Jump to content

Hallo


sloppyslayer
 Share

Recommended Posts

In januari 2001 zijn we gestopt met de pil, niet snel daarna kreeg ik hevige buikpijnen. Ik ging er vanuit dat dit normaal was omdat ik dit al had vanaf mn 17de. Deze buikpijnen waren immers de reden dat ik aan de pil was gegaan.

 

Mijn huisarts dacht er anders over en die stuurde me in augustus naar het ziekenhuis.....het was niet goed! Mijn eileider was gedraaid en ongeveer 3 keer zo groot. In dec werd ik geopereerd en alles was weer zoals het hoorde. (eerste jaar voorbij)

 

In januari verteld de Gyn dat er geen reden meer is om niet spontaan zwanger te worden en we moeten het een jaar zo proberen.

 

Niks!

 

2002 gaan we weer terug naar het ziekenhuis en we mogen starten met IUI, ik krijg ook puregon.

 

We hebben het 4 behandelingen volgehouden. Met twee pogingen.....dan denk je waarom 4 behandelingen twee pogingen.. Die andere twee keer kwam de eisprong in het weekend dan zijn er geen artsen in Zaandam aanwezig.

 

Er groeide steeds maar 1 ei-blaasje dus de kans was ook niet groter als bij een spontane cyclus. In mei gestopt met alles!

 

Dec. 2002 met spoed weer naar het ziekenhuis, ik had een eierstokcyste van 9 bij 6 cm! Deze hebben ze direct verwijderd en mijn eileider (die geopereerde) zat dicht en deze hebben ze weer open gemaakt.

 

Toen waren we het zat, we hebben een hond gekocht en dat is ons kind!

 

Maar ik bleef buikpijn houden en in mei 2007 ben ik toch weer naar de dokter gegaan. Nu in Zandvoort. Deze verwees me door naar het VU.

 

Hier kwamen ze er al heel snel achter dat er iets goed mis was met een van mijn eileiders en na het laatste ego onderzoek werd besloten dat ik geopereerd moest worden.

 

De eierstok die ze in Zaandam al tweekeer hadden geopereerd zat weer dicht, en volgends de arts redelijk snel na de laatste operatie. Hier zat zoveel vocht in dat hij een lengt gekregen had van 30cm! Alle pogingen van een zwangerschap na de eerste operatie zijn allemaal mislukt door deze eileider!

 

In het VU hebben ze hem jan2008 verwijderd. En nu mogen we eindelijk beginnen met IUI! Met na 3 mislukte pogingen IVF!

 

 

 

We zijn inmiddels al weer een jaar verder en we hebben de eerste IVF poging net achter de rug.

 

Op de punctie na viel het me reuze me. De punctie was 20 januari en ze hebben 17eitjes gevonden. Van deze 17 eitjes waren er 15 bevrucht. Hiervan hebben ze een terug geplaatst en er konden 13 ingevroren worden. Dus heel positief gegaan allemaal.

 

 

 

Vanmorgen heb ik een test gedaan en deze was Positief.....ik wil niet direct gaan juigen maar ik denk dat het gelukt is.

 

Morgen mogen we testen in het VU........maar helaas kan dit niet omdat ik geen auto heb en moeten we het uitstellen tot donderdag.............maar ik denk dat ik wel leuk nieuws ga krijgen.

 

 

 

Groetjes,

 

 

 

Sandra

Link to comment
Share on other sites

Hoi Sandra,

 

Jeetje da's een heel verhaal maar wel een met een goed einde! Een positieve test! Van harte gefeliciteerd. Daar droomt iedereen van op deze site. Succes met wachten! Na een positieve test duren de dagen heeeeeel erg lang. Maar eh wel van genieten he!

 

Groetjes van Nora.

Link to comment
Share on other sites

Hoi Sandra,

 

 

 

wat een spannende tijd en wat een ontzettend positief nieuws na 8 jaar. Ongelooflijk! Geniet er ontzettend van en succes morgen in het ziekenhuis bij de test. Dan over een paar weekjes een eerste echo met een kloppend hartje! We leven allemaal met je mee.

 

 

 

Succes,

 

Leonore

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • @Heleen79 Jeetje, wat een verdrietig bericht 😞 Hoopte zo dat jou het geluk ook was gegund! Dikke knuffel! Een miskraam hakt er -zoals Kitje zegt- altijd in: Maakt niet uit hoeveel weken je zwanger bent. Je bent aan de ene kant blij omdat je een positieve test hebt en aan de andere kant blijf je altijd die angst houden. Net als Kitje was die angst pas ook bij mij voorbij toen ik haar dagelijks ging voelen en een lieve echoscopiste zei: 'Owh, maar dit kindje gaat echt wel geboren worden hoor!' Pas toen durfde ik er een beetje in te gaan geloven.  Wat jullie zeggen: Misschien is het inderdaad nog eens goed om een gesprek met die fertiliteitsarts aan te gaan. Ik merk inderdaad dat zij nog vaak in mijn gedachten verschijnt. Zeker nu rond deze tijd weer.  Ze heeft me heel vaak het gevoel gegeven dat ik 'achterlijk' was, dat ik iets fout had gedaan, ik het gesprek over dat we maar 1 IVF poging zouden doen niet goed had onthouden, gezegd dat ik te oud was en maar eerder had moeten komen, want dat zij dan meer kansen had gehad etc. Nou durf ik wel te zeggen dat ik niet de domste ben en mijn man ook niet, maar dat zij ons het gevoel wel heeft gegeven dat het onze eigen schuld was, terwijl het om zo een gevoelig onderwerp gaat! Aan de andere kant hebben we toen tegen elkaar gezegd: Streep door dat ziekenhuis en we gaan verder kijken. Aan de andere kant zou ik er wel andere vrouwen mee kunnen helpen: Vrouwen die niet zo weerbaar zijn of die het geld niet hebben om verder te gaan bij een kliniek.  Heb zelfs nog even overwogen om in een ander ziekenhuis te gaan bevallen om deze reden. Gelukkig werkt zij op een andere afdeling en verwacht ik haar niet tegen te komen en anders is het misschien maar beter voor haar als ze niet bij mijn bevalling aanwezig is 😜  Inmiddels hier alweer 2 weken met verlof en een spannende tijd breekt aan. Het meisje is nog steeds te groot en ze heeft volgens mij nog genoeg te eten in m'n buik, want ze maakt nog geen aanstalten om uit huis te gaan 😉 Over 5 dagen krijg ik een doorverwijzing om te worden ingeleid. Ik vind het heel spannend, maar kijk er ook naar uit om haar te ontmoeten 💗
    • Te vroeg geroepen. Gisteravond en vanmorgen weer zeurende buikpijn en lage rugpijn... Ik denk dat dat een voorbode is van niet veel goeds.... Ik bewaar mijn rust en probeer vooral te berusten... Er is toch niks wat ik kan doen... geen bloed geeft moed, maar verwacht het een dezer dagen...
    • Zondag avond nog buikpijn en maandag ochtend maar verder niet meer. Ik ben nu wel heeel erg moe... dus so far, so good🤞🏻 Ik ben zooo benieuwd... ik hoop het zo enorm.
    • Wat spannend meis! Ben hard voor je aan het duimen dat deze mag blijven  Hoe voel je je nu? Nog buikkrampen?
    • Oei dat is balen zeg! Pijnlijk! Wat voorn werk doe je? Wat een heerlijke geruststelling dat alles goed is met de kleine! Ja dat hoop ik ook en dat het 9 mnd mag blijven groeien en gezond geboren mag worden. Het is wel echt een spannende tijd zo na de miskramen. Als ik zwanger ben dan zal ik tot en met 13 weken niet echt heeel relaxed zijn.... Maar goed, eerst maar eens een positieve test😇
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use