Jump to content

donorzaad uit nederland of belgie?


shirley86
 Share

Recommended Posts

Misschien moeten wij ook gaan voor donorzaad. We zitten allen nog n beetje te dubben over waar. Nederland heeft lange wachtlijst. Maar het kind kan later zelf kiezen of het zn gever kan ontmoeten.

 

In belgie korte wachttijd of geen. En kind kan er nooit achterkomen.

 

Als ik een donorkindje was vond ik dat misschien egoistisch..

 

Hoe denken jullie hierover?

Link to comment
Share on other sites

Hoi Shirley, bij ons in het ziekenhuis zeiden ze dat ze altijd uitgingen van eerst een kindje van ons tweeën en als dat niet kon om wat voor reden ook, dan pas over op KID. Hebben jullie al IVF of ICSI gehad of is dat geen optie?

 

Ik snap je vraag helemaal: in Nederland heb je geen anonieme donoren meer maar wel lange wachtlijsten en in België kunnen ze wel anoniem zijn en dus geen lange wachtlijsten. Maar aan de andere kant: vind je de lengte van de wachtlijst belangrijker dan het wel of niet anoniem zijn voor je kind later? Maar dat hangt ook weer van je leeftijd af. Als je nu tegen de 40 loopt kun je het je niet meer permiteren om zo lang op een wachtlijst te gaan staan. Ik ben 35 en tegen mij word al gezegd dat ik oud ben en dat mijn kansen lager liggen. Dus ik weet niet of dat bij jou ook meespeelt? Wij hebben wel voor Nederland gekozen omdat we willen dat het kind (als dat er mag komen) straks in elk geval de keuze heeft of dat hij wel of niet de gegevens van de donor kan opvragen en eventueel de donor kan ontmoeten. Maar dat hangt er dus ook vanaf of je het kind het wil gaan vertellen. Sommigen kiezen er ook voor om het geheim te houden. Ik vind dat voor alles wel iets te zeggen is. Wij hebben deze keus gemaakt, maar een ander kiest bijvoorbeeld voor geheimhouding en dan kun je net zo goed naar België.

 

Ze zijn trouwens in Nederland wel bezig om meer donoren te werven dus wie weet worden de wachtlijsten wel wat korter. En de wachtlijsten zijn ook niet overal even lang. Je zou eens een belrondje kunnen doen om te kijken waar je het eerst terecht kan.

 

 

 

Succes he! Ben benieuwd wat je uiteindelijk gaat doen!

Link to comment
Share on other sites

Nou ze gaan nu nog een tese doen. Er is al een mesa gedaan en helaas niks uitgekomen. 21 september gaan we naar belgie hiervoor ook i.v.m geen wachtlijsten.

 

 

 

Ik ben nu 23 dus tijd zat eigenlijk. Maarja we zijn ook alweer 2 jaar bezig en al dat wachten. Ik heb gebeld naar leiderdorp voor een afspraak 15 september dan staan we maar vast op die donorlijst kunnen we altijd nog ffies kijken he.

 

 

 

We zouden het zeker vertellen aan het kind. Er zijn meer mensen die het weten stel je voor dat ze er later ooit ns achter zouden komen...

 

Maarja dat nederland belgie blijft knabbelen hoor. Mannetje heeft zoiets van nou dan doen we t toch in belgie lekker snel. Hij heeft ook liever niet dat het kind erachter zou komen wie zn echte vader is. Maar hij zegt we moeten het er beide mee eens zijn. Helemaal waar natuurlijk he...

 

Ik vind laat het kindje zelf kiezen.

 

 

 

Maar nu zag ik ergens ook weer zoals ik het begreep dan dat ze mij klaar maken voor icsi. Als ze bij de puncite doen doen ze bij hem de tese. Dan gaan ze gelijk verder met vers zaad als er wel wat zit. Maargoed zit er niks pakken ze gelijk donorzaadjes. Maarja of ik dat wil????

 

Aan de eene kant wel des te sneller :B-0020: hoop je dan.

 

Maarja vind het ergens egoistisch tegenover dat kindje dan.

 

Zo moeilijk allemaal. Sorry voor mn hele verhaal.

Link to comment
Share on other sites

Hey meis,

 

 

 

in Nederland is er nog 1 plek waar je anoniem zaad kan krijgen en daar is ook geen wachtlijst (misschien 1 of 2 maanden wachten op intake)

 

Uit mn hoofd zit die kliniek in Barendrecht, maar wil dat wel voor je uitzoeken als je er meer over wilt weten.

 

Want dat is voor jullie om de hoek natuurlijk.

 

 

 

Over anoniem of geregistreerd zaad.

 

Wij hebben gekozen voor geregistreerd zaad.

 

Ik vind dat een kind recht heeft om te weten waar het vandaan komt.

 

Zelf ben ik heel nieuwsgierig en als mijn vader niet mijn verwekker was geweest had ik graag geweten wie dat dan wel was.

 

Als wij voor anoniem zaad zouden gaan, dan zouden wij ons kind de keuze ontnemen om zijn donor te ontmoeten.

 

Wij kiezen voor een donor.

 

En ik vind dat ons kind de keuze moet hebben om die donor wel of niet te ontmoeten later.

 

Die beslissing wil ik niet nemen voor ons kind.

 

 

 

Daarbij vind ik het ook belangrijk dat, wanneer ons kind iets (erfelijks) zou mankeren, dat de artsen dan de donorgegevens in kunnen zien en wanneer nodig de donor kunnen bereiken.

 

Ook dat is iets wat je in je beslissing mee moet nemen.

 

 

 

De wachtlijsten zijn balen.

 

Maar ik doe het voor ons kind.

 

Ik vind een jaartje wachten minder belangrijk dan dat ons kind later geen keuze heeft of hij/zij zijn of haar donor wil ontmoeten.

 

 

 

@Zwaan: ik ben het niet eens met jouw opmerking over geheimhouding en anonieme donor.

 

Die 2 dingen staan compleet los van elkaar.

 

Wat ik al schreef, een geregistreerde donor heeft ook een medisch voordeel.

 

 

 

Overigens heb ik het idee dat ze bij een geregistreerde donor beter zoeken naar een goede match dan bij een anonieme donor.

 

Geen idee waarom ik dat idee heb.

 

Misschien met de gedachte dat je het na ongeveer 16 jaar kan controleren?

 

Maar dat is maar een gedachte van mij hoor, niet gebaseerd op feiten of ervaringen!

 

 

 

Waar neig je zelf naar?

 

Wat weegt voor jou zwaarder?

 

Een jaartje eerder moeder worden?

 

Of je kind zelf de keuze geven om zijn/haar donor later te kunnen ontmoeten?

 

 

 

Hoop dat je er iets aan hebt meis!

 

 

 

Dikke knuff Dreamer

Link to comment
Share on other sites

Je hebt alweer gereageerd in de tijd dat ik mn berichtje aan het schrijven was!

 

 

 

Ik loop ook bij het MCK.

 

Dus als je daar nog vragen over hebt weet je me te vinden.

 

 

 

Ik lees 2 dingen.

 

Jij wilt liever jullie kindje zelf de keuze geven.

 

En je man wil liever niet dat jullie kindje later de donor gaat ontmoeten.

 

 

 

Waarom wil je man dat niet, weet je dat?

 

Is hij bang dat jullie kindje de donor als zijn of haar vader gaat zien?

 

 

 

Ik heb echt heel veel over KID en KIDkinderen gelezen.

 

En ik ben werkelijk nog geen 1 verhaal tegen gekomen waarin zo'n situatie is voorgevallen.

 

KIDkinderen zien vrijwel altijd de man die ze opgevoed heeft als vader.

 

(pff al die omschrijvingen, vind dat nog altijd lastig hoe je alles moet noemen)

 

En als je vanaf het begin al openheid geeft hebben maar weinig KIDkinderen behoefte om hun donor te ontmoeten.

 

 

 

Wij gaan vanaf het begin openheid geven en als ons kindje zijn of haar donor wil ontmoeten, dan staan wij daar voor de volle 100% achter.

 

Mijn man zei zelfs: ik zou zelfs meegaan en hem de hand schudden, dat hij heeft geholpen om onze droom uit te laten komen.

 

En zo is het natuurlijk ook!

 

De donor is geen bedreiging, in geen enkele manier.

 

Kinderen zien in de donor geen vervanging van hun vader.

 

 

 

Over het egoistisch zijn.

 

Je ontneemt je kind de kans om zijn of haar 'roots' te ontdekken als je voor een anonieme donor gaat.

 

Dus ja, dat is egoistisch.

 

Als dat voor jou niet goed voelt, dan moet je dat zeker niet doen.

 

 

 

Bekijk het eens zo:

 

als je voor een anonieme donor kiest kan je niet meer terug.

 

Als je voor een geregistreerde donor kiest, dan kan je altijd nog beslissen of je je kind de keuze geeft.

 

 

 

Het is echt heel moeilijk.

 

Voor ons was het heel duidelijk toen de beslissing voor KID eenmaal was genomen.

 

Voor ons alleen een geregistreerde donor.

 

Maar als je allebei wat anders wilt lijkt me dat heel moeilijk.

 

 

 

Praat goed met elkaar.

 

Laat alles goed bezinken.

 

Zoek veel informatie op over de vraagstukken waar je mee zit.

 

En neem geen beslissingen waar je niet achter staat.

 

Wij hebben afgesproken, als er iets niet goed voelt voor 1 van beiden, dan doen we het niet.

 

Het is al moeilijk genoeg, dus je moet er echt 100% achter staan.

 

 

 

Sterkte meis!

 

 

 

Knuff

Link to comment
Share on other sites

We hebben het net nog ns uitgebreid besproken en word toch geregistreerd. Dan kan het kind zelf bepalen. Dat jaar kan er nog wel bij en kunnen we nooit sppijt krijgen he.

 

 

 

Hij heeft liever niet dat dat kind het zou weten omdat hij bang is dat het dan bij zn gever blijft. Ik denk dat dit te maken heeft met zn vader hij was al erg vroeg overleden hij was toen 6 jaar.

 

 

 

We moeten eerst de tese nog maar ns afwachten. Misschien komt het nog wel goed. 50% kans dat ze nog wat vinden he.:icon_profileright:

 

 

 

Geloof daar alleen niet meer zo in:shootme:

Link to comment
Share on other sites

Kan me goed voorstellen dat je er niet meer in geloofd.

 

Het zijn de standaardwaardes, die 50%.

 

Maar wel fijn dat jullie alvast weten dat jullie voor donorzaad willen gaan mocht er niets gevonden worden!

 

 

 

Super dat jullie eruit zijn gekomen!

 

Je man hoeft echt niet bang te zijn dat jullie kindje bij de donor wil wonen enz.

 

Je kan pas vanaf 16 jaar de persoonsgegevens opvragen.

 

En daarbij zit een donor echt niet te wachten om vadertje te spelen.

 

Je man zal een goede vader zijn en jullie kindje zal hem gewoon als zn vader zien, ook als jullie openheid geven.

 

 

 

Op naar 15 september meis!

 

Bij wie hebben jullie de intake?

 

(mag ook via pb)

 

 

 

Liefs Dreamer

Link to comment
Share on other sites

Die intake is in leiderdorp wens ouders heet het geloof k zo even uit mn hoofd:icon_cyclops:

 

 

 

We hebben nu wel een datum om weer naartoe te leven beter als al die onzekerheid. Je weet nu ook niks natuurlijk maar wel wanneer je meer hoort en dat ruim van te voren.

Link to comment
Share on other sites

Haha het heet Medisch Centrum Kinderwens, MCK dus!

 

Ik loop er ook meis, dus vandaar dat ik vroeg bij wie je de intake hebt :tongueP:

 

Wensouders heb je denk uit mijn onderschrift.

 

Wij zijn namelijk wensouders (ouders in afwachting van een kidkindje)

 

 

 

De onzekerheid is killing.

 

Maar geen datum hebben om naartoe te leven is ook heel zwaar!

 

Gelukkig heb je weer 2 data's om naartoe te leven en gelukkig is het al bijna september.

 

Met de zomer gaat de tijd sneller dan in de winter, dus voor je het weet is het zover!

 

 

 

Ik tel met je mee af naar half september.

 

Wij gaan dan naar de dokter voor een 3e zaadtest (als afsluiting voor onszelf)

 

Voor ons dus ook eindelijk weer een datum in de nabije toekomst om naartoe te leven!

 

 

 

Nog maar anderhalve maand en dan zijn we allebei weer een stap verder!

 

 

 

Liefs Dreamer

Link to comment
Share on other sites

Okee maar waarom nog een zaadtest dan bij jullie?

 

 

 

Ik heb geen naam gehoord bij wie we een afspraak hebben?

 

Wat kunnen we eigenlijk verwachten voor vragen?

 

Heb je geen msn praat makkelijker?

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Wij stronden ook voor de keuze, nederland / belgië maar hebben inderdaad net als hierboven al vaak aangegeven gekozen voor de eventuele mogelijkheid voor Rion om op zoek te gaan naar zijn donor, nou jaa rdaar hoeft hij niet voor op zoek want wij hebben zelf een donor gevonden en blijven contact houden (eens per jaar een berichtje en een foto, het is bijna zover want Rion is bijna 1 jaar) en ik vind het alleen maar mooi dat we diegene die ons het grote geluk heeft gegeven op de hoogte kunnen houden van Rion, en voel dat zeer zeker niet als bedreiging.

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

He elin

 

Sorry voor de late reactie. Ik vind het wel knap hoor een bekende donor. Maar dat je hem een keer per jaar een foto stuurt en hem op de hoogte brengt vind ik dan wel weer heel netjes. Veranderd de keus wel denk k.

 

Maar toch houden wij het op een onbekende donor.

 

Groetjesss

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Leuk wel, mijn moeder denkt ook een meisje 😊 Ik vind het een fijne gedachte dat de kleine nu levensvatbaar is en dat de kansen op overleven elke dag en elke week groter worden. Ja, ik voel hem/haar elke dag bewegen, niet de hele dag door want die slaapt ook veel nog, ik voel de kleine voornamelijk als ik zelf rustig zit, op het werk regelmatig, maar ook savonds als ik op de bank zit, als ik zelf druk doende ben dan voel ik niks. Kan zo een paar uur lang niks voelen en dan ineens, hop dan is die er weer. Het voelt heel bijzonder, dit zo is voor mij ook wel nieuw. Ik heb wel een zoon, maar hem voelde ik pas heel laat ivm voorliggende placenta en toen ik hem eenmaal voelde was hij ook zo sterk al dat ik echte schopjes voelde, bij dit kindje heb ik de placenta op de achterwand liggen, dan voel je het veel eerder. Nu begon het met wat 'plopjes' ergens zo tussen week 16 en 17, maar daarna dagenlang niks, dus dacht dat het mijn darmen waren ofzo en toen een weekje later voelde ik 'geroezemoes' in mijn buik. Het is lastig uit te leggen wat je precies voelt, maar ja, gerommel dus allemaal en ik voelde dat alleen maar als ik heel rustig zat of lag. Dat geroezemoes werd wel steeds meer en toen ik de 20 weken echo had toen was echt duidelijk dat ik echt de kleine voelde. En toen zag ik ook zeer duidelijk op de echo dat die heel veel bewoog, de echoscopiste vond het een woelwatertje en hij of zij lag ook regelmatig in de weg met een arm of een been, moest ze weer even tegen mijn buik aan tikken zodat die weer ging verliggen. Die lag dus geen minuut stil, de hele 40 minuten dat ik daar naar die tv heb liggen staren, vol ongeloof lag die met de benen en de armen te wapperen en te zwaaien, lag ondersteboven, op de zij, onder in mijn buik op de rug met de benen omhoog, het was zo prachtig om te zien. Ik had dit ook nog nooit zo gezien en ik hoop, @Paulma dat jij en de andere meiden hier dat ook minstens 1 maal mogen meemaken want het is machtig mooi, ontroerend, fantastisch om te zien, ik heb geen woorden gewoon. Sinds een week of 2 voel ik echt duidelijke schopjes naast het geroezemoes en inmiddels voel ik de schopjes ook aan de buitenkant tegen mijn hand aan. Het voelt zo fijn en bijzonder dat ik dit allemaal nu veel vroeger voel dan met mijn zoon destijds. Alsof mijn lichaam zelf heeft bedacht dat ik dat wel nodig zou hebben nu. 😅 Ja, druktemakertje, is me nu 2x gezegd. Het werd ook gezegd bij mijn zoon toen die net geboren was en het bleek ook een druktemakertje te zijn, vol leven, heb er de handen vol aan gehad en ik vond het heerlijk, dus dat lukt me nog wel een keertje. Heb liever eentje vol energie die je moet afremmen dan eentje die je telkens aan moet duwen zeg maar. Ja precies dat Paulma, schadelijk is het zeker niet, het brengt jou tot rust wat ook heel fijn is en als het een klein beetje meehelpt, je weet maar nooit natuurlijk, dus lekker zo mee doorgaan, lekker genieten, relaxen en dan ga je topfit je derde poging in, dan sta je er gewoon goed voor en wie weet helpt het wel een beetje en heb je nu net dat ene beetje nodig om het wel te laten slagen. Ik ben deze poging heel erg op mijn eigen gevoel af gegaan, heb dus ook die Ascal geweigerd die ze me de vorige keer hadden voorgeschreven, ze kunnen me 100 keer zeggen dat de kleine niet gestorven is aan die Ascal, maar voor mij voelde het helemaal niet goed om dit weer te gaan gebruiken, ik had een gezond kindje en ik slikte die troep en hij ging dood, zo voelde het voor mij en zo zal het altijd blijven voelen, dus toen ze daarover begonnen heb ik letterlijk gezegd 'die troep slik ik nooit meer' vonden ze overigens ook prima hoor, want je bent natuurlijk vrij om iets wel of niet te willen. En zo heb ik ook aangegeven liever bij de verloskundige te blijven dan in het ziekenhuis. Voel me veel fijner bij die lieve meiden van de verloskundige praktijk, ik doe nu gewoon nog steeds wat voor mij goed voelt. Hoop moeten we altijd blijven houden Paulma en positief blijven ook, dat is verdomd moeilijk en valt niet altijd mee en ik ga heel hard voor jou meeduimen hoor, want ik gun het je zo!  
    • Ja, ze (ik ga er gewoon in mee dat het een meisje is) moet nog lekker een paar maanden blijven zitten. Maar toch erg fijn om te weten dat het kindje nu levensvatbaar is. Geeft toch wat rust. Voel je haar elke dag? Ik ben nog nooit verder dan 8,5 week gekomen dus heb nog nooit een kindje gevoeld van binnen. Het lijkt me zo bijzonder! En ze is dus een druktemakertje?! Maak je borst maar nat! hihi. Heb je al namen bedacht voor zowel een jongetje als meisje? Alles kan steeds concreter worden! Het is je mega gegund om dit allemaal te mogen ervaren en er van te genieten! Ik kijk precies zo aan tegen Accupunctuur. Ik geloof niet dat dit in eens het verschil maakt. Maar inderdaad schadelijk is het niet en omdat ik merk dat ik er zo ontspannen van raak is het perfect! Het voelt echt even als self-care.  Ik zal jullie laten weten hoe het proces verloopt! Maar ga er ook vanuit dat er een terugplaatsing zal zijn in oktober 😄 zo ver ik kan hou ik hoop en ben ik positief!  Knuffels      
    • Daar ga ik ook voor met jou @Paulma 3x scheepsrecht! Ik ga keihard duimen weer hoor voor jou en alle andere meisjes hier. Dat wordt idd vaak gezegd, is zwaarder als je 'ouder' bent, maar voor mij gaat dat niet op. Mentaal was het wel een hele rollercoaster hoor, maar dat komt natuurlijk door het traject en wat er vorig jaar is gebeurt, maar fysiek, nee, tot nu toe best wel een eitje eigenlijk tot nu toe, maar ja, ga de laatste maandjes in dus maar afwachten hoe dat dan gaat. 😅 Ik heb zelf heel sterk het gevoel dat het een meisje is, mijn moeder ook, maar meeste mensen lachen me keihard uit, meisje? Hell no, jij bent geen meisjesmama, jij krijgt een jongen. We zullen het zien. Ik heb het zelf niet stiekem gezien, met de 20 weken echo vroeg ze aan me vooraf of ik het wilde weten, toen ik zei van niet zei ze dat ze me dan ging vragen de ogen dicht te doen als ze in de buurt van dat gedeelte kwam zodat ik het ook niet per ongeluk wel kon zien, dus dat heb ik braaf gedaan en heb ook niet gespiekt. Ik weet het dus echt niet, ik hou wel van een verrassing. Vandaag is the big day, vanaf nu is de kleine levensvatbaar en zullen artsen alles in het werk stellen om de kleine te redden mocht die besluiten ik vind het mooi geweest, maar ik hoop dat die nog een maandje of 3 binnen blijft hoor. Vind het wel een fijne gedachte. Het (inmiddels zeer duidelijk) voelen van leven maakt wel dat de angst wat meer naar de achtergrond aan het verdwijnen is en dat ik er steeds meer vertrouwen in krijg, ik kan zo genieten van deze kleine druktemaker in mijn buik. Het is zo'n wonder en ik ben zo dankbaar dat ik dit in mijn allerlaatste poging toch nog mag meemaken. Ik kan soms gewoon niet eens de woorden vinden om uit te drukken hoe ik me voel. Wat spannend dat je weer onderweg bent Paulma. Die deca prikken vond ik ook niet fijn, hele vervelende spuitjes waren dat. Cetrotide vond ik ook vervelend, kreeg ik altijd jeuk van daarna. Ah, maandag echo, eitjes tellen, ik hoop dat ze er flink wat zien. Dan is het altijd nog afwachten hoeveel er mee gaan doen natuurlijk. 11 oktober punctie dus dat wordt dan half oktober een terugplaatsing (ik bekijk dat gewoon positief hoor Paulma 😊). Wordt spannende tijd dan iig de laatste weekjes van oktober voor jou, maar ik ga gewoon met je meeleven en meeduimen. Van acupunctuur hoor en lees ik vaak wel goede verhalen, je schijnt dat ook een maand of 3 vantevoren al mee te moeten beginnen, dus dat doe je goed, je bent mooi op tijd begonnen. Als het jou rust brengt dan heb je dat er al mee gewonnen. Of dat soort dingetjes helpen, dat zullen we nooit weten, maar kwaad kan het zeker niet. Ik heb mijn laatste poging ook alles uit de kast getrokken, geen acupunctuur, want dat mocht allemaal niet toen, dus daar had ik geen tijd genoeg voor, maar ik heb wel een baarmoedermassage laten doen en ook braaf daarna gedaan wat ze me geleerd had. Of het daardoor kwam of niet, dat zal ik nooit weten, maar ben wel zwanger en de kleine is ook nog eens blijven zitten. De massage is goed voor de doorbloeding wat een innesteling dan zou bevorderen en het maakt de baarmoeder ook warm en ook dat zou meehelpen. Ik had zelf echt nooit gedacht dat ik zoiets zou doen, maar ja, je probeert alles om het maar te laten slagen. Dus vooral doen waar jij je goed bij voelt Paulma, voor ieder is dat weer wat anders. En ook al zijn het op zichzelf misschien geen wondermiddelen, alle kleine beetjes bevordering kan helpen.  
    • Ja, mega dubbel! Maar eens, ik ga nu voor 3x is scheepsrecht!!💪 Fijn dat je je goed voelt en het best gemakkelijk af gaat. Super prettig en voor ons ook een mooi voorbeeld. Want je leest inderdaad wel eens dat het zwaarder is als je ouder bent, maar dat hoeft dus helemaal niet! Lekker af en toe op die wolk springen. Heb je al een gevoel of het een jongetje of meisje gaat worden? Niet stiekem iets bij een echo gezien? 😉  Ik snap helemaal dat die grens van levensvatbaar een mijlpaal is, met de ervaring die je hebt. Hopelijk ga je hierna alleen nog maar op je wolkje zitten en genieten! Ik heb de eerste drie keer Decapeptyl gezet, dit is zeker mijn favo spuit niet (als je daar al van kan spreken) maar ik ben weer onderweg! Morgen de laatste keer de pil en komende maandag de eerste echo. Dan hoor ik ook wanneer en hoeveel Gonal-F ik zal gaan spuiten. Als ik naar de twee eerdere ICSI pogingen kijk zal een eventuele punctie richting 11 oktober plaatsvinden. Let's see, eerst maar eens kijken hoeveel follikels er zichtbaar zijn en mee willen gaan doen. Ik doe trouwens al een maand of 2 wekelijks Accupunctuur. Ik merk dat ik er echt ontspannen van wordt en wil alles uit de kast halen...  Hoe is het met de andere dames?  Liefs voor jullie allemaal
    • Wat heb je dat mooi verwoord @Paulma alle gevoelens die je bij dit traject hebt en zo is het voor velen van ons denk ik. Het is gewoon een loodzwaar traject, mentaal en voor sommigen ook fysiek. Ik heb dat ook ervaren, zeker als je dan ook nog een miskraam moet doorstaan, dat maakt het allemaal extra heftig. Ik vond de mislukte pogingen ook heel verdrietig, maar die vielen in het niet bij het verdriet wat ik voelde na de miskraam. Dat zal voor jou ook zo voelen denk ik. Het is teleurstelling op teleurstelling en een bult verdriet en dat is echt zwaar. En als het dan wel gelukt is zelfs dan kun je er niet of minder van genieten omdat je bang bent dat weer te verliezen. Ik kan me heel goed voorstellen dat uitspreken ook heel verdrietig is en ergens een opluchting zodat je weer verder kunt met je leven dat toch enigszins on hold staat en in het teken van behandelingen en leven tussen hoop en vrees. Het voelt allemaal zo dubbel he? Hopelijk is 3x scheepsrecht voor je en gaat ICSI 3 jullie gewoon dat prachtige kindje brengen. Hoe ik me voel verder, nou ja, op zich wel goed nog steeds, de zwangerschap gaat me best gemakkelijk af, eigenlijk best wel hetzelfde als destijds met mijn zoon, heb ook niet het idee dat het zwaarder voor me is nu dat ik 'oud' ben. De roze wolk drijft hier steeds vaker voorbij en ik begin er steeds meer en meer vertrouwen in te krijgen, al bekruipt de angst me ook nog weleens. Dat ik al een hele poos leven voel helpt wel mee ook aan het vertrouwen en mijn buik is de laatste 2 weken echt mega aan het groeien. 😱 Nog een paar daagjes en dan heb ik de grens van levensvatbaarheid bereikt, dat is toch ook wel een mijlpaaltje hoor. Heb ook alles geregeld wat er te regelen viel, mijn verlof, mijn plan na mijn verlof, de kinderopvang, kraamzorg, kamertje is besteld en wordt over een paar weekjes geleverd, blije dozen gehaald her en der, dus ja, alles in kannen en kruiken hier 😊  
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use