Jump to content

Uitslag.


Elin
 Share

Recommended Posts

Vanmorgen bij de Uroloog geweest, met 2 minuten stonden we weer buiten. Bij mijn vriend was bloed afgenomen om te kijken of hormonaal alles goed zat, dat zat ook goed, niet bijster veel maar ook niet te weinig dus daar kan het niet aan liggen. Dan de uitslag van het zaadonderzoek. Was precies het zelfde als vorige keer, bijna geen zaadcellen en de enkeling die er is is dood.

 

 

 

Hij vertelde dat hij de spatader weg kon halen maar zei dat dat niets uit zou maken bij deze uitslag. Dat helpt alleen als er een verminderde kwaliteit is.

 

 

 

Verder kon hij niets voor ons doen, hij heeft het nog wel even gehad over tese, maar dat vinden wij een paar stappen te ver gaan. Dus dat valt af.

 

 

 

Om toch de enige optie die overblijft, een donor zoeken, goed uit te lichten heb ik de afdeling gyneacologie gebeld met de vraag of ze dat ook doen en hoe dat in zijn werk gaat. Het werd er regelmatig gedaan en ze kunnen overal zaad vandaan laten komen, zelfs uit België zodat de donor ook echt anoniem is. Dit is de 'snelste' methode. Als we kiezen voor een 'bekende' anonieme donor dan komen we op een wachtlijst.

 

 

 

De rietjes kosten 20 euro de stuk en worden per 10 gekocht, en per 2 ingebracht. Inseminatie is ook in eigen cyclus mogelijk dus dat is voor mij al een goed teken.Verdere info krijgen we 28 november dan hebben we een afspraak met de gyn om alles te bespreken om een duidelijke keuze te maken tussen ziekenhuis of zelf inseminatie.

Link to comment
Share on other sites

hey elin,

 

 

 

wat een nieuws zeg..

 

word er gewoon stil van!!

 

 

 

ben zelf er helemaal niet in thuis hoe dat in zn werking gaat met donors

 

ben wel benieuwd hoe jullie dat gaan doen!!

 

 

 

succes en sterkte meis

 

 

 

groetjes rosalie

Link to comment
Share on other sites

Rosalie,

 

 

 

Ik was er tot een goede paar maanden geleden ook helemaal niet thuis in, nu moeten we wel willen we een kindje krijgen.

 

 

 

Tja, het nieuws is nog altijd niet tot me doorgedrongen al wist ik ook wel dat deze uitslag er zeker na de vorige keer aan zat te komen.

 

 

 

De uroloog was nog al 'strak en stijfjes', pas toen ik de poli van de gyneacologen belde en na alles gezegd te hebben en een afspraak te hebben gemaakt zei ze 'sterkte'.

 

 

 

Pas toen viel het kwartje dat er toch echt iets mis is. Maar het is net of het over iemand anders gaat.. Zo vreemd. Misschien wil ik het eigenlijk gewoon niet weten en hoop ik nog steeds op een spontane zwangerschap. Maar die kans is eigenlijk verkeken..

Link to comment
Share on other sites

Cynthia,

 

 

 

Dank je wel voor je antwoord.

 

Tja dapper, wat is dapper. Stellen die voor IVF of ICSI komen te staan zijn in mijn ogen net zo goed dapper.

 

 

 

Het is gewoon nooit leuk, en tja dit is voor ons nu eenmaal de enige manier want zonder zaad begin je niets natuurlijk.

 

 

 

Groetjes,

Link to comment
Share on other sites

hey elin,

 

 

 

 

 

ja dat over iemand anders dat gevoel kan ik heel goed begrijpen

 

ik had dat zelf ook altijd!!

 

ja en een beetje een domme opmerking van me over dat donor..

 

maar zo issie niet bedoeld hoor!!

 

groetjes rosalie

Link to comment
Share on other sites

Ik zag het niet als een 'domme opmerking' hoor. dus daarover hoef je je geen zorgen te maken.

 

 

 

Het is nou eenmaal zo dat dit niet alledaagse kost is, en als er al 'gebruik' van gemaakt word door hetero stellen dan wordt het vaak verzwegen.

 

 

 

Bij 2 vrouwen is het meestal wel te raden hoe het kindje verwekt is.

Link to comment
Share on other sites

Elin,

 

 

 

Ik dacht dat er wel iemand zwanger was geraakt door tese/mesa hier, ik weet het wel zeker maar wil niet voor haar spreken ...

 

Waarom zien jullie dat als stapjes tever als ik mag vragen, donor is ook best ingrijpen9de vraag is goed bedoeld hoor...nieuwsgierig?)

 

 

 

cynthia

Link to comment
Share on other sites

Eiger, ik heb het eens bij iemand in het onderschrift zien staan maar weet niet meer wie het is vandaar mijn topic bij icsi.

 

 

 

Waarom dat voor ons een paar stapjes te ver is komt door de overtuiging dat alles een reden heeft, waaronder dus ook de onvruchtbaarheid. Nu zeg ik niet dat iedereen die niet zwanger kan worden maar moet stoppen met behandelingen en dergelijke maar voor ons is het weghalen van een stukje weefsel om daaruit een babyzaadcelletje te halen en die uiteindelijk bij mij via icsi (meen ik) in te brengen gewoon te veel van het goede. Mede door dit en de medische gesteldheid van mijn partner naast zijn onvruchtbaarheid waardoor er een grote kans is dat een eventueel kindje van ons tweeën ook deze verschillende aandoeningen zuo kunnen krijgen erg groot zijn, plus de minieme kans van slagen maakt dat het voor ons een paar stappen te ver zijn.

 

 

 

Ja een donor is ook niet alles, maar voor ons nu de 'beste' oplossing als we een kindje willen, en dat willen we.

 

 

 

De kans dat een donor een erfelijke ziekte onder de leden heeft is (zeker via het ziekenhuis) te verwaarlozen omdat het zaad daar heel goed gecontrolleerd wordt en tevens het medisch dossier doorgelicht wordt. Maar zelfs als we voor een donor buiten het ziekenhuis om kiezen, die dan uiteraard getest gaat worden op alles dat mogelijk is is de kans op een 'gezond' kindje groter als dat het van mijn partner is.

 

 

 

Nu gaat het er niet om dat ik persé een gezond kind wil (graag wel maar dat wil iedereen), maar alles bij elkaar genomen is dit dus de beste oplossing.

 

 

 

Bovendien heb ik een dochter uit een eerdere relatie, haar vader heeft haar (voor zover ik weet) nog nooit gezien. Mijn partner is voor haar meer vader dan haar 'verwekker' ooit nog zou kunnen zijn. Mijn partner zegt ook dat hij haar ziet als de zijne en dus met volle overtuiging kan zeggen dat hij van een 2e kindje (van een donor) net zoveel zal houden.

 

 

 

Lang verhaal maar hoop dat het duidelijk is, ook dat ik hiermee niemand wil kwetsen.

Link to comment
Share on other sites

Wat een verhaal meid...

 

 

 

Wij hebben d.m.v. TESE met ICSI een dochter gekregen. Wij zagen TESE/ICSI als iets dat ons een handje mee zou helpen om zwanger te worden. Natuurlijk is het werk in het laboratorium niet natuurlijk, maar dat is bij IVF en ICSI ook zo. Mijn vriend is door teelbalkanker op jonge leeftijd onvruchtbaar geworden en d.m.v. TESE hebben ze toch prachtige en goede zaadcellen uit de gezonde teelbal kunnen halen. (De andere teelbal is al op 1-jarige leeftijd verwijderd en uiteindelijk kunnen mannen met 1 teelbal en die teelbalkanker hebben gehad ook wel op de natuurlijke manier vader worden, maar bij mijn vriend is het het probleem dat het zaad niet naar buiten komt doordat de lymfeklieren in de buik vroeger ook zijn verwijderd, daardoor ontbreekt er nu ook een deel dat het zaad buiten het lichaam zou moeten brengen, het zaad stroomt nu naar de blaas.

 

Maar goed, ik kan me ook wel voorstellen dat jullie de keuze maken om voor een donor te gaan. Bij ons was de wens enorm sterk naar een kindje van ons tweetjes, misschien, als TESE voor ons geen optie geweest was, dat we uiteindelijk ook wel voor een donor gekozen hadden, maar ik denk dat dat pas aan de orde was gekomen als TESE niets geworden was...

 

 

 

Succes en sterkte meid!

 

 

 

Bianca

Link to comment
Share on other sites

Bianca, enorm bedankt voor jou reactie.

 

 

 

Als ik het goed begrijp heeft jouw man wel zaad alleen gaat het door de ziekte die hij gehad heeft en de operaties de verkeerde kant op.

 

 

 

Mijn vriend heeft dus om het maar even zo plastisch te zeggen. 2 ongezonde ballen. Om het dan uit de teelbal te halen kan wel volgens de uroloog alleen is de kans gewoon heel erg klein omdat hij er vanuit gaat dat het bij de aanmaak al fout gaat bij mijn vriend.

 

 

 

Natuurlijk is het allemaal een mooi hulpmiddel en moeten we dankbaar zijn dat het überhaupt mogelijk is maar met 'ons verhaal' willen we het gewoon niet gokken om zo'n ingreep te ondergaan.

 

 

 

Bianca, nog 1 vraagje, is jouw man 1 keer onder het mes geweest of vaker om de zaadcellen te verkrijgen.. (wil toch alles helder op een rijtje hebben voor onszelf)

Link to comment
Share on other sites

Hoi Elin,

 

Er komt "schot in de zaak" .. fijn!

 

 

 

Erg dat die dokters allemaal zo zakelijk zijn.

 

 

 

Moeten jullie de rietjes zelf betalen?

 

Dit valt toch binnen de ivf behandeling of niet?

Link to comment
Share on other sites

Voor zover ik nu uitgevogeld heb zijn de rietjes voor eigen kosten, de overige behandeling wordt wel vergoed als een gewone vruchtbaarheids behandeling.

 

 

 

Tja ik weet ook niet waarom dat moet hoor die zakelijke toestand. Mijn huisarts vond het zwaar verschrikkelijk voor me toen we de eerste uitslag kregen, ook toen ik hem vandaag sprak voor een verwijzing naar de gyn zei hij dat hij het jammer vond dat het zo moest lopen en dat hij hoopte dat een donor ons zou kunnen helpen met onze wens.

 

 

 

Er zit dus wel verschil in maar ik voel me in een ziekenhuis toch altijd een nummertje in plaats van persoon.

Link to comment
Share on other sites

ja Elin, ik herken dat gevoel wel hoor. gelukkig zijn ze op de ivf-afdeling veel betrokkener en menselijker!!!

 

Echt, die weten hoe het moet!

Link to comment
Share on other sites

Mijn vriend is 1 keer geopereerd, ze hebben toen 12 strootjes zaad kunnen invriezen! Voor iedere ICSI poging hebben we 1 strootje nodig gehad.

 

De professor (uroloog) vertelde na de ingreep, dat het eventueel ook nog weer voor herhaling vatbaar zou zijn. Dat was boven verwachting zei de uroloog, want hij had het echt niet verwacht om geschikte goede zaadcellen te vinden bij de TESE. Gelukkig is het niet nodig geweest om nog een keer onder het mes te gaan, maar mocht dat wel nodig geweest zijn, dan had mijn vriend het zo weer gedaan. De ingreep was wel pittig, maar achteraf is het hem wel meegevallen.

 

De TESE kan nadelige gevolgen hebben, o.a. testosteron-tekort. Wij hebben dit goed met de uroloog in Gent besproken en afgesproken dat ze echt niet veel weefsel zouden weghalen. Geen risico's nemen, want een tekort aan testosteron heeft vervelende gevolgen. In Gent zijn ze heel voorzichtig met het weghalen van het weefsel, ze nemen ook echt geen risico's hoor!

 

 

 

Mocht je nog meer willen weten, laat het me maar weten hoor!

Link to comment
Share on other sites

Hoi Elin,

 

he wat een slecht nieuws hebben jullie vandaag gehad.

 

je hebt toch altijd hoop dat t ineens beter is...

 

dat moet even inwerken kan ik me voorstellen.

 

en wat je zegt, sommige doktoren zijn niet zo meelevend. mijn ervaring is ook dat dat op een iui-ivf-icsi afdeling anders is trouwens.

 

heel veel sterkte met het nadenken en verwerken en we horen graag hoe het gaaat.

 

Lis

Link to comment
Share on other sites

Elin,

 

 

 

bedankt dat je het uit wilde leggen, je mag me wel cynthia noemen hoor!

 

Ik ben altijd erg geinterresseerd naar ideeën, gevoelens maar ook naar medische aspecten!

 

 

 

We zijn er hier voor je, heel veel succes met jullie wens!

 

 

 

cynthia

Link to comment
Share on other sites

Cynthia,

 

 

 

Sorry, ik kijk vaak te snel naar de naam van de poster dan dat er in een onderschrift oid staat. Ergens eerder had ik je wel gewoon aangeschreven als Cynthia..

 

 

 

Ik zal er op proberen te letten.

 

 

 

Lis, dank je wel voor je reactie, natuurlijk hou ik jullie op de hoogte van alle dingen die we nog tegenkomen. Maar het is wel eenzaam in dit topic, ben nog de enige die er mee bezig is :whistling_girl:

Link to comment
Share on other sites

Mijn vriend is 1 keer geopereerd, ze hebben toen 12 strootjes zaad kunnen invriezen! Voor iedere ICSI poging hebben we 1 strootje nodig gehad.

 

De professor (uroloog) vertelde na de ingreep, dat het eventueel ook nog weer voor herhaling vatbaar zou zijn. Dat was boven verwachting zei de uroloog, want hij had het echt niet verwacht om geschikte goede zaadcellen te vinden bij de TESE. Gelukkig is het niet nodig geweest om nog een keer onder het mes te gaan, maar mocht dat wel nodig geweest zijn, dan had mijn vriend het zo weer gedaan. De ingreep was wel pittig, maar achteraf is het hem wel meegevallen.

 

De TESE kan nadelige gevolgen hebben, o.a. testosteron-tekort. Wij hebben dit goed met de uroloog in Gent besproken en afgesproken dat ze echt niet veel weefsel zouden weghalen. Geen risico's nemen, want een tekort aan testosteron heeft vervelende gevolgen. In Gent zijn ze heel voorzichtig met het weghalen van het weefsel, ze nemen ook echt geen risico's hoor!

 

 

 

Mocht je nog meer willen weten, laat het me maar weten hoor!

 

 

 

Ik reageer even in het andere topic om het overzichtelijk te houden.

Link to comment
Share on other sites

Hoi Elin, wat een nieuws zeg......en wat "stoer" dat je er zo over kunt "praten" met ons...echt knap hoor.

 

Ik hoop dat jullie eruit komen en dat het verhaal van Bianca jullie wat sterkt in jullie keuze.

 

Hou ons op de hoogte.

 

 

 

Liefs Sab

Link to comment
Share on other sites

Sab dank je wel voor je berichtje.

 

 

 

Tja stoer wat is stoer.. Moet wel eerlijk bekennen dat ik hier nog even 'veilig' onder een nickname zit.

 

 

 

Het is niet de bedoeling om geheimen te hebben, en die heb ik ook niet maar ik wil liever nog niet dat eventuele bekenden dit weten. UIt angst voor commentaar dat toch iedereen zal hebben.

 

 

 

Mijn ouders en broer en de ouders van mijn vriend zijn wel op de hoogte van de problemen en de eventuele 'oplossing'

 

 

 

Dit om de keuze die we eventueel gaan maken volledig en vanuit ons hart kunnen maken zonder ons druk te hoeven maken om wat anderen er van vinden.

 

 

 

Mocht ik bijvoorbeeld met een donorzaadje zwanger kunnen raken en dan een eindje op weg zijn in de zwangerschap dan lichten we de 'rest' pas in. Dan kunnen ze commentaar hebben wat ze willen maar dan is het gewoon al een vaststaand feit.. En doen ze het maar met dat gegeven.

Link to comment
Share on other sites

pff heftig hoor.

 

 

 

Ik zeg altijd vader worden kan ieder een papa zijn is wat anders.

 

 

 

Roos is ook niet geboren uit Arjan zijn zaadje maar het is wel zijn kind. Arjan houd zielsveel van Roos, dus wat zegt dan een zaadje. Weet je, de buitenwereld heeft er vaak meer moeite mee dan jullie zelf hoor, die vinden het maar raar of niet gepast, maar zolang het voor jullie goed voelt waarom dan niet ?

 

 

 

Gaan jullie trouwens in jullie omgeving vertellen dat jullie zwanger geraakt zijn ( als het zover is) door middel van donorzaad ?

 

 

 

Heel veel sterkte de komende tijd en houd ons op de hoogte !

Link to comment
Share on other sites

Hoi Elin,

 

 

 

wij zijn bijna allemaal underkover geweest, zeker tijdens het traject, nu praat het allemaal wat makkelijker maar ik begrijp je goed hoor, het is nog een moeilijke weg met moeilijke keuzes en anderen(bekenden) hebben hun mening snel klaar.

 

 

 

Knuf cyn

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Leuk wel, mijn moeder denkt ook een meisje 😊 Ik vind het een fijne gedachte dat de kleine nu levensvatbaar is en dat de kansen op overleven elke dag en elke week groter worden. Ja, ik voel hem/haar elke dag bewegen, niet de hele dag door want die slaapt ook veel nog, ik voel de kleine voornamelijk als ik zelf rustig zit, op het werk regelmatig, maar ook savonds als ik op de bank zit, als ik zelf druk doende ben dan voel ik niks. Kan zo een paar uur lang niks voelen en dan ineens, hop dan is die er weer. Het voelt heel bijzonder, dit zo is voor mij ook wel nieuw. Ik heb wel een zoon, maar hem voelde ik pas heel laat ivm voorliggende placenta en toen ik hem eenmaal voelde was hij ook zo sterk al dat ik echte schopjes voelde, bij dit kindje heb ik de placenta op de achterwand liggen, dan voel je het veel eerder. Nu begon het met wat 'plopjes' ergens zo tussen week 16 en 17, maar daarna dagenlang niks, dus dacht dat het mijn darmen waren ofzo en toen een weekje later voelde ik 'geroezemoes' in mijn buik. Het is lastig uit te leggen wat je precies voelt, maar ja, gerommel dus allemaal en ik voelde dat alleen maar als ik heel rustig zat of lag. Dat geroezemoes werd wel steeds meer en toen ik de 20 weken echo had toen was echt duidelijk dat ik echt de kleine voelde. En toen zag ik ook zeer duidelijk op de echo dat die heel veel bewoog, de echoscopiste vond het een woelwatertje en hij of zij lag ook regelmatig in de weg met een arm of een been, moest ze weer even tegen mijn buik aan tikken zodat die weer ging verliggen. Die lag dus geen minuut stil, de hele 40 minuten dat ik daar naar die tv heb liggen staren, vol ongeloof lag die met de benen en de armen te wapperen en te zwaaien, lag ondersteboven, op de zij, onder in mijn buik op de rug met de benen omhoog, het was zo prachtig om te zien. Ik had dit ook nog nooit zo gezien en ik hoop, @Paulma dat jij en de andere meiden hier dat ook minstens 1 maal mogen meemaken want het is machtig mooi, ontroerend, fantastisch om te zien, ik heb geen woorden gewoon. Sinds een week of 2 voel ik echt duidelijke schopjes naast het geroezemoes en inmiddels voel ik de schopjes ook aan de buitenkant tegen mijn hand aan. Het voelt zo fijn en bijzonder dat ik dit allemaal nu veel vroeger voel dan met mijn zoon destijds. Alsof mijn lichaam zelf heeft bedacht dat ik dat wel nodig zou hebben nu. 😅 Ja, druktemakertje, is me nu 2x gezegd. Het werd ook gezegd bij mijn zoon toen die net geboren was en het bleek ook een druktemakertje te zijn, vol leven, heb er de handen vol aan gehad en ik vond het heerlijk, dus dat lukt me nog wel een keertje. Heb liever eentje vol energie die je moet afremmen dan eentje die je telkens aan moet duwen zeg maar. Ja precies dat Paulma, schadelijk is het zeker niet, het brengt jou tot rust wat ook heel fijn is en als het een klein beetje meehelpt, je weet maar nooit natuurlijk, dus lekker zo mee doorgaan, lekker genieten, relaxen en dan ga je topfit je derde poging in, dan sta je er gewoon goed voor en wie weet helpt het wel een beetje en heb je nu net dat ene beetje nodig om het wel te laten slagen. Ik ben deze poging heel erg op mijn eigen gevoel af gegaan, heb dus ook die Ascal geweigerd die ze me de vorige keer hadden voorgeschreven, ze kunnen me 100 keer zeggen dat de kleine niet gestorven is aan die Ascal, maar voor mij voelde het helemaal niet goed om dit weer te gaan gebruiken, ik had een gezond kindje en ik slikte die troep en hij ging dood, zo voelde het voor mij en zo zal het altijd blijven voelen, dus toen ze daarover begonnen heb ik letterlijk gezegd 'die troep slik ik nooit meer' vonden ze overigens ook prima hoor, want je bent natuurlijk vrij om iets wel of niet te willen. En zo heb ik ook aangegeven liever bij de verloskundige te blijven dan in het ziekenhuis. Voel me veel fijner bij die lieve meiden van de verloskundige praktijk, ik doe nu gewoon nog steeds wat voor mij goed voelt. Hoop moeten we altijd blijven houden Paulma en positief blijven ook, dat is verdomd moeilijk en valt niet altijd mee en ik ga heel hard voor jou meeduimen hoor, want ik gun het je zo!  
    • Ja, ze (ik ga er gewoon in mee dat het een meisje is) moet nog lekker een paar maanden blijven zitten. Maar toch erg fijn om te weten dat het kindje nu levensvatbaar is. Geeft toch wat rust. Voel je haar elke dag? Ik ben nog nooit verder dan 8,5 week gekomen dus heb nog nooit een kindje gevoeld van binnen. Het lijkt me zo bijzonder! En ze is dus een druktemakertje?! Maak je borst maar nat! hihi. Heb je al namen bedacht voor zowel een jongetje als meisje? Alles kan steeds concreter worden! Het is je mega gegund om dit allemaal te mogen ervaren en er van te genieten! Ik kijk precies zo aan tegen Accupunctuur. Ik geloof niet dat dit in eens het verschil maakt. Maar inderdaad schadelijk is het niet en omdat ik merk dat ik er zo ontspannen van raak is het perfect! Het voelt echt even als self-care.  Ik zal jullie laten weten hoe het proces verloopt! Maar ga er ook vanuit dat er een terugplaatsing zal zijn in oktober 😄 zo ver ik kan hou ik hoop en ben ik positief!  Knuffels      
    • Daar ga ik ook voor met jou @Paulma 3x scheepsrecht! Ik ga keihard duimen weer hoor voor jou en alle andere meisjes hier. Dat wordt idd vaak gezegd, is zwaarder als je 'ouder' bent, maar voor mij gaat dat niet op. Mentaal was het wel een hele rollercoaster hoor, maar dat komt natuurlijk door het traject en wat er vorig jaar is gebeurt, maar fysiek, nee, tot nu toe best wel een eitje eigenlijk tot nu toe, maar ja, ga de laatste maandjes in dus maar afwachten hoe dat dan gaat. 😅 Ik heb zelf heel sterk het gevoel dat het een meisje is, mijn moeder ook, maar meeste mensen lachen me keihard uit, meisje? Hell no, jij bent geen meisjesmama, jij krijgt een jongen. We zullen het zien. Ik heb het zelf niet stiekem gezien, met de 20 weken echo vroeg ze aan me vooraf of ik het wilde weten, toen ik zei van niet zei ze dat ze me dan ging vragen de ogen dicht te doen als ze in de buurt van dat gedeelte kwam zodat ik het ook niet per ongeluk wel kon zien, dus dat heb ik braaf gedaan en heb ook niet gespiekt. Ik weet het dus echt niet, ik hou wel van een verrassing. Vandaag is the big day, vanaf nu is de kleine levensvatbaar en zullen artsen alles in het werk stellen om de kleine te redden mocht die besluiten ik vind het mooi geweest, maar ik hoop dat die nog een maandje of 3 binnen blijft hoor. Vind het wel een fijne gedachte. Het (inmiddels zeer duidelijk) voelen van leven maakt wel dat de angst wat meer naar de achtergrond aan het verdwijnen is en dat ik er steeds meer vertrouwen in krijg, ik kan zo genieten van deze kleine druktemaker in mijn buik. Het is zo'n wonder en ik ben zo dankbaar dat ik dit in mijn allerlaatste poging toch nog mag meemaken. Ik kan soms gewoon niet eens de woorden vinden om uit te drukken hoe ik me voel. Wat spannend dat je weer onderweg bent Paulma. Die deca prikken vond ik ook niet fijn, hele vervelende spuitjes waren dat. Cetrotide vond ik ook vervelend, kreeg ik altijd jeuk van daarna. Ah, maandag echo, eitjes tellen, ik hoop dat ze er flink wat zien. Dan is het altijd nog afwachten hoeveel er mee gaan doen natuurlijk. 11 oktober punctie dus dat wordt dan half oktober een terugplaatsing (ik bekijk dat gewoon positief hoor Paulma 😊). Wordt spannende tijd dan iig de laatste weekjes van oktober voor jou, maar ik ga gewoon met je meeleven en meeduimen. Van acupunctuur hoor en lees ik vaak wel goede verhalen, je schijnt dat ook een maand of 3 vantevoren al mee te moeten beginnen, dus dat doe je goed, je bent mooi op tijd begonnen. Als het jou rust brengt dan heb je dat er al mee gewonnen. Of dat soort dingetjes helpen, dat zullen we nooit weten, maar kwaad kan het zeker niet. Ik heb mijn laatste poging ook alles uit de kast getrokken, geen acupunctuur, want dat mocht allemaal niet toen, dus daar had ik geen tijd genoeg voor, maar ik heb wel een baarmoedermassage laten doen en ook braaf daarna gedaan wat ze me geleerd had. Of het daardoor kwam of niet, dat zal ik nooit weten, maar ben wel zwanger en de kleine is ook nog eens blijven zitten. De massage is goed voor de doorbloeding wat een innesteling dan zou bevorderen en het maakt de baarmoeder ook warm en ook dat zou meehelpen. Ik had zelf echt nooit gedacht dat ik zoiets zou doen, maar ja, je probeert alles om het maar te laten slagen. Dus vooral doen waar jij je goed bij voelt Paulma, voor ieder is dat weer wat anders. En ook al zijn het op zichzelf misschien geen wondermiddelen, alle kleine beetjes bevordering kan helpen.  
    • Ja, mega dubbel! Maar eens, ik ga nu voor 3x is scheepsrecht!!💪 Fijn dat je je goed voelt en het best gemakkelijk af gaat. Super prettig en voor ons ook een mooi voorbeeld. Want je leest inderdaad wel eens dat het zwaarder is als je ouder bent, maar dat hoeft dus helemaal niet! Lekker af en toe op die wolk springen. Heb je al een gevoel of het een jongetje of meisje gaat worden? Niet stiekem iets bij een echo gezien? 😉  Ik snap helemaal dat die grens van levensvatbaar een mijlpaal is, met de ervaring die je hebt. Hopelijk ga je hierna alleen nog maar op je wolkje zitten en genieten! Ik heb de eerste drie keer Decapeptyl gezet, dit is zeker mijn favo spuit niet (als je daar al van kan spreken) maar ik ben weer onderweg! Morgen de laatste keer de pil en komende maandag de eerste echo. Dan hoor ik ook wanneer en hoeveel Gonal-F ik zal gaan spuiten. Als ik naar de twee eerdere ICSI pogingen kijk zal een eventuele punctie richting 11 oktober plaatsvinden. Let's see, eerst maar eens kijken hoeveel follikels er zichtbaar zijn en mee willen gaan doen. Ik doe trouwens al een maand of 2 wekelijks Accupunctuur. Ik merk dat ik er echt ontspannen van wordt en wil alles uit de kast halen...  Hoe is het met de andere dames?  Liefs voor jullie allemaal
    • Wat heb je dat mooi verwoord @Paulma alle gevoelens die je bij dit traject hebt en zo is het voor velen van ons denk ik. Het is gewoon een loodzwaar traject, mentaal en voor sommigen ook fysiek. Ik heb dat ook ervaren, zeker als je dan ook nog een miskraam moet doorstaan, dat maakt het allemaal extra heftig. Ik vond de mislukte pogingen ook heel verdrietig, maar die vielen in het niet bij het verdriet wat ik voelde na de miskraam. Dat zal voor jou ook zo voelen denk ik. Het is teleurstelling op teleurstelling en een bult verdriet en dat is echt zwaar. En als het dan wel gelukt is zelfs dan kun je er niet of minder van genieten omdat je bang bent dat weer te verliezen. Ik kan me heel goed voorstellen dat uitspreken ook heel verdrietig is en ergens een opluchting zodat je weer verder kunt met je leven dat toch enigszins on hold staat en in het teken van behandelingen en leven tussen hoop en vrees. Het voelt allemaal zo dubbel he? Hopelijk is 3x scheepsrecht voor je en gaat ICSI 3 jullie gewoon dat prachtige kindje brengen. Hoe ik me voel verder, nou ja, op zich wel goed nog steeds, de zwangerschap gaat me best gemakkelijk af, eigenlijk best wel hetzelfde als destijds met mijn zoon, heb ook niet het idee dat het zwaarder voor me is nu dat ik 'oud' ben. De roze wolk drijft hier steeds vaker voorbij en ik begin er steeds meer en meer vertrouwen in te krijgen, al bekruipt de angst me ook nog weleens. Dat ik al een hele poos leven voel helpt wel mee ook aan het vertrouwen en mijn buik is de laatste 2 weken echt mega aan het groeien. 😱 Nog een paar daagjes en dan heb ik de grens van levensvatbaarheid bereikt, dat is toch ook wel een mijlpaaltje hoor. Heb ook alles geregeld wat er te regelen viel, mijn verlof, mijn plan na mijn verlof, de kinderopvang, kraamzorg, kamertje is besteld en wordt over een paar weekjes geleverd, blije dozen gehaald her en der, dus ja, alles in kannen en kruiken hier 😊  
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use