Jump to content

Ik ben nieuw


nirak
 Share

Recommended Posts

Ik zal me even voorstellen

 

 

 

Ik ben Karin, 33 , ben getrouwd met Henk en woon in Limburg.

 

Sinds 2000 zitten wij in de MMM

 

Er is bij mij toen PCOS vast gesteld en dat was de start van het hele traject.

 

Eerst heb ik Clomid geslikt maar hier reageerde ik helemaal niet op. Na nog een paar keer proberen zijn we aan de IUI pogingen begonnen.

 

Zes keer heb ik deze gehad in het streekziekenhuis en toen duidelijk werd dat we voor IVF in aanmerking kwamen zijn we doorgestuurd naar het AZM in Maastricht waar nog eens drie keer IUI werd geprobeerd.

 

Zoals verwacht mochten ook deze drie pogingen niet baten en we stonden binnen no-time op de wachtlijst voor de IVF/ICSI.

 

Hiermee zijn we in 2006 begonnen.

 

 

 

De eerste poging ging niet helemaal van een leien dakje.

 

De hormooneenheden waren te laag en nadat ik een hogere dosis had gekregen ging het goed.

 

De punctie waar ik heel erg tegenop zag viel reuze mee en tot ons grote geluk konden er twee embryo's teruggeplaatst worden.

 

Twee weken later hadden we een dubieuze test:sad:

 

Gelukkig bleek na twee uur wachten dat ik zwanger was.

 

Helaas is het helemaal fout gegaan, bij de eerste echo werd duidelijk dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had en dat mijn eileider verwijderd moest worden. Ik was op dat moment 7 weken en 2 dagen zwanger.

 

 

 

Niet lang na de operatie en herstelperiode zijn we begonnen aan poging 2.

 

Hormooneenheden waren gelijk goed gelukkig.

 

De punctie viel me dit keer vies tegen, het deed zeer en ze hebben drie keer moeten prikken in 1 eierstok.

 

Twee dagen later hadden we wel een terugplaatsing van een topembryo.

 

Helaas wat twee weken later, na weer een dubieuze test (hoe krijg ik het voor elkaar) duidelijk dat ik niet zwanger was.

 

Omdat ik bleef vloeien is er een echo gemaakt en hebben ze bloed geprikt waaruit duidelijk werd dan mn HCG erg hoog was en dat ik wel zwanger was geweest.

 

Na nog meer onderzoeken is vastgesteld dat het weer om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging maar dat mijn lichaam dit zelf 'opgeruimd' had.

 

 

 

Na deze klap hebben we een jaar rust genomen.

 

In september dit jaar zijn we aan onze laatste poging begonnen. En weer ging het niet van een leien dakje.

 

Alles ging goed tot de punctie.

 

Ten eerste hebben ze vijf keer moeten prikken maar hadden ze wel 19!! eicellen gevonden.

 

Maar omdat het er zo veel waren en ik overstimulatie had werd er besloten geen terugplaatsing te doen. Dat was wel even slikken maar gelukkig konden er zes embryo's ingevroren worden.

 

 

 

Nu ben ik bezig met Progynova en staan we volgende week ingepland voor de eerste echo en een beleidbespreking.

 

Ik ben zeer benieuwd hoe het gaat lopen want dit is weer een hele nieuwe stap.

 

 

 

Karin

Link to comment
Share on other sites

Guest Diane180

Hoi Karin,

 

 

 

Welkom op dit forum.

 

Pffff jullie hebben al een heel traject achter de rug.

 

Gelukkig dat er wel cryo's zijn....

 

 

 

Heel veel succes met de behandelingen en veel forumplezier.

 

 

 

groetjes Diane

Link to comment
Share on other sites

Jeetje Karin wat een verhaal zeg. Jullie zijn echt al lang bezig. Gelukkig heb je idd nog cryo's over en ik duim voor je mee dat het dit keer tot een goede zwangerschap mag gaan lopen.

 

 

 

Veel s6!!!

 

 

 

Groetjes Diana

Link to comment
Share on other sites

Guest Sannie66

Allereerst welkom Karin,

 

Jullie hebben ook al heel wat meegemaakt.

 

Ik hoop voor jullie dat het gesprek volgende week positief uitvalt en jullie mooie cryo´s kunnen laten terugplaatsen.

 

 

 

En veel plezier hier op het forum.

Link to comment
Share on other sites

Wow, jullie hebben al aardig wat mee gemaakt, het is jullie dan ook enorm gegund dat de komende poging positief zal zijn !! Ik hoop dat jullie droom in vervulling mag gaan, en wens jullie heel veel sterkte !

 

 

 

Evie

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • @Heleen79 Jeetje, wat een verdrietig bericht 😞 Hoopte zo dat jou het geluk ook was gegund! Dikke knuffel! Een miskraam hakt er -zoals Kitje zegt- altijd in: Maakt niet uit hoeveel weken je zwanger bent. Je bent aan de ene kant blij omdat je een positieve test hebt en aan de andere kant blijf je altijd die angst houden. Net als Kitje was die angst pas ook bij mij voorbij toen ik haar dagelijks ging voelen en een lieve echoscopiste zei: 'Owh, maar dit kindje gaat echt wel geboren worden hoor!' Pas toen durfde ik er een beetje in te gaan geloven.  Wat jullie zeggen: Misschien is het inderdaad nog eens goed om een gesprek met die fertiliteitsarts aan te gaan. Ik merk inderdaad dat zij nog vaak in mijn gedachten verschijnt. Zeker nu rond deze tijd weer.  Ze heeft me heel vaak het gevoel gegeven dat ik 'achterlijk' was, dat ik iets fout had gedaan, ik het gesprek over dat we maar 1 IVF poging zouden doen niet goed had onthouden, gezegd dat ik te oud was en maar eerder had moeten komen, want dat zij dan meer kansen had gehad etc. Nou durf ik wel te zeggen dat ik niet de domste ben en mijn man ook niet, maar dat zij ons het gevoel wel heeft gegeven dat het onze eigen schuld was, terwijl het om zo een gevoelig onderwerp gaat! Aan de andere kant hebben we toen tegen elkaar gezegd: Streep door dat ziekenhuis en we gaan verder kijken. Aan de andere kant zou ik er wel andere vrouwen mee kunnen helpen: Vrouwen die niet zo weerbaar zijn of die het geld niet hebben om verder te gaan bij een kliniek.  Heb zelfs nog even overwogen om in een ander ziekenhuis te gaan bevallen om deze reden. Gelukkig werkt zij op een andere afdeling en verwacht ik haar niet tegen te komen en anders is het misschien maar beter voor haar als ze niet bij mijn bevalling aanwezig is 😜  Inmiddels hier alweer 2 weken met verlof en een spannende tijd breekt aan. Het meisje is nog steeds te groot en ze heeft volgens mij nog genoeg te eten in m'n buik, want ze maakt nog geen aanstalten om uit huis te gaan 😉 Over 5 dagen krijg ik een doorverwijzing om te worden ingeleid. Ik vind het heel spannend, maar kijk er ook naar uit om haar te ontmoeten 💗
    • Te vroeg geroepen. Gisteravond en vanmorgen weer zeurende buikpijn en lage rugpijn... Ik denk dat dat een voorbode is van niet veel goeds.... Ik bewaar mijn rust en probeer vooral te berusten... Er is toch niks wat ik kan doen... geen bloed geeft moed, maar verwacht het een dezer dagen...
    • Zondag avond nog buikpijn en maandag ochtend maar verder niet meer. Ik ben nu wel heeel erg moe... dus so far, so good🤞🏻 Ik ben zooo benieuwd... ik hoop het zo enorm.
    • Wat spannend meis! Ben hard voor je aan het duimen dat deze mag blijven  Hoe voel je je nu? Nog buikkrampen?
    • Oei dat is balen zeg! Pijnlijk! Wat voorn werk doe je? Wat een heerlijke geruststelling dat alles goed is met de kleine! Ja dat hoop ik ook en dat het 9 mnd mag blijven groeien en gezond geboren mag worden. Het is wel echt een spannende tijd zo na de miskramen. Als ik zwanger ben dan zal ik tot en met 13 weken niet echt heeel relaxed zijn.... Maar goed, eerst maar eens een positieve test😇
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use