Jump to content

Ik ben de weg kwijt


Icsi2009

Recommended Posts

Nou daar zit ik dan. Druk aan het werk, veel overleg, crisis van gister nog een flinke nasleep.......en dan gaat mijn mobile. Ik wilde niet opnemen omdat ik het nummer niet kende. Toch gedaan. Een vriendelijke vrouw zegt: Hallo we hadden je verwacht voor een echo, ben je wel begonnen met spuiten?"

 

AAAHHHHAAAAHHHHHHH!!!!

 

Ik schaamde me rot. Het ivf centrum had het echter zo druk dat ik nu pas volgende week dinsdag kan komen. Dat betekend een week langer door spuiten!!! Wat een ongelooflijke sukkel ben ik.

 

 

 

Maarja dan komt de reflectie: iedere avond tegen bedtijd schrik ik weer dat ik vergeten ben te spuiten. Ik ben volop bezig met afvallen om van de zomer er enigszins redelijk uit te zien in bikini. Zomervakantie naar Cuba is ookal geboekt. hmmm??

 

 

 

Is dit nu zelfbescherming???? wil ik niet denken aan de laatste behandeling waar ik nu mee bezig ben?

 

 

 

Of is het iets anders. Ik wil heeeeeel graag een kindje, een zusje/broertje voor mijn dochtertje. Maar ik weet ook dat ik inmiddels zes jaar verder ben en een baby heeft niet alleen maar leuke kanten. Trouwens een vijfjarige ook niet hoor hahahaha.

 

 

 

Nou kan nog wel verder mijmeren maar dat wordt ook niet duidelijker. Ben dus een beetje de weg kwijt. Herkent iemand dit??

 

 

 

liefs Marjan:pp_xxx_074:

Link to comment
Share on other sites

Guest Nan1980

hoi marjan, ik kan niet zeggen dat ik het helemaal herken, want ik moet nog beginnen wat dat betreft, maar het gevoel de weg even kwijt te zijn herken ik wel

 

neem de tijd en de rust om het te overdenken en heel veel succes met alles! en doe geen dingen waar je niet achter staat!

Link to comment
Share on other sites

Guest Sannie66

Marjan, ik herken het heel erg.

 

Als iets wat me heel erg bezighoudt en ook nog eens een impact heeft van jewelste, dan ga ik uitvluchten bedenken, mezelf begraven met van alles en nog wat aan activiteiten, projecten.

 

Ik heb niet meegemaakt wat jij heb meegemaakt, maar weet wel wat dit alles met je doet. Ik voel hoge druk: mijn leeftijd, geen werk en een vriend die sukkelt met z'n gezondheid.

 

Ik zoek dus nu allerlei projecten zoals een huis in het buitenland en me helemaal gek klussen hier in huis, checken of nóg een hond erbij wel wat is enz. enz.

 

2 Vriendinnen zeggen dat ook tegen mij: San, maak die stap terug en ga eens goed binnenin jezelf en zoek dat ene vertrouwen, want iets houd je tegen. Het ís zelfbescherming, althans bij mij. Want wat als we straks toch kinderloos door het leven moeten....

Link to comment
Share on other sites

hoi marjan,

 

 

 

soms heb ik ook het gevoel dat ik de weg kwijt ben. ik ben zo vergeetachtig geworden en heb het gevoel alsof er van alles gebeurt in mijn hoofd. ik vergeet zelfs dat ik elke dag moet prikken om tien uur s avonds. gelukkig heb ik dan een wekker.

 

 

 

sterkte meid en blijf vooral sterk.

Link to comment
Share on other sites

och mupke toch

 

 

 

straf je zelf niet te hard

 

ik had ook een geheugen als een zeef

 

ik maakte werkelijk echt voor alles een reminder aan in mijn telefoon

 

want als ik dat niet meteen deed was ik t al weer vergeten tegen de tijd dat ik een pen gevonden had

 

 

 

wel naar dat je nu extra lang moet spuiten maar mss moet dat gewoon zo zijn voor jou en leverd het je straks een ukje op

Link to comment
Share on other sites

Hey Marjan,

 

 

 

Ik kan me voorstellen dat je je wezenloos schrok! En klote dat je nu extra lang moet doorspuiten. Wat het spuiten betreft: ook ik vergat het al op dag 2, dus heb het advies gevolgd om mijn mobiel een hels kabaal te laten maken 10 minuten tevoren. Dat werkte !

 

Ik vind het niet raar dat je op 2 benen hinkt, ik heb dat zelf ook wel een beetje.

 

Mijn man en ik hebben bedacht dat we heel graag door willen pakken zodat eind 2010 wel duidelijk moet zijn of het met poging 2 en/of 3 gelukt is of niet. Dat geeft ons dan tenminste duidelijkheid zodat we ons daarna op evt. andere toekomstdromen kunnen richten die met kinderen juist minder goed mogelijk zijn. Daarvoor moet je keuzes maken, en dat is nu juist zo lastig omdat je nog geen zekerheid hebt.

 

 

 

En inderdaad, zelfs het afvallen voor de zomer en het boeken van de vakantie (Italie) komen me heel herkenbaar voor! Wat er ook gebeurt, je moet er toch wat moois van maken dus het is eigenlijk gewoon heel verstandig om voorlopig met beide mogelijkheden reden te houden.

 

 

 

Aafke

Link to comment
Share on other sites

Nou, hier ook herkenning hoor!!!Juist op die hele belangrijke momenten laat ik het (soms)gewoon door mijn vingers glippen, alsof ik het lot tart. Wat zit daar achter....moeilijk. Ik moet dan vaak gas terug nemen en voor mijzelf op een rijtje krijgen, waar ben ik mee bezig? Agenda erbij en ga dan strepen, prioriteiten stellen en focussen. Wat is werkelijk belangrijk. Wil ik echt het huis aan de kant hebben omdat ik morgen visite krijg maar waarom ga ik dan juist hangen op de bank? (Actueel)Maakt Sven (Kramer) me nu echt gelukkig.....haha niet echt dus.....(Heel actueel...) Sterkte meid, shit zeg weer een week spuiten. Maar goed, wel fijn dat dat het alternatief is. Het had misschien ook einde oefening kunnen zijn, geen idee hoor????Groetjes Joy1

Link to comment
Share on other sites

Gelukkig ben ik dus niet de enige!! Bedankt meiden. Vandaag knallende koppijn, van de pregnyl heel fijn en ik mag dus nog een week hmmm.

 

 

 

Betreffende Sven......ik had plaatsvervangende stress!! mijn god hoe zou hij geslapen hebben. vreselijk

 

 

 

fijne dag iedereen

 

x

Link to comment
Share on other sites

icsi een vraagje: Je moet nu een week langer pregnyl spuiten?? Dat is toch om een eisprong op te wekken? Wat voor traject volg jij als ik vragen mag?

 

 

 

Wel balen zeg, zo druk om je heen dat je dit gewoon vergeten bent, gelukkig mag je nu wel volgende week en hoeft het niet afgeblazen te worden.

Link to comment
Share on other sites

ja dat heb ik ook de angst om dingen te vergeten dus ik heb heel veel reminders in mn telefoon staan.

 

 

 

ik vind het wel lullig dat je nu een week langer moet doorspuiten want als het goed is calculeert elk ziekenhuis altijd tijd in voor spoedecho's dus daar had je best wel tussen gekunt. Laten we eerlijk zijn, hoeveel tijd neemt zo'n echo nou eigenlijk in beslag? Ik ben ooit bij het VU weggestuurd, toen zei een verpleegster ook dat ze geen tijd hadden en dat terwijl ik een reisafstand van een uur had.. dus 2 uur in totaal gereden voor jan l*l en dan hoor je later van één van de artsen dat ik er gewoon tussen had gekunt onder de noemer spoedecho. Maar ik trof natuurlijk weer zo'n trut die me wegstuurde.. heb haar echt zitten vervloeken in de auto dat wil je nie weten... heeft me een maand langer wachten gekost

Link to comment
Share on other sites

haha, icsi...ik herken een deel van je verhaal.

 

Ben nooit ook maar een klein ding vergeten in mijn ivf-pogingen, maar dat heeft deels ook te maken met mijn enorme angst voor dit hele medische circus...

 

 

 

Maar dat hinken op twee benen herken ik maar al te goed, natuuuurlijk willen we dolgraag een tweede. Onze eerste is net 9 geworden en zelf ben ik net 37. Maar ik ben ook gestart met een vervolgstudie, wil weer verre reizen maken, krijg veel meer vrijheden nu dochterlief ouder wordt. Stel mezelf vragen als: hoe graag wil ik dit eigenlijk nog? En is deze wens nog steeds zo actueel als 4 jaar geleden? Toen ik hoorde dat er iemand in mijn omgeving zwanger was en ik zo enorm teleurgesteld en ook wel jaloers was en toen ik dacht dat het met mijn 2e poging mis was, wist en voelde ik heeeel zeker dat dit wel is wat ik wil!

 

 

 

Wat mij betreft heeft het te maken met cold feet en de grote angst voor al het geregel! Weet jij al waar het bij jou zit?

 

 

 

Het is ook een achtbaan van emoties waar we door heen gaan, nietwaar?

Link to comment
Share on other sites

Guest estrhalita

Ook ik herken het en volgens mij mijn man ook. Wij hebben 2 jongens en zijn dus druk bezig voor een derde, maar na de miskraam in januari komt steeds vaker die vraag: "Hoe graag willen we de 3de eigenlijk" Is die wens nog steeds zo groot?

 

 

 

We hebben vanavond besloten om in april voor de 3de IVF poging te gaan en we zien wel wat er gebeurt. Lukt het, toppie, lukt het niet. Misschien had het dan toch wel zo met onze 2 knullen moeten wezen.

 

 

 

Volgens mij inderdaad Cold feet haha.

Link to comment
Share on other sites

aha deca ja nu snap ik het. Gelukkig vergeet ik niets wat met mijn behandeling te maken heeft. Wel merk ik dat ik deze keer veel relaxter ben met van alles. Niet zo gespitst meer op bepaalde tijd spuiten maar gewoon tussen 18 en 21 zoals aangegeven. En we zijn ook niet meer een uur van te voren in het ziekenhuis, maar gewoon 5 minuten van te voren. Er is toch altijd een wachttijd.

 

 

 

Wat lijkt het toch anders met de wens als je al 1 of 2 kindjes hebt als ik het zo lees van Kyra en Estrhalita. Maar ja dat cold feet herken ik wel. Ik denk wel eens wat als het lukt en het valt allemaal heel erg tegen?????? Terugsturen kan je ze niet. Dan voel ik me gelijk weer schuldig, want ik wil het wel heel graag en mijn mannetje ook.

Link to comment
Share on other sites

ja ik denk dat het inderdaad cold feet zijn! Ik weet ook dat het een groot verschil is als je al kind(eren) hebt. Ik merk dat ik heel graag een tweede wil om mijn dochtertje niet alleen te hoeven laten in deze "grote boze"wereld. En de angst dat het tegen valt ken ik. Na mijn bevaling was ik zes maanden de weg kwijt en heb ik me inderdaad af gevraagd of onze onvruchtbaarheid geen teken was. Maar nee hoor het gaat allemaal over en het eerste jaar is gewoon zwaar. Dat is ook waar ik nu erg tegen op zie. Zwanger zijn en het eerste jaar pfff loodzwaar! Maar twee gezonde gelukkige kindjes is inderdaad mijn DROOM!

 

 

 

Mocht het nu niet lukken dan kan ik verder maar met een kras op mijn hart. Relativeren hoort bij het leven. Makkelijk zeggen met een grote meid van 5... ik weet het.

 

 

 

Liefs marjan

Link to comment
Share on other sites

Dat zeg je mooi icsi!

 

Wat mij betreft scheelt het ook dat ik al een geweldige dochter heb. Sterker nog; ik vraag me af of een volgend kindje ooit zou kunnen tippen aan haar! Maar, daarin ben ik gerust gesteld door vrouwen met een tweede kindje en het schijnt dat je daar net zo veel van gaat houden haha...gelukkig maar!

 

 

 

Het scheelt inderdaad dat ik al kinderstemmen hoor in mijn huis, ik denk dat dat heel veel uit maakt. Hoewel de wens voor een 2e inderdaad even groot kan zijn evenals het verdriet als het niet lukt.

Link to comment
Share on other sites

Guest estrhalita

En zeker de 1ste 9 maanden tot 1 jaar zijn super zwaar. Als ik daar al weer aan denk brrrrrrrrrbrrrrrrrrrrrr. Vooral die gebroken nachten. Daar kan ik echt niet tegen. haha

Link to comment
Share on other sites

Nee ik heb daar ook nog nachtmerries van haha. Je weet het meervoud van

 

moeder = MOE!!

 

 

 

Wisten jullie trouwens dat je met vruchtbaarheidsbehandelingen altijd meer kans heb op een meisje??!! Meisjeszaadjes zijn sterker vandaar. Vond het wel een openbaring. Zelf heb ik lichte voorkeur, maar gezien de situatie maakt het me natuurlijlk geen ene moer uit! Maar goed ik draaf door. Eerst maar kijken of er uberhaubt folikols willen groeien!!

Link to comment
Share on other sites

haha, ik heb een heel andere ervaring en zal echt niet weten hoe ik het heb als het deze keer anders is. Mijn dochter sliep namelijk vanaf dag 1 door!! Ik ken geen enkele gebroken nacht, nu ook 9 jaar later, kan ik de nachten die ik op heb gezeten op 1 hand tellen.

 

Dochterlief huilde vanaf de geboorte (en dat is nog zo) alleen maar als er écht wat was en verder sliep ze.

 

 

 

Ooww...jongens! Nu heb ik echt de bibbers!!

 

 

 

En icsi; die lichte voorkeur heb ik ook. Heb ik even geluk dat de kans van mijn voorkeur groter is :)))))) vanwege de ivf.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use