten, misschien nog meer onzekerheid... We zullen zien.

 

 

 

Meiden, allemaal een dikke knuffel!

 

Paula.

Geplaatst

Lieve meiden,

 

 

 

Het is toch niet te geloven dat men vroeger niet zo oplettend was op niet ingedaalde ballen.

 

Tegenwoordig worden kinderen voor hun 2e levensjaar geopereerd.

 

 

 

Ik weet wat jullie doormaken. Om je heen worden kinderen geboren en hoor je dat mensen zwanger zijn. Wij proberen er toch zoveel mogelijk van te genieten. Ooit is het ons ook gegund. Het duurt wat langer en we moeten er meer moeite voor doen, maar het gaat goed komen!

 

 

 

Laat je tranen gaan, het geeft daarna weer rust..

 

Wij vonden veel steun in het volgende filmpje.. Vergeet het geluid niet aan te zetten. We kunnen er nog steeds heerlijk bij huilen..

 

http://Www.tearsandhope.com

 

 

 

Heel veel sterkte meiden..

 

 

 

Liefs, gerreber

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden