Jump to content

Voorstellen (Leeuw)


leeuw

Recommended Posts

Hoi lotgenoten,

 

 

 

ik zal me even voorstellen. Ik ben "Leeuw", sinds een jaar bezig met zwanger worden, vorige week de uitslag van de eerste zaadtest: 1 beweeglijke maar misvormde zaadcel! Onze wereld stortte in, dit is wel het allerergste bericht dat je kunt krijgen!!!

 

Alle hoop op een kindje van ons samen is zo ineens, pats boem, verdwenen. We weten dit nu een kleine week en proberen het te verwerken of in elk geval een plekje te geven. Maar tot nu toe zijn we allebei nog helemaal uit het veld geslagen, ontzettend verdrietig en angstig over de toekomst. We zijn afgelopen maandag in het AMC geweest voor een intake, en de zaadonderzoeken willen ze nog 2x over doen voordat ze er definitief wat van kunnen zeggen.

 

Ik heb al een bericht geplaatst in het 'in afwachting van tese' topic. Een beetje voorbarig misschien maar ik kan me nu niet voorstellen dat er enige andere manier voor ons zal zijn om zwanger te raken dan via tese-icsi. En we weten uberhaupt niet of we dat hele traject in willen gaan.....alles moet eerst bezinken.

 

Ik ben blij om dit forum gevonden te hebben en te lezen dat we niet de enigen zijn. Het lucht een piepklein beetje op....

 

 

 

groetjes

Link to comment
Share on other sites

Hoi Leeuw, welkom hier.

 

Wat een heftig bericht ontvang je dan, hé?! Dat is stevig incasseren en je kunt dat niet binnen een paar dagen verwerkt hebben/een plekje geven. Hou elkaar stevig vast en zoek hier je steun zo vaak je wilt. Ik hoop dat jullie snel duidelijkheid krijgen... én dat er mogelijkheden zijn waar jullie je ook in kunnen vinden!

Link to comment
Share on other sites

Guest Butterfly

Hoi lieve Leeuw,

 

 

 

Ja dat is een vreselijk bericht. Je wereld stort in en je weet niet meer wat je er allemaal van moet denken laat staan voelen. Een mix van boosheid en verdriet en allemaal vragen; van hoe verder ?

 

(ik kan me dit moment bij ons nog heel scherp voor de geest halen!)

 

 

 

Geef het de tijd om antwoord te krijgen op je vragen en blijf er samen goed over praten. Neem het stapje voor stapje.

 

 

 

Ik voel met je mee ... heel veel sterkte !!!!!!

Link to comment
Share on other sites

Bedankt voor jullie reacties, dat doet me echt goed!

 

Jullie hebben echt gelijk dat we het stapje voor stapje moeten bekijken, mijn vriend probeert dat ook, maar ik merk aan mezelf dat ik alle mogelijke scenario's al zit uit te denken. Heel frustrerend, want we weten gewoon nog te weinig om dit te kunnen doen. En ik merk dat ik het ook lastig vind dat mijn vriend en ik er zo anders mee omgaan. Ik weet dat we hetzelfde voelen, maar waar hij afleiding zoekt in andere dingenm druk ik hem steeds weer met de neus op de feiten omdat ik er zo graag over wil praten. Voor hem ook niet makkelijk.

 

Ik ben blij dat dit forum er is, zo kan ik even hierop kijken en schrijven hoe het ervoor staat in plaats van mijn vriend ermee 'lastig te vallen'.

 

Maar ik merk nu al wat een proef dit is voor je relatie. Als we hier samen uit komen kunnen we de hele wereld aan!!

 

Butterfly, zo te zien is de uitslag bij jullie ook pas een maand bekend?? En nog onduidelijk ook wat jullie vervolgstap wordt? Moeilijk hoor...

 

 

 

xx

Link to comment
Share on other sites

Hey Leeuw,

 

 

 

welkom op het forum en ik hoop dat je hier de informatie en steun vindt die je zoekt. Het is niet niets...

 

 

 

Onze situaties zijn niet te vergelijken, maar het is mijn ervaring dat mannen en vrouwen anders reageren op zulk nieuws, helemaal als het 'probleem' bij de man ligt. In ons geval moest een tweede kindje via de medische molen ivm met medicijngebruik (tegen kanker) van mijn man. Ik merkte dat ik veel eerder toe was aan de vervolgstappen (namelijk IVF - we hebben voor de start met de medicatie gelukkig wel sperma kunnen laten invriezen) dan hij. Hij moest het echt even een plekje geven dat zijn lichaam 'faalde' en dat hij niets kon doen om onze kinderwens verder in te vullen (niet waar natuurlijk, hooguit anders dan 'normaal'). Hij was echt een beetje teleurgesteld in zijn lichaam ('de mens is ontwikkeld om zich voort te planten en ik kan dat niet meer'). Terwijl ik dus al heel praktisch aan het kijken was naar de mogelijkheden, zat hij met zijn geestelijke acceptatie. Daar kwam natuurlijk ook bij dat door de kanker zijn toekomstperspectief danig is aangepast, ook dat moest een plekje krijgen. Dat vonden we allebei heel moeilijk, maar we zijn er wel samen uitgekomen. Veel sterker dan dat we erin gingen, dat dan weer wel.

 

 

 

Heel veel sterkte en blijf goed met elkaar praten, maar geef elkaar ook ruimte om het in een eigen tempo een plekje te geven.

 

 

 

Groetjes, Michelle

Link to comment
Share on other sites

Guest Butterfly

Hoi Leeuw,

 

 

 

Ja wat Michelle hierboven schrijft is zoooo waar.

 

Mannen en vrouwen gaan er heel anders mee om. Waar ik altijd aan het praten was, aan het verwerken was, was hij vaak aan het 'hmhm'-en, toen ik mijn verdriet een beetje had geplaatst, kwam hij er pas achteraan. Ook wel mooi achteraf, want we hebben elkaar kunnen steunen daarin.

 

Ik had niet veel andere mensen om me heen om erover te praten, dus ik ben in therapie gegaan. Forums zoals deze waren er 10 jaar geleden niet.

 

 

 

Wij weten al sinds 1998 dat we met slechte zaadkwaliteit te maken hebben en hebben 1 ICSI gedaan die niet is gelukt.

 

Nu dik tien jaar later, willen we het toch nog eens proberen. Maar we weten inderdaad niet of het allemaal nog kan.

 

De zaaduitslagen waren niet bijster goed (zoals verwacht, zelfs nog slechter dan toen logisch) en bij mij moet bekeken worden hoe het met mijn hormoonhuishouding zit ivm eicelvoorraad enzo, vanwege mijn leeftijd (36).

 

Volgende week woensdag krijgen we alle definitieve uitslagen en gaan we weten of we nog ICSI kunnen doen. Dus ja, ook onzekerheid.

 

Maar we zien het wel .. we kunnen zo weinig doen om het te beïnvloeden, het hele proces bestaat uit wachten, hopen, verlangen, teleurstelling verwerken. Ik weet niet, ... op een gegeven moment verhard je denk ik op een of andere manier, je stelt je in op het slechts mogelijke scenario om jezelf te beschermen tegen het verdriet.

 

 

 

Maar vooralsnog ben ik wel heel benieuwd wat er nu voor jullie staat te gebeuren hoor. Heb je al een vervolgafspraak om de uitslagen te bespreken ?

 

 

 

Kom maar lekker vaak hier je hart luchten, dat is zo fijn !! Succes !!

Link to comment
Share on other sites

Jeetje Butterfly, jullie verhaal is ook niet niks zeg!! Wat knap van jullie om toch na 10 jaar nog eens te gaan proberen, ik hoop heel erg op goed nieuws uiteindelijk!!

 

 

 

Michelle, jij gefeliciteerd met je zwangerschap! Wat super voor jullie!! Fijn om te horen dat jouw man er ook anders mee omging dan jij, en dat jullie er toch samen uitgekomen zijn. Kan inderdaad bijna niet anders dan dat dit je sterker maakt samen!

 

 

 

Hier gaat het met ups en downs. Vind het vooral heel moeilijk om het slechte nieuws voor het eerst aan vriendinnen en familie te vertellen, als het hoge woord er eenmaal uit is gaat het daarna wel weer, maar tot nu toe houd ik het bij niemand droog. Gelukkig reageert echt iedereen ontzettend lief en meelevend, ongelofelijk.

 

 

 

Verder is het in mijn hoofd nog steeds een grote warboel. Het ene moment weet ik zeker dat ik er alles aan wil doen om van ons samen een kindje te krijgen, het andere moment weet ik niet of ik er wel aan wil beginnen. Ik ben ook zo bang voor mogelijke uitslagen van die bloedonderzoeken bij mijn vriend. Heb op internet van alles gelezen over Klinefelter syndroom en ben zo bang dat dit aan de hand is bij hem. Maar ik weet niet of ik dat wel zou willen weten, ik weet niet of ik hem dan nog zou kunnen zien als mijn lieverd of dat ik dan elke keer ga denken aan dat hij een chromosoomafwijking heeft....zou ik hem dan nog aantrekkelijk vinden...?? Moeilijke gedachtes die ik nauwelijks durf op te schrijven en uit te spreken, maar die wel door mijn hoofd malen...

 

 

 

4 juni hebben wij de volgende afspraak in het amc. Dan zijn er inmiddels weer 2 zaadonderzoeken gedaan en bij mij is dan fsh geprikt. Ik hoop dat er dan iets meer duidelijk wordt over het vervolg.

Link to comment
Share on other sites

Hey Leeuw,

 

 

 

Ik wil je toch nog even een hart onder de riem steken. Het IS moeilijk en dubbel wat je nu allemaal moet doormaken. Het vertellen aan vrienden, zooo herkenbaar!! Ik kan me nog bijna alle gesprekken met familie en beste vrienden herinneren van toen we gingen vertellen dat mijn man ziek was. Zo heftig, met de implicaties die dat meebrengt voor de toekomst en angsten die leven, bij jezelf, je vriend en de mensen tegen wie je het vertelt...

 

 

 

Ook je angsten over hoe je tegen je partner aankijkt, herken ik wel. Na operaties en bestralingen moest ik altijd heel erg omschakelen van het verzorgen van een patient tot het weer invulling geven aan een volwaardige - en een gelijkwaardige - relatie. Wanneer komt het moment dat je je wegcijfert tot je je eigen wensen en belangen weer net zo belangrijk maakt??? Moeilijk, maar op de een of andere manier kwam dat altijd wel weer... Ik snap je twijfel, wil je alles wel weten?? Toen de ziekte net bij mijn man was geconstateerd zijn wij met een geneticus gaan praten, om de erfelijkheid van zijn ziekte vast te stellen. De geneticus vroeg ons of we het echt wel wilden weten, want, zo stelde hij, als je het weet moet je er ook iets mee doen. Terwijl als je het niet weet, je zelf je plan kunt trekken. Zo waar. Al hebben wij er wel voor gekozen om het te willen weten, en het bleek gelukkig niet erfelijk te zijn. Wat weer heel veel rust geeft...

 

 

 

Ik kan je geen adviezen geven, wel wil ik je meegeven dat je in het hele proces waar jullie nu van aan het begin staan, je eigen wensen niet uit het oog moet verliezen. Soms moet je je eigen wensen en belangen ook weer even op de voorgrond zetten. Luister goed naar jezelf...

 

 

 

x Michelle

Link to comment
Share on other sites

  • 1 year later...

hallo Leeuw

 

 

 

Mijn man heeft het klinefelter syndroom

 

Hier vielen juist veel dingen op zijn plaats, ok het is niet niets maar veel werd er ook ineens duidelijk. Vooral de typische dingentjes van mijn man zijn helemaal niet zo typische.

 

Helaas waren er bij mijn man helemaal geen zaadcellen, dus samen een kindje kunnen krijgen was ineens weg.

 

Wij hebben het er ook wel moeilijk mee gehad en ook over van alles nagedacht vooral over en nu?????

 

 

 

De behandeling die we aangeboden kregen in het radboud was vooral op onderzoek gebasseerd en die hebben we afgeslagen. Ook omdat de gevolgen ons te veel waren. De mogelijkheid om een kindje echt samen te krijgen was voor ons minimaal tot nul. Wij hebben een pauze gehad van ruim een jaar en toen hebben we de knoop doorgehakt.

 

 

 

icsi met tese is op niets uitgelopen en nu maken we gebruik van een donor. (wederkerigheid ik heb dus eitjes gedoneerd)

 

helaas is de eerste tp op niets uitgelopen, morgen weer een afspraak en dan horen we hoe verder met poging icsi 2.

 

 

 

Wij lopen in Elsendorp stichting geertgen een hele fijne prettige kliniek met erg fijne artsen.

 

 

 

heel veel succes en wat de uitslag ook mag zijn klinefelter of niet hoop dat jullie wens uit komt

 

 

 

groetjes dromertje1

Link to comment
Share on other sites

Hi Leeuw,

 

 

 

Hartelijk welkom op dit fijne forum. Ik hoop dat je hier een beetje steun kunt krijgen en wellicht antwoord op de vragen die je hebt.

 

 

 

Heel veel sterkte met alles!

 

 

 

Liefs Pien

 

 

 

PS Ik vul de titel van je topic even aan met je naam, dan kunnen jij en anderen het wat makkelijker terugvinden...

Link to comment
Share on other sites

Guest Myron29

Hi Leeuw!

 

 

 

Pfffff wat een naar bericht zeg! Ik snap dat jullie dit eerst moeten verwerken. Het is echt niet niks! Er zijn ook positieve verhalen. Bijvoorbeeld: een vriendin van ons, haar man, had ook maar 1 zaadcel!! Eentje! Zij zijn ook naar het AMC gegaan. En tese ondergaan, vervolgens icsi! En....ze was gelijk zwanger, van een tweeling. De meiden zijn nu inmiddels 5 jaar. Dus, er is nog hoop. En hoop doet leven zeggen ze. In ieder geval is dit een heel fijn forum. Ik zit hier ook pas net, en heb er veel steun aan. Zelf ga ik in juni beginnen met ivf, dus, als je vragen hebt. Hoor ik het wel!

 

Veel sterkte, en veel praten helpt. Ik weet hoe het voelt om zo'n onzekere toekomst te hebben...

 

 

 

Liefs Myron

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use