Ga naar inhoud

Aanbevolen Berichten

Geplaatst

hallo ladies,

 

 

 

ik wil hier even mijn frustraties kwijt!!

 

 

 

Onze eerste ICSI poging is muslukt in jan 2010. We kregen in die periode te horen dat mijn moeder ernstig ziek was/is!

 

in maart zijn we heel snel getrouwd (wat al lang in de planning sond voor eind 2010) want het zag er zo slecht uit met mijn moeder dat we de hele bruiloft naar voren hebben geschoven, wat overigens tot nu toe de mooiste dag van ons leven was.

 

 

 

Mede door mijn moeder, en ook het werk van mijn man, en zijn twijfels hebben we in juni de behandeling uitgesteld naar September.

 

 

 

Nu September eraan begint te komen en ik over 4 weken met de pil moet beginnen, denkt manlief er helemaal niet aan! ik heb m al 3 keer aangegeven dat we deze week moeten beslissen, want de kliniek gaat in augustus dicht. Hij zegt dat hij t te druk heeft en zijn hoofd er niet na staat.:protest: ik wil zo graag weer van start, ondanks de ellende waar we met mijn moeder in zitten, eventjes wat vrolijkers......is dit raar? met mijn moeder is overigens op dit moment alles stabiel, gelukkig!

 

 

 

Herkennen jullie dit? Ik heb t idee dat hij aan het terugkrabbelen is, als dit zo is dan moet hij het me gewoon zeggen, en niet nu voor de 2de keer, vlak voor tijd zeggen dat hij te druk is met alles!!!!

 

 

 

 

 

Groetjes Wendy

 

Nou, dit wilde ik even met jullie delen

Geplaatst

Hoi Wendy,

 

 

 

heel belangrijk tijdens deze turbulente periode is dat jullie blijven praten en eerlijk bent over verwachtingen. Mijn man is niet zo'n prater maar uiteindelijk zitten we op 1 lijn over wat we willen, ik wil en hij steunt mij erin. Neemt niet weg dat verwachtingen altijd worden bijgesteld en situaties veranderen.

 

Er is nogal wat gebeurt de afgelopen maanden in jullie prive leven, misschien heeft dat nu een terugslag. Wij vrouwen willen "actief" bezig zijn met onze kinderwens, daardoor kunnen we misschien weleens over de gevolens heen walsen van onze mannen, ik spreek nu voor mezelf, maar dit zal vast vaker voorkomen.

 

 

 

Hoe graag mannen ook willen begrijpen het gebeurt allemaal in ons lichaam. Vraag het direct aan hem, gooi alles op tafel en nogmaals blijf praten, dit is zo belangrijk als jullie hier sdamen door willen komen. Onderschat het effect van de behandelingen niet, vooral als er andere dingen prive meespelen zoals je moeder.

 

Fijn dat ze momenteel stabiel is en wat heerlijk moet het zijn geweest dat jullie de hele bruiloft verplaatst hebben zodat zij er bij kon zijn.

 

 

 

Succes.

 

 

 

Groetjes Sylvie

Gast Sannie66
Geplaatst

Hi Wendy,

 

 

 

Hmmm, hoor het wel vaker om me heen dat mannen gewoon óf van een andere planeet komen óf er gewoon de hele dag op zitten.. qua IVF, het hele traject dus, heb ik het geluk (gehad) dat we helemaal op 1 lijn zitten.. Hij wilde net zo graag een kindje als ik. En nu ik zwanger ben is hij super zorgzaam. Er helemaal mee bezig (ook nu we weten dat echt alles goed is met ons meisje) zoals de babykamer waar nu eindelijk mee begonnen kan worden.

 

 

 

Heb wel een advies -als het mag-.. praat met hem. Geef aan dat je zo graag wilt beginnen en dat je het gevoel hebt dat hij zoiets heeft: 'Och, alle tijd van de wereld.'

 

 

 

Heel veel succes (ook met je mama)...

 

 

 

Groetjes,

 

San

Geplaatst

vind dit heel moeilijk voor jou

 

en de situatie waarin jij je bevind

 

 

 

ik kan keihard zijn en zou tegen mijn man zeggen we willen allebeide een kind dus druk of niet je zet je 100% er voor in'

 

en hoezo veel aan de kop, moest ie eens voelen wat een vrouw allemaal aan de kop heeft

 

zet je erover heen

 

 

 

weet niet of jij net zo bent als ik dus misschien moet je het heel anders aan pakken maar zo ben ik

 

 

 

en mannen zijn geen praters over het algemeen, die van mij zegt liever ook niet waar die mee zit en schuift het weg

 

 

 

veel succes hiermee

 

en met jullie evt volgende behandeling

Geplaatst

Ik ben eerlijk gezegd zelf ook niet zo begripvol..... Mijn eerste man reageerde ook altijd heel laconiek. Wilde alleen "klussen" als hij daar zelf zin in had...had hij geen zin dan kon ik op mijn kop staan maar er gebeurde niets. Het interesseerde hem dus ook totaal niet of ik dat moment nu wel of niet vruchtbaar was. Wel wilde hij een kind, maar er iets voor doen ho maar. Het gevolg was dus dat het uiteindelijk 3 jaar! heeft geduurd voordat ik zwanger werd. (3 jaar na de vroeggeboorte van onze eerste....)

 

 

 

Hij maakte zich totaal niet druk en kon zich ook helemaal niet inleven in mijn gevoelens. Zijn zaad was goed (volgens hem...hij wou het nooit laten checken) dus als het niet lukte lag het dus aan mij. Feit is wel dat als je het niet doet op het juiste moment dat het never nooit lukt.

 

 

 

Toen het moment daar was en ik opnieuw zwanger was...toen schreeuwde hij het van de daken en speelde mooi weer tegenover iedereen. Juist op dat moment wist ik dat mijn huwelijk gestrand was. Heb het nog 5 jaar volgehouden maar echt dat is voor mij het moment geweest dat ik dacht..nu ben ik he-le-maal klaar met je ;-)

 

 

 

Nu met mijn huidige partner heb ik meteen open kaart gespeeld en gezegd dat als we samen een kindje willen dat hij dan wel moet meewerken en zo niet dat ik dan helemaal niet ga beginnen aan de medische molen.(natuurlijk weet hij hoe het er in mijn eerste huwelijk aan toe ging) Gelukkig heb ik nu een man die mij op handen draagt en uitermate bezorgd is en doet wat ik vraag (grapje...)

 

 

 

We zitten samen in het traject en we trekken elkaar uit de put als het nodig is..en beseffen ons ook heel goed dat we ook nu gelukkig zijn saampies.

 

 

 

Echt wees duidelijk naar je man toe en zeg waar het op staat en eis een antwoord want daar heb je recht op. Ik was vroeg een trutje die maar bleef hopen dat hij dit keer wel zou willen klussen op het juiste moment.. Als je zo moet leven ga je kapot hoor...

 

 

 

Hij heeft z'n rechten en wensen, maar jij natuurlijk ook... Dus zoals zovelen al zeggen blijf praten!

Geplaatst

mijn man is wel een schatje hoor maar kan gewoon niet praten

 

nu ik zwanger ben wil die wel vanalles voor me doen

 

maar moet het soms wel ff zeggen zo van je wilt van alles doen maar wanneer begin je dan eindelijk

Geplaatst

ok dames, mag ik als man me hier héél even inmengen?

 

 

 

Alle goedbedoelde adviezen ten spijt; het zijn vrouwen-adviezen. En die werken vast heel goed als je met een vriendin onenigheid hebt. OK, ik chargeer... Maar mijn advies: laat hem even. Het is net als vissen...je moet eerst laten vieren voordat je de lijn binnen haalt...

Geplaatst

Hoi Wendy,

 

 

 

Allereerst: Wat balen dat jullie 1e ICSI poging mislukt is! En wat vreselijk dat je moeder ernstig ziek is. Wat een hoop ellende zeg!

 

 

 

Wat betreft de reactie momenteel van je man:

 

Ik begrijp helemaal je frustraties! Dat 't zwanger worden maar niet wil lukken is al moeilijk genoeg en als je daarbij ook nog (momenteel) niet met je man op één lijn zit (wat betreft het er over praten) is dat heel vervelend. Dit is echt heel moeilijk voor je.

 

 

 

Ook ik weet uiteraard niet wat er in je man omgaat, maar ik kan je wel zeggen dat mijn eigen man vaak ook heel anders met dingen omgaat dan ik. Vaak wil hij het er niet over hebben, maar dan is hij er ondertussen wel over aan 't nadenken. Hij wil vaak eerst alles voor zichzelf op een rijtje hebben (en voor zichzelf een besluit genomen wil hebben) en er pas daarna met mij over hebben (als hij er voor zichzelf uit is). Terwijl ik het er juist over wil hebben voordat ik besloten heb. Volgens mij is dit een verschil tussen veel mannen/vrouwen. (vrouwen willen praten, mannen willen zelf eerst een oplossing bedenken en er pas over praten als ze zover zijn).

 

 

 

Maar ja, niet iedereen is het zelfde natuurlijk... wil natuurlijk niet zeggen dat jouw man hetzelfde is.

 

 

 

Ik moet zeggen dat dit met mijn man ook heel veel tijd heeft gekost. Ik had eerder een kinderwens dan mijn man, en toen hij er op een gegeven moment wel 'klaar' voor was wilde 't maar niet lukken. Hij heeft vervolgens jaren geroepen nooit iui of ivf te willen doen. Hij wilde niet het medische traject in, deels was hij bang dat 't mis zou gaan en deels was hij bang dat onze kinderwens voor mij een obsessie zou worden en dat ik mijn grenzen verder zou verleggen dan hij dat zou willen.

 

Toen op een gegeven moment bleek dat bij mijn man (ook) een oorzaak van de verminderde vruchtbaarheid lag, heeft hij het daar ook heel moeillijk mee gehad (m.b.t. mannelijkheid).

 

Dit heeft overigens een tijd geduurd voordat hij dit alles heeft toe willen/kunnen geven.

 

Uiteindelijk hebben we hier op momenten heel veel over gepraat, maar er waren soms ook tijden dat hij er absoluut niet over wilde praten (en dan had het voor mij ook echt geen zin om 't dan wel te proberen....).

 

 

 

 

 

Ik begrijp dat jullie met een deadline zitten, maar ik neem aan dat je man zich daar ook van bewust is. Uit ervaring met mijn eigen man, moet ik het helaas wel met IVF-vader eens zijn. Mannen zijn koppig, als ze er niet over willen praten, dan doen ze dat ook echt niet. Dus wellicht toch over een paar dagen een goed moment afwachten alvorens er weer over te beginnen?

 

 

 

Ik hoop dat jullie er samen snel uitkomen. Heel veel succes en sterkte gewenst.

 

 

 

Liefs, Wens

Geplaatst
ok dames, mag ik als man me hier héél even inmengen?

 

 

 

Alle goedbedoelde adviezen ten spijt; het zijn vrouwen-adviezen. En die werken vast heel goed als je met een vriendin onenigheid hebt. OK, ik chargeer... Maar mijn advies: laat hem even. Het is net als vissen...je moet eerst laten vieren voordat je de lijn binnen haalt...

 

 

 

 

 

 

 

wat fijn dat er een man meedenkt, het klinkt inderdaad herkenbaar, alleen dat vieren van die lijn is soms lastig met een doortikkende klok en als je zelf er al helemaal op ingesteld bent om te gaan beginnen over 4 weken.

 

 

 

Lastig meis, wellicht ook voor je man!

 

 

 

sterkte, ik hoop dat er een helder antwoord komt en dat jullie snel verder kunnen!

 

 

 

 

 

liefs

 

Babeth

 

 

 

 

 

Ik hoop wel Rackster dat het helpt en vanwege de sluiting kun je natuurlijk ook niet te lang wachten met het doorhakken van de knoop.

 

Jij

Geplaatst

bedankt voor jullie snelle reacties!

 

 

 

Het is een lieverd, en een grote steum, maar soms........heeft hij gewoon even een flinke duw in zijn rug nodig, en das nie altijd even leuk. het zou zo fijn zijn als het uit zn eigen komt van: JA,WE GAAN ER WEER VOOR! Ik weet dat hij het heel erg graag wilt, maar t ziekenhuis staat m een beetje tegen, nee, het traject waar we dan weer in zitten. Vanavond maar weer ff een gesprek anknopen!

Geplaatst

Nou die van mij zou ook nooit uit zichzelf erover beginnen hoor, wat dat betreft heb ik wel eens het idee dat ik dit traject alleen doe en dat hij alleen op de juiste momenten meewerkt. Niet echt leuk moet ik zeggen maar ja, niemand is perfect dus mannen ook niet...

 

 

 

Succes ermee!!

 

 

 

Caroline

Geplaatst

Ik ben het met IVFVADER eens, mannen hebben nou eenmaal een andere gedachtengang dan ons, de dames. Soms kan ik het begrijpen en soms ook totaal niet, zoals in jouw verhaal. Zul je zien dat hij net voor de deadline zegt dat jullie er vol voor moeten gaan, en dan net doen alsof het zijn idee was. 1 tip, laat hem dan in die waan...... hahaha

 

 

 

Sterkte,

 

 

 

liefs Vanessa

Geplaatst

Dat is idd. we heel vervelend. Jij stelt je in op de maand sept. en manlief lijkt er voor de tweede keer door overvallen?? Nou, ik zou ook wel heel pissig zijn hoor. Het gaat toch niet om het uitstellen van het doen van de weekendboodschappen? Oef. Ben ook wel zo'n typ als Sandra. Ik heb net mijn man je situatie voorgelegd en dit zijn zijn woorden...Wat een slapjanus. haha. Ik moet er wel bij zeggen.... dat mijn man niet van vissen houdt.........Maar alle gekheid op een stokkie, misschien voelen wij als vrouwen wel eerder aan dat er initiatief genomen moet worden om ergens te komen. In die zin zijn wij gemiddeld gezien misschien initiatiefnemers maar......kom op he? We laten ons toch niet aan een lijntje houden he?? Althans ik niet. Succes meid, ik ga je volgen hoor. Joy1

 

ps En wel in gesprek blijven, schreeuw het als het nodig is maar van je af!

Geplaatst

nou dames,

 

 

 

Er valt hier niet over te praten! Ik ga morgen het ziekenhuis bellen dat we er mee gaan stoppen!Ik heb geen zin om continue energie in iets te gaan steken, en er iedere keer naar toe te leven en op het laatste moment de behandling niet te doen. Meneer komt er maar zelf mee tegen de tijd dat hij er wel over wilt praten/ mee wilt starten! Ik ben niet boos, maar zo enorm teleurgesteld! Het interesseerd m gewoon niet hoe ik erover denk. Ik hoop voor jullie allemaal snel een groene regel, toi toi toi!

Geplaatst

He lieve Rackster,

 

 

 

ow wijffie wat herkenbaar.....bel het ziekenhuis niet af..begin met de behandeling en op het moment dat het nodig is zal hij toch wel zijn ding doen?

 

 

 

Als je afbelt moet je misschien weeeeeer zolang wachten.

 

 

 

Niet stoppen hoor...jij blijft met een k*t gevoel zitten en uiteindelijk ga je hem dat wel verwijten.

 

 

 

Kom op wijffie ga ervoor

Geplaatst

Getverderrie Wendy,

 

 

 

wat resoluut en wat definitief, wat je ook besluit, je gaat je gevoelens hierover toch wel met hem bespreken, je kan dat toch niet zomaar wegstoppen, het zit zo diep!!!?

 

 

 

Ik begrijp niet goed wat zijn grote dilemma is, of is hij doodsbang voor een eventuele teleurstelling?, maar ik denk dat het jou ook niet echt duidelijk is.

 

wat er ook gebeuert, er zal denk ik echt gesprokem moeten worden met elkaar... maar moet wel zeggen dat ik naar mezelf kijk, ik ben een type dat als mij iets dwars zit dan moet ik het kwijt, opkropppen kan ik niet...

 

 

 

meis, veel sterkte!!!

 

en ik hoop dat hij duidelijk naar je is en dat je weet waar je aan toe bent, een mislukte poging is killing maar het stopzetten net als je er zo op ingesteld bent is ook behoorlijk heftig!

 

 

 

liefs

 

Babeth

Gast Sannie66
Geplaatst

Dit is zeker heel rigoreus.. ik vind het in mijn optiek nogal onbegrijpelijk... wil hij wel een kindje en begrijpt hij dan niet dat dit de enige weg is?

 

Mijn vorige relatie is o.a. hierop gestrand: ik wilde heel graag, hij absoluut niet...

 

Echt onbegrijpelijk...

 

 

 

Sterkte Wendy!

Geplaatst

Het kan toch niet zo zijn dat er eenzijdig zo'n beslissing wordt genomen als je met zijn tweeen in een relatie zit.

 

Waar hikt hij zo tegenaan dat dit zo afketst?

 

 

 

Sterkte.

Geplaatst

Ik vind het ook nog al rigoreus. Niet zomaar de boel afblazen hoor, dat gaat je later opbreken.

 

Eerst maar 's met elkaar om tafel, want het is wel raar dat hij geen duidelijke reden geeft waarom hij nu niet wil.

 

En ook al is ie nog zo lief, in deze is hij het niet...

Geplaatst

Ik wil met mijn opmerking echt niemand kwetsen. Maar ik vind het 'raar' (is dit het juiste woord) wat ik hier op het forum soms lees.

 

 

 

Je besluit samen dat je een kindje zou willen, nu lukt dit helaas niet op de 'natuurlijke manier'.

 

Je hebt een relatie, je praat dan toch wel met elkaar over hoe en wat er allemaal in je leven gebeurd. (of dat het nu met kinderen te maken heeft of niet)

 

Ik kan me er echt helemaal niks bij voorstellen dat je niet met elkaar kan praten over bepaalde zaken.

 

Je moet toch van elkaar weten wat je wil, je emoties kwijt kunnen bij elkaar.

 

Lief en leed met elkaar delen!

 

Als je partner daarin een 'lastige' prater is moet je daar een manier in zoeken zodat je wel van elkaar op de hoogte bent hoe je denkt.

 

Ik vind dit de basis van elke relatie!

 

 

 

Wendy, succes!

Geplaatst

We hebben het er gisteren weer over gehad, maar het is zo hopeloos.

 

Hij heeft t op het moment erg zwaar op zijn werk, er wordt veel van m verwacht en hij wil graag ook aan die verwachting voldoen.

 

Dat vind hij op t moment belangrijker. Mijn moeder is op t moment slecht, hij geeft deze 2 redenen aan. Hij is bang dat als ik ook nog eens mijn lijf vol hormonen spuit, ik het op een gegeven moment niet meer trek. Ik heb m ook aangegeven dat toen we met de eerste behandeling bezig waren hij zo trots was dat ik dit wilde doen, en dat ik het ook goed deed, en dat ik niet klaagde over het spuiten. na de eerste terugplaatsing heb ik zo'n trots gezicht gezien van hem, hij glunderde het uit, de gelukkigste man op aarde dat moment. Dat was hij ook zij hij gisteren. Maar nu ziet hij het niet zitten. Ik heb vandaag het ziekenhuis gebeld en alles afgesloten. Ik heb geen zin me iedere keer op te laden, en als het dan bijna zover is, wil hij niet. Dus, dan helemaal maar niet meer op de wachtlijst. Ik ben zo opgelucht dat alles nu afgezegd is, ik hoef me nu niet meer zelf voor de gek te houden, van, misschien dan de volgende keer wel. nee, niet meer. klaar!

 

 

 

Misschien als we over een paar jaar in wat rustiger vaarwater zitten, dat hij er dan vanzelf mee komt, who know's?

 

 

 

Nu eerst vakantie!

 

 

 

Groet Wendy

 

 

 

PS: bedankt voor jullie berichtjes

Geplaatst

wow wat heftig!!!

 

Wendy, knap hoe jij de knop om kunt zetten, ik vind het heel wat.

 

 

 

wat werk betreft, werkgever mag en kan veel van je vragen maar je moet je priveleven er niet voor aan de kant hoeven zetten. Erg jammer dat hij momenteel niet doorzet...jij hebt zo´n mooie leeftijd! persoonlijk vind ik het van hem erg kort door de bocht, hoe je het went of keert, er is vaak wel iets waardoor een poging misschien slecht uitkomt? Kijk als jij nu je twijfels had, jij hebt iedere keer de stoot hormonen , de zkh-controles, de o zo prettige punctie....hij zorgt voor het zaad en samen onderga je de slopende wachtweken...

 

niet dat een poging een man niet in de koude kleren gaat zitten hoor

 

 

 

dan nog het financiele plaatje, momenteel zijn er nog 3 volledig vergoede pogingen, wie weet hoe het in 2011 en daarna is...ik hoop dan dat als er minder of niets meer vergoed is geld geen probleem is, zou errug zuur zijn.

 

 

 

Nou meis, in ieder geval wens ik jullie een fijne vakantie en ik hoop dat hij snel tot inkeer komt!!! en uiteraard sterkte met je moeder.

 

 

 

groetjes

 

Babeth

Geplaatst

Een heftige beslissing Wendy, maar als het goed voelt, is het goed.

 

Een fijne vakantie en veel sterkte nog met je moeder.

Geplaatst

Wendy, dan hoop ik voor je dat alles in een rustig vaarwater komt ook voor je man! En wie weet, de wonderen zijn idd. de wereld nog niet uit. Je bent opgelucht schrijf je, dat vind ik dan wel bewonderswaardig zeg. Ik vind het toch maar wat hoor. Ik wens je alle succes toe en ook sterkte voor de momenten dat het het allemaal niet zo meezit en de (nog) wens niet vervuld is en de zorg voor je moeder. Joy1

Geplaatst

Ik sluit me aan bij rest, heftig. Ik hoop dat je achter deze beslissing kunt blijven staan en dat het niet tussen jullie in komt te staan. Mijn man en ik hebben een bedrijf met momenteel 12 werknemers, toch hebben wij besloten om onze kinderwens niet naar achteren te schuiven omdat je nu eenmaal niet leeft voor je werk. Ongeacht dat we nogal wat monden te voeden hebben zou ik het mijzelf nooit vergeven als ik mijn eigen leven opzij zou zetten voor werk.

 

 

 

Heel veel succes en geniet van je vakantie.

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden