Ga naar inhoud

Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hee meiden,

 

 

 

Wat een verhalen allemaal...ik denk ook dat het voor iedereen erg die een miskraam krijgt, hoeveel weken het ook zijn. Iedereen moet er mee om zien te kunnen gaan.

 

 

 

Renee: wat een verhaal zeg... wat goed dat je hebt volgehouden, wat bizar dat het in NL niet is opgemerkt, maar vooral: wat ontzettend mooi dat je Maxe hebt gekregen!

 

 

 

@Nathalie: mooi idee dat je zelf het doosje bent aan het maken om je kindje in te begraven, dat geeft je toch een soort ritueel. En 1 of 2 verliezen: het is beide gewoon heel erg heftig. Neem de tijd om het te verwerken! Volgens mij heb je sowieso een heftige periode achter de rug. Wat betreft dat 'klussen': mag je dus wel meteen weer deze cyclus zwanger proberen te worden?

 

 

 

Wij zijn wel weer druk bezig met de nieuwe poging. Mijn menstruatie is gister/vandaag weer op gang gekomen. Dus waarschijnlijk ga ik (over)morgen aan de pil voor drie weken en dan de hormonen slikken als voorbereiding op de cryo terugplaatsing. Dat zou dan rond derde week van februari zijn. Mijn gevoel is dat we weer door moeten gaan. Voor die tijd hebben we ook de uitslagen binnen van het bloedonderzoek, maar de dokter gaf me vandaag wel al duidelijk aan dat de kans heel reeel is dat ze niets vinden. We laten de planning nu zoals die is, cancellen kan altijd nog.

 

 

 

Lieve meiden, ik hoop dat het elke dag een stapje beter gaat, ik wens jullie veel liefs uit het verre Oosten!

  • Reacties 75
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

hey IVFSH,

 

 

 

Ja we mochten t weer gaan proberen. Er stond niks in de weg zeiden ze. Als je er emotioneel aan toe bent zagen ze geen reden om het niet te doen. We zien wel hoe het ons verder vergaat. We moeten wachten tot we groen licht krijgen vanuit Nijmegen dat zal waarschijnlijk half februari zijn dus tot die tijd zien we wel wat er gaat gebeuren. Ik ga in ieder geval niks plannen het moet komen zoals het komt.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Gast estrhalita
Geplaatst
Kreeg trouwens het advies nog mee om acupunctuur te gaan doen heeft iemand hier ervaring mee? Schijnt de zwangerschapskans te verhogen :S ik weet niet of het werkt maar wellicht dat er meiden zijn die er ervaring mee hebben dus ik zou zeggen kom maar op met die verhalen :D.

 

 

 

@ Nathalie kijk hier even over de ervaringen met acupunctuur http://www.ivfmoeders.nl/showthread.php?t=7208&page=5

 

 

 

Ik heb dus met 5,5 week een miskraam gehad. Veel minder erg dan wat jullie hebben meegemaakt. Wij moeten maandag voor controle naar het ziekenhuis. Dat was eigenlijk mijn 1ste echo, maar wordt nu dus een controle echo. Maar ga wel klussen deze maand. Heb nu ovulatietesten in huis en ga het gewoon proberen. Niet geschoten altijd mis en na een miskraam ben je super vruchtbaar zegt men dus wie weet. Maandag gaan we wel bespreken in het ziekenhuis wanneer we onze laatste poging mogen gaan doen. Want de wens voor de 3de is er heeeel erg. En meiden ik ben bijna 39 dus met 36 heb je nog wel even hoor :)

 

 

 

Liefs Esther

Geplaatst

Regelmatig vraag ik me af hoe t met jullie is nu.

 

Eerst lees je nog t een en ander binnen de andere topics en dan ineens verneem je niet veel meer en blijft de vraag..hoe zal t gaan met...en met...

 

Jullie hebben dus een eigen topic waarin jullie elkaar gevonden hebben en ervaringen uit delen. Dat is t fijne he van t forum...voor elke situatie wel een topic en een "luisterend"oor. Moet zeggen dat ik in t begin heel veel las maar nu een beetje bij de wachtbankjes blijf "hangen"...

 

Jullie allen heel veel sterkte...zo ingrijpende gebeurtenis raak je niet snel kwijt..fijn dat je hier zo van je af kunt schrijven en delen

 

Sterkte allen!:hugg:

Geplaatst

Hoi dames,

 

 

 

dat zwarte gat is zo herkenbaar! Je plaatje van de toekomst is zo radicaal ineens omgegooit. Dat verwerk je niet in een dag. En hoeveel tijd je dan wel nodig hebt? Geen flauw idee, daar is geloof ik geen handleiding voor gemaakt.

 

Hier was de miskraam ook al redelijk snel (vruchtje gestopt met iets voor de 6 weken, 8 weken ong de miskraam) maar klaar is het nog niet want ik heb op de echo gezien dat ik een eisprong heb gehad en dat ik nu 3 laagjes in mijn baarmoeder heb. De miskraam was dus nog niet eens klaar toen er alweer een (nutteloos :S) ei sprong.

 

Nu dus afwachten of mijn cyclus op gang komt. Net als jullie worstelen met het weer beginnen zitten wij daar ook middenin. Ik had eerst verwacht dat mijn man een pauze zou voorstellen. Zeker omdat deze miskraam zo kort na de vorige kwam en beiden van cryo pogingen waren. Toch iets minder heftig qua opslokken van tijd en ziekenhuisbezoekjes. Nu moeten we weer van voren af aan beginnen incl wel veel ziekenhuisbezoeken. Iets waar ik eigenlijk al snel uit was want ik wil al wel snel door. Gelukkig bleek mijn man hetzelfde idee te hebben! Pffff opluchting!

 

Mijn hobby is scrapbooken maar daar kan ik de puf nog niet voor vinden. Ben al blij als ik mijn huishouden klaar krijg en de kerstboom heeft ook veel te lang gestaan.

 

Het enige wat ik wel probeer (weet ik nog van toen onze dochter overleed en toen we dus wel maatschappelijk werk te hulp riepen) is een dagritme aan te houden. Nu helpt daarbij wel dat we ons zoontje al hebben die er natuurlijk allemaal geen bal van snapt en wel enorm helpt bij de verwerking. Ook in de zin dat we hier dus WEL weten dat het kan. Maar ja eten vergeet ik nog steeds af en toe. Maar ik probeer bv wel een vaste tijd voor naar bed gaan aan te houden. Niet te vroeg want dat werkt averechts, maar 23.00 uur is wel prettig. Geen tv meer in bed maar een boekje om mijn gedachten te verzetten. En na een paar nachten echt belabberd in slaap kunnen komen ben ik aan de calcium magnesium gegaan om wat rust in mijn lijf te krijgen. JE spieren ontspannen dan beter en het lijkt hier wel te hebben gewerkt!

 

Oh het wekkertje boven gaat af, kleine man is uitgeslapen we gaan eens een tosti maken eten we tenminste alletwee wat. :X

 

 

 

Sterkte meiden!!

Geplaatst

Goh, wat een verhaal, Renee! Wat heerlijk dat het zo’n goede afloop heeft. Wat een geluk dat je bij de arts in België terechtkwam.

 

 

 

Mijn vriend en ik overwegen ook een second opinion, in Gent. We zijn eigenlijk wel tevreden over dit ziekenhuis (Voorburg) maar stel dat ze daar net meer voor kunnen doen?

 

 

 

Nathalie, fijn dat het gisteren iets beter met je ging. Ik hoop dat dat nu nog zo is.

 

Toch weer een omschakeling in je hoofd, lijkt me, dat het uiteindelijk 1 kindje bleek te zijn. Niet dat je verdriet er ook maar een spat minder om zal zijn. Hoe ver was jij, Nathalie?

 

 

 

Wij hebben in het ziekenhuis ook gevraagd of er bezwaren waren om het zelf te gaan proberen. Onze arts zei ook dat er geen bezwaren waren, zolang wij dat zelf zagen zitten. Ze zei niet dat ik extra vruchtbaar zou zijn, maar dat had ik wel al eerder gelezen en gehoord.

 

 

 

Nu heb ik het idee dat ik gisteren mijn eisprong voelde. Dat zou wel redelijk vlot zijn, denk ik, maar wie weet.

 

 

 

Ivfsh, ik duim alvast voor jullie dat deze poging doorgaat en gaat lukken!

 

 

 

Wij weten al wel dat we een volgende poging willen maar het zal nog even duren voor die plaats gaat vinden, verwacht ik.

 

 

 

Volgende week hebben we eerst een gesprek in het ziekenhuis over hoe en wat verder. Uit wat de arts zei, leid ik af dat ze wat onderzoeken willen doen (ik verwacht een chromosomen- en bloedonderzoek). Dat is sowieso wat wij ook willen dat gebeurt.

 

Verder komen ze vermoedelijk met een plan van aanpak voor de 3e IVF. Maar we willen toch de uitslagen van de onderzoeken afwachten voor we met de behandeling starten dus dat kan wel even duren.

 

Bovendien overwegen wij dus ook om naar Gent te gaan en daar kun je ook niet 1-2-3 terecht.

 

 

 

Geeft mij mooi de gelegenheid om te starten met acupunctuur. Dat wil deze poging gaan proberen als extra ondersteuning. Ik heb het draadje erover op dit forum gelezen (zie de post van Esther) en daar veel info uit gehaald. Ik was al van plan acupunctuur te gaan proberen maar dit was wel fijn om te lezen allemaal.

 

 

 

Wat naar, Esther, dat je ook een miskraam hebt gehad! Zo naar dat die echo nu een heel ander doel heeft. Veel sterkte ook voor jou!

 

 

 

Met 36 heb ik nog wel even inderdaad, Esther, maar ik heb nog niet 1 kind. En ik ben tot nu toe slechts 2 keer zwanger geweest in 4 jaar (beide keren dus uitgelopen op een miskraam). En eigenlijk zou ik zo graag 2 of meer kinderen willen. Daarvoor wordt de tijd nu wel krap!

 

 

 

Dankjewel voor je lieve reactie en knuffel, Taurus!

 

 

 

Dat is niet niks, wat jij allemaal voor je kiezen hebt gehad, IVFmama. Wel fijn dat je man en jij op 1 lijn zitten wat betreft een volgende behandeling.

 

 

 

Wat je schrijft over een dagritme herken ik. Dat bedoelde ik ook met mijn dag niet te ‘leeg’ laten. Ik ben nu dus thuis van mijn werk maar zorg wel dat ik op tijd op sta (gelijk met vriendlief) en dat ik wat (kleine) doelen heb op een dag.

 

 

 

Het gaat hier ook op en neer. Gisteren een heel emotionele dag gehad: spulletjes (kleertjes, kaartjes, cadeautjes) van ons kleintje opgeruimd in een krat (in afwachting van de mooie doos die ik hiervoor wil gaan kopen). Daarna nog naar de haptonoom geweest en daar kwam een hele bak emoties los. Heel goed, maar ook vermoeiend.

 

 

 

Vandaag voel ik me niet zo. Er is weeeer iemand zwanger en ik moest er gewoon van huilen. Bah. Dat wil ik helemaal niet. Maar ja, zo werkt het niet he?

 

 

 

Sorry, weer zo’n lange post. Ik praat te veel. ;)

 

 

 

Hoe is het met jullie vandaag?

 

 

 

X

Geplaatst

Hey meiden,

 

 

 

@ Freya; wij kwamen er met 10 weken achter dat het vruchtje al zo'n 2 weken daarvoor overleden was.

 

 

 

Ik heb het vandaag weer moeilijk. Niks komt me uit de handen. Het huishouden ligt stil loop een beetje doelloos door het huis. Probeer wat te slapen lukt me niet. Hang een beetje op de bank bah dat gaat ook vervelen. Dus met andere woorden ik zit mezelf in de weg en dat is behoorlijk kl*te. Ik moet straks mijn man van zijn werk op gaan halen dus toch nog ff het huis uit wel lekker. Ik hoorde vandaag ook van iemand dat ze zwanger is. Ik kon gewoonweg niet blij zijn dat is toch verdorie erg? Ik kan niet zeggen dat ik jaloers ben want voor haar vind ik het super. Ook zij moest het met IVF doen hebben elkaar helemaal gevolgd. Ze vertelde het me en ik had er gewoon moeite mee. Ze vertelde me later dat ze heel erg jaloers was toen ik vertelde dat ik zwanger was daar schrok ik toch wel van en dat ze later bekende dat ze zich soms er wel eens op betrapte dat ze hoopte dat het fout zou gaan. Ik werd me toch een partij kwaad en heb gelijk mijn laptop dicht gegooid die wil ik dus echt ff niet meer spreken he. Hoe durft ze zeg hey. Vandaar dat het vandaag ook niet lekker loopt. Hoe kun je zoiets nou denken dat is triest. Ik heb er verdriet van. Het doet me zeer. Ik ga weer even op de bank liggen snik snik.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Geplaatst

oh wijfie toch

 

 

 

nee das niet leuk dat ze hoopte dat bij jou mis zou gaan

 

dat is echt niet aardig

 

 

 

probeer wel een beetje op gang te blijven he

 

doe net als ik als ik me triest voel

 

pak vanavond je vent onder de arm , maak je zelf mooi en ga lekker met 2e fijn samen uit eten

 

even lekker samen genieten van wat er wel is

 

jij en hij samen

 

en proberen niet te stil te staan bij je verlies

Geplaatst

Nathalie! Ik schrik hier gewoon van. Zij als geen ander zou toch moeten weten hoe het is in deze trajecten. Kan me voorstellen dat je kwaad bent geworden. Jaloers ok, maar ik kan op de 1 of andere manier het wel hebben/gunnen als andere meiden die in hetzelfde traject zitten en wel zwanger worden/net zijn. Bah zeg! Je gunt niemand een mk!!! Punt.

 

 

 

Trouwens het advies van Pleun vind ik geweldig. Doe spontaan als je je man haalt en zeg gewoon dat jullie nu uit eten gaan.

 

 

 

Sterkte wijffie..

Geplaatst

Hee meiden,

 

 

 

wat komt het dan toch eigenlijk eng vaak voor he: dat het mis gaat... Maar ik hou me wel heel sterk vast aan alle succesverhalen hier op de site. Er zijn hier veel meiden die al veel hebben moeten doorstaan, maar waarbij het uiteindelijk wel gelukt is. Ik ga er 'gewoon' vanuit dat dat voor ons ook zo zal zijn.

 

@IVFMama: wat heb jij al veel achter de rug zeg, ik zit met kippenvel je bericht en je onderschrift te lezen...Iedereen heeft hier al zo'n grote portie verdriet te verwerken gehad.

 

 

 

Ik merk bij mezelf dat het allemaal wel ok gaat, maar dat ik gewoon wat sneller 'van de leg' ben.We hadden afgelopen woensdag de uitslag dat het geen chromosomenfout is geweest, dus dat we nu bloedonderzoek gaan doen (anti-stoffen en bloedklontering). Donderdag dus weer braaf 6 buisjes bloed gegeven. Vrijdag telefoontje dat ik weer terug moest komen naar ziekenhuis omdat er wat mis was gegaan met de buisjes. Op zo'n moment kan ik echt uit mijn vel springen. Het is natuurlijk niet zo'n groot probleem om weer bloed te geven (hoewel ik zo langzamerhand een beetje door mijn smoezen heen ben waarom ik weer even weg ben van mijn werk). Normaal zou ik het natuurlijk niet relaxt vinden als er wat mis gaat, maar dan denk je ook al snel dat het nu eenmaal mensenwerk is. Op dat moment kon ik het echt helemaal niet hebben, emoties zitten dus blijkbaar soms nog hoger dan je denkt.

 

 

 

@Nathalie: wat rot dat je vriendin zo reageerde, is natuurlijk echt helemaal fout. Maar als ze een vriendin van je is, dan heeft ze dit waarschijnlijk helemaal niet zo bedoeld. Woorden kunnen soms harder en veel fouter overkomen dan iemand wil. Ik hoop echt dat dat in dit geval ook zo is, want het zou bizar zijn als ze je echt een miskraam toe zou wensen.

 

 

 

Nu is het weekend! Ik ben er al lekker van aan het genieten (het is hier 7 uur later), de zon schijnt buiten (wel koud), dus lekker op stap met een vriendin. Morgen komt mijn lief weer thuis na een week zakenreis, dus daar kijk ik naar uit!

 

 

 

Meiden: fijn weekend allemaal!

Geplaatst

Kortere lontjes lijkt me ook niet abnormaal hoor. Dingen als kopjes die uit je handen vallen zijn al belabberd dan is extra bloedprikken helemaal blegh!

 

Ik kan trouwens weinig tips geven wat de verwerking makkelijker kan maken. Denk zelf ook niet dat ze er echt zijn, want het is typisch zoiets waarbij het bijna niet te doen is er iets positiefs uit te halen. Ja dat je zwanger 'kunt' worden maar dat klinkt ook niet echt fijn want je wilt het ook blijven!

 

Het enige waar ik voor mezelf altijd iets positiefs uit haal is; zolang een arts me niet verteld dat we 'klaar' zijn in de zin van uitbehandeld (incl tweede opinie) is er hoop. En de moed kan me wel eens in de schoenen zinken maar dat sprankje hoop blijft.

 

Ik hoop dat jullie dat ook kunnen vinden meiden!

Geplaatst

Hee IVFmama,

 

 

 

Je hebt helemaal gelijk. Na een heerlijke, gezellige zaterdag en vandaag eens goed bijgeslapen is mijn lontje weer een stuk langer :-). Die lieve verpleegsters hier zullen ook wel hebben gedacht: wat moeten we nu weer met die kwade, emotionele buitenlander doen :-) (ik woon in China).

 

 

 

Ook weer gestart met de pil, zodat we kunnen timen dat ik tweede helft van februari de cryo terugplaatsing kan hebben (ik hoop dat ze goed ontdooien!!).

 

 

 

En je hebt ook helemaal gelijk over de opmerking 'je kunt iig zwanger worden'. Grrrrrr, leuk hoor: maar ik wilde dit kindje gewoon houden! Maar ja, je weet ook dat alles lief is bedoeld en ik zou zelf waarschijnlijk ook zo'n opmerking hebben gemaakt als ik het niet zelf had meegemaakt.

 

 

 

Hoe voel jij je nu? Lichamelijk en mentaal?

 

 

 

Liefs

Geplaatst

Lieve meisjes, ik meld me ook weer eens... het was echt een zware week... mentaal dan. Ik heb nog nooit zoveel gehuild als deze week. En dan dat zwarte gat waar ik tegen aan kijk!

 

Lichamelijk gaat het eigenlijk heel erg goed. Woensdagavond heb ik nog een stuk placenta gebaard en sinds dat moment is het bloeden bijna gestopt. Vrijdagochtend heb ik een echo gehad, mijn baarmoeder was schoon, de twee cystes op mijn eierstokken waren alweer geslonken. Die waren toch ontstaan door de punctie en de zwangerschap die ontstond.

 

Verder zagen ze weer veel nieuwe eitjes zitten. "Ga vooral door", zei de schattige, lieve, piepjonge gyn in opleiding.

 

Tja, als 43-jarige ben ik waarschijnlijk best nog vruchtbaar, maar met mijn man's vruchtbaarheid is het echt niet goed gesteld.

 

En van welk geld?? Vergoedingen krijgen we niet meer.

 

Deze sombere gedachten staan dus naast mijn gevoel van verdriet om het verloren kindje. Het gevoel van "dit was dus onze laatste kans, en het is alsnog mislukt"...

 

 

 

Ik vind jullie zeer dappere meiden! IVFSH, jij helemaal in China, ver van de vertrouwde wereld, Nathalie, IVF-mama... Freya en Esthralita.

 

 

 

En Renee, ik vind het ook heel fijn dat je je verhaal hier hebt gedaan! Je hebt zoveel moeten meemaken en nu heb je je prachtige dochter Maxe!!

 

 

 

Ik ga deze week nog niet werken (ik ben op mijn werk meestal bezig met andermans werk- en levensproblemen) Ik heb nog niet de geestelijke buffer om dit werk weer op te pakken.

 

 

 

Misschien ga ik deze week op zoek naar heel ander werk.

 

Kijk, dat geeft me wel weer een beetje spirit!!

 

 

 

Zo zoeken we allemaal onze genezing en herstel van deze gemene klap.

 

En we komen er wel!

 

 

 

Liefs, Nine

Geplaatst

Dag meiden,

 

 

 

@ Nine, ik ben blij dat je je weer wat beter voelt. En als je je inderdaad niet meer goed op je plek voelt op je werk dan wordt het tijd voor wat anders. Doe wat jij denkt dat goed is voor JOU en niet voor een ander.

 

 

 

Ik heb vannacht een hele beroerde nacht gehad. Heb nu pas een beetje het gevoel dat ik weer wat tot leven kom. Was gisteren niet al te laat gaan slapen was behoorlijk moe. Werd rond half 3 wakker met vreselijke steken in mijn borst en tussen mijn schouderbladen. Toen ik wilde gaan staan werd het steeds heftiger ik vloog gelijk naar het raam voor lucht maar tevergeefs het werd steeds erger. Mijn man werd in de tussentijd ook wakker van het lawaai dat ik aan het maken was. En aarzelde geen seconde en belde 112. Ik was in die tussentijd kruipend naar beneden gegaan en lag beneden in de woonkamer helemaal dubbel geklapt van de pijn. Ik dacht echt heel serieus dat elke adem die ik uitblies dat dat mijn laatste was. Ik had het zo ontzettend benauwd. De ambulance was er binnen het kwartier. Ik bleek in een hele heftige hyperventilatie te zitten. Ze besloten me toch naar het ziekenhuis te brengen dus ik werd de ambulance ingereden wat was ik bang. De beste man wilde het infuus in gaan brengen en de andere zocht constant contact met me nadat hem dat gelukt was kwam ik weer een beetje bij en besloten ze toch nog even te wachten. Na 3 kwartier in de ambulance te hebben gelegen mocht ik thuis blijven. Ze hebben nog even getwijfeld aangezien dat tijdens die benauwdheid mijn bloeddruk erg begon te stijgen maar het ging beer en ik mocht weer lekker mijn eigen bed in. Nou ja voor ik sliep was het 7 uur en nu voel ik echt overal spierpijn. Jeetje wat was ik bang. We hebben nog wel een gesprek binnen gehad met het ambulancepersoneel maar het schijnt dus met de miskraam te maken kunnen hebben. Overdag probeer ik zo weinig mogelijk aan te denken en 's nachts droom ik er in mijn onderbewustzijn heel erg van en daardoor krijg ik die hyperventiliatie. Moet morgen ook mijn eigen huisarts bellen kijken wat daar uit voortvloeit. Voor nu ik ga even lekker douchen en wat eten echt alles in mijn licham doet me nu gewoon zeer.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Geplaatst

Jeetje, Nathalie, meis, wat naar voor je! Ik denk ook dat het een paniekaanval is geweest. Je hebt ook zoveel adrenaline in je lichaam door de stress, het verdriet, het ongeloof, de woede... Maar heel goed dat je man 112 heeft gebeld, het ambulancepersoneel helpt je namelijk door zo'n aanval heen (zij weten heus wel dat jij niet dood gaat, maar nemen je serieus, behandelen je, zodat je weer een beetje tot rust kunt komen)

 

 

 

Doordat jij denkt dat je doodgaat, stijgt je bloeddruk, dus ook dat is te verklaren. Toen ik vorige week vrijdagnacht werd opgenomen met het zware bloedverlies, had ik ook een hoge bloeddruk en een hartslag van 120.

 

Door mijn werk en studie (en ook als ervaringsdeskundige in het verleden...)

 

was ik hier niet zo bang meer voor. Het is een stressreactie en dat neemt weer af zodra je rustiger wordt.

 

Maar naar is het wel!

 

 

 

Veel sterkte, lieverd!

 

 

 

Nine

Gast estrhalita
Geplaatst

Nine wat moet dat erg zijn. Ik had niet helemaal door gehad dat dit jullie laatste poging was. Jeetje wat balen dat het dan juist nu moet gebeuren.

 

 

 

Ik moet morgen naar het ziekenhuis voor een controle echo. Het rare is is voel me nog steeds zwanger. Niet mijn borsten of buik, maar misselijk, brandend maagzuur. Heel raar. En ja verschrikkelijk veel hoofdpijn. Echt niet normaal meer. Ik hoop zo dat we heel snel door kunnen. \

 

 

 

Jeetje Nathalie wat een verhaal zeg. Hopelik kan je huisarts je morgen verder helpen, want zo schiet het niet echt op voor je.

 

 

 

Voor iedereen een fijne zondag en hopelijk gaat het steeds beter met ons.

  • 4 weken later...
Geplaatst

@ Freya hier gaat het al weer stukken beter. Zijn al in het Radboud geweest 3 februari daar heeft mijn man zijn zwemmers al in moeten leveren. Bij mij hebben ze uitstrijkje gemaakt. Ze vonden het trouwens raar dat ze dat in Den Bosch niet hadden gedaan. Maar ja die zeiden dat het niet nodig was dus vandaar. Maar goed nu is het gedaan. Verder hebben we samen bloed moeten laten prikken en hebben ze ons dossier opgevraagd in Den Bosch. 10 maart a.s. hebben we het evaluatiegesprek en ik ben benieuwd wat ons behandelplan dan zal zijn. Dus dat is nog heel even afwachten maar ik voel me supergoed en heb er weer vertrouwen in en kan niet wachten tot ik weer kan gaan beginnen. Het ziekenhuis geeft me veel vertrouwen! Ik zal jullie op de hoogte houden mits gewenst natuurlijk hahaha. Ben ook wel benieuwd hoe het met de rest van de meiden is die dit hebben meegemaakt.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Geplaatst

Wat fijn dat het zo goed gaat, Nathalie! Je klinkt erg positief. Knap!

 

Wat gaan ze precies onderzoeken in jullie bloed?

 

 

 

Met mij gaat het nog niet zo. Ik zit nog steeds thuis nadat ik die ene week begin januari heb gewerkt. Er is op mijn werk ook het een en ander gebeurd dat mijn herstel heeft bemoeilijkt.

 

Ik merk dat ik nog weinig kan hebben. Er komt nog steeds weinig uit mijn handen op een dag. En als ik wel meer doe (omdat ik het moeilijk vind te accepteren dat er zo weinig uit mijn handen komt) loop ik direct tegen mezelf aan. Dan heb ik totaal geen energie meer, word chagrijnig, somber en krijg huilbuien.

 

Ik probeer dus maar te accepteren dat ik echt nog rust nodig heb. Als ik die rust neem, merk ik ook wel dat ik me beter voel.

Geplaatst

Lieve Freya, wat jij nu meemaakt dat heb ik 2 jaar geleden meegemaakt. Ik kreeg een relatie met mijn man in januari 2008. In april 2008 kwamen we erachter via de huisarts omdat ik bloed moest laten prikken dat ik zwanger bleek te zijn. Gewoon spontaan. Echt een wonder... helaas ging dit een maand later fout en kreeg ik een miskraam. Ik was toen 6,5 week. Ik heb echt een hele klap gehad met die miskraam. Was meer het feit dat ik er nooit iets van gezien heb. Geen echo geen test. Helemaal niks het was heel moeilijk te accepteren. Ik kwam op een gegeven moment thuis te zitten omdat ik het allemaal zo zwart zag. Vreselijk! Maar je lichaam en je geest hebben die rust gewoon heel hard nodig om het te kunnen accepteren. En de een doet het makkelijker dan de ander. Niet iedereen is hetzelfde godzijdank. Ik zou zeggen neem de tijd meis en al duurt het een jaar of 2 jaar als jij daarna meer weer de energie kunt vinden om door te kunnen gaan dat is het belangrijkste. De reden dat we bloed moesten laten prikken was meer protocol. Niet voor een chromosomenonderzoek of iets dergelijks. Ik laat het allemaal op me af komen en neem het zoals het komt. Tenzij ik me er niet prettig bij voel dan trek ik gelijk aan de bel. Maar echt meis neem de tijd je hebt het gewoon nodig. En mocht je ff je verhaal kwijt kunnen ik ben er in ieder geval voor je oke. Take care.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Geplaatst

Hoi meisjes... het is harde klap geweest... voor ons allemaal. Ik kan me eigenlijk niet heugen dat ik eerder zo verbijsterd ben geweest! Maar het is nu 5 weken geleden voor mij en ik voel me eigenlijk weer prima.

 

Ben nu 3 weken weer aan het werk en dat gaat goed. En zondag ga ik een weekje met man naar Zwitserland en mijn grote boys passen op het huis ( aargh, als dat maar goed gaat:laughing4:)

 

 

 

Ben alleen nog niet ongesteld geworden, heb wel krampjes en weer groeiende boobs, maar er komt niets....

 

 

 

Freya, probeer te accepteren hoe je je voelt... het is geen schande dat er "niets uit je handen komt" (wees niet zo streng voor jezelf!)

 

Ik heb gelezen dat je na een miskraam best gevoelig kunt zijn voor een (lichte) depressie en dat heeft nu eenmaal meer tijd nodig om te herstellen.

 

 

 

Nathalie, je bent weer voortvarend bezig!

 

Ik heb in maart weer afspraken staan... maar nog niet echt zin in een 4e ICSI...

 

 

 

Succes allemaal en veel liefs,

 

Nine

Gast estrhalita
Geplaatst

He Dames,

 

 

 

hier gaat alles gelukkig weer goed. Netje precies 4 weken na de miskraam ongesteld geworden. Ik stond er versteld van. Ook hebben we weer groen licht van het zkh om voor de 3de poging te gaan, maar we wachten nog even een extra maandje. Dus eind maart ga ik weer beginnen met spuiten. Spannende tijden dus weer.

 

 

 

Ik ben alweer "vergeten" dat ik zwanger ben geweest. Alleen bij het zien van zwangere vrouwen, de zwangerschapstesten en de verhalen van een collega op het werk bij mijn man (we liepen gelijk op) dan denk ik er weer aan. Maar gelukkig heb ik genoeg afleiding met mijn jongens.

 

 

 

Sterkte allemaal dames.

Geplaatst

Hee meiden,

 

 

 

fijn om te lezen hoe het met jullie gaat!

 

Freya: ik leef met je mee! De miskraam is niet niks, neem tijd voor jezelf. Ik heb de laatste tijd best wat boeken gelezen over miskramen en je bent zeker niet de enige die door een hele moeilijke tijd gaat na een miskraam. Ik heb best wat herkenning gevonden in een aantal verhalen.

 

 

 

Met mij alles wel oke, ik zit nu te wachten op mijn vlucht naar Nederland!! Heel veel zin om een weekje naar huis te gaan. Het was met kerst natuurlijk allemaal niet dooregaan soor de miskraam, dus nu extra veel zin om vrienden en familie te zien!! We gaan ook nog naar het AZM. Er hebben hier nl allerlei onderzoeken laten dien nav de miskraam. Hier is wel een bepaalde enmutatie uitgekomen, een hele mond vol: homozygoot MTHFR. Dat kans als gevolg hebben dat het bloed zeer weinig foliumzuur opneemt en dat het bloed sneller kan klonteren. Dit zou de oorzaak kunnen zijn geweest van de miskraam. Maar wel met de nadruk op kan, want zo'n 5-10% van de blanken heeft deze afwijking en die krijgen natuurlijk niet allemaal miskramen. We gaan dit bespreken met een specialist en daarna gaan we de cryo behandeling plannen.

 

 

 

Het gaat verder wel goed, merk dat het over het algemeen best goed gaat, maar dat ik er soms ook echt intens verdrietig om kan zijn. Ik had het echt zo graag gewild dat het Gied was gegaan.... Maar dat gevoel kunnen wr met zijn allen delen.

 

 

 

Ik ga zo op mijn vliegtuig stappen! De reden dat ik een week naar NL kan is trouwens voor Chinees Nieuwjaar. Zondag start het jaar van de tijger: ik hoop dat dit jaar jullie dromen uitkomen!!

 

 

 

Veel liefs,

 

IVFSH

Geplaatst

Bedankt voor de lieve reacties, meiden. Jullie hebben gelijk, ik moet accepteren dat ik me voel zoals ik me voel. Niet alleen dat, ik moet mezelf toestaan te voelen zonder te oordelen, maar jeetje, wat vind ik dat toch altijd moelijk. Maar goed, met kleine stapjes kom ik er wel.

 

 

 

Fijn dat het met jullie eigenlijk zo goed gaat! Dat is goed om te lezen. En bijna allemaal weer door in het traject. Veel succes met de gesprekken en behandelingen!

 

 

 

Wat zijn de uitslagen van de onderzoeken snel bekend bij jullie, ivfsh. Wij moeten 3 maanden wachten. O, maar ik vergeet even dat dat alleen bij de chromosomenonderzoeken is. De andere, waar bijv. ook wordt gekeken naar die mondvol die jij noemt, is al eerder bekend.

 

Hopelijk betekent deze uitslag voor jullie dat je wat kunt doen om het risico op nog een miskraam kunt verlagen. Weet je al wanneer jullie weer willen starten?

 

 

 

Weten jullie al of je nog door wilt voor een volgende poging, Nine? Sowieso moet je dan natuurlijk je menstruatie nog afwachten. En is er bij jullie eigenlijk nog onderzoek gedaan?

 

 

 

Zelf ben ik 5 weken na de miskraam weer ongesteld geworden. Op zich fijn dat mijn lijf het weer doet maar stiekem had ik gehoopt op een nieuwe zwangerschap. "Ze" zeggen tenslotte dat je extra vruchtbaar bent na een miskraam. Weet iemand eigenlijk hoe lang dat dan geldt? Alleen voor de eerste cyclus na de miskraam of nog langer?

 

 

 

O, en ivfsh, weet jij nog wat titels van de boeken die je hebt gelezen? Ik heb hier in onze bieb nog niet veel gevonden en zou het toch wel fijn vinden wat meer te lezen.

Geplaatst

Hoi Freya, ik heb het boekje "Ongekend Verlies" van Annemarie van der Meer gekocht.

 

 

 

Bij ons hebben ze geen onderzoek meer gedaan, omdat ik al kinderen heb uit mijn vorige relatie en ze er vanuit gingen dat de foetus een aanlegfout gehad zou hebben. Puur toeval. (en leeftijd...) De volgende foetus hoeft dat niet te hebben.

 

 

 

Mijn menstruatie wil niet komen! En ik ga morgen een weekje op vakantie. Als het dan maar niet net...

 

Extra vruchtbaar na een miskraam???? Maar als het probleem helemaal bij de man ligt, dan gaat dat toch niet op?

 

 

 

Freya, het heeft mij ook geholpen om er over te lezen, dus boeken kopen is een goed plan!

 

 

 

Succes en veel liefs,

 

Nine

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden