Ga naar inhoud

Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Oooo meiden, wat een trieste vrhalen allemaal. Ik word er gewoon naar van.

 

Ik wil jullie alle sterkte wensen die jullie nodig hebben om dit verdriet te verwerken.

 

Weet dat ik aan jullie denk,

 

Veel liefs

 

Marion

  • Reacties 75
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Hoi Nine,

 

 

 

Ik herken het helemaal.... Ik had eerst niet door dat het melkstuwing was, ik begreep er niets van dat mijn borsten zoveel pijn deden, hard waren en groot waren. Tot de dokter me vertelde wat er aan de hand was... Ik vond dat ook heel erg moeilijk. Alles aan zo'n miskraam is zo tegenstrijdig... Hormonen nemen echt een loopje met je.

 

 

 

Ik leef met je mee, ik kan me voorstellen dat je even niet meer naar het ziekenhuis wil, ik hoop dat je lichaam het verder zelf doet en dat er geen curretage meer hoeft te komen: er is al meer dan genoeg gebeurd!

 

 

 

Doe rustig aan en ben lief voor jezelf. Vanuit Shanghai een hele dikke knuffel, ook voor Nathalie natuurlijk!

Geplaatst

Nine, wat erg van die melk... gemeen gewoon. Denk je dat je alles gehad hebt... Bah!

 

Andere meiden natuurlijk ook nog veel sterkte, we beseffen hier maar al te goed wat een wonder het is als er gezonde kindjes worden geboren!

 

 

 

Caroline

Geplaatst

O Nine, wat een verdriet moet jij hebben. Weer die keiharde confrontatie met het verlies doordat je lichaam nog is ingesteld op zwanger zijn...

 

 

 

Kracht en liefde! Dat wens ik je met heel met hart lieverd!

Geplaatst

Kracht en liefde voel ik overal om mij heen! Van mijn man, mijn zoons, mijn familie, vrienden, forumgenoten.

 

 

 

Het komt uiteindelijk weer goed!

 

 

 

Liefs, Nine

Geplaatst

Jeetje meiden wat een verhalen hier!!

 

Zit met kippenvel te lezen...

 

Zelf vorig jaar een miskraam gehad dus ik snap helemaal wat er in jullie om gaat.

 

Heel veel sterkte gewenst...

 

Dikke xxx

Geplaatst

En Maatje... na het verdriet, het grote geluk!

 

Met je kleine Dion!

 

 

 

IVFSH, ik zag je net online, in Sjanghai... ben je aan het werk?

 

Goed idee, van het weekje eruit, dat gaan wij ook doen. Even weer tot elkaar komen. We hebben zoveel tijd in het ziekenhuis doorgebracht, met zoveel spanningsmomenten, met drie ICSI's (en alle vooronderzoek) + zwangerschap/miskraam in 10 maanden tijd.

 

We zijn in juni 2009 getrouwd... maar beseffen dat al nauwelijks meer.

 

 

 

Nathalie, hoe gaat het vandaag met je?

 

 

 

Liefs, Nine

Geplaatst

Hi nine,

 

 

 

yep, aan het werk, hier is de werkdag alweer bijna om :-)

 

 

 

goed dat jullie even lekker weg gaan. Geniet ervan!! Ook nog gefeliciteerd met je huwelijk! Even weer de tijd nemen om samen te genieten en te focussen op de toekomst.

 

 

 

Hoe voel je je vandaag?

 

X

Geplaatst

Hi IVFSH,

 

 

 

Zit nu fanatiek mijn thuisadministratie te doen, reizen te bekijken en koffie te drinken. De zwangerschapsmisselijkheid is voorbij, dus ik kan weer aan de koffie.

 

 

 

Vannacht echt lekkende borsten gehad, maar ik heb wat temazepam van de huisarts gehad om goed te slapen, dus ik viel gelukkig snel weer in slaap, nadat ik het (verdrietig!) constateerde.

 

Het vloeien is er ook nog, evenals de kramperige eierstokken (die heb ik al sinds de 2e punctie in juni)

 

 

 

Ik wil graag maandag weer aan het werk, hangt ook wel af van de echo as vrijdag. Verder heb ik een ijzerdrankje gehad om het bloedverlies te compenseren.

 

 

 

De tranen zitten nog hoog... ik zoek naarstig naar mijn eigen positieve energie. Ik ben van nature altijd positief, maar deze klap doet echt pijn.

 

We hebben onze 3 ICSI's gehad, man en ik zijn 43... ik ben nog gezond en vruchtbaar, maar mijn man heeft echt een fors vruchtbaarheidsprobleem, dat ook nog eens zijn algehele gezondheid bedreigt.

 

Ik vind het nu moeilijk om me iets van de toekomst voor te stellen.

 

 

 

Hebben jullie plannen om verder te gaan? Geldt in China ook 3 keer en dan niet meer vergoed?

 

 

 

X Nine

Geplaatst

Hey Nine,

 

 

 

Mwah gaat wel vandaag. Het blijft nog bloeden en krampen houden maar ik trek me er wel doorheen. Mijn man is vandaag ook lekker vrij aangezien ik vandaag naar het UWV moet komen. Ben zo bang dat ze zeggen dat ik weer moet gaan werken. Ik ben daar helemaal nog niet aan toe ben al blij als ik de dag goed doorkom. Maar goed we zien het straks wel niet op de feiten vooruit lopen maar. Ik ga nu zo douchen en even wat eten. Ben momenteel nog wat doelloos hebben jullie dat ook? Het was voor en tijdens de zwangerschap zo duidelijk wat ik moest doen en nu? We hebben gisteren bericht gekregen vanuit het UMC Nijmegen. Onze papieren zijn in behandeling en liggen al bij de arts nu moeten we wachten op de afspraak maar ik denk niet dat dat nog lang op zich zal wachten. Hmmm toch weer iets om naar uit te kijken. Ik zal me vandaag wel een paar keer laten horen. Ben blij als ik weer iets van je lees Nine maakt niet uit hoe je je voelt. Je kunt bij mij altijd terecht als je dat maar weet.

 

 

 

Dikke kus,

 

Nathalie

Geplaatst

Hoewel ik het rot vind dat jullie dit meemaken, vind ik het fijn om jullie verhalen te lezen omdat ik er herkenning in vind. In de eerste week, anderhalve week na de miskraam voelde ik ook veel liefde en kracht maar nu voel ik me eigenlijk alleen maar lamlendig. Ik heb me ziekgemeld op mijn werk want dat gaat gewoon echt niet.

 

 

 

Nine, fijn dat je wel goed hebt geslapen. Dat scheelt al zo veel in hoe je je voelt! Kan je huisarts ook niet iets geven tegen de melkproductie? Daar zijn ook medicijnen voor. Het lijkt me zo moeilijk als je borsten melk gaan geven.

 

 

 

Ik ben ook heel onrustig in mijn lijf, heb het idee dat ik eigenlijk iets moet doen om alles op te lossen (wat natuurlijk helemaal niet kan, kon het maar). Heb al heel veel op internet zitten speuren naar informatie, maar sla daar dan weer in door. Daarom ga ik nu maar iets nuttigs doen, ook zodat ik niet achter de pc blijf hangen. Eerst was opvouwen en dan iets hobby-achtigs, om te voorkomen dat ik lamlendig op de bank of achter de pc hang. Daar ga ik me zeker niet beter van voelen. (Maar moet eerst even moed verzamelen, hoor.)

 

 

 

Sterkte weer, meiden.

Geplaatst

Och Freya en Nathalie... het doet me verdriet ook jullie verhaal te lezen. Dat gevoel van lamlendigheid ken ik nu ook al. Eigenlijk precies op dit moment...

 

Mijn man is net weer voor het eerst vertrokken naar zijn werk, mijn zoons zitten op school, ik heb hier allerlei klussen gedaan en nu....?????

 

 

 

Maar ik weet, het zijn golfbewegingen, over een uurtje ben ik er weer doorheen en ga ik lekker warm douchen en me insmeren met dure bodylotion.

 

Het wordt tijd dat ik weer vrouw in de zin van sensueel word...i.p.v. overgeleverd te zijn aan menopur,pregnyl, spuiten, echokoppen, speculums, punctienaalden etc :laughing4:

 

 

 

Mijn pet staat ook niet naar werken, net wel mijn werkmail gecheckt en ik kan niet anders denken dan: DUHHHH, BOEIEN!!! Zoek het maar lekker even uit daar.

 

 

 

X Nine

Geplaatst

hey hey,

 

 

 

Nou ik ben blij om te lezen dat we allemaal een beetje hetzelfde voelen. Kan ook niet anders het is nog zo vers. Ik merk wel aan mezelf dat ik de tijd constant in de gaten aan het houden ben in de zin van oh ja vorige week was ik nu dit aan het doen en toen dat. Denk niet dat daar verandering in gaat komen. Zeker vanavond zal het heel onrustig zijn. Bij mij zijn dat altijd van die momentopnames die ik ff moet relativeren en dan gaat het wel weer. Ik zit nu momenteel heel erg tegen dat gesprek aan te hikken bij het UWV we vertrekken zometeen dus het zal me allemaal benieuwen. Ik kan wel huilen de hele dag door als ik mezelf er aan toe geef. Mensen zitten me ook de hele tijd achter me aan van waarom ga je niet weer een baantje zoeken of vraag om een omscholingscursus dan heb ik echt zo erg de neiging om te gaan zeggen rot op en laat me gewoon met rust. Heb net een hele nare ervaring achter de rug wat ik eerst een plek moet geven kan niet alles te gelijk dan zou ik een supervrouw zijn. Ik kan daar heel opstandig in worden en dat ben ik helemaal niet. Ben normaal heel positief ingesteld en zie zelfs in het negatieve nog iets positiefs en nu is momenteel alles gewoon ZWART en nog eens ZWART. Ik vroeg me vanochtend voor het eerst af hoe kom ik hier uit? Hoe moet ik dit nu gaan relativeren ik weet het niet meer. Nou meiden we spreken elkaar snel weer. Doe rustig aan oke.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Geplaatst

Hoi lieve meiden,

 

 

 

@Nine: wat vervelend dat je man een vruchtbaarheidsprobleem heeft dat zo ernstig is. Is daar behandeling voor mogelijk?

 

Laat dat werk mooi maar even zitten: zelf ben ik twee weken niet naar werk gegaan(een week thuis en een weekje weg) die weken gaven mij weer energie om aan de slag te gaan. Ook waren de scherpe kanten toen van mijn verdriet af. Ik was er na die twee weken niet meer constant mee bezig en kon me weer concentreren op werk.

 

 

 

@Nathalie: ik hoop dat het UWV je situatie begrijpt, je moet er nu niet ook nog zorgen bij hebben over werk/werk zoeken/opleiding. Misschien geeft het op een moment wel de afleiding die je nodig hebt, maar dat is aan jou om te beslissen.

 

 

 

@Freya (mooie nickname trouwens!): fijn dat je dit forum hebt gevonden: het is goed om steun te hebben aan elkaar.

 

 

 

Ik heb wel gemerkt (vandaag precies 4 weken na de miskraam) dat de wereld er weer heel anders uitziet. Natuurlijk nog steeds soms moeilijk, maar wel weer veel meer ruimte voor een positieve blik op de toekomst. Ben wel heel blij met mijn man, we hebben echt veel steun aan elkaar, hij staat er voor me, begrijpt me en geeft me ook weer vertrouwen. Is heel belangrijk, voor iedereenm, maar ik voel het nog wel extra sterk omdat we zo ver weg van NL wonen. Hij is nu een week weg voor een cursus, mis 'm echt enorm. Gelukkig hebben we hier natuurlijk ook lieve vrienden, waarvan een paar onze hele historie kennen.

 

 

 

Trouwens Nine: we doen de behandelingen in Nederland. We hebben er geen goed gevoel bij in China. Ondanks dat het land fiks in ontwikkeling is, en Shanghai natuurlijk groot, groter, grootst is, is de gezondheidszorg hier nog niet van heel hoogstaand niveau. Als het gaat om ICSI wil je daar natuurlijk geen risico mee nemen. Ook krijgen we in NL de behandelingen wel vergoed. Het is wel een gedoe: ik moet dus naar NL voor de behandelingen, erg moeilijk te combineren met werk. We zullen zien hoe dat in de toekomst gaat. Misschien toch een keer de keuze maken om een tijd terug te komen (of naar een land te gaan waar gezondheidszorg van minstens zo'n niveau is als in NL). De toekomst zal het zeggen. eerst op naar de cryo poging, hopelijk in februari.

 

 

 

Meiden, ik denk aan jullie. Neem de tijd, ben lief voor jezelf, laat anderen ook lief zijn voor jullie en weet dat het er over een tijdje weer allemaal anders uitziet.

 

 

 

Liefs,

 

IVFSH

Geplaatst

Hoi meiden,

 

 

 

Ben ik weer eventjes. Het gaat vandaag wel weer iets beter. Heb gisteren een heel fijn gesprek gehad met een vrouw bij het UWV. Ik word begin april weer opgeroepen en dan gaan we verder kijken wat we gaan doen. Ik moet wel in de tussentijd een beetje gaan rondkijken wat ik leuk vind en wat ik graag zou willen doen. Dus daar krijg ik alle tijd voor. Ze vond het schandalig hoe ik naar huis ben gestuurd vanuit het ziekenhuis en met wat voor een boodschap. Ze vond dat we een klacht moesten gaan indienen maar ik weet het niet. Ik moet het allemaal eerst een beetje op een rijtje moet gaan krijgen. Ik ben altijd iemand geweest van niet zeuren maar doorgaan en op de een of andere manier staat er nu zo'n hele grote spiegel voor me die de uitdaging met me wil aangaan om het onder ogen te gaan zien wat er momenteel allemaal gaande is. Vandaar dat ik gisteren ook zo sterk het gevoel had dat ik dit heel moeilijk kan relativeren. Het is ook niet niks. Ik heb nu momenteel een nieuwe hobby gevonden ben aan het decopatchen geslagen mijn man en ik hebben gisteren wat spulletjes gekocht die ik zometeen ga beplakken met decopatch helemaal zin in :D. Lig nu nog even lekker in bed. De nachten zijn soms nog erg lastig dus nog ff lekker snoezelen in bed en lekker de tv aan en we nemen alles met zijn tijd. Nou meiden ik hoop dat het met jullie ook beter gaat. Het was gisteren erg rustig op dit forum. Hopelijk tot snel.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Geplaatst

Hoi meiden,

 

 

 

Ik begin al door te krijgen dat dit een proces is met ups en vooral heftige downs. Ik moet elke ochtend vroeg op, om mijn zoons de deur uit te krijgen naar school, ik denk ook dat het me helpt om de dag te beginnen.

 

Maar dan... het overviel me weer zo heftig vanmorgen, dat ik dacht: laat maar vandaag, ik heb he-le-maal nergens zin in.

 

 

 

Dus zo gewoon weer mijn ogen sluiten en doen alsof ik er niet ben.

 

 

 

Nathalie, fijn dat je een goed gesprek met het UWV hebt gehad. En dat je een leuke hobby hebt!

 

Ik weet dat ik aan mijn scriptie moet beginnen, dat er heel veel te doen is op mijn werk, dat ik nog moet beginnen aan het samenstellen van het fotoboek van mijn trouwdag... maar ik heb geen zin,

 

Vandaag dan.

 

 

 

Ivfsh, wat heftig eigenlijk dat je op en neer gaat van Ch naar Nl. voor de behandelingen! Nog meer belasting... maar ook fijn om dan toch bij familie en vrienden te zijn.

 

 

 

 

 

x Nine

Geplaatst

hee nine,

 

 

 

Die zin komt later wel weer, alles op z'n tijd. Weten ze op je werk van je situatie af? Kun je 'makkelijk' thuis blijven (los van het werk dat blijft liggen)? Mijn eerste week na de miskraam hing ik alleen maar een beetje apatisch rond: niets uit mijn handen gekomen.

 

 

 

Wij kregen vandaag wel nog nieuws waar ik niet blij van werd. De uitslag was binnen van het chromosomenonderzoek van het kindje: daar was niets mis mee... dus het moet iets bij mij zijn geweest ben ik bang. Morgen weer naar het ziekenhuis om bloed te geven,dan gaan ze onderzoeken op zogenaamde anti bodies en 'micro clotting' (hele kleine bloedpropjes in de placenta die ervoor zorgen dat het kindje niet genoeg zuurstof ed krijgt).

 

Pffff, baal er wel enorm van, nu weer afwachten wat dit weer op gaat leveren: hoop niet dat we er nog een 'handicap' bij krijgen.

 

Nu baal ik er ook weer vreselijk van dat we in China zitten, ik zou dit liever meteen met een specialist in NL bespreken. Misschien toch maar eens serieus gaan overwegen om op een gegeven moment terug te verhuizen...

 

 

 

@Nathalie: klinkt interessant die hobby: maar wat is decopatchen?? Ben benieuwd!

 

 

 

Groetjes!

Geplaatst

Nathalie, wat fijn dat je zo’n goed gesprek hebt gehad bij het UWV. Ik hoop dat dat je wat rust heeft gegeven. Een hobby is altijd goed. Creatief bezig zijn, helpt mij erg om met negatieve gevoelens om te gaan, merk ik. Ik hoop dat het voor jou ook zo werkt.

 

 

 

Ivfsh ik ben heel blij dat ik dit forum heb gevonden (het was een tip van Iza). Ik vind hier nu al veel steun.

 

Fijn om te lezen hoe het jou nu 4 weken na de miskraam vergaat. Gelukkig dat je je al beter voelt. Voor jou zelf, maar ik put er ook een beetje hoop uit. Ik heb namelijk een aardige terugval gehad sinds ik weer heb gewerkt en werd een beetje bang dat dat langdurig zou gaan zijn. Dat hoeft dus niet, begrijp ik uit jouw verhaal.

 

Wat je schrijft over je man vind ik heel herkenbaar. Zo is het ook precies tussen mijn partner en mij. Ik heb echt een geweldige vent.

 

Heftig dat je voor elke behandeling terug moet naar Nederland. Kan me ook goed voorstellen dat je nu je die uitslag hebt gekregen, helemaal graag in Nederland met een specialist zou willen overleggen.

 

 

Nine, naar dat het je vandaag weer extra zwaar valt. De ups en downs zijn hier ook volop aanwezig. Er zijn momenten dat ik denk: hé, het gaat best redelijk en vervolgens sta ik weer te huilen onder de douche. Ik laat het maar gebeuren.

 

Ik probeer wel om mijn dag niet leeg te laten zijn. Ik zorg voor wat kleine klusjes en ook wat leuke creadingen. Zo ben ik bezig, zonder te veel druk, en verzand ik niet in somber bankgehang. Ik weet dat dat voor mij niet goed is.

Geplaatst

heee meiden,

 

jaa heftig allemaal hoor, zwaar en verdrietig. Gelukkig vergaat het een aantal van jullie alweer wat beter.

 

Mijn miskraam was met 7 weken, ik was wat minder ver maar waarschijnlijk is het verdriet er niet minder om. Zeker gezien de leeftijd en het feit dat wij nog geen kinderen hebben. Ik zelf ben 2 weken thuis geweest en dit waren 2 weken van huilen, huilen, huilen en mezelf afvragen waarom nou toch. Na die 2 weken weer aan het werk gegaan en dat heeft me zeker goed gedaan. Ik had weer wat om handen, niet dat ik thuis niks te doen had maar ik had ook nergens zin in, op je werk moet je wel :)

 

Ondertussen de feestdagen achter de rug en de tijd genomen om over de dingen na te denken. WIj hebben besloten om het toch nog een keer te wagen. We gaan naar Dusseldorf dus best weer spannend. Het verdriet van deze miskraam zal slijten maar vergeten doe ik het nooit.

 

Liefs

Geplaatst

Hey Nine,

 

 

 

Het is helemaal niet erg dat je je zo voelt. Je krijgt toch een band met een kindje ongeacht hoe oud het was. Ik merk wel aan mezelf als ik bezig ben dan hoef ik er niet zo bij na te denken en als ik dan ff rustig op de bank ga zitten dan besluipt het verdriet me en voor ik het weet zit ik uren op de bank te huilen. Nu ik met mijn hobby ben begonnen is het verdriet er nog zeker maar kan ik er beter mee omgaan. We hebben besloten dat we tweeling op 14 februari gaan begraven. We willen ze graag een mooi plekje geven. Ik heb een klein theekistje gekocht en dat met decopatch bekleed. Oh ja voor IVFSH; Decopatchen dat is een soort van heel dun papier wat je in allerlei kleuren met printjes kunt verkrijgen dat ga je helemaal verscheuren tot je kleine stukjes hebt en dat kun met een speciale lijm ergens opplakken. Nu zul je denken wat duf maar google het maar eens je kunt er zoveel leuke dingen mee maken en ik ben er helemaal verslaafd aan geraakt :D. Nou ik ga met het eten weer beginnen de dag is vandaag redelijk snel vergaan gelukkig. We spreken elkaar weer.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Geplaatst

Wat een verdrietige verhalen. Ik heb zelf 5 miskramen mee moeten maken, waarvan 1x vastgesteld werd met de 12 weken echo. Dit was mijn 2e zwangerschap. Na een curretage was ik meteen weer zwanger. De andere 4 x liet het vanzelf los met ca. 5-7 weken. In NL konden ze geen oorzaak vinden en vorig jaar ben ik naar een Belgische gynaecoloog gegaan die direct de oorzaak zag en deze heeft verholpen zodat ik nu eindelijk na bijna 6 jaar een trotse moeder ben. Ik wil jullie eigenlijk niet vervelen met mijn verhaal, maar ik wil jullie wel aanmoedigen. En mijn verhaal geeft toch goede moed. Echt zorgeloos genieten van een volgende zwangerschap lukt je waarschijnlijk niet meer en dat is jammer. Ik wens jullie heel veel succes bij het verwerken van dit verlies. Geef het de tijd en steek je gevoelens niet weg. Hou je niet groot voor anderen. Het is namelijk niet niks wat je is overkomen. Ik hoop dat jullie wens snel in vervulling zal gaan. Geef de moed niet op!

 

 

 

Liefs

Geplaatst

Hoe is het vandaag met jullie, meiden? Ik had gisteren weer wat huilmomenten maar dat was wel goed, denk ik. Vandaag weer een nieuwe dag.

 

 

 

Marion, natuurlijk is het met 7 weken ook heel verdrietig als je een miskraam krijgt. Mijn vorige miskraam was al na 6 weken. Daar ben ik ook flink beroerd van geweest. En de angst dat er misschien helemaal geen kinderen komen, is weer levensgroot aanwezig. Daar krijg ik het letterlijk benauwd van. Zelfs ik voel de druk van mijn leeftijd al (bijna 36 en dat is zo'n 'magische' grens in alle literatuur, lijkt het wel) dus voor jou moet dat helemaal moeilijk zijn.

 

Ik wens jullie heel veel succes in Dusseldorf!

 

 

 

Denken de anderen ook alweer na over een volgende poging? Mensen zeggen mij steeds dat ik dat nog uit mijn hoofd moet zetten maar dat gaat niet hoor. Het idee dat ik weer die molen in moet, benauwd me en tegelijk voel ik me gejaagd, alsof ik er snel weer mee verder moet, voor het te laat is. In dat laatste probeer ik mezelf wel te remmen want aan dat onrustige gevoel heb ik niets.

 

 

 

Jee, Renee, 5 miskramen, dat is niet niks zeg! Ik vind 3 al pittig. Hoe kan het toch dat ze in Belgie wel gelijk zagen wat de oorzaak was? En, als ik het mag vragen, wat was de oorzaak? Als je dat niet wilt vertellen, negeer mijn vraag dan maar hoor.

 

Fijn dat het bij jullie uiteindelijk wel is gelukt!

Geplaatst

Een arts in Zwitserland vertelde me bij mijn 2e miskraam dat ik myomen had en waarschijnlijk moeite zou krijgen met het voldragen van een zwangerschap. Na deze mk verhuisde ik terug naar NL. Ik naar arts in NL met mijn verhaal. Hysteroscopie onder narcose ondergaan in Amphia Breda en ze wisten me te vertellen dat ze 'niets' zagen wat in de weg zou kunnen zitten voor een zwangerschap. Na meerdere mk's, een scheiding en verhuizing (naar België) en ontmoeting van nieuwe man kreeg ik veel pijn in onderbuik. Ik naar arts in België en hij schrok van wat hij zag. Grote myomen ofwel vleesbomen in mijn baarmoeder. Deze zaten er al wel even aan de grootte te zien. Hij begreep niet dat ze in NL niets gezien hadden (vooral na mijn verhaal van Zwitserland) en dat nog wel met een hysteroscopie. Hij zag de myomen al zitten met een inwendige echo! Binnen 2 weken lag ik onder het mes. Baarmoeder eruit, myomen eruit gesneden, baarmoeder weer dicht en terug op haar plaats. Binnen 3 maanden begonnen met ICSI en bij 2e ICSI zwanger!! Tijdens zwangerschap weer veel myomen in mijn baarmoeder en bij keizersnee kregen ze ons kind er niet uit. Baarmoeder leek op beton en het kind zat vast tussen de myomen. Er ontstond lichte paniek. Baarmoeder hebben ze eruit moeten halen omdat er niet meer van te maken was en er zeker geen 2e kind in zou kunnen groeien. Ik ben heel gelukkig dat we toch 1 kind hebben kunnen krijgen en ik ben hier heel dankbaar voor. Het is een wonderkind! Ze heeft helemaal in de verdrukking gelegen en was ook aan 1 kant helemaal blauw en scheef toen ze uit mijn buik kwam.

 

 

 

Nou ja, het is een heel verhaal geworden. Een second (third!)opinion op een eerder tijdstip was in mijn geval niet slecht geweest. Uiteindelijk heb ik deze gekregen, maar dan veel te laat. Of eigenlijk net op tijd! Als je twijfelt over je arts of je voelt je niet helemaal zeker, stap dan over naar een ander en kijk het niet te lang aan, want de tijd verstrijkt en de klok tikt verder..... Geef de moed in ieder geval nooit op!!!

 

 

 

Liefs

Geplaatst

Dag meiden,

 

 

 

Hier gaat het vandaag wel weer redelijk had vanochtend nog even zoiets van bah dit word weer zo'n kl*otedag we moesten ook weer naar het ziekenhuis omdat de huisarts zei dat het een tweeling was en de gynaecologe wilde het met haar eigen ogen zien. Dus wij daar naartoe en het was inderdaad maar 1 kindje we hebben het met eigen ogen kunnen zien. Waarschijnlijk is de vruchtzak gescheurd en dat was het eerste gedeelte wat er uitkwam en het tweede gedeelte was het vruchtje. Nou ja het maakt me geen moer uit een kind verliezen is zowiezo erg. Dus of het er nu 1 is of 2. Ik moet jullie heel eerlijk bekennen dat ik ergens opgelucht ben dat het er maar 1 is. Ik vond de teller ineens erg hard gaan 3 kindjes verliezen. Nu 2 is nog heel erg en ik moest in de auto ook heel hard huilen maar ik kan het nu een rustplaatsje gaan geven en dat geeft me weer rust.

 

 

 

Jeetje Renee 5 miskramen. Ik heb respect voor je dat je het bleef proberen en met wat voor een resultaat. Ik geloof je achter mekaar als je zegt dat het een wonderkindje is lekker van genieten en verwennen :D. Heerlijk!

 

 

 

@Freya je vroeg of er meiden al zijn die aan de volgende poging nadenken. Ik heb er toevallig vannacht van gedroomd en hoe. Werd helemaal zwetend wakker. Net of ik er druk achter moest gaan zetten ofzo heel raar. Ik heb het vanochtend ook met mijn man besproken en die zou graag weer doorgaan ik wilde er eerst niks van weten maar nadat we in het ziekenhuis zijn geweest en ik nu zo achter mijn laptopje zit wil ik dolgraag door. De gynaecologe zei ons ook dat het niet verkeerd zou zijn om nu te gaan "klussen" aangezien je nu heel vruchtbaar bent. Toen had ik nog zoiets van mens doe normaal ben blij dat ik het weer een beetje aankan. Maar net wat ik zei ik zit nu zo achter mijn laptopje en het begint te knagen. Ik mis mijn buik, ik mis het zwanger zijn. Ik wil het zo graag. Misschien toch een poging wagen. Kreeg trouwens het advies nog mee om acupunctuur te gaan doen heeft iemand hier ervaring mee? Schijnt de zwangerschapskans te verhogen :S ik weet niet of het werkt maar wellicht dat er meiden zijn die er ervaring mee hebben dus ik zou zeggen kom maar op met die verhalen :D. Nou meiden tot later.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden